Tibetan
སྤྲོས་པ་ཆུང་བ་ཞིག་དགོས༔ མཚོ་རྒྱལ་སེམས་ངལ་སོར་ཆུག་གསུངས༔ ལྔ་པ་བླང་བའི་ཡུལ་ནི༔ བླ་མ་ཤེས་རབ་རྣམ་གསུམ་ ལ་བསླབ་པར་བྱ་ཞིང༔ བདག་མེད་གཉིས་ཀྱི་དོན་རྟོགས་སྟེ༔ ཆོས་བརྒྱད་དང་བྲལ་བ་ལས་བླང་དགོས༔ མཚོ་རྒྱལ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ལ་ཞུགས་པ་ལ་བླ་མ་གལ་ཆེ་འོ་གསུངས༔ དྲུག་པ་བླང་བའི་ཆོ་ག་ནི༔ འཁོར་གསུམ་ཡོངས་དག་བྱས་ནས༔ འཇིག་རྟེན་གྱི་བྱ་བ་མཐའ་དག་བློས་བཏང་སྟེ༔ ཡང་དག་པའི་གདམས་ངག་ཞུ་གསུངས༔ བདུན་པ་བསླབས་པའི་ཕན་ཡོན་ནི་ལམ་ལོག་པ་དང་ཐེག་པ་དམན་པ་ལས་ཁྱད་དུ་འཕགས་ཏེ༔ ང་བདག་དང་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ནས་བདག་མེད་པའི་དོན་རྟོགས་པའི་དགོས་པ་ཡོད་གསུངས༔ བརྒྱད་པ་སེམས་བསྐྱེད་པ་དེ་ལ་སློབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ནི༔ བདག་གིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པའི་ལམ་བདག་མེད་གཉིས་ཀྱི་དོན་ལ་དགོད་དགོས་པས་སོ༔ དགུ་པ་མ་བསླབ་པའི་ཉེས་དམིགས་ནི༔ བདག་མེད་པའི་དོན་ལས་གོལ་བ་ཞིག་ཡིན་ཏེ༔ དེ་ཡང་གང་ཟག་གི་བདག་ནི་གྲུབ་མཐས་བློ་མ་བསྒྱུར་བ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དང༔ གྲུབ་མཐའ་ལོག་པར་ཞུགས་པའི་མུ་སྟེགས་པ་རྣམས་ཟག་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ༔ སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས༔ ཁམས་བཅོ་བརྒྱད་ལ་དབང་སྒྱུར་ཞིང་ལོངས་སྤྱད་པ་དང༔ དེ་ཡང་རྟག་པ་དངོས་པོ་ཅན་བདག་དང་བཅས་པས་དགྲ་གཉེན་བདག་གཞན་ལ་སོགས་པར་འཛིན་པ་ཞིག་ཡིན༔ མཚོ་རྒྱལ་འཛིན་པའི་རྟོད་ཕུར་འབྱིན་དགོས་གསུངས༔ དེས་བཏགས་པའི་ཉེས་པ་ནི༔ དེ་ལྟར་ང་དང་བདག་དུ་བཟུང་བས་ཡུལ་གཞན་དུ་སྣང༔ དེ་གཉིས་སུ་བཟུང་བས་བདག་ལ་ཕན་འདོགས་པ་ལ་གཉེན་དུ་བཟུང༔ གནོད་པ་སྐྱེལ་བ་ལ་དགྲར་བཟུང༔ དེ་ལས་ཆགས་སྡང་གཉིས་སྐྱེ༔ དེས་མི་དགེ་བ་སྣ་ཚོགས་སྤྱད་པས་ངན་སོང་དང་འཁོར་བར་འཁྱམས༔ མཚོ་རྒྱལ་འགོང་པོ་འདི་སྒོར་མ་ཐོན་ན་སྐྱིད་མེད་གསུངས༔ བདག་དེ་གང་ཟག་གང་གིས་འགེགས་ན༔ སྤྱིར་ནང་པ་སངས་རྒྱས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འགེགས༔ ཁྱད་པར་དུ་ཉན་ཐོས་བྱེ་བྲག་པས་ཀྱང་འགེགས༔ འོ་སྐོལ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་སྒོར་ཞུགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་མི་འཛིན་པ་ལྟ་སྨྲོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་གསུངས༔ ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་ནི་ཕྱོགས་རྟོགས་ཉན་ཐོས་དང༔ ཡང་དག་པར་མ་རྟོགས་པར་རང་སངས་རྒྱས་འདོད་དེ༔ དེ་ཡང་ཉན་ཐོས་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཤེས་པ་ལས་ལོག་དོན་བེམ་པོར་ཁས་ལེན་པ་དང༔ རང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཤེས་པ་ལོག་པའི་དོན་གྱིས་སྟོང་པའི་སེམས་ཉིད་འཛིན་པའི་ཆར་གནས་པར་འདོད་དེ༔ མཚོ་རྒྱལ་གྲུབ་མཐའ་དམན་པའི་འདོད་པ་དང་མ་བྲལ་གྱི་བར་དུ་ཡང་དག་པའི་དོན་མི་མཐོང་གསུངས༔ དེར་བཟུང་བའི་ཉེས་པ་ནི༔ ཁས་ལེན་དང་འཛིན་པའི་ཆ་ དེ་ལས་ཉོན་མོངས་པ་འབྱུང་ཞིང༔ དེས་འཁོར་བར་འཁྱམས་པའི་རྒྱུ་བྱེད་པས་བསྐལ་བར་འབད་ཀྱང་དོན་མེད་པའི་ལས་ཡིན་ནོ་གསུངས༔ དེ་གང་ཟག་གང་གིས་འགེགས་ན༔ ཐེག་པ་ཆེན་པོ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འགེགས༔ ཁྱད་པར་དུ་དབུ་མ་པས་ཀྱང་འགེགས༔ འོ་སྐོལ་གསང་སྔགས་ཀྱི་སྒོར་ཞུགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱོགས་རིས་སུ་འཛིན་པ་ལྟས་ངན་ཡིན་གསུངས༔ བཅུ་པ་བསྲུང་བྱའི་ཆོས་ནི༔ བདག་མེད་པའི་དོན་ལ་བསླབ་པ་སྟེ༔ དེ་ཡང་གཉིས་ལས༔ དང་པོ་སྨོན་པའི་བསྲུང་བྱ་ནི༔ དུས་རྟག་ཏུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བདག་མེད་པའི་དོན་རྟོགས་པར་གྱུར་ཅིག་སྙམ་དུ་སྨོན་ལམ་རྒྱུན་མི་འཆད་པ་དང་གཅིག༔ གཞན་བདག་མེད་པའི་དོན་སྒོམ་པ་རྣམས་ལ་ཉིན་ལན་གསུམ་མཚན་ལན་གསུམ་དུ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་སྒོམ་པ་དང་གཉིས༔ དུས་རྟག་ཏུ་བདག་མེད་པའི་དོན་ལས་མི་འདའ་བར་འབད་པ་ལ་བསླབ་པ་གལ་ཆེ་གསུངས༔ གཉིས་པ་འཇུག་པའི་བསྲུང་བྱ་ལ་ཕྱི་ནང་གཉིས་ཏེ༔ དང་པོ་ཕྱིའི་བསྲུང་བྱ་བཞི་ནི༔ བདག་མེད་པའི་དོན་མ་རྟོགས་ཀྱི་བར་དུ་དེ་སྟོན་པའི་བླ་མ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དང་མི་འབྲལ་བ་དང་གཅིག༔ གནས་ཡུལ་སྡེ་རིས་དང་དགྲ་གཉེན་ཕྱོགས་ཆ་སྤང་བ་དང་གཉིས༔ བདག་མེད་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོན་པའི་ཆོས་ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་བྱ་བ་ དང་༔ མིང་རུས་ལུས་དང་གསུམ་ལ་བདག་ཏུ་ངེས་པར་མི་གཟུང་བ་བཞི་ཡིན་གསུངས༔ གཉིས་པ་ནང་གི་བསླབ་བྱ་ལ་ཡང་བཞི་སྟེ༔ ཕྱི་རོལ་གྱི་བཏགས་པའི་མིང་དང་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་སེམས་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ལས་མ་གྲུབ་པས་ཐ་སྙད་ལ་དོན་དུ་མི་གཟུང་བ་དང་གཅིག༔ སྣོད་བཅུད་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་དངོས་པོ་འདི་རྣམས་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་སྣང་ཡང་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པར་ཤེས་པ་དང་གཉིས༔ དེ་ལྟར་གང་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ལ་སྣ་ཚོགས་སུ་འཛིན་མཁན་གྱི་སེམས་རིག་པ་དེ་ཉིན་ལན་གསུམ་མཚན་ལན་གསུམ་དུ་བཙལ་བ་དང་གསུམ༔ བཙལ་བས་ནང་ནས་འཛིན་པའི་སེམས་དེ་གང་དུ་ཡང་མ་རྙེད་པར་མིང་མེད་མཐའ་སྟོངས་སུ་འཇུག་པའི་དོན་ལས་མི་འདའ་བ་དང་བཞི་ལ་འབད་ཅིང་བསླབ་པ་གལ་ཆེ༔ དེ་ལྟར་འབད་ན་འགོང་པོ་རྩད་ནས་ཆོད་དེ་འཁོར་བའི་རྒྱུན་ལྡོག་པར་གདའ་ཡི་གསུངས༔ བཅུ་གཅིག་པ་གཏོང་ཐོབ་ཀྱི་ས་མཚམས་ལས༔ ཐོབ་པའི་དུས་ནི་བླ་མ་ལས་མན་ངག་ཐོབ་པའི་དུས་ནས་འཐོབ༔ གཏོང་བའི་དུས་ནི་རང་བཞིན་མེད་པར་མ་རྟོགས་གཟུང་འཛིན་རང་ཁ་མའི་ཕྱིར་འབྲེངས་ན་འཆོར་བས་གཉེན་པོས་སླེབ་པར་གྱིས་ཤིག་གསུངས༔ བཅུ་གཉི
Chinese
需要简短的开示。 措嘉（མཚོ་རྒྱལ）说：“把忧虑放下吧。” 第五，领受之处是：应当向三位智慧上师学习，领悟二种无我的意义，从远离八法中领受。 措嘉说：“进入大乘佛法，上师非常重要。” 第六，领受的仪式是：清净三轮，舍弃一切世间俗事，请求真正的口诀。 第七，学习的利益是：超越歧途和小乘，断除我执和能取所取的分别念，有必要领悟无我的意义。 第八，修习发心之理是：我必须将一切众生安置于正确的二无我之道上。 第九，不学习的过患是：偏离无我的意义。也就是，未被宗派改变观念的普通人，以及进入邪道的外道徒，他们掌控并享受着有漏的五蕴、十二处、十八界。他们执着于常有、实有、有我的事物，区分敌友、自他等。 措嘉说：“必须拔出执着的毒刺。” 执着的过患是：像这样执着于我和我所，会显现为异地他乡。由于执着于二者，对帮助自己的人视为亲友，对造成伤害的人视为敌人，由此产生贪嗔。由于行持各种不善业，将在恶道和轮回中漂泊。 措嘉说：“这个魔鬼不离开家门，就不会快乐。” 谁能阻止这个我执呢？一般来说，所有的佛教徒都能阻止。特别是，小乘的声闻乘也能阻止。我们这些进入大乘之门的人，不执着于人我，更不用说了。 对于法无我，是片面领悟的声闻乘，以及未能如实领悟而自诩为独觉乘的人。也就是说，声闻乘背离了对法无我的理解，主张实有的事物；而独觉乘则认为，处于执着于虚妄之识的范畴。 措嘉说：“在没有脱离低劣宗派的观点之前……”
