Tibetan
་པར་བསྒོམ་མོ༔ ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སེམས་གྱི་ན་མོ་ཙམ་དང་འཛིན་པ་རྡུལ་ ཙམ་ཡོད་ཀྱང་སྐྱོན་ཡིན་ནོ༔ དེ་ནི་འཛིན་པ་བསལ་བའི་མན་ངག་ཡིན་ནོ་གསུངས་སོ༔ ༔སློབ་དཔོན་ལ་ཇོ་མོས་ཞུས་པ༔ སྒོམ་ཞིང་རྟོགས་པའི་ཉམས་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་ཞུས་པས༔ སློབ་དཔོན་གྱི་ཞལ་ནས༔ སྒོམ་པའི་ཚེ་སྣང་བ་དང་སྣང་བ་མེད་པ་དང༔ སྐྱེ་འགག་མེད་པ་དང༔ དེ་ལ་སོགས་པ་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཀུན༔ འཁོར་བ་ལ་དངོས་པོ་མེད་པས༔ དེ་མཚོན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གློ་བུར་དུ་མིང་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་མེད་པས༔ དེ་ལྟར་བསྒོམས་པས་དངོས་པོ་འདི་ལ་ངོ་བོར་གྲུབ་པ་ཅི་ཡང་མེད་པར་ཡང་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ༔ འཁོར་བ་ལ་དངོས་པོ་མེད་པས་སྤང་དུ་ཡང་མེད༔ མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་རྒྱུ་ཡང་མེད༔ དེ་གཉིས་ཀྱང་མིང་ཙམ་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ༔ ཡང་དག་པར་ན་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངེས་པའི་དོན་ལ་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་པ༔ སེམས་ཀྱི་ཡུལ་ལས་འདས་པར༔ ཚིག་ཙམ་མ་ཡིན་པར་བློའི་གཏིང་དུ་ཐག་ཆོད་པ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ༔ གང་ཞིག་དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་པར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ནི་མ་སྐྱེས་པའོ་ཞེས་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པ་དང༔ འདི་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་སྙམ་དུ་དམིགས་ ཤིང་སྤྱོད་པ་ནི་ཉམས་ཙམ་ཞེས་བྱ་སྟེ༔ དེས་ནི་ངེས་པ་རྙེད་པར་མི་འགྱུར་རོ༔ དངོས་པོ་རྣམས་དེ་ལྟར་རྟོགས་ནས་དེའི་དོན་ལ་མི་དམིགས་པའི་ཚེ༔ དེའི་ཚེ་དངོས་པོ་གྱི་ནར་སྣང་ཡང་སེམས་ཀྱི་དངོས་པོ་དང་མཚན་མ་བསྟན་རྒྱུའམ་དམིགས་རྒྱུ་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མ་མཐོང་བས༔ དོན་ཉམས་སུ་མྱོང་བའམ་ཤེས་པས་གཟུང་རྒྱུ་ཅི་ཡང་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར༔ དངོས་པོ་འདི་ནི་འདིའོ་ཞེས་དྲན་པ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མི་སྐྱེད༔ འོན་ཀྱང་ད་རུང་འཁྲུལ་རྟོག་གི་བག་ཆགས་མ་སྤང་པའོ༔ དེ་ཚེ་དངོས་པོ་ཀུན་ཆུ་དྭངས་པའི་ནང་དུ་མིག་གིས་བལྟ་བ་བཞིན་དུ་མིག་ལམ་ན་ནི་ཁ་དོག་གིས་བསྡུས་པ་ལྟ་བུར་བུད་མེད་མེ་ལོང་བལྟ་བ་ལྟར་སོ་སོའི་རྣམ་པར་རང་སྣང་ཡང༔ དེ་ལས་འདི་ནི་འདི་ཡིན་ནོ་སྙམ་པའི་འདུ་ཤེས་མི་འཇུག་གོ༔ ཡིད་ཀྱི་ངོ་བོ་གང་དེ་ཉིད་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་དྭངས་སང་ངེ་མངོན་ཏེ་འོང་ངོ༔ དེའི་ཚེ་རང་ཡང་རང་དུ་མི་མངོན་པ་དང༔ བདག་ཉིད་ནམ་མཁའ་ལའང་འདུག་པ་འདྲ་བའམ༔ ཡང་ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱ་སོ་སོར་མཐོང་བས་གཡང་ཟ་བའམ་ཉམ་ང་བའམ༔ དེ་ལ་གནས་པར་མི་འདོད་པར་འོང་ངོ༔ མིང་དང་ གཟུགས་བཞིན་དུ་མཐོང་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་འདུ་ཤེས་མི་འཇུག་གོ༔ དེ་ལས་ལངས་ནས་སྤྱོད་ལམ་བྱེད་པའི་ཚེ་ན་ཡང་དངོས་པོ་ལ་ཅུང་ཟད་བརྟགས་པས་དངོས
Chinese
