Tibetan
གས་མེད་དུ་གོལ༔ དེ་དག་ལ་མ་ཆགས་སྙམ་ཡང་ཆགས་སེམས་ཕྲ་མོ་འོང་ཞིང༔ མ་ཞེན་མནོ་ཡང་ཞེན་ཆོས་ཕྲ་མོ་ཡོད་པས༔ བཞི་པ་གོལ་ས་གཅད་ཅིང་སྐྱོན་བསལ་བ་ལ༔ མཐར་གྱིས་གནས་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དགུའོ༔ དེ་ཡང་འདོད་ཁམས་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་སྤོང་བ་ལ་བསམ་གཏན་གྱི་སྙོམས་འཇུག་བཞི་སྟེ༔ གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་རྟོག་མེད་པ་ལས་བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་དང་བཅས་པ་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོའོ༔ རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་མེད་ལ་དགའ་བའི་ཏིང་འཛིན་གྱི་རོ་མྱོང་བའི་འཛིན་པ་དང་བཅས་པ་ནི་བསམ་གཏན་གཉིས་པ༔ སེམས་གཡོ་བ་མེད་ལ་དབུགས་དབྱུང་རྔུབ་དང་བཅས་པ་ནི་གསུམ་པ༔ རྣམ་རྟོག་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་གསལ་སྟོང་གོ་ མ་འགགས་པ་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་པའོ༔ གཟུགས་ཁམས་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་སྤོང་བ་ལ་གཟུགས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་བཞི་སྟེ༔ ཆོས་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་བློས་བརྟགས་ནས་དེ་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་པ་ནི་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས༔ རྣམ་པར་ཤེས་པ་མཐའ་ཡས་ཤིང་ཕྱོགས་མེད་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་བློས་བརྟགས་ནས་དེ་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་པ་ནི་རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས༔ འདུ་ཤེས་ཀྱི་གསལ་རིག་ཡོད་པའང་མ་ཡིན་ཏེ་མེད་པའང་མ་ཡིན༔ བློས་བྱར་མི་བཏུབ་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་བློས་བརྟགས་ནས་དེ་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་པ་ནི་ཡོད་མིན་མེད་མིན༔ སེམས་ནི་ཅིའི་ངོ་བོར་ཡང་མ་གྲུབ་སྟེ་མེད་ཅིང་སྟོང་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་བློས་བརྟགས་ནས་དེ་ལ་བློ་འཇོག་པ་ནི་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་སྐྱེ་མཆེད་དོ༔ དེ་དག་བློས་བརྟགས་པ་དང་ཡིད་ཆགས་པ་དང༔ སེམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པའི་དྲི་མ་བག་ཙམ་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་མི་རྟོག་པ་ལ་གནས་པ་འགོག་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་སྟེ༔ ཚོགས་དྲུག་ཡུལ་ལ་འཇུག་པ་ནང་དུ་འགག་ཅིང༔ རླུང་སེམས་ཀྱི་འགྱུ་བ་རྒྱུན་ཆད་པ་ལ་ཇི་སྲིད་དུ་མཉམ་པར་བཞག་གི་བར་ལ་གནས་པ་སྟེ་ཞི་གནས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ལ༔ དེ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་གསོས་བཏབ་ནས་མཉམ་པར་འཇོག་པ་ནི་སོ་སོར་ བརྟགས་འགོག༔ གཤིས་ཀྱིས་གཞོལ་ཕྱོགས་དེར་སོང་བ་ནི་བརྟགས་མིན་གྱིས་འགོག་པའོ༔ དེ་ནི་དོན་དམ་པའི་ལུང་མ་བསྟན་ཏེ༔ དེ་ལྟར་སྙོམས་འཇུག་དགུ་པོ་དེ་ལས་བསམ་གཏན་གྱི་སྙོམས་འཇུག་བཞི་ནི༔ ལྷག་མཐོང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཞི་གནས་ཏེ་བསམ་གཏན་བཞིའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནོ༔ གཤིས་དང་མཐུན་ཞིང་འཇིག་རྟེན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་མཆོག་གོ༔ གཟུགས་མེད་པའི་སྙོམས་འཇུག་བཞི་ནི༔ ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་གོལ་ས་ཡིན་ནོ༔ འགོག་པའི་སྙོམས་འཇུག་བཞི་ནི༔ ཉན་ཐོ
Chinese
