Tibetan
་ལ་སོགས་པར་གནས་ཏེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ༔ ལུས་དབེན་ན་སེམས་དབེན༔ སེམས་དབེན་པས་དགེ་སྦྱོར་ངང་གིས་འཕེལ་བ་ཡིན༔ མཁའ་འགྲོ་དང་ཆོས་སྐྱོང་རྣམས་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་འདུ་བས་བར་ཆད་མི་འབྱུང་བ་ཡིན་གསུངས༔ དེ་ཡང་ལོངས་སྤྱོད་ལ་མ་ཆགས་པ་རྒྱལ་བུ་ཀུན་དུ་དགེ་ལྟ་བུ་ཞིག་དགོས་གསུངས༔ ༔ ཇོ་མོས་རྒྱལ་བུ་དེས་ཇི་ལྟར་མ་ཆགས་པ་ལགས་ཞུས་པས༔ སློབ་དཔོན་གྱིས་གསུང་པ༔ ཡུལ་དབུས་འགྱུར་གྱི་ཚལ་ན༔ རྒྱལ་པོ་ཤིང་རྟ་བཅུ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ༔ རྒྱལ་བུ་དགེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཡོད་པས་སྐྱེ་ཤིས་འཇིགས་པས༔ རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་རིན་པོ་ཆེ་བསམ་ལས་འདས་པ་དང༔ རྒྱལ་སྲིད་འཁོར་དང་བཙུན་མོ་དང་ཟས་ནོར་ལོངས་སྤྱོད་ལ་མ་ཆགས་པར་ནགས་ཁྲོད་དགོན་པ་ཞིག་ཏུ་བྲོས་ནས་གནས་ཏེ༔ མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཡིད་ལ་བྱེད་ཅིང་ཡོད་པ་ལ་སྤྲོ་བ་དང་བྲོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་བསྐྱེད་ཀྱང་མ་ཁུག་ནས༔ ཡུལ་དརྟུ་ནི་ན་རྒྱལ་པོ་དགེ་བའི་འོད་ཅེས་བྱ་བ་ཐབས་ལ་མཁས་པ་མངའ་ཐང་དང་ལྡན་པ་ཞིག་ཡོད་པས༔ དེ་རྒྱལ་པོ་ཤིང་རྟ་བཅུ་པའི་གྲོགས་པོ་ཡིན་པས་རྒྱལ་བུ་འགུགས་པའི་ངོ་ཆེན་ཞུས་ནས༔ ནགས་ཁྲོད་དུ་རྒྱལ་བུའི་དྲུང་དུ་བྱོན་ཏེ་ཞུས་པ༔ ཀྱེ་མ་རྒྱལ་བུ་དགེ་བ་ཁྱོད༔ ཁྱིམ་བཟང་དཔལ་ལྡན་བོར་ནས་ནི༔ ཤིང་དྲུང་བདུད་པོའི་ཡུལ་ལེན་པ༔ བདུད་ཀྱིས་བསླུས་སམ་སྨྱོ་བར་ངེས༔ ཤིན་ཏུ་འཁྲུལ་པས་བདག་ལ་གསོན༔ རྒྱལ་ཁྲིམས་གཟུང་ལ་ཆོས་ཀྱང་ཡོད༔ ཅེས་སྨྲས་པས༔ རྒྱལ་བུས་གསུང་པ༔ རྒྱལ་པོས་གསུངས་པའི་བཀའ་གྲོས་དག༔ བྱམས་པའི་སེམས་ཀྱིས་ གསུང་མོད་ཀྱང༔ བདག་གི་བསམ་པའི་དོན་དང་འགལ༔ དབེན་པར་གཅིག་པུ་ཆོས་སེམས་པས༔ རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་གྲོག་ཚང་ཧྲུལ་པོ་འདྲ༔ དེ་ལ་ཆགས་སེམས་བདག་ལ་མེད༔ ཅེས་སྨྲས་སོ༔ ཡང་རྒྱལ་པོས་ཞུས་པ༔ རྒྱལ་སྲིད་འཛིན་པར་མི་བྱེད་ཀྱང༔ ཕོ་བྲང་གནས་ནས་དམ་ཆོས་སྤྱོད༔ ཅེས་སྨྲས་སོ༔ རྒྱལ་བུས་གསོལ་པ༔ འཁོར་བའི་ཁྱིམ་པ་བྱ་བ་མང༔ རྟག་ཏུ་ཉོན་མོངས་སྡུག་བསྔལ་སྤྱོད༔ ཁྱིམ་ནི་སྦྲུལ་གྱི་ཚང་དང་ནི༔ རྟག་གཏན་སྡུག་པ་བཙོན་དོང་འདྲ༔ ཞེས་གསོལ་པས༔ རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ༔ ཡུལ་འཁོར་རྒྱལ་སྲིད་མི་སྐྱོང་ཡང༔ དམ་ཆོས་ཕོ་བྲང་ནང་དུ་གསུང༔ ཞེས་སྨྲས་པས༔ སྟོང་ཉིད་སྤྱོད་པ་སྒོམ་པའི་གོ་འཕང་གཅོད་མཐོང་ན༔ ཐོས་མང་ཚིག་ལ་ཞེན་པ་ནེ་ཙོ་འདྲ༔ བསོད་ནམས་འདུ་འཛིའི་ཆོས་འཆད་སྙིང་རྗེའི་གནས༔ རང་ཡང་མི་གྲོལ་གཞན་ལ་ཕན་མི་འགྱུར༔ ཞེས་གསུངས་སོ༔ ཡང་རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ༔ ཚོགས་མང་བསྟེན་པར་མི་བྱེད
