Tibetan
་གསུམ་གྱིས་ཁ་བསྒྱུར་བ་ལ་ནི་བཞི༔ བྱམས་པ༔ སྙིང་རྗེ༔ བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས༔ དེ་དག་སྡེ་སྣོད་གསུམ་དུ་ངོས་བཟུང་ལ་བསླབ་པ་གསུམ་དུ་བསྟན་པའོ༔ དང་པོ་བྱམས་པ་ནི༔ ཡིད་འོང་ཕ་མར་ཤེས་ཤིང་བདེ་ལྡན་བསྒོམ༔ ཞེས་པས༔ ཡུལ་གང་ཡང་ཡིད་དུ་འོང་ཞིང་དེ་དག་བདེ་བ་དང་ལྡན་པར་བྱའོ་སྙམ་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་བྱམས་པ༔ ཡུལ་སེམས་ཅན་དེ་དག་ལ་ཕ་མར་ཤེས་ཤིང་དེ་རྣམས་བདེ་བ་དང་ལྡན་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་སྒོམ་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་བྱམས་པ༔ དེ་ལྟར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཕ་མར་ཤེས་ཤིང་དེ་དག་ལ་ཕན་གདགས་པའི་བློ་སྐྱེས་པ་ནི་བྱམས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན༔ དེ་རྒྱུན་ཆགས་སུ་སྐྱེས་པ་ནི་བྱམས་པ་ཚད་མེད་པའམ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱའོ༔ དེ་ལ་གསུམ་ལས༔ སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པའི་བྱམས་པ་ནི༔ སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཕ་མར་ཤེས་ཤིང་དེ་དག་བདེ་བ་དང་ལྡན་པར་བྱ་སྙམ་པའི་བློ་སྐྱེས་པའོ༔ ཆོས་ལ་དམིགས་པའི་བྱམས་པ་ནི༔ དོན་དམ་པར་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཡང་ཀུན་རྫོབ་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ཙམ་གྱི་ངོར་མ་འདི་རྣམས་བདེ་བ་དང་ལྡན་པར་བྱ་སྙམ་པའི་བློ་འོ༔ དམིགས་པ་མེད་པའི་བྱམས་པ་ནི༔ དེ་ལྟར་སྒོམ་པའི་དུས་ཉིད་ན་རང་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་ནམ་མཁའ་ ལྟར་ཤེས་པས༔ གདངས་མ་འགགས་པར་བྱམས་པར་དུང་ངེ༔ གཤིས་མ་གྲུབ་པར་སྟོང་པར་ལྷག་གེ༔ ངོ་བོ་མི་རྟོག་མི་དམིགས་ཤིང་འཁོར་གསུམ་ཡོངས་སུ་དག་པའོ༔ གཉིས་པ་སྙིང་རྗེ་ནི༔ སེམས་ཅན་ཕ་མ་སྡུག་བསྔལ་བསྒྲལ་བར་བསམ༔ ཞེས་པས༔ ཡུལ་སེམས་ཅན་ཕ་མ་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་བར་མཐོང་ནས་ཤ་ཚས་མི་བཟོད་པའི་སྙིང་རྗེ་སྐྱེས་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་དེ་དག་ལས་བསྒྲལ་བར་འདོད་པའི་བསམ་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་སྙིང་རྗེ༔ སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཕ་མར་ཤེས་ནས་དེ་དག་སྡུག་བསྔལ་དུ་གནས་པ་ལ་ཤ་ཚས་མི་བཟོད་པའི་སྙིང་རྗེ་སྐྱེས་ནས་སྡུག་བསྔལ་ལས་བསྒྲལ་བར་འདོད་པའི་བློ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྙིང་རྗེ༔ མ་འདི་རྣམས་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་སྙིང་བརྩེ་བས་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བར་འདོད་པ་ནི་སྙིང་རྗེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནོ༔ དེ་དུས་རྒྱུན་ཆད་མེད་པར་སྐྱེས་པ་ནི་སྙིང་རྗེ་ཚད་མེད་པའམ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱའོ༔ དེ་ལ་གསུམ་ལས༔ སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པའི་སྙིང་རྗེ་ནི༔ སེམས་ཅན་དུཿཁ་དང་བྲལ་བར་བྱ་སྙམ་པའོ༔ ཆོས་ལ་དམིགས་པའི་སྙིང་རྗེ་ནི༔ དོན་དམ་པར་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཡང་ཀུན་རྫོབ་སྒྱུ་མ་ཙམ་གྱི་ངོར་དུཿཁ་དང་བྲལ་བར་བྱའོ་སྙམ་པའོ༔ དམིགས་པ་མེད་པའི་སྙིང་རྗེ་ནི༔ དེ་ལྟར་སྒོམ་པའི་དུས་ཉིད་ན་རང་གཞན་
Chinese
