Tibetan
་པར་རྡུལ་ཕྲ་རབ་བར་དང་བཅས་པ་ཆ་ལྡན་སིལ་བུར་འདོད། མདོ་སྡེ་པས་རྡུལ་ཕྲ་རབ་འབྱར་ཡང་མ་འབྱར། བར་ཡང་མེད་པར་འབྲས་བུའི་ཕུང་པོ་ལྟར་འདོད་པ་ཉིད་དོ། །གཉིས་པ་ལམ་སྒོམ་པས་ཉམས་སུ་ལེན་ཚུལ་མན་ངག་གིས་ཚད་ལ་ཕབ་པ་ནི། གསང་བདག་སྙིང་ཐིག་རྩ་བ་ལས། ཉན་ཐོས་རང་གི་སྨིན་དབྲག་ལ༔ རུས་པའི་ཐིག་ལེར་ཀེང་རུས་བསྒོམ༔ སྣང་བ་མི་སྡུག་པ་རུ་བསླབ༔ འཁོར་བར་འཆིང་བའི་གང་ཟག་བདག༔ ལུང་དང་རིགས་པས་མེད་པར་སྒྲུབ༔ འཁོར་བའི་རྩ་བ་རྩད་ནས་དབྱུང་༔ ས་མ་ཡ༔ དེ་ལ་ཐོག་མར་རང་གི་དཔྲལ་བར་ཆུ་བུར་བྱུང་བ་དེ་རྡོལ་བ་ལ་བརྟེན་ཏེ། རུས་པའི་ཐིག་ལེ་ཡུངས་དཀར་ཙམ་ཞིག་བསྒོམ། དེ་ལ་ཤེས་པ་གཏད་པས་ཐིག་ལེ་ཇེ་ཆེ་ལ་རང་གི་ལུས་ཀེང་རུས་རང་བཞིན་དུ་བསམ། དེ་དང་ཆ་མཐུན་པར་སྣང་སྲིད་ཐམས་ཅད་ཀེང་རུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བསམ། དེ་ཡང་དགོས་པ་ཅི་ཡོད་ན་ད་ལྟའི་ལུས་འདི་ཉིད་ཡུལ་རང་རྒྱུད་པ་ལ་བརྟེན་ན་ཉོན་མོངས་པ་ཆགས་སྡང་རྨོངས་གསུམ་སྐྱེ་སྟེ། ཉོན་མོངས་འཁོར་བའི་རྒྱུ་ཡིན། དེས་འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་ཡིན་ཏེ། དེའི་གཉེན་པོར་རུས་པའི་འཁོར་ལོ། ཡུལ་མི་སྡུག་པ་བསྒོམས་པས་ཉོན་མོངས་པ་ཆགས་སྡང་མི་སྐྱེ། ཀུན་འབྱུང་གི་ཉོན་མོངས་པ་རྩད་ནས་བཅད་པས་འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་རང་བཞིན་གྱིས་འགོག་པ་དེ་ཀ་ལམ་གྱི་བདེན་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་སྐབས་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་དག་གི་གཟུངས་བཟླ་ཞིང་བདག་མེད་སྒོམ་པ་ལས་མ་གསུངས་ཀྱང་ལྷའི་རྗེས་དྲན་བསྒོམ་པར་འདོད་ན་སྤྱན་རས་གཟིགས་པདྨ་གཙུག་ཏོར་གྱི་ཉན་ཐོས་ཐེག་པ་ལྟར་འདོན་སྒོམ་བཟླས་པ་རྣམས་བྱའོ། །མ་བྱས་ཀྱང་ཆད་པའི་སྐྱོན་མེད་དོ། །ཉན་ཐོས་ཚུལ་བཟུང་འཇམ་པའི་དབྱངས༔ ཞེས་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་དང་། ཉན་ཐོས་ཚུལ་བཟུང་སྤྱན་རས་གཟིགས༔ ཀུན་དགའ་བོ་དང་། ཉན་ཐོས་ཚུལ་བཟུང་གསང་བའི་བདག༔ ནི་མོའུ་གལ་བུ་ཡིན་ལ། ཕྱག་མཚན་ཡང་། ཀུན་དགའ་བོ་བསིལ་ཡབ། ཤཱ་རིའི་བུ་རིན་པོ་ཆེ། མཽངྒལ་བུ་པདྨ་བསྣམས་པའོ། །གོང་དུ་བཤད་པའི་ལྟ་བས་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་དོན་བདག་མེད་དེ་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་ཡང་། འདི་ལྟར་སྣང་བ་འདི་ནི་སྒྱུ་མ་ཙམ། །ཡང་དག་ཉིད་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །ཤིན་ཏུ་ཆད་ལྟར་གྱུར་ན་མི་རུང་བས། །ཉན་ཐོས་བྱིས་པ་རྣམས་ལ་ངས་མ་བསྟན། །ཅེས་སོ། །དེའང་འདོད་ཆགས་ཀྱི་གཉེན་པོར་མི་སྡུག་པ་སྒོམ་པ་ སོགས་ཞི་གནས་ཀྱི་སེམས་ལས་སུ་རུང་བར་བྱས་རྗེས། ལྷག་མཐོང་བདེན་བཞི་མི་རྟག་བཅུ་དྲུག་སྒོམ་པས་ཉམས་སུ་ལེན་པར་བྱ་བ་ཉིད
Chinese
主张有微尘，有间隔，是具有分位的散乱之物。经部宗主张微尘可合亦可不合，没有间隔，如同果实堆一样。 第二，以道修习而实修之方式，以诀窍而确定其量：从《秘密主心滴根本》中说：声闻于自之眉间，观骨之明点为骨骼，修习显现为不净，以教理与正理成立束缚于轮回之补特伽罗我，从根拔除轮回之根本，萨玛雅。（藏文：ས་མ་ཡ།） 其中，首先依靠自己额头上生起的如水泡般的东西破裂，观想如芥子般大小的骨明点。心专注于此，明点逐渐增大，观想自身成为白骨之自性。与之相应，观想一切显现存在皆为白骨之坛城。那么，这有什么必要呢？如果现在的身体依赖于境，依赖于自相续，就会生起贪嗔痴三毒。 烦恼是轮回之因，由此感受痛苦之果。作为其对治，观想白骨之轮，观想不净之境，就不会生起贪嗔。断除集之烦恼的根本，果之痛苦自然止息，这就是道谛。此时，虽然没有说念诵清净戒律之陀罗尼，修习无我，但如果想要修习忆念天尊，就按照观世音菩萨莲花顶髻的声闻乘仪轨，进行念诵、观修、持诵等。即使不这样做，也没有违犯的过失。声闻持律文殊（藏文：ཉན་ཐོས་ཚུལ་བཟུང་འཇམ་པའི་དབྱངས༔），指的是舍利子，声闻持律观世音（藏文：ཉན་ཐོས་ཚུལ་བཟུང་སྤྱན་རས་གཟིགས༔），指的是阿难陀，声闻持律秘密主（藏文：ཉན་ཐོས་ཚུལ་བཟུང་གསང་བའི་བདག༔），指的是目犍连子。他们的法器分别是：阿难陀持拂尘，舍利子持宝物，目犍连子持莲花。上面所说的以见解确定的意义，就是要修习无我。如是说：如此显现之法皆如幻，于真实中本不存在，若成断见则不可，故我不为声闻童子说。也就是说，为了对治贪欲而修习不净观等，在使寂止之心堪能之后，以胜观修习四谛十六行相而实修。
English