English
A short explanation is needed. Tsho-gyal said, "Put your worries aside." Fifth, the place of receiving is: One should learn from the three wisdom teachers, realize the meaning of the two selflessnesses, and receive from being free from the eight worldly concerns. Tsho-gyal said, "When entering the Mahayana Dharma, a teacher is very important." Sixth, the ritual of receiving is: Purify the three circles, abandon all worldly affairs, and request the true oral instructions. Seventh, the benefit of learning is: It surpasses wrong paths and the Hinayana, abandoning all thoughts of self and grasping, it is necessary to realize the meaning of selflessness. Eighth, the reason for learning the generation of Bodhicitta is: I must place all sentient beings on the correct path of the two selflessnesses. Ninth, the fault of not learning is: It is deviating from the meaning of selflessness. That is, ordinary people whose minds have not been transformed by philosophical tenets, and non-Buddhists who have entered wrong paths, control and enjoy the five aggregates of defilement, the twelve sources, and the eighteen elements. They cling to things that are permanent, substantial, and with a self, distinguishing between enemies and friends, self and others, and so on. Tsho-gyal said, "The thorn of clinging must be pulled out." The fault of clinging is: By clinging to "I" and "mine" in this way, it appears as a foreign land. By clinging to these two, one regards those who help oneself as friends and those who cause harm as enemies, from which arise attachment and aversion. By engaging in various non-virtuous actions, one wanders in the lower realms and samsara. Tsho-gyal said, "If this demon does not leave the door, there will be no happiness." Who can prevent this ego? In general, all Buddhists can prevent it. In particular, the Shravakas of the Hinayana can also prevent it. We who have entered the gate of the Mahayana do not cling to the self of a person, let alone speak of it. As for the selflessness of phenomena, it is the Shravakas who understand partially, and the Pratyekabuddhas who claim to be enlightened without truly understanding. That is, the Shravakas deviate from the understanding of the selflessness of phenomena, asserting things as substantial; while the Pratyekabuddhas believe that they abide in the realm of clinging to the mind itself, which is empty of the meaning of false knowledge. Tsho-gyal said, "Until one is free from the views of inferior philosophical tenets..."