Chinese
等处安住而修持。身处寂静则心寂静，心寂静则善行自然增长。空行和护法等也自然聚集，不会出现障碍，如是说。那也需要如不贪执享乐的君主一切贤善那样的（人），如是说。 觉姆问道：那位王子是如何不贪执的呢？上师说：在中央变化的园林中，名为国王木车十，有一位名为王子贤善，因为害怕降生之兆，不贪执国王的无与伦比的珍宝宫殿，以及王政眷属、妃子、食物财富享乐，而逃到森林的寺庙中安住，心中想着寂灭之法，无论如何生起欢喜和贪恋等都无法引诱，在名为达图尼的地方，有一位名为国王贤善光芒，精通方便、具足威势，他是国王木车十的朋友，请求他作为引诱王子的重要人物，来到森林中王子的住所，说道：唉呀！贤善王子您！舍弃美好富贵的家，在树下接受魔鬼的领地，是被魔鬼欺骗还是注定要疯癫？非常迷惑，请听我说！接受国法也有佛法！如是说。王子说：国王所说的教诲，虽然以慈悲心 说，但是与我的想法相悖。在寂静处独自修法，国王的宫殿如同破旧的蚁穴，我对它没有贪恋。如是说。国王又说：即使不执掌国政，也可以住在宫殿里修行正法。如是说。王子回答说：轮回的居家之事甚多，总是感受烦恼痛苦，家如同毒蛇的巢穴，总是痛苦如同牢狱。如是回答。国王说：即使不治理国家政事，也可以在宫殿里讲说正法。如是说。如果看到断绝修持空性之道的地位，那么博学多闻执着言辞如同鹦鹉，积累福德讲说世俗之法是慈悲的处所，自己也无法解脱，也无法利益他人。如是说。国王又说：不依止众多集会
English
and so forth, and practice. If the body is secluded, the mind is secluded; if the mind is secluded, virtue naturally increases. Dakinis and Dharma protectors also naturally gather, so there will be no obstacles, it is said. It is also necessary to have someone like Prince Kuntu Zangpo, who is not attached to enjoyment, it is said. Jomo asked: How is that prince not attached? The teacher said: In the garden of central change, there is a king named King Wooden Chariot Ten, and there is a prince named Prince Gewa, because he is afraid of the signs of birth, he is not attached to the king's incomparable precious palace, as well as the royal family, consorts, food, wealth, and enjoyment, but flees to a monastery in the forest and dwells there, thinking of the Dharma of Nirvana in his mind, and no matter how he tries to generate joy and lust, he cannot be seduced. In a place called Dartuni, there is a king named King Gewa'i Ö, who is skilled in means and possesses power. He is a friend of King Wooden Chariot Ten, so he asked him to be an important figure in enticing the prince. He came to the prince's residence in the forest and said: Alas! Prince Gewa, you! Having abandoned your good and prosperous home, you are taking the land of demons under the tree. Are you being deceived by demons or are you destined to be mad? You are very confused, please listen to me! Accept the law of the country and there is also the