The Vaibhashika school asserts that atoms have intervals and are discrete entities with parts. The Sautrantika school asserts that atoms can either combine or not, without intervals, like a heap of fruit. Secondly, the method of practicing the path through meditation is determined by pith instructions: From the root text of "Secret Lord's Heart Drop": "Sravakas, at their own brow, meditate on the bone bindu as a skeleton, train in perceiving appearances as unattractive, establish through scripture and reasoning that the individual self that binds to samsara is non-existent, uproot the root of samsara, Samaya." (Tibetan: ས་མ་ཡ།) Among these, first, relying on the bursting of a blister that appears on one's forehead, meditate on a bone bindu the size of a white mustard seed. By focusing the mind on it, the bindu gradually increases in size, and one contemplates one's own body as being of the nature of a skeleton. In accordance with this, one contemplates all appearances and existences as a mandala of skeletons. What is the need for this? If this present body relies on objects and one's own continuum, the three poisons of attachment, aversion, and ignorance will arise. Afflictions are the cause of samsara, and from them, one experiences the result of suffering. As an antidote to this, by meditating on the wheel of bones and contemplating unattractive objects, attachment and aversion will not arise. By cutting off the root of the afflictions of origination, the suffering of the result will naturally cease, and that is the truth of the path. At this time, although it is not mentioned to recite the dharani of pure morality and to meditate on selflessness, if one wishes to practice the recollection of the deity, one should perform the recitation, contemplation, and chanting according to the Sravaka vehicle of Avalokiteshvara Padmagtsugtor. Even if one does not do so, there is no fault of transgression. "Sravaka holding the discipline, Manjushri" (Tibetan: ཉན་ཐོས་ཚུལ་བཟུང་འཇམ་པའི་དབྱངས༔) refers to Shariputra, "Sravaka holding the discipline, Avalokiteshvara" (Tibetan: ཉན་ཐོས་ཚུལ་བཟུང་སྤྱན་རས་གཟིགས༔) refers to Ananda, and "Sravaka holding the discipline, Secret Lord" (Tibetan: ཉན་ཐོས་ཚུལ་བཟུང་གསང་བའི་བདག༔) refers to Maudgalyayana. Their emblems are: Ananda holding a whisk, Shariputra holding a jewel, and Maudgalyayana holding a lotus. The meaning established by the view mentioned above is to meditate on that very selflessness. As it is said: "Appearances are like illusions, they do not exist in reality. It is not permissible to fall into nihilism, therefore, I have not taught this to childish Sravakas." That is to say, in order to counteract attachment, one practices the contemplation of unattractiveness, etc. After making the mind of shamatha workable, one practices vipassana by meditating on the four truths and sixteen aspects.