以三者转变则有四：慈爱、悲悯、菩提心。 这些被确定为三藏，并被阐述为三学。首先，慈爱是：知晓悦意的父母，修持具乐。（意思是）对于任何悦意的境，心想让他们具有安乐，这是世间的慈爱。视众生为父母，并修持让他们具有安乐，这是佛法的慈爱。如是视一切众生为父母，生起利益他们的心，这是慈爱的等持。持续生起这种心，则称为慈爱无量或大慈。其中有三种：以众生为对境的慈爱是：视一切众生为父母，生起让他们具有安乐的心。以法为对境的慈爱是：虽然胜义中什么也不成立，但在世俗如梦如幻的层面，生起让这些母亲具有安乐的心。无所缘的慈爱是： 如是修持之时，了知自他一切的自性是空性，离戏如虚空，光明不灭而慈爱，自性不成立而空寂，本体不分别不执着，三轮完全清净。第二是悲悯：思维救度众生父母脱离痛苦。意思是：视一切众生父母为痛苦，生起无法忍受的悲悯，想要救度他们脱离痛苦的想法，是世间的悲悯。视一切众生为父母，对于他们处于痛苦之中生起无法忍受的悲悯，想要救度他们脱离痛苦的心，是佛法的悲悯。对于这些母亲的痛苦，以慈悲心想要让他们脱离痛苦，是悲悯的等持。那时无间断地生起，则称为悲悯无量或大悲。其中有三种：以众生为对境的悲悯是：心想让众生脱离痛苦（梵文：duḥkha，天城体：दुःख，罗马音：duhkha，字面意思：痛苦）。以法为对境的悲悯是：虽然胜义中什么也不成立，但在世俗如幻的层面，心想让他们脱离痛苦。无所缘的悲悯是： 如是修持之时，自他
English
To transform with the three, there are four: loving-kindness, compassion, and the mind of enlightenment. These are identified as the three baskets and taught as the three trainings. First, loving-kindness is: Knowing pleasant parents, meditating on having happiness. (Meaning) For any pleasant object, thinking of making them have happiness is worldly loving-kindness. Knowing those sentient beings as parents and meditating on making them have happiness is Dharma loving-kindness. Thus, knowing all sentient beings as parents and generating the mind to benefit them is the samadhi of loving-kindness. Continuously generating this is called immeasurable or great loving-kindness. Among these three: Loving-kindness focused on sentient beings is: Knowing all sentient beings as parents and generating the mind to make them have happiness. Loving-kindness focused on Dharma is: Although nothing is established in the ultimate sense, in the conventional realm of dreamlike illusion, generating the mind to make these mothers have happiness. Loving-kindness without an object is: Thus, at the time of meditating, knowing the nature of oneself and others as emptiness, free from elaboration like the sky, shining without ceasing with loving-kindness, the nature unestablished and empty, the essence without thought or object, the three spheres completely pure. Second is compassion: Thinking of saving sentient beings, parents, from suffering. Meaning: Seeing all sentient beings, parents, as suffering, generating unbearable compassion, the thought of wanting to save them from that suffering is worldly compassion. Knowing all sentient beings as parents, and generating unbearable compassion for them being in suffering, the mind of wanting to save them from suffering is Dharma compassion. For the suffering of these mothers, wanting to free them from suffering with compassion is the samadhi of compassion. Generating it continuously at that time is called immeasurable or great compassion. Among these three: Compassion focused on sentient beings is: Thinking of freeing sentient beings from suffering (Sanskrit: duḥkha, Devanagari: दुःख, Romanization: duhkha, literal meaning: suffering). Compassion focused on Dharma is: Although nothing is established in the ultimate sense, in the conventional realm of illusion, thinking of freeing them from suffering. Compassion without an object is: Thus, at the time of meditating, oneself and others