གས་མེད་དུ་གོལ། 即使认为对那些没有执着，也会产生微细的执着心；即使认为没有贪恋，也会有微细的贪恋之法。第四，为了断除过失之处并消除过患，最终安住的等至有九种。也就是，为了舍弃欲界的分别念，有四种禅定的等至：没有能取所取的分别念，具有所修能修之行，是为初禅。没有寻伺，体验喜乐的等持之味，具有执着，是为二禅。心不摇动，具有呼气吸气，是为三禅。远离一切分别念，明空不灭，是为四禅。为了舍弃色界的分别念，有四种无色界的等至：心想一切法如虚空一般，并安住于此，是为虚空无边处。心想识无边且无方，并安住于此，是为识无边处。既非有意识的明觉，也非无意识，心想这是无法用心来衡量的，并安住于此，是为非有想非无想处。心想心无任何自性，无有且空性，并安住于此，是为无所有处。这些以分别念来衡量，以及心生贪恋，以及心中有少许烦恼垢染，所有这些都是阻止安住于无分别的等至，六识融入外境于内止息，风心的流动断绝，如是安住于等持之间，是为寂止的等持之究竟。以智慧滋养它而安住，是为个别 观察止。习性所趋之处即是彼处，是为非观察之止。这是胜义谛的无记，如是九种等至中，四种禅定的等至是生起胜观的寂止，是为四禅定的等持，与习性相符，是世间等持中的殊胜者。四种无色定的等至是等持的过失之处。四种灭尽定的等至是声闻
English
གས་མེད་དུ་གོལ། Even if one thinks there is no attachment to those, subtle clinging arises; even if one thinks there is no craving, there is subtle craving for things. Fourth, in order to cut off the places of error and eliminate faults, there are nine samapattis in which one ultimately abides. That is, in order to abandon the conceptual thoughts of the desire realm, there are four dhyana samapattis: without the conceptual thoughts of grasper and grasped, possessing the practice of what is to be meditated on and the meditator, is the first dhyana. Without investigation and analysis, experiencing the taste of the samadhi of joy, possessing clinging, is the second dhyana. Without the mind wavering, possessing exhalation and inhalation, is the third dhyana. Separated from all conceptual thoughts, the clarity and emptiness are not interrupted, is the fourth dhyana. In order to abandon the conceptual thoughts of the form realm, there are four formless samapattis: thinking that all dharmas are like the sky, and abiding in that, is infinite space. Thinking that consciousness is infinite and without direction, and abiding in that, is infinite consciousness. It is neither the clarity of consciousness nor the absence of consciousness; thinking that it cannot be measured by the mind, and abiding in that, is neither existence nor non-existence. Thinking that the mind is not established in any essence, it is non-existent and empty, and placing the mind in that, is the sphere of nothingness. These are measured by conceptual thought, and attachment arises, and there is a slight stain of mental afflictions; all of these are samapattis that prevent abiding in non-conceptualization, the six aggregates entering into objects cease inwardly, the movement of wind and mind is cut off, and abiding in samadhi for as long as it lasts is the ultimate samadhi of tranquility. Nourishing it with wisdom and abiding in it is individual analysis cessation. Where one's nature tends to go is where it goes, is non-analysis cessation. This is the undefinable of ultimate truth; thus, among the nine samapattis, the four dhyana samapattis are tranquility that generates higher vision, which are the samadhis of the four dhyanas, in accordance with nature, and are the best among worldly samadhis. The four formless samapattis are the places of error of samadhi. The four cessation samapattis are the Shravakas.