“观想于此”等等，即使只有一丝一毫的心念和执着，也是过失。这是消除执着的诀窍，（上师）如是说。 乔姆向上师请教：请问，禅修和证悟的体验是如何产生的？ 上师开示说：禅修时，显现和不显现，无生无灭，等等，所有这些名称，因为轮回中没有实物，所以为了指代它而临时安立名称而已。这样禅修，就会证悟到这个事物没有任何自性成立。因为轮回中没有实物，所以也没有要断除的；也没有涅槃可得。这两者也会证悟到只是名称而已。真实而言，轮回和涅槃的一切法，在究竟意义上什么也不是，超越了心的境界，不仅仅是言语，而是从内心深处彻底决断，从而现量证悟。如果有人没有这样证悟，只是口头上说一切事物都是不生的，并且认为“这是空性”而执着和行持，这只是表面上的体验，这样是无法获得定解的。当如是证悟诸法之后，不再执着于它的意义时，那时，即使事物显现，也看不到一丝一毫可以指示或执着于心之实物和相状。因为没有可以体验或以知识来把握的事物，所以不会生起“这个事物是这个”的忆念和作意。然而，仍然没有断除错乱分别的习气。那时，一切事物都像在清水中用眼睛观看一样，在眼前就像颜色聚集在一起，又像女人照镜子一样，各自以自己的方式显现，但是不会产生“这个是这个”的念头。心的自性，如同虚空一般，清澈明朗地显现出来。那时，自己也无法显现为自己，感觉自己好像安住在虚空中一样。或者，因为分别看到能知和所知，而感到眩晕或恐惧，不想安住于其中。像看到名和色一样，不会产生对众生的概念。从禅座上起来，在行住坐卧中，稍微观察事物，
English
Even the slightest bit of mind and clinging, such as "meditating on this," is a fault. This is the instruction for eliminating clinging, he said. Jomo asked the master: How does the experience of meditation and realization arise? The master said: During meditation, appearance and non-appearance, no arising and no ceasing, and all such names, because there is no substance in samsara, are merely temporarily designated names to represent it. By meditating in this way, one will also realize that there is no inherent existence in this thing. Because there is no substance in samsara, there is nothing to be abandoned; there is also no nirvana to be attained. Both of these will also be realized as mere names. In reality, all the dharmas of samsara and nirvana are nothing in the ultimate sense, beyond the realm of the mind, not just words, but a thorough decision from the depths of the mind, thus directly realizing it. If someone does not realize this way, but only verbally says that all things are unborn, and clings to and practices thinking "this is emptiness," this is only a superficial experience, and one will not be able to gain certainty. When one realizes things in this way and does not cling to their meaning, then, even when things appear, one does not see even a trace of anything that can indicate or cling to the substance and characteristics of the mind. Because there is nothing to be experienced or grasped by knowledge, the memory and attention of "this thing is this" do not arise. However, the habitual tendencies of confused thoughts have not yet been abandoned. At that time, all things are like looking with the eyes into clear water, appearing in front of the eyes as if colors were gathered together, and like a woman looking in a mirror, each appearing in its own way, but the idea of "this is this" does not arise. The nature of the mind itself, like the sky, clearly and brightly manifests. At that time, oneself also does not appear as oneself, and one feels as if one is dwelling in the sky. Or, because one sees the knower and the known separately, one feels dizzy or afraid, and does not want to dwell in it. Like seeing name and form, one does not have the concept of sentient beings. When one rises from the meditation seat and engages in activities, even when one slightly examines things,
