Tibetan
ཀྱི་གཞག་ཐབས་གཉིས་ལས༔ དང་པོ་ཐུན་སྒོམ་བྱེད་པའི་དུས་སུ་ལུས་དྲང་པོར་བསྲང༔ མཉམ་པའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་བཅའ༔ མཇིང་ པ་བག་ཙམ་དགུག༔ མིག་སྣ་རྩེར་དབབ༔ ལྕེ་རྐན་ལ་སྦྱར༔ ལག་པ་པུས་མོ་ལ་དགབ༔ སྤྱོད་ལམ་གྱི་དུས་སུ་འགྲོ་འཆག་ཉལ་འདུག་སྡོད་དང་སྦྱར༔ གཉིས་པ་སེམས་ཀྱི་གཞག་ཐབས་ནི༔ གཞག་རྒྱུ་མེད་པའི་བཞག་པ་ཆེན་པོ་སྟེ༔ ལྟ་བ་རྟོགས་པའི་ངང་ལ་དབང་པོ་རང་ཡན་དུ་གཞག༔ ལུས་སེམས་བཅོས་མེད་གསལ་ལ་ཞེན་པ་མེད་པར་གཞག༔ ཆོས་སྐུ་གསལ་ལ་ཆོས་སྐུར་འཛིན་པ་མེད་པར་གཞག༔ ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་བསྒོམ༔ ཡུན་རིང་དུ་བསྒོམ༔ བར་མ་ཆད་པར་བསྒོམ༔ གུས་པ་སྐྱེད་ལ་བསྒོམ༔ ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ནི་ལྟ་བ་རྟོགས་པ་དེའི་ངང་ལ༔ དེར་གསལ་གྱི་སྒོམ་པ་ལ་དེར་འཛིན་གྱི་བློ་མ་སྐྱེས་ན་མི་གཡོ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་དགོངས་པ་སྟེ༔ དེར་གསལ་བ་ནི་བདེ་བར་གསལ༔ ཡེ་ཤེས་སུ་གསལ༔ རྟོག་མེད་ཀྱི་རིག་པར་གསལ༔ ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རོལ་པར་གསལ་ཏེ༔ བདེ་བར་འཛིན་པ་མེད༔ ཡེ་ཤེས་སུ་འཛིན་པ་མེད༔ རྟོག་མེད་ཀྱི་རིག་པར་འཛིན་པ་མེད༔ ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རོལ་པར་ཡང་འཛིན་པ་མེད༔ དེ་འཛིན་མེད་ཀྱི་རིག་པ་ཞེན་མེད་དུ་རང་ཤར་བའོ༔ དེ་ལྟར་སྒོམ་པ་ལ་དགྲ་ནི༔ བྱིང་རྒོད་ གཉིས༔ རྟག་ཆད་གཉིས་ཏེ་བཞི་འོ༔ བྱིང་བ་བྱུང་ན་བྱིང་བ་རང་གང་ཡང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་ནི༔ བྱིང་རྨུགས་ཆོས་སྐུར་གདམས་ངག་ཅེས་བྱའོ༔ དེ་མ་བྱུང་ན་ཤེས་པ་གཟེངས་སྟོད་ལ་བསྒོམ༔ རྒོད་པ་ནི་རྒོད་ཀྱིས་དོགས་པ་དང༔ རྒོད་པ་ཉིད་དེ་ཚུར་དགུག་སྙམ་པ་དང༔ མི་རྒོད་པར་འདུག་སྙམ་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ༔ རྒོད་པ་རང་གི་སེམས་ཉིད་དུ་ཤེས་ན་རྒོད་པ་ཆོས་ཉིད་དུ་རྒྱས་ཐེབས་པ་ཞེས་བྱའོ༔ རྒོད་རྒྱུ་དང༔ དགག་རྒྱུ་དང༔ གཞག་རྒྱུ་དང༔ སྦྱང་རྒྱུ་མ་མཐོང་བས༔ དེ་ཉིད་རང་དུ་ཤེས་པ་ལ་རྣམ་རྟོག་ཆོས་ཉིད་དུ་སློངས་པ་ཞེས་བྱའོ༔ དེ་ནི་རྟོག་པ་བཅོམ་ཐབས་སོ༔ དེ་ལྟར་མ་ཤེས་ན་འཐོར་བ་བསྡུ་བའི་མན་ངག་ཅེས་བྱ་སྟེ༔ སེམས་ཉིད་ངོ་བོ་མ་བཅོས་པ་དེའི་ངང་དུ་བཞག་ཅིང་བསྒོམ༔ ཡང་སྒོམ་པ་ལ་ཤོར་ས་བཞི་འབྱུང་སྟེ༔ འདུ་ཤེས་ཕྱལ་པར་ཤོར་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ་དྲན་པ་མེད་པར་སེམས་ཤོར་བའོ༔ ཞི་གནས་འཐོམ་དུ་ཤོར་བ་སྟེ་ཤེས་པ་ལྟེངས་ནས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་མ་གསལ་བའོ༔ ཤེས་པ་རིག་ཚོར་ཤོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་མི་འཕྲོ་བར་འཛིན་འདོད་པའོ༔ འདུ་ཤེས་ཉིད་ཕུར་ ཤོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཤེས་ནས་ནང་དུ་བཀུག་ནས་སྡོད་པ་སྟེ༔ དེ་དག་ནི་ཤོར་ས་བཞི་ཡིན་ནོ༔ སྐྱོན་བསལ་བ་ནི་ཤེས་པ་གོལ་སར་མི་གཏོད༔
Chinese
两种安住的方法中：第一，在座间修习时，身体正直端坐，结跏趺坐，颈部稍微弯曲，目光下垂于鼻尖，舌抵上颚，手置于膝盖上，在行住坐卧的一切行为中都如此。第二，心的安住方法是：安住于无所安住的伟大安住中，在证悟见地的状态中，让诸根自然放松，身心不做作，明晰而不执着，法身明晰而不执着于法身，如实地修习，长期地修习，不间断地修习，生起恭敬心而修习。所谓如实，即在证悟见地的状态中，在那明晰的修习中，若不生起执着的念头，便是不可动摇的平等性之意。在那里明晰，即安乐地明晰，智慧地明晰，无分别的觉性中明晰，智慧的游舞中明晰，然而不执着于安乐，不执着于智慧，不执着于无分别的觉性，也不执着于智慧的游舞，那无执着的觉性，便是无执地自然显现。如此修习的敌人是：昏沉和掉举两种，常和断两种，总共四种。如果生起昏沉，不要在心中作意任何关于昏沉的事情，这便是昏沉迷糊转为法身的窍诀。如果昏沉没有生起，就提升觉性来修习。掉举是指：害怕掉举，以及掉举本身，想要拉回来，想要不掉举而安住等等。如果认识到掉举是自己的心性，那么掉举便会增长为法性。由于没有见到掉举的根源，没有见到要遮止的，没有见到要安住的，没有见到要净化的，因此认识到那本身，便是将分别念转化为法性。这是调伏分别念的方法。如果不能这样认识，便是收摄散乱的窍诀，即安住在心性未被改变的状态中修习。此外，修习时会出现四种走失之处：称为走失于散乱的念头，即在没有正念的情况下心走失了。走失于寂止的昏沉，即觉性迟钝而没有明晰法性的意义。称为走失于觉性感受，即想要抓住而不让它消散。称为念头本身走失，即知道后向内收缩而安住，这些便是四种走失之处。遣除过患的方法是，不要将觉性置于错误的地方。