Tibetan
ས་བཞིའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནོ༔ དེ་ལྟར་དེ་རྣམས་ངོ་ཤེས་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བྱེ་བྲག་ཕྱེད་ཅིང༔ རང་གི་སྒོམ་པ་དེ་ལ་དེ་དག་གི་སེལ་དང་གོལ་ས་མི་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ༔ དེ་ལྟར་གོལ་ས་རེ་དོགས་བཅད་ནས་སྒོམ་སྐྱོན་མེད་དུ་ཉམས་སུ་བླངས་པས༔ མཉམ་བཞག་ལ་དེ་ལྟར་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པ་གསུམ་དུ་སིང་ངེ་ཡེར་རེ་གནས༔ རྗེས་ཐོབ་ལ་སྣང་བ་བཀྲ་གསལ་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་བུན་ལོང་འཆར༔ རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་དེ་ཉིད་ཤེས༔ བསོད་ནམས་ཀྱི་བྲེ་ཁ་ཁེངས༔ ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དྲོད་ཐོབ་ཏེ༔ དེས་ཚོགས་ལམ་མཐར་ཕྱིན༔ མོས་སྤྱོད་ཀྱི་ས་ལ་སླེབས་པ་ཡིན་ནོ༔ དེ་ཡུན་རིང་དུ་བསྒོམས་པས་རང་གིས་རང་ལ་ཡོད་པའི་དོན་ཡུལ་མེད་རང་གསལ་མངོན་ སུམ་དུ་མཐོང་ཞིང་རང་ངོ་ཤེས་པ་ནི་མཐོང་ལམ་སྟེ༔ སྣང་རིག་སྟོང་གསུམ་ཡུལ་མེད་དུ་གསལ༔ ཆོས་ཉིད་ཟག་པ་མེད་པའི་དོན་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང༔ ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་རྩ་བ་ནས་ཟད༔ རྒྱུ་འབྲས་སྟོང་པར་རྟོགས་ཏེ་འཁོར་བ་རང་རྒྱུད་མེད་པ་དང་པོ་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་ས་སྟེ༔ མཉམ་བཞག་སངས་རྒྱས་སུ་མཚུངས་པ༔ རྗེས་ཐོབ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་འཆར་རོ༔ དེ་གོམས་ཤིང་བརྟན་པར་བསྐྱངས་པས་གཉིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་གཉིས་མེད་དུ་སོང༔ རང་སྣང་རང་ངོ་ཤེས་པས་སྣང་སེམས་གཅིག་ཏུ་འདྲེས༔ སྟོང་པ་རྒྱུ་འབྲས་སུ་ཤར་བས་རྟེན་འབྲེལ་མངོན་དུ་གྱུར་ཏེ༔ མཉམ་བཞག་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡུལ་མེད་རིག་པའི་ངོ་བོར་གསལ༔ རྗེས་ཐོབ་ལ་སྣང་ཡུལ་བག་ཙམ་ཡོད་པ་ནི་བསྒོམ་ལམ་མོ༔ དེ་རྒྱུན་བསྲིངས་པས་འཁོར་འདས་ཐམས་ཅད་ལ༔ སྐྱེ་འགག་གཉིས་མེད༔ མ་འདྲེས་ཡོངས་རྫོགས༔ ཡུལ་མེད་རང་གསལ་མངོན་དུ་གྱུར་པས་ཤེས་སྒྲིབ་གཏན་ནས་མེད་དེ༔ ཐམས་ཅད་ཡེ་ཤེས་སུ་འཆར་བའི་སྐད་ཅིག་མ་དེ་མཐར་ཕྱིན་གྱི་ལམ་སྟེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའོ༔ བཞི་པ་སྒོམ་པ།་་་དེ་དང་མི་འབྲལ་ཞིང་རྩལ་སྦྱོང་བ་སྤྱོད་པ་བསྟན་པ་ནི༔ སོ་སྤྱི་བོགས་གསང་ཡང་དག་ཁོ་ན་སྤྱོད༔ ཅེས་པས༔ དེ་ལ་གསུམ་སྟེ༔ དང་པོ་ལམ་གྱི་སོ་ཟུག་པ་ལ་ཐུན་མོང་སྤྱིའི་སྤྱོད་པ༔ བར་དུ་དེ་ལ་བོགས་འདོན་པ་ལ་བརྟུལ་ཞུགས་གསང་བའི་སྤྱོད་པ༔ ཐ་མ་ཡང་དག་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐར་ཕྱིན་པའི་སྤྱོད་པའོ༔ དང་པོ་ལམ་གྱི་སོ་ཟུག་པ་ཐུན་མོང་སྤྱིའི་སྤྱོད་པ་ནི༔ མི་ཚེ་ཐམས་ཅད་རྗེས་ལ་སྐྱེལ་ཞིང༔ རྗེས་ནི་སྤྱོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་སྤྱོད་པ་ནི་གལ་ཤིན་ཏུ་ཆེ་སྟེ༔ ལྟ་བ་མཐོན་པོ་བློ་ཡུལ་དུ་གོ་ཡང༔ སྤྱོད་པ་དོན་དང་མི་མཐུན་ན་ལམ་ལོག༔ སྒོམ་པ་བཟང་པོ་སྐྱེས་ཀྱང་རྗེས་སྤྱོད་དེ་བཞིན་མ
Chinese
这是四种地的等持。像这样认识了它们，就能区分等持的差别，并且在自己的修行中不会出现这些的偏差和错误。像这样断除了每一个错误和疑惑，无过失地修持，那么在入定的时候，就会那样安乐、明朗、无分别地澄澈明亮。在后得的时候，显现会像梦幻和幻觉一样清晰明亮地显现。了解因果的真相，福德的容器充满，获得等持的暖相，由此圆满了资粮道，到达了胜解行地。如果长时间地修持，自己就能亲眼见到自己所具有的无境自明之义，并且认识自己，这就是见道。显现、觉性和空性三者无境地显现，亲眼见到无漏法性的意义，烦恼的障碍从根本上断除，证悟因果的空性，轮回自性本空，这就是初地极喜地，入定与佛相等，后得如幻显现。如果习惯并稳固地修持，一切二法都会融入无二，自显现认识自性，显现与心融为一体，空性显现为因果，缘起显现，入定的时候，一切法都显现为无境觉性的体性，后得的时候，显现的对境稍微存在，这就是修道。如果持续不断地修持，那么对于一切轮涅，生灭无二，不杂圆满，无境自明显现，彻底消除知障，一切都显现为智慧的刹那，这就是究竟道，也就是佛地。第四是修持。与此不分离并锻炼能力，所宣说的行为是：行持各自、共同、增进、秘密、唯真。这样说，有三种： 首先，进入道的起点是共同的行为；中间，增进它的是禁行秘密的行为；最后，唯真，也就是究竟的行为。首先，进入道的起点是共同的行为：一生都用于追随，追随就是行为，所以行为非常重要。即使在见解上理解了高深的道理，如果行为与意义不符，那就是邪道。即使生起了良好的禅定，但后续的行为却不是那样