Dharma! So he said. The prince said: The teachings spoken by the king, although spoken with a compassionate heart, but they are contrary to my thoughts. Practicing the Dharma alone in a secluded place, the king's palace is like a dilapidated anthill, and I have no attachment to it. So he said. The king said again: Even if you do not hold the reins of government, you can still practice the sacred Dharma while living in the palace. So he said. The prince replied: There are many household affairs of samsara, and one always experiences the suffering of afflictions. The home is like a nest of snakes, and it is always painful like a prison. So he replied. The king said: Even if you do not govern the affairs of the country, you can still speak the sacred Dharma in the palace. So he said. If you see the position of cutting off the path of practicing emptiness, then being learned and attached to words is like a parrot, accumulating merit and speaking of worldly Dharma is a place of compassion, but you cannot liberate yourself, nor can you benefit others. So he said. The king said again: Do not rely on large gatherings
Tibetan
་ཀྱང༔ ལོངས་སྤྱོད་བཟུང་ལ་སྦྱིན་པ་ཐོངས༔ ཞེས་སྨྲས་པས༔ རྒྱལ་བུས་གསོལ་བ༔ གསེར་གྱི་རི་ལ་གཡུ་ཡི་མཚོ་བརྡོལ་ཀྱང༔ ནོར་གྱི་འོས་སུ་རང་སེམས་ཆོག་ཤེས་བཟང༔ ཡོད་ཅིང་སེར་སྣ་ཆགས་སེམས་ཡི་དྭགས་རྒྱུ༔ སྦྱིན་པ་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་སེམས་ སྐྱེད་བཟང༔ ཞེས་གསུངས་སོ༔ ཡང་རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པས༔ ལོངས་སྤྱོད་རྫས་རྣམས་མི་བརྟེན་ཀྱང༔ འཁོར་འབངས་བསྟེན་ལ་བདེ་བ་སྤྱོད༔ ཅེས་སྨྲས་པས༔ ཡང་རྒྱལ་བུས་གསུང་པ༔ དཔལ་གྱི་རི་ལ་གཡུ་ཡི་ཆུ་འབྲུབ་ཀྱང༔ བུད་མེད་འཁོར་འབངས་འཁོར་བའི་གདོས་ཐག་བྱེད༔ སེམས་ཀྱིས་བསྟེན་ས་བླ་མེད་དཀོན་མཆོག་བཟང༔ ཞེས་གསུངས་སོ༔ རྒྱལ་པོས་ཞུས་པ༔ འཁོར་འབངས་བསྟེན་པར་མི་བྱེད་ཀྱང༔ མཛེས་པའི་ན་བཟའ་སྐུ་ལ་གསོལ༔ ཅེས་སྨྲས་པས༔ རྒྱལ་བུས་གསུང་པ༔ གསེར་གྱི་ཁྲི་དང་མཛེས་རྒྱན་ལྷབ་ལྷུབ་གོས༔ ཆགས་སེམས་ཆེ་འགྱིང་ཉོན་མོངས་སྙིང་རྗེའི་ཡུལ༔ རང་གི་ཆོག་ཤེས་སྣལ་མ་དུར་ཁྲོད་གོས༔ ཞེས་གསུངས༔ ཡང་ཞུས་པ༔ མཛེས་པའི་ན་བཟའ་མི་གསོལ་ཡང༔ ཁ་ཟས་དགྱེས་པའི་རོ་དང་ལྡན༔ ཞེས་གསོལ་པས༔ རྒྱལ་བུས་གསུང་པ༔ མི་རྟག་ནགས་སུ་ཤིང་རྩི་སྨན་དང་བཅུད༔ དྲི་མེད་ཟས་མཆོག་སྙོམས་ཟས་བདུད་རྩི་འདི༔ འདོད་ཡོན་རོ་ལྡན་ཟས་ནི་ཆོག་ཤེས་མེད༔ ཅེས་གསུངས་སོ༔ དེར་རྒྱལ་པོ་དགེ་བའི་འོད་ཀྱིས་སྨྲས་པའི་བཀའ་གྲོས་མ་རྙེད་ནས་མི་སྨྲ་བར་གནས་སོ༔ རྒྱལ་བུས་རྒྱལ་པོ་དགེ་བའི་འོད་ལ་གསུང་པ༔ ཀྱེ་ལགས་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བདག་ལ་གསོན༔ འཁོར་བ་མི་ རྟག་སྒྱུ་མའི་ཆོས་ཉིད་ལ༔ བླུན་པོ་ཆགས་ཤིང་མཁས་པས་སྨད་པའི་གནས༔ དེ་བས་བདག་ནི་དགོན་པའི་གནས་སུ་མཆི༔ རྒྱལ་པོ་ཞེས་བྱ་རྒྱལ་སྲིད་སྡིག་དོན་སྤྱོད༔ ཚེ་འདི་ལོང་མེད་སྒྱུ་མ་རྨི་ལམ་འདྲ༔ སླར་ཡང་གཏན་སྡུག་ངན་འགྲོའི་གནས་སུ་འཁྱམ༔ ཐར་པ་བསྒྲུབས་པས་བདེ་བའི་སངས་རྒྱས་མཆོག༔ རྒྱལ་པོ་ཉིད་ཀྱང་དགོན་པར་སྟོང་ཉིད་སྒོམས༔ ཞེས་བཀའ་གྲོས་ཕར་གསོལ་པས༔ རྒྱལ་པོ་དགེ་བའི་འོད་ཡིད་རངས་ཏེ༔ རྒྱལ་སྲིད་དོར་ནས་རྒྱལ་བུ་དང་གཉིས་ནགས་ཁྲོད་བརྟེན་ཏེ་སྒོམ་པས་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་སྐད་དོ༔ མཚོ་རྒྱལ་དེ་བས་སྐྱེ་ཤིས་འཇིགས་པ་རྣམས༔ ཡུལ་དང་ཁང་ཁྱིམ་བུ་དང་ཆུང་མ་ནོར་དང་ལོངས་སྤྱོད་ལ་མ་ཆགས་པར་དགོན་པ་བརྟེན་ནས་བསྒོམ་པ་གཅེས་གསུངས་སོ༔ ༔སློབ་དཔོན་པདྨའི་ཞལ་ནས༔ མཚོ་རྒྱལ་མི་ཕྱུག་པོ་རྣམས་ནོར་སོག་སྟེ༔ ནོར་དེ་དང་པོ་གསག་དཀའ་སྟེ༔ སེར་སྣ་དང་ཞིབ་འགྲིགས་ཀྱིས་གསོག་དགོས་སྟེ༔ བཟའ་བ་དང་གོན
Chinese
也一样！拥有受用，行布施！这样说了之后，王子回答说：金山上碧玉湖涌出，作为财富，自心知足最好！拥有却吝啬，贪恋之心是饿鬼的因，布施无上菩提心生起最好！这样说了。国王又说：不依赖受用之物，依赖眷属百姓，享受安乐！这样说了之后，王子又说：光辉的山上碧玉之水泛滥，女人眷属百姓是轮回的绳索，心之所依是无上三宝最好！这样说了。国王请求说：不依赖眷属百姓，美丽的衣服穿在身上！这样说了之后，王子说：金色的宝座和华丽的装饰，飘逸的衣服，贪恋之心大，傲慢，烦恼是可怜悯之处，自己的知足是粗布尸衣！这样说了。又请求说：不穿美丽的衣服，有可口的食物！这样祈请后，王子说：无常的森林里，树木药材和精华，无垢的殊胜食物，平等食物是甘露，贪欲的美味食物是无法知足的！这样说了。当时，国王善光没有找到可以说的建议，所以没有说话。王子对国王善光说：喂，大国王，请听我说！轮回是无常，如幻的法性，愚人贪恋，智者呵责之处，因此我要去寂静的地方！国王名为，国王的政权是造罪之事，此生无意义，如幻如梦，再次恒常痛苦，流浪恶趣之处，成就解脱是安乐的佛陀，国王您自己也在寂静处修习空性！这样把建议说了之后，国王善光心满意足，放弃王位，和王子两人在森林里依靠修行，现证圆满正等觉成佛了。措嘉（益西措嘉，莲花生大士的明妃）因此说：对于出生、死亡、恐惧等等，不要贪恋土地、房屋、儿女、妻子、财富和受用，依靠寂静处修行才是最重要的！莲花生大士说：措嘉，富人们积攒财富，财富最初难以积攒，必须通过吝啬和精打细算来积攒，为了吃和穿
English
Also! Possess enjoyment and give alms! After saying this, the prince replied: Although a turquoise lake bursts forth on a golden mountain, as wealth, contentment in one's own mind is best! Having possessions but being stingy, the mind of attachment is the cause of pretas, giving rise to the unsurpassed bodhicitta is best! Thus he spoke. Again, the king said: Although not relying on objects of enjoyment, rely on attendants and subjects, and enjoy happiness! After saying this, the prince again said: Although turquoise water floods the glorious mountain, women, attendants, and subjects are the ropes of samsara, the refuge of the mind is the unsurpassed Three Jewels, the best! Thus he spoke. The king requested: Although not relying on attendants and subjects, wear beautiful clothes on your body! After saying this, the prince said: A golden throne and beautiful ornaments, fluttering clothes, a great mind of attachment, arrogance, and afflictions are objects of compassion, one's own contentment is a coarse shroud in the charnel ground! Thus he spoke. Again he requested: Although not wearing beautiful clothes, have delicious food to your liking! After this request, the prince said: In the impermanent forest, tree sap, medicine, and essence, stainless excellent food, equal food is this nectar, delicious food of desire is without contentment! Thus he spoke. At that time, King Dewai Wo (Dge ba'i 'od) could not find any advice to say, so he remained silent. The prince said to King Dewai Wo: Hey, great king, please listen to me! Samsara is impermanent, the nature of illusion, a place where fools are attached and wise people despise, therefore I will go to a solitary place! The name of king, the kingdom is the practice of sinful deeds, this life is meaningless, like an illusion, like a dream, again constant suffering, wandering in the place of evil destinies, achieving liberation is the blissful Buddha, may the king himself also meditate on emptiness in a solitary place! After giving this advice, King Dewai Wo was satisfied, abandoned the throne, and together with the prince relied on practice in the forest, and attained complete perfect enlightenment and Buddhahood. TsoGyal (Yeshe Tsogyal, consort of Padmasambhava) therefore said: For birth, death, fear, etc., do not be attached to land, houses, children, wives, wealth, and enjoyment, relying on solitary practice is the most important! Guru Rinpoche (Padmasambhava) said: Tsogyal, rich people accumulate wealth, wealth is initially difficult to accumulate, it must be accumulated through stinginess and meticulousness, for eating and wearing.