Tibetan
་དོ། །གསུམ་པ་གྲོགས་སྤྱོད་པས་བོགས་འདོན་པ་ནི། སོ་སོ་ཐར་པ་རིས་བདུན་གང་ལ་ཞུགས་པའི་བསླབ་བྱ་ལམ་དུ་ཁྱེར་ཞིང་། སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་ལ་གནས། ཉོན་མོངས་པ་དགྲ་དང་ཚེར་མ་ལྟར་སྤང་། དགེ་བཅུ་སྨན་དང་ཟས་ལྟར་ལེན་ཅིང་། འདུ་ཤེས་བཅུ་བརྟེན། འདུ་ཤེས་བཅུ་ནི། སྲོག་གཅོད་པ་ལ་བཙན་དུག་ལྟ་བུའི་འདུ་ཤེས།་་་ཟོས་པས་ཕུང་བ། ༡ གོས་ལ་རྨ་དཀྲིས་ལྟ་བུའི་འདུ་ཤེས།་་་ཆོས་གོས་གསུམ་དང་མི་འབྲལ་བ། ༢ ཉོན་མོངས་པ་ལ་དུག་སྦྲུལ་ལྟ་བུའི་འདུ་ཤེས།་་་རེག་པས་ཕུང་བ། ༣ ཁ་ཟས་ལ་བུ་ཤ་ཟ་བ་ལྟ་བུའི་འདུ་ཤེས།་་་སྲེད་པ་མི་བྱ། ༤ རྙེད་བཀུར་ལ་རྒྱ་དང་རྙི་ལྟ་བུའི་འདུ་ཤེས།་་་འཐུམ་པར་དོགས་ཏེ་བྱོལ། ༥ བླ་མ་དཀོན་མཆོག་ལ་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ལྟ་བུའི་འདུ་ཤེས།་་་མཆོད་ཅིང་གུས་པས་གསོལ་བ་བཏབ། ༦ ཆོས་ལ་ལམ་བཟང་པོ་ལྟ་བུའི་འདུ་ཤེས།་་་བདེ་བར་འགྲོ་བ། ༧ སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་གསེར་ལྟ་བུའི་འདུ་ཤེས།་་་དཀོན་ཞིང་བཟང་ལ་རྙེད་པ་དོན་ལྡན། ༨ ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་རྒྱན་ལྟ་བུའི་འདུ་ཤེས།་་་གཅེས་སྤྲས་ཀྱིས་ཉར་ཚགས་བྱ། ༩ ཆོས་ཉིད་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ལ་མུན་ཁུང་དུ་སྒྲོན་མེ་བཏེགས་པ་ལྟ་བུའི་འདུ་ཤེས་་་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བརྩོན་པ་མི་འདོར། ༡༠ དང་མི་འབྲལ་བར་བྱའོ། ། བཞི་པ་འབྲས་བུ་མངོན་དུ་འགྱུར་ཚུལ་ནི། རྒྱུན་ཞུགས་དང་། ལན་གཅིག་ཕྱིར་འོང་དང་། ཕྱིར་མི་འོང་བ་སྟེ་གནས་སྐབས་ཀྱི་འབྲས་བུ་དང་། མཐར་ཐུག་ཟད་པ་ཤེས་པ་དང་། མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པའི་ཡེ་ཤེས་གཉིས་དང་ལྡན་པའི་ལྷག་བཅས་ལྷག་མེད་ཀྱི་དགྲ་བཅོམ་པ་ཐོབ་ཅིང་། འབྲས་བུ་བཞི་པོ་རེ་རེ་ལའང་ཞུགས་གནས་གཉིས་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བས་བརྒྱད་དེ། དབྱེ་གཞི་ལ་ལྟོས་ནས་སྐྱེས་བུ་ཟུང་བཞི་དང་། དབྱེ་ཆོས་ལ་ལྟོས་ནས་གང་ཟག་ཡ་བརྒྱད་ཅེས་བྱ་འོ།། ༈ །།གསུམ་པ་རང་རྒྱལ་གྱི་ལྟ་བ་ནི། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས། གཟུང་དོན་རྟོག་པ་སྤོང་ཕྱིར་དང་། །འཛིན་པ་མི་སྤང་ཕྱིར་དང་ནི། །རྟེན་གྱིས་བསེ་རུ་ལྟ་བུའི་ལམ། །ཡང་དག་བསྡུས་པར་ཤེས་པར་བྱ།། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ཉན་ཐོས་དང་འདྲ་ལ། དེའི་སྟེང་དུ་ཆོས་ཀྱི་བདག་གི་གཟུང་ཆ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་ཀྱང་། ད་དུང་འཛིན་སེམས་སྐད་ཅིག་མ་དོན་དམ་དུ་ལྟ་ཞིང་འཁོར་འདས་རྟེན་འབྲེལ་རྒྱུ་འབྲས་སུ་འདོད་པས་ན་བདག་མེད་ཕྱེད་དང་གཉིས་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱའོ། །སྐ་བ་དཔལ་བརྩེགས་ཀྱི་ལྟ་རིམ་ལས། དེ་བཞིན་རང་རྒྱལ་ཐེག་པ་ཡང་། །ཕྱི་རོལ་བཅུ་ག
Chinese