English
These are the samādhis of the four grounds. By recognizing them in this way, one can distinguish the differences in samādhi, and deviations and errors will not occur in one's own practice. By cutting off each error and doubt in this way and practicing without fault, then in meditative equipoise, it will remain clear and bright in such a way with bliss, clarity, and non-conceptuality. In post-meditation, appearances will arise clearly and brightly like dreams and illusions. One understands the truth of cause and effect, the vessel of merit is filled, and one obtains the warmth of samādhi, thereby perfecting the path of accumulation and reaching the ground of adhimukti. By meditating on this for a long time, one will directly see the meaning of self-luminousness without an object that one has within oneself, and recognizing oneself is the path of seeing. Appearances, awareness, and emptiness, the three, are clear without an object. One directly sees the meaning of the uncontaminated nature of reality, the obscurations of afflictions are eradicated from the root, and realizing the emptiness of cause and effect, saṃsāra is empty of self-nature, this is the first ground, the joyous ground. Meditative equipoise is equal to buddhahood, and post-meditation arises like an illusion. By cultivating this with familiarity and stability, all dualistic dharmas dissolve into non-duality. By recognizing one's own appearances as one's own nature, appearances and mind merge into one. Emptiness arises as cause and effect, and dependent origination becomes manifest. In meditative equipoise, all dharmas are clear as the essence of objectless awareness. In post-meditation, there is a slight object of appearance, which is the path of cultivation. By continuing this practice, for all of saṃsāra and nirvāṇa, there is no duality of arising and ceasing, unmixed and complete. Objectless self-luminosity becomes manifest, and cognitive obscurations are completely eliminated. That moment when everything arises as wisdom is the ultimate path, the ground of buddhahood. Fourth is meditation. The conduct that demonstrates not separating from this and training skill is: practice individually, commonly, increasingly, secretly, and only truly. Thus, there are three: First, entering the starting point of the path is common conduct; in the middle, increasing it is the secret conduct of vows; finally, only truth, which is ultimate conduct. First, entering the starting point of the path is common conduct: spending one's entire life following, and following is only conduct, so conduct is extremely important. Even if one understands profound views intellectually, if conduct does not match the meaning, it is a wrong path. Even if good meditation arises, the subsequent conduct is not the same.