Chinese
说不见到真实的意义。执着的过患是：从承认和执着的方面，产生烦恼，由此成为流转轮回之因，所以即使努力无数劫也是无意义的行为。谁能遮止它呢？所有的大乘行者都能遮止，特别是中观派也能遮止。我们进入密宗之门的人，如果执着于宗派偏见，是不祥之兆。第十、所守护之法是：修学无我的意义。这又分为两种：第一、发愿的守护是：恒时发愿一切众生都能证悟无我的意义，并且不断地祈愿；还有，对于修习无我意义的人，日三次、夜三次随喜他们的修行；恒时努力不离开无我的意义，修学这一点非常重要。第二、进入的守护分为内外两种：第一、外在的四种守护是：在没有证悟无我的意义之前，不离开宣说无我的上师善知识；舍弃居住地的宗派、敌友等偏袒；听闻、思维、修习宣说无我空性的法；以及不执着名字、种姓、身体这三者为我。第二、内在的修学也有四种：不执着外在施设的名字和概念为实有，因为一切都未从自心本性中产生；了知包含器情世界的一切事物如梦如幻，虽然显现却无自性；像这样对于任何地方都不成立的事物，能以各种方式执着的这个心识，日三次、夜三次去寻找它；通过寻找，对于从内执着的心，无论在何处都无法找到，从而不离开进入无名、无边的意义，努力修学这一点非常重要。如果这样努力，就能从根源上斩断鬼魅，从而能使轮回的相续止息。第十一、关于舍与得的界限：得到的时机是从上师那里得到诀窍的时候开始得到；舍弃的时机是没有证悟无自性，因为耽着能取所取自言自语，所以会丧失，要用对治来遮止它。第十二
English
It is said that one does not see the true meaning. The fault of clinging to it is: from the aspect of acceptance and clinging, afflictions arise, and this becomes the cause of wandering in samsara, so even if one strives for countless eons, it is a meaningless action. Who can prevent it? All Mahayana practitioners can prevent it, especially the Madhyamikas can also prevent it. It is said that it is a bad omen for those of us who have entered the gate of Secret Mantra to cling to sectarian biases. Tenth, the Dharma to be protected is: to train in the meaning of selflessness. This is divided into two: First, the protection of aspiration is: constantly aspiring that all sentient beings may realize the meaning of selflessness, and constantly praying; also, for those who meditate on the meaning of selflessness, rejoice in their practice three times during the day and three times during the night; it is very important to train in striving not to deviate from the meaning of selflessness at all times. Second, the protection of entering is divided into outer and inner: First, the four outer protections are: until the meaning of selflessness is realized, do not separate from the Lama, the virtuous friend who teaches it; abandon sectarianism, enemies, friends, and partiality of the place of residence; practice the three activities of hearing, thinking, and meditating on the Dharma that teaches selflessness and emptiness; and do not definitely grasp names, lineages, and bodies as self. Second, there are also four inner trainings: do not grasp all external imputed names and terms as real, because everything has not arisen from the nature of one's own mind; know that all things contained in the vessel and essence appear like dreams, but are without inherent existence; like this, for things that are not established anywhere, that mind and consciousness that clings in various ways, search for it three times during the day and three times during the night; through searching, for the mind that clings from within, since it cannot be found anywhere, it is very important to strive and train in not deviating from entering the meaning of namelessness and boundlessness. If one strives in this way, one can cut off the demons from the root, thereby stopping the continuum of samsara. Eleventh, regarding the boundary of giving and receiving: the time of receiving is from the time of receiving the instructions from the Lama; the time of giving up is when one has not realized selflessness, because clinging to the grasper and the grasped is self-talk, so one will lose it, use the antidote to prevent it. Twelfth