Tibetan
ང་ནས་རྟོག་པའོ༔ སྒོ་ལྔའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བུ་ལྟ་བུ་སྟེ༔ དེས་ནོར་གཅོད་པ་ལྟར་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་ཡུལ་ལ་ཆགས་སྡང་སྣ་ཚོགས་སྐྱེད་ཅིང་ ཚུར་གཅོད་དོ༔ ལུས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མནའ་མ་དང་འདྲ་སྟེ༔ ནོར་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ལྟར་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་ལ་བལྟས་ནས་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་ལོངས་སྤྱོད་པའོ༔ དེ་ནི་འཁྲུལ་པའི་ཚུལ་བསྟན་པའོ༔ ད་འཁྲུལ་པ་དེ་ལས་ལྡོག་པ་ལ༔ ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཡིན་ཏེ༔ གང་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ཞིག་རང་གི་རྒྱུད་ལ་གནས་པ་ཡིན༔ དེ་ལ་ཉོན་མོངས་པའི་ཡིད་ཀྱིས་མ་གཟུང་བར་གློད་དེ་འབད་རྩོལ་དང་བྲལ་བར་བཞག་པས༔ རང་གི་རྣམ་རྟོག་ཡིད་གཉིས་མ་ལངས༔ ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་ཕྱིར་མ་བཅད་པས༔ སྒོ་ལྔའི་ཡུལ་མཚན་མར་མ་བཟུང་བ་གསལ་ལ་རྟོག་མེད་དེ་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ནོ༔ དེ་ལ་ཆོས་སྐུ་ཐིག་ལེ་ཉག་གཅིག་ཅེས་བྱ༔ རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱའོ༔ དེ་ལ་ཉམས་སུ་བླངས་པས་སྣང་བ་འདི་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཆུ་ཟླའམ༔ གཟུགས་བརྙན་ནམ༔ སྒྱུ་མའམ༔ རྨི་ལམ་ལྟར་ངོ་བོ་གང་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་པ་སྟོང་པའི་ཉམས་འཆར་རོ༔ དེའི་ཚེ་ན་འཁྲུལ་པ་ཡེ་ཤེས་སུ་འཆར་བ་ཡིན་ནོ༔ དེ་ལ་གོམས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་བེམ་རིག་ བྲལ་བའི་དུས་ན་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུར་གྱུར་ཏེ༔ ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སུ་ཤར་ཏེ༔ སྒོ་ལྔའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་སུ་འཆར༔ ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་ཤར༔ ཉོན་མོངས་པའི་ཡིད་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སུ་ཤར༔ ལུས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འོད་ཀྱི་ལུས་སུ་གྱུར་ནས་གཟུགས་སྐུ་གཉིས་སུ་ཤར་ཏེ༔ བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་དོ༔ དེ་ཡང་ཆོས་སྐུ་ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་སྟེ་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་བརྗོད་བྱ་ལས་འདས་སོ༔ ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་ནི་འོག་མིན་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ན་བཞུགས་ཏེ༔ མཚན་དང་དཔེ་བྱད་དང་ལྡན་པ་སངས་རྒྱས་རིགས་ལྔའི་ཚུལ་དུ་བཟུང་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་སྣང་སྟེ་ཆོས་སྟོན་ཏོ༔ སྤྲུལ་སྐུ་ནི་སེམས་ཅན་གང་ལ་གང་འདུལ་ལ་ཐུབ་པ་དྲུག་ཏུ་སྤྲུལ་ནས་གདུལ་བྱ་ཅི་ཡིན་འདུལ་བའི་ཚུལ་དུ་སྣང་ངོ༔ དེ་ལྟ་བུའི་སྐུ་གསུམ་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུར་གཅིག་སྟེ༔ སེམས་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྟོགས་ནས་སྒོམ་པ་བརྟན་པ་ ལས་བྱུང་བས་རྒྱུད་ཡོངས་སུ་དག་པའི་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱའོ༔ སྐུ་གསུམ་པོ་དེ་མཐོང་བའི་དུས་ན་མས་མཐོང༔ ཐོབ་པའི་དུས་ན་ཡས་ཐོབ་པའོ༔ དེ་དག་ནི་དབང་པོ་ཐ་མའི་འཁྲུལ་པ་ལྡོག་ལུགས་དང་གྲོལ་ལུགས་བསྟན་པའོ་གསུངས་སོ༔ འཁྲུལ་གཞི་རྩད་ནས་གཅོད་པའི་གདམས་པ་འདི༔ མཁར་ཆེན་མཚོ་རྒྱལ་ཁྱོད་ལ་གཏད༔ སྣོད་ལྡན་སྐལ་ལྡན་ཤིན་ཏུ་དཀོན༔ རིན་ཆེན་གཏེར་དུ་སྦོས་ལ་ཞོག༔ དུས་ཀྱི་མཐའ་ལ་གཏེར་སྒོ་ཕྱེས༔ ལས་དང་སྐལ་ལྡན་གཅིག་ལ་གཏོད༔ ཅེས་གདམས་སོ༔ འཁྲུལ་གཞི་རྩད་གཅོད་ཀྱི་ཞུས་ལན༔ སྟོན་ཟླ་འབྲིང་པོའི་ཚེས་གསུམ་ལ་མཆིམས་ཕུའི་ཡང་དབེན་དུ་ཡི་གེར་བཏབ་པའོ༔ གཏེར་རྒྱ༔ སྦས་རྒྱ༔ གཏད་རྒྱ༔༔ ༔༔ ༄༅༔ སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་པདྨ་འབྱུང་གནས་བསམ་ཡས་ན་བཞུགས་པའི་དུས་སུ༔ རྔོག་ཤེས་རབ་རྒྱལ་པོ་ཞེས་བྱ་བ༔ ན་སོ་ལོ་དྲུག་ཅུ་རེ་གཅིག་ལོན་པ༔ ཐོས་པ་མ་བྱས་པ༔ དད་པ་ཅན་གྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ༔ སློབ་དཔོན་ལ་ཤིན་ཏུ་མོས་པ་ཞིག་གིས༔ བྲག་པོ་ཆེའི་དབེན་པ་རུ༔ སློབ་དཔོན་ལོ་གཅིག་དུ་བཏེགས་ནས༔ རྔོག་གིས་ཆོས་ཞུ་མ་བྱས༔ སློབ་དཔོན་གྱིས་ཆོས་བཤད་མ་བྱས་པར༔ ལོ་གཅིག་ན་སློབ་དཔོན་བཞུད་པར་དགོངས་པ་ལ༔ རྔོག་གིས་མ་དྷལ་གཅིག་གི་སྟེང་དུ་གསེར་སྲང་གཅིག་ལ་མེ་ཏོག་བྱས་ནས་སློབ་དཔོན་ལ་ཕུལ་ནས་ཞུས་པ༔ སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ལགས༔ བདག་ལ་ཐུགས་རྗེས་དགོངས་འཚལ༔ བདག་གཅིག་ཏུ་ཐོས་པ་ཆུང༔ གཉིས་སུ་ཤེས་རབ་ཆུང༔ གསུམ་དུ་ན་སོ་རྒས་པས་འབྱུང་བ་རྙིང༔ སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ནས་བདག་ལ་གོ་སླ་བ༔ སྒྲོ་འདོགས་ཕྱི་ནང་ཆོད་པ༔ རྟོགས་པར་སླ་བ༔ ལྟ་ཁམ་ཆེ་བ༔ ཉམས་སུ་བླང་སླ་བ༔ ཚེ་ཕྱི་མ་ལ་ཕན་པ༔ རྒན་པོ་འཆི་ཀ་མའི་ཆོས་ཤིག་ཞུ་འཚལ་ལོ་ཞེས་ཞུས་པས༔ སློབ་དཔོན་གྱིས་རྒད་པོའི་སྙིང་གར་ཕྱག་འཁར་གཏད་ནས་གདམས་པ་བཏབ་པ་འདིའོ༔ ཉོན་ཅིག་རྒད་པོ་རང་རིག་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་འདི་ལ་ལྟོས་ཤིག༔ གཟུགས་དང་ཁ་དོག་ཏུ་གྲུབ་པ་མེད༔ མཐའ་དང་དབུས་སུ་གྲུབ་པ་མེད༔ དང་པོ་བྱུང་ས་མེད་དེ་སྟོང༔ བར་དུ་གནས་ས་མེད་དེ་སྟོང༔ ཐ་མ་འགྲོ་ས་མེད་དེ་སྟོང༔ སྟོང་པ་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པ་གསལ་ལ་དྭངས་པ་ཞིག་འདུག་པ་དེ་མཐོང་ནས་ངོ་ཤེས་ན་ རང་ངོ་རང་གིས་ཤེས་པ་ཡིན༔ ཆོས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་གོ་བ་ཡིན༔ སེམས་ཀྱི་སེམས་ཉིད་མཐོང་བ་ཡིན༔ དངོས་པོ་དོན་གྱི་གནས་ལུགས་གཏན་ལ་ཕེབས་པ་ཡིན༔ ཤེས་བྱའི་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་པ་ཡིན༔ རིག་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་དངོས་པོ་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པས་རང་བྱུང་རང་ལ་གནས་ཏེ༔ གཞན་ནས་བཙལ་དུ་མེད་པས༔ ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་རྟོགས་སླ༔ སེམས་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་གཟུང་འཛིན་གྱི་དངོས་པོ་མ་གྲུབ༔ རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐ
Chinese
我思之如是。五门之识如子，如其夺财，识于境生种种贪嗔，反夺之。身之识如新妇，如享用财物，观五欲而受用之。此乃示现迷乱之相。今从彼迷乱中返回：阿赖耶识乃法界，无成，如虚空般安住于自之相续中。不为烦恼意所执，放松，无勤作而安住之，自之分别念及二元意不起。意识不向外遮断，五门之境不执为相，明而无念，乃智慧。彼乃法身一真点。名为自生之智慧。修习彼，则此显现，显现而无自性，如水中月，或如影像，或如幻术，或如梦，本体不成，现空性之觉受。彼时迷乱显现为智慧。于彼串习之瑜伽士，于离蕴之境，阿赖耶识转为法身，显现为法界之智慧，五门之识显现为如镜之智慧，意识显现为各别自证之智慧，烦恼意显现为平等性之智慧，身之识转为光身，显现为二色身，以成所作智利益有情。彼法身如虚空，超越形状、颜色、言说。报身住于色究竟天法界中，具足相好，执持五佛之相，显现于菩萨众前而说法。化身乃随所化有情而调伏之，化为六能仁，随应调伏之有情而显现调伏之相。如是三身亦为一体性身，证悟心性之本体法界，从稳固之禅修中生起，故名相续完全清净之佛。见彼三身之时，乃下见，获得之
English