Tibetan
ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་ནམ་མཁའ་ལྟར་ཤེས་པས༔ གདངས་མ་འགགས་པ་སྙིང་རྗེར་དུང་ངེ༔ གཤིས་མ་གྲུབ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ལྷག་གེ༔ ངོ་བོ་མི་དམིགས་མི་རྟོག་ཅིང་འཁོར་གསུམ་ཡོངས་སུ་དག་པའོ༔ གསུམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི༔ སངས་རྒྱས་ཐོབ་འདོད་བསམ་པ་ལེན་དང་སྒྲུབ༔ ཅེས་པས༔ སེམས་བསྐྱེད་ལ་གཉིས་ཏེ༔ སྨོན་པ་དང་འཇུག་པའོ༔ དང་པོ་སྨོན་པ་ནི༔ སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དུ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་འདོད་པའི་བསམ་པ་སྨོན་པའི་སེམས་སོ༔ དེ་ལྟར་ཁས་ལེན་པ་དང་མ་འཐོབ་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་སྨོན་པའི་སེམས་བསྐྱེད༔ དེའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤོང་བ་སྨོན་པའི་སྡོམ་པའོ༔ གཉིས་པ་འཇུག་པ་ནི༔ གཞན་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་འཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེའི་སྤྱོད་པ་སྒྲུབ་པར་འདོད་པ་ནི་འཇུག་པའི་སེམས༔ དེ་ལྟར་ཁས་བླངས་ཤིང་རྒྱུད་ལ་སྡོམ་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་འཇུག་པའི་སེམས་བསྐྱེད༔ དེའི་སྤྱོད་པ་རྒྱུན་དུ་སྒྲུབ་ཅིང་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤོང་བ་ནི་འཇུག་པའི་སྡོམ་པའོ༔ མདོར་ན་སེམས་ཅན་གྱིས་སངས་རྒྱས་འཐོབ་པར་འདོད་པའི་བསམ་པ་ནི་སྨོན་པ་བྱང་སེམས༔ དེ་ལག་ཏུ་བླངས་ནས་སྒྲུབ་པ་ནི་འཇུག་པ་བྱང་སེམས༔ དེས་ན་སྨོན་པ་གལ་ཆེ་སྟེ་སྨོན་པ་བྱང་སེམས་ལ་བློ་འབྱོངས་ན་འཇུག་པ་ཤུགས་ལ་འོང་ཞིང༔ སྨོན་པ་མ་སྐྱེས་ན་འཇུག་པ་སྒྲུབ་མི་སྲིད་དེ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་འབྲས་སོ༔ དེས་ན་ཡང་དག་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པ་ལ་དོན་དམ་སེམས་བསྐྱེད་དགོས༔ དོན་དམ་བྱང་སེམས་སྐྱེ་བ་ལ་ཀུན་རྫོབ་བྱང་སེམས་དགོས༔ དེ་ལ་སྙིང་རྗེ་དགོས༔ སྙིང་རྗེ་སྐྱེ་བ་ལ་བྱམས་པ༔ བྱམས་པ་སེམས་ཅན་ཕ་མར་ཤེས་པ་ལས་སྐྱེའོ༔ དེས་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་གྱི་ངོ་བོ་ནི་བྱམས་པ་སྙིང་རྗེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡིན་པས་མེད་ཁ་མེད་ཡིན་ནོ༔ དེ་དག་ལ་བརྟེན་ནས་རང་གཞན་གྱི་དོན་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པས་ལམ་གྱི་ཁ་བསྒྱུར་ཡིན་ཏེ་རྟའི་ཁ་ལོ་སྲབ་ཀྱིས་བསྒྱུར་བ་བཞིན་ནོ༔ བཞི་པ་དེ་དག་སྡེ་སྣོད་གསུམ་དུ་ངོས་བཟུང་ལ་བསླབ་པ་གསུམ་དུ་བསྟན་པ་ནི༔ སེམས་གསུམ་སྡེ་གསུམ་བསླབ་གསུམ་ཉམས་གསུམ་ཐུགས༔ ཞེས་པས༔ ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདག་གི་ཕ་མ་ཡིན་ཅིང་དྲིན་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཡོད་པས་བདེ་བ་དང་ལྡན་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་སྒོམ་པ་ནི་བྱམས་པའི་སེམས༔ མ་འདི་རྣམས་དུཿཁ་སྣ་ཚོགས་ལ་སྤྱོད་པ་སྙིང་རེ་རྗེ་དུཿཁ་དེ་དག་དང་བྲལ་བར་བྱའོ་སྙམ་དུ་སྒོམ་པ་ནི་སྙིང་རྗེའི་སེམས༔ མ་འདི་རྣམས་བདེ་བ་དང་ལྡན༔ དུཿཁ་དང་བྲལ༔
Chinese
由于了知一切诸法的自性为空性犹如虚空，故不间断的显现即是大悲；自性不成立，故安住于空性之中；本体不可缘，不可思议，三轮完全清净。第三是菩提心：发愿获得佛果，受持和修持。因此，发心有两种：愿菩提心和行菩提心。首先，愿菩提心是：为了所有众生的利益，希望获得圆满佛果的发心，即是愿菩提心。如是承诺，并且使未获得者获得，是愿菩提心的生起；断除与此相违背的，是愿菩提心的律仪。第二，行菩提心是：为了利益他人而获得佛果，希望修持其行为，是行菩提心；如是承诺，并且使相续获得律仪，是行菩提心的生起；恒常修持其行为，并且断除相违背的，是行菩提心的律仪。总而言之，众生希望获得佛果的想法是愿菩提心；将此付诸实践并修持是行菩提心。 因此，愿菩提心非常重要，如果对愿菩提心熟悉，行菩提心自然而然就会产生；如果没有生起愿菩提心，就不可能修持行菩提心，这是没有因就不会有果的道理。因此，要获得真正的佛果，必须要有胜义菩提心；生起胜义菩提心，必须要有世俗菩提心；为此，必须要有慈悲心；生起慈悲心，必须要有慈爱；慈爱是从了知众生为父母而产生的。因此，大乘道的本体是慈爱、慈悲和菩提心，这是不可或缺的。依靠这些，可以成就自他一切利益，这是转变道路的关键，就像用缰绳控制马匹一样。第四，将这些确定为三藏，并阐述为三学：三心、三藏、三学、三修持。因为与虚空无别的一切众生都是我的父母，并且具有无法估量的恩德，所以要让他们拥有安乐，如此思维是慈爱心；这些母亲正在遭受各种痛苦，真是可怜，要让他们脱离这些痛苦，如此思维是慈悲心； 愿这些母亲拥有安乐，脱离痛苦。