Tibetan
་པོར་མི་མཐོང་བའི་ངང་ལས་འགྲོ་ཡང་འགྲོ་བར་མི་ཚོར༔ ཟ་ན་ཟ་བའི་འདུ་ཤེས་མེད་པ་ལམ་ལམ་གྱིས་འབྱུང་ངོ༔ དེའི་ཚེ་དངོས་པོ་ཀུན་ལ་བརྟགས་པས་བླང་དོར་མེད་པའི་རྟོགས་པ་ཡང་སྐྱེ་སྟེ༔ དེ་ལ་བདག་དང་དངོས་པོ་ཀུན་རྫོབ་སྒྱུ་མ་ཙམ་མམ༔ ནམ་མཁའ་བཞིན་མཐོང་བས༔ བདག་ཀྱང་བདག་ཏུ་མི་མཐོང༔ གཞན་ཡང་གཞན་དུ་མི་མཐོང་ངོ༔ མིག་བཙུམས་ཀྱང་སེམས་ནང་དུ་ལྟ་སྟེ༔ ཡུལ་ཀུན་བགས་ཀྱིས་མི་གསལ་བར་གྱུར་ནས༔ ཡིད་ཀྱི་འགྱུ་བ་རྒྱུན་ཆད་ནས་སྣང་བ་དང་བྲལ་ཏེ༔ བློའི་དྭངས་མ་ཡིད་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་གྱུར་ནས༔ ལུས་ཀྱང་ཡོད་པར་མི་ཚོར༔ དབུགས་ཀྱང་འགྱུ་བ་མི་ཚོར་བ་འབྱུང་ངོ༔ དེའི་སེམས་ཀྱང་དཔེར་ན་ནམ་ལངས་པའི་ནམ་མཁའི་མེ་ལོང་གི་འོད་བཞིན་མི་གཡོ་བ་གསལ་བ་ལྷམ་མེ་བར་འདུག་ནས་དམིགས་འཛིན་མེད་པར་རང་ལ་རང་གསལ་ཞིང༔ ཉིན་མོ་དང་མཚན་མོ་ཡང་ཁྱད་མེད་པར་ འདུག་གོ༔ རེས་འགའ་སེམས་རྒྱུན་ཡང་དངོས་པོར་རིམ་གྱིས་སོང་ནས་ཡང་ལྷན་གྱིས་འགྲོ༔ དེ་བཅོས་པ་ནི༔ གསལ་བ་དེ་ཙམ་ཡང་མི་འཛིན༔ མི་དམིགས་འཛིན་པ་མེད་པར་རང་གིས་རང་གསལ་བ་ཙམ་དུ་གཞག་གོ༔ དེ་ལྡང་བར་བཟོ་ཙམ་ན་ཡང་ལྡང་བར་མ་ཚོར༔ ཅུང་ཟད་ལངས་ཙམ་ན་ཡང་ལྷན་གྱིས་འགྲོའོ༔ དེ་ལྟར་སྣང་བ་དང་བཅས་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་གོང་དུ་སྟན་ཐོག་ཏུ་ཐག་ཆོད་པའི་དབང་གིས་མཉམ་པར་གཞག་པའི་དུས་སུ༔ དངོས་པོ་གྱི་ནར་སྣང་བཞིན་དུ་དེ་ལ་འཛིན་ཅིང་དམིགས་པ་མེད་པར་གནས་པས་བྱང་ཆུབ་འདོད་པའང་སྒྱུ་མ༔ འཁོར་བ་ལ་ཉམ་ང་མེད་པར་གནས་ནུས་ན༔ དེ་ནི་སྣང་བ་མི་སྐྱོད་པར་མཐོང་བ་ཞེས་བྱའོ༔ དེའི་བཅོས་ཐབས་ནི༔ དེ་ཙམ་དུ་ཡུལ་རྟོག་གི་མཚན་མ་ཅི་བྱུང་ཡང༔ ཐ་ན་འདི་ནི་དངོས་པོ་འདི་ཡིན་ནོ་བའི་རྟོག་པ་ཡང་སྤངས་ལ༔ དེ་ཡང་དང་པོ་དགག་ཀྱང་མི་དགག༔ བར་དུ་དེའི་སྣང་བ་ཡང་མི་གཟུང༔ ཐ་མ་དེའི་རྗེས་སུ་ཡང་མི་འབྲེང་བར་རང་བྱུང་རང་ཞིར་གཞག་སྟེ༔ ཇི་སྲིད་འདོད་པའི་བར་དུ་གནས་པར་ནུས་པ་ནི༔ བློ་ལས་སུ་ རུང་བའམ་བྱ་རྩོལ་དང་བྲལ་བ་ཞེས་བྱའོ༔ དེ་ལྟར་གནས་པའི་སྐབས་དེ་ལ་ནི་མཉམ་པར་བཞག་པ་ལས་ལངས་པའི་ཤེས་པ་ཕྱིས་དཔྱད་པའམ་མཉམ་པར་གཞག་པའི་དུས་ཉིད་དུ་དཔྱད་པས༔ ཤེས་རབ་ལ་བཅོས་མི་དགོས༔ གཟུང་བའི་ཡུལ་ཇི་ལྟར་སྣང་ཡང་ཆེད་དུ་དཔྱད་པ་མི་སྐྱེ༔ རྟོག་པ་ཇི་ལྟར་སྐྱེས་ཀྱང་ཆོས་ཉིད་དུ་གསལ༔ ཉོན་མོངས་པ་ཅི་སྐྱེས་ཀྱང་ཆོས་ཉིད་དུ་སྐྱེས༔ སྡུག་བསྔལ་ཅི་བྱུང་ཡང་གནོད་པ་མེད༔ བདེ་བ་ཅི་ཙམ་སྐྱེས་ཀྱང་ཕན་མེད༔ བློ་ལྷུག་པར་གནས་པས་བཅོས་མི
Chinese
虽行于不见之处，亦不觉其行；食时无食之念，自然而然发生。彼时，观一切事物，亦生无取舍之悟；于此，我与一切事物皆为虚幻不实耶？如虚空般见之；我亦不见为我；他亦不见为他。虽闭眼，亦观内心；一切境皆模糊不清；心之动摇断绝，离于显现；心之清明如虚空般；身亦不觉其存在；呼吸之动摇亦不觉。彼之心，譬如黎明时虚空之镜光，不动而明亮，朗然安住，无执着，自明自显；昼夜亦无差别而住。有时心流亦渐次入于事物，复又俱逝。其对治之法为：彼光明亦不执着；不住于执着，唯置于自明自显之中。欲起立之时，亦不觉其起立；稍一站立，亦俱逝。如是，有显现之事物，以上于座上决定之力，于等持之时；事物如显现般，于彼不执着，无所缘而住，欲求菩提亦为幻；若能安住于轮回而不觉畏惧，则名为见显现不动。其对治之法为：于彼时，无论生起何种境之念相；乃至此乃此物之念亦舍弃；彼亦初时不遮止；中间亦不取彼之显现；最后亦不随逐彼，置于自生自灭之中；如是能安住至欲求之时，则名为心堪能或离于造作。如是安住之时，于彼时，从等持中起立之识后观察，或于等持之时即观察；智慧无需对治；所取之境如何显现，亦不特意生起观察；念头如何生起，亦于法性中明了；烦恼如何生起，亦于法性中生起；痛苦如何发生，亦无损害；快乐如何生起，亦无利益；心安住于放松之中，无需对治。