第三，以友伴之行增上：于别解脱七众中，无论进入哪一众，都将所学之法持为道用，安住于所修之功德，如弃敌与荆棘般舍弃烦恼，如取药与食般受持十善，依止十种作意。十种作意是：视杀生如剧毒之作意……食之则亡。1、视衣如疮裹之作意……不离三法衣。2、视烦恼如毒蛇之作意……触之则亡。3、视食物如食子肉之作意……不生贪欲。4、视利敬如罗网之作意……恐被缠缚而逃离。5、视上师三宝如珍宝之作意……以恭敬供养而祈祷。6、视法如妙道之作意……安乐而行。7、视佛之教法如黄金之作意……稀有而殊胜，得之有意义。8、视戒律如庄严之作意……珍爱而收藏。9、视现证法性如暗室燃灯之作意……不舍精进于禅定。10、不与之分离。 第四，果位现前之方式：获得须陀洹、一来、不来，此乃暂时之果；以及最终获得具有有余、无余之阿罗汉，具足知尽、知不生之二种智慧。四果每一果又分入、住二位，故有八位。就所分之基而言，称为四双士；就所分之法而言，称为八丈夫。 第三，自宗之见：如《现观庄严论》云：“为遣除所取义之分别，及为不舍执著故，以缘起如幻之道路，应知已善摄。”如是所说，了悟人无我与声闻相同，在此之上，了悟法无我之所取分，极微尘无自性，然仍视能取之心刹那为实有，且认为轮回涅槃是依缘起之因果，故称为了悟二分之一个无我。噶瓦·班则之见解次第中云：“如是自宗之乘，亦于外道十
English
Third, enhancing through the practice of companionship: In whichever of the seven assemblies of individual liberation one has entered, one should take the teachings as the path, abide in the merits of practice, abandon afflictions like enemies and thorns, take up the ten virtues like medicine and food, and rely on the ten perceptions. The ten perceptions are: The perception of seeing killing as a potent poison... eating it leads to ruin. 1. The perception of seeing clothing as a bandage for a wound... not separating from the three Dharma robes. 2. The perception of seeing afflictions as poisonous snakes... touching them leads to ruin. 3. The perception of seeing food as eating the flesh of one's own child... not generating craving. 4. The perception of seeing gain and honor as nets and traps... fearing entanglement and fleeing. 5. The perception of seeing the lama and the Three Jewels as precious jewels... offering and praying with reverence. 6. The perception of seeing the Dharma as a good path... traveling in comfort. 7. The perception of seeing the Buddha's teachings as gold... rare and excellent, obtaining them is meaningful. 8. The perception of seeing discipline as an ornament... cherishing and storing it. 9. The perception of seeing the manifestation of Dharma-nature as raising a lamp in a dark room... not abandoning diligence in meditation. 10. Not separating from it. Fourth, the manner in which the fruits manifest: Obtaining Stream-enterer, Once-returner, and Non-returner, these are temporary fruits; and ultimately obtaining the Arhat with remainder and without remainder, possessing the two wisdoms of knowing exhaustion and knowing non-arising. Each of the four fruits is further divided into two positions, entering and abiding, thus there are eight positions. In terms of the basis of division, they are called the four pairs of individuals; in terms of the Dharma of division, they are called the eight types of persons. Third, the view of our own school: As it is said in the Ornament for Clear Realization: "To eliminate the conceptualization