Thus I contemplate. The five sense consciousnesses are like a son; just as he seizes wealth, so does consciousness generate various forms of attachment and aversion towards objects, and in turn, it is seized. The body consciousness is like a bride; just as she enjoys wealth, she looks at the five desirable qualities and enjoys experiencing them. This demonstrates the nature of delusion. Now, to turn away from that delusion: the alaya consciousness is the dharmadhatu; it is unestablished in any way, like the sky, and abides in one's own continuum. Without being grasped by the afflicted mind, it is released, and by abiding without effort, one's own conceptual thoughts and dualistic mind do not arise. Because the mind consciousness does not cut off outwardly, and the objects of the five senses are not grasped as characteristics, it is clear and non-conceptual, and that is wisdom. That is called the dharmakaya, the single bindu. It is called self-originated wisdom. By practicing that, this appearance, though appearing, is without inherent existence, like a moon in water, or like a reflection, or like an illusion, or like a dream, its essence is unestablished in any way, and the experience of emptiness arises. At that time, delusion appears as wisdom. When a yogi is accustomed to that, at the time of being free from matter and awareness, the alaya consciousness transforms into the dharmakaya, and dawns as the wisdom of the dharmadhatu; the five sense consciousnesses appear as mirror-like wisdom; the mind consciousness dawns as discriminating wisdom; the afflicted mind dawns as the wisdom of equanimity; the body consciousness transforms into a body of light and dawns as the two rupakayas; and the accomplishing wisdom benefits sentient beings. That dharmakaya is like the sky, transcending shape, color, and expression. The sambhogakaya abides in the Akanishtha dharmadhatu, possessing marks and signs, holding the form of the five buddha families, appearing to the bodhisattvas, and teaching the dharma. The nirmanakaya transforms into the six teachers, according to whatever sentient beings need to be tamed, and appears in the manner of taming whatever beings need to be tamed. Such three kayas are also one svabhavikakaya; having realized the essence of mind, the dharmadhatu, and having arisen from stable meditation, it is called a buddha whose continuum is completely purified. At the time of seeing those three kayas, it is seeing from below, and obtaining
Chinese
那时获得了无上的成就。那些是关于根器低劣者的迷乱如何止息和解脱的教导，如是说。这个从根源上切断迷乱的窍诀，交付于你，喀钦措嘉（མཁར་ཆེན་མཚོ་རྒྱལ།，莲师明妃）。具器有缘者极其稀少，作为珍宝埋藏起来吧。在末法时代开启宝藏之门，交付给有业和有缘的一个人。如是教诲。切断迷乱之根的请示答复，在秋季中旬的初三，于钦浦的扬颠（མཆིམས་ཕུའི་ཡང་དབེན།）写成文字。宝藏印，封印，交付印。莲花生大师在桑耶寺居住的时候，名叫若协饶坚波（རྔོག་ཤེས་རབ་རྒྱལ་པོ།）的人，年龄六十一岁，没有听闻过佛法，是具有信心的佼佼者，对上师非常敬仰。在扎波切（བྲག་པོ་ཆེ།）的寂静处，供养上师一年。 若没有请求佛法，上师也没有讲授佛法，一年后上师打算离开时，若用一个曼扎盘上用一两黄金做成花朵供养上师后祈请：上师，请您以慈悲心垂念我。我一是听闻少，二是智慧小，三是年龄大了，身体衰老。请上师赐予我容易理解的，能断除内外增益的，容易证悟的，见解广大，容易修持的，对来世有益的，老年人临终的佛法。于是上师用手杖指向老人的心间，赐予了如下的教诲：听着，老头，看着这自明觉性的菩提心。没有形成形状和颜色，没有形成边和中心，最初没有产生的地方，是空性；中间没有停留的地方，是空性；最后没有去的地方，是空性。空性中什么也没有形成，却有明朗而清澈的东西存在，如果看到并认识到它， 就是自己认识自己，就是理解了法的法性，就是见到了心的心性，就是确定了事物实义的本来面目，就是断除了所知障的增益，觉性菩提心没有形成任何事物，因此自生自住，无法从其他地方寻找，因此容易证悟法性之义，心性之义中没有能取所取的实物，断除了常断的边。