English
Though walking in an unseen place, one does not feel the walking; when eating, there is no thought of eating, it arises naturally. At that time, contemplating all things, one also generates the realization of no acceptance or rejection; in this, are I and all things merely illusory? Seeing it like the sky; I also do not see myself as myself; others also do not see themselves as others. Even with eyes closed, one looks inward; all objects become vaguely unclear; the movement of the mind ceases, separated from appearances; the clarity of the mind becomes like the sky; the body is not felt to exist; the movement of breath is also not felt. That mind, like the light of a mirror in the dawn sky, remains unwavering and clear, luminously dwelling, without grasping, self-illuminating and self-revealing; day and night are also without difference. Sometimes the stream of mind gradually goes into things and then goes away together. The remedy for this is: do not grasp that clarity; without grasping, just leave it in its self-illuminating and self-revealing state. Even when trying to get up, one does not feel the getting up; even if one stands up a little, it goes away together. Thus, all things with appearances, due to the power of the determination made earlier on the seat, during the time of equipoise; things appear as they are, without grasping or focusing on them, dwelling without any object of focus, even the desire for enlightenment is illusory; if one can dwell in samsara without fear, it is called seeing appearances without movement. The remedy for this is: at that time, whatever signs of object-thoughts arise; even the thought that 'this is this thing' is abandoned; that also, at first, is not stopped; in the middle, its appearance is not grasped; in the end, one does not follow it, but leaves it in its self-arising and self-subsiding state; if one can dwell like that until one desires, it is called the mind being workable or free from effort. When dwelling like that, at that time, the consciousness that arises from equipoise is examined later, or examined during the time of equipoise itself; wisdom does not need to be remedied; however the object to be grasped appears, one does not intentionally generate examination; however thoughts arise, they are clear in their suchness; however afflictions arise, they arise in their suchness; however suffering occurs, there is no harm; however much happiness arises, there is no benefit; the mind dwells in relaxation, without remedy.