English
Among the two methods of abiding, first, during session meditation, keep the body straight, sit in the vajra posture, slightly bend the neck, lower the gaze to the tip of the nose, touch the tongue to the palate, place the hands on the knees, and apply this to all activities of walking, standing, sitting, and lying down. Second, the method of abiding of the mind is: the great abiding of not abiding in anything. In the state of realizing the view, let the senses relax naturally, keep the body and mind natural, clear, and without attachment, keep the dharmakaya clear and without clinging to the dharmakaya, practice as it is, practice for a long time, practice continuously, and practice with reverence. What is meant by 'as it is' is that in the state of realizing the view, if no thought of clinging arises in that clear practice, it is the meaning of unwavering equanimity. To be clear there means to be clear in bliss, clear in wisdom, clear in non-conceptual awareness, and clear in the play of wisdom, yet without clinging to bliss, without clinging to wisdom, without clinging to non-conceptual awareness, and without clinging to the play of wisdom. That non-clinging awareness is the unattached, natural arising. The enemies of such practice are: dullness and agitation, permanence and annihilation, a total of four. If dullness arises, do not focus on anything about dullness in the mind, this is the instruction to transform dullness and confusion into dharmakaya. If dullness does not arise, then practice by uplifting awareness. Agitation refers to: fearing agitation, and agitation itself, wanting to pull it back, wanting to abide without agitation, and so on. If one recognizes that agitation is one's own mind-essence, then agitation will increase into dharmata. Because one does not see the root of agitation, does not see what to prevent, does not see what to abide in, and does not see what to purify, therefore recognizing that itself is transforming conceptual thoughts into dharmata. This is the method of subduing conceptual thoughts. If one does not recognize it in this way, it is the instruction to gather the scattered, that is, to abide and practice in the state of unchanging mind-essence. Furthermore, four places of loss occur in practice: it is called losing to scattered thoughts, that is, the mind is lost without mindfulness. Losing to the dullness of shamatha, that is, awareness is sluggish and the meaning of dharmata is not clear. It is called losing to awareness-sensation, that is, wanting to grasp without letting it dissipate. It is called the thought itself being lost, that is, knowing it, contracting inward, and abiding. These are the four places of loss. The method of removing faults is not to place awareness in the wrong place.