English
At that time, unsurpassed accomplishment was attained. Those are the teachings on how the delusion of those with inferior faculties is reversed and liberated, so it was said. This instruction that cuts delusion from its root, entrust it to you, Kharchen Tso Gyal (莲师明妃). Those who are vessels and have fortune are extremely rare, bury it as a precious treasure. At the end of time, open the door to the treasure, entrust it to one who has karma and fortune. Thus he instructed. The reply to the request for cutting the root of delusion, was written down on the third day of the middle autumn month, in Yangden of Chimpu. Treasure seal, concealment seal, entrustment seal. When the great teacher Padmasambhava was residing in Samye, a person named Ngok Sherab Gyalpo, sixty-one years of age, who had not heard the Dharma, was the best of those with faith, and had great devotion to the teacher. In the secluded place of Drakpo Che, he served the teacher for one year. Ngok did not request the Dharma, and the teacher did not teach the Dharma. After one year, when the teacher intended to leave, Ngok offered a mandala with flowers made of one sang of gold to the teacher and requested: Great teacher, please have compassion on me. Firstly, I have little hearing; secondly, I have little wisdom; thirdly, I am old and my elements are decaying. Please, great teacher, grant me Dharma that is easy to understand, that cuts through inner and outer additions, that is easy to realize, that has great view, that is easy to practice, that benefits the next life, Dharma for an old man at the time of death. Then the teacher pointed his staff at the old man's heart and gave the following instruction: Listen, old man, look at this self-aware bodhicitta. It is not formed into shape and color, it is not formed into edge and center, initially there is no place of arising, it is emptiness; in the middle there is no place of dwelling, it is emptiness; finally there is no place of going, it is emptiness. In emptiness, nothing is formed, but there is something clear and lucid, if you see and recognize it, it is recognizing yourself, it is understanding the nature of Dharma, it is seeing the nature of mind, it is determining the true nature of things, it is cutting through the additions of knowable objects, the awareness bodhicitta is not formed into anything, therefore it abides in itself, it cannot be sought from elsewhere, therefore it is easy to realize the meaning of Dharma nature, in the meaning of mind nature there is no object of grasping and being grasped, it cuts through the extremes of permanence and annihilation.