English
Since all phenomena are known to be empty in nature, like the sky, the uninterrupted radiance is compassion; since the nature is unestablished, it remains in emptiness; the essence is unobservable, unthinkable, and the three spheres are completely pure. The third is the mind of enlightenment: taking and practicing the thought of wanting to attain Buddhahood. Therefore, there are two types of mind generation: aspiration and engagement. First, aspiration is: the thought of wanting to attain complete Buddhahood for the sake of all sentient beings is the mind of aspiration. Thus, vowing and causing the unattained to be attained is the generation of the mind of aspiration; abandoning its opposing factors is the discipline of aspiration. Second, engagement is: wanting to practice its conduct in order to attain Buddhahood for the sake of others is the mind of engagement; thus vowing and causing the continuum to obtain discipline is the generation of the mind of engagement; constantly practicing its conduct and abandoning opposing factors is the discipline of engagement. In short, the thought of sentient beings wanting to attain Buddhahood is the aspiring Bodhicitta; putting it into practice and practicing it is the engaging Bodhicitta. Therefore, aspiration is important, because if one is familiar with the aspiring Bodhicitta, engagement will naturally arise; if aspiration is not generated, it is impossible to practice engagement, because there is no cause without effect. Therefore, to attain perfect Buddhahood, one must have ultimate Bodhicitta; to generate ultimate Bodhicitta, one must have relative Bodhicitta; for that, one must have compassion; to generate compassion, one must have loving-kindness; loving-kindness arises from knowing sentient beings as parents. Therefore, the essence of the Mahayana path is loving-kindness, compassion, and the mind of enlightenment, which are indispensable. Relying on these, all the benefits of oneself and others can be accomplished, which is the key to transforming the path, just as a rein controls a horse. Fourth, identifying these as the three baskets and explaining them as the three trainings: three minds, three baskets, three trainings, three practices. Since all sentient beings equal to the sky are my parents and have immeasurable kindness, thinking of making them happy is the mind of loving-kindness; these mothers are experiencing various sufferings, how pitiful, thinking of freeing them from these sufferings is the mind of compassion; May these mothers have happiness and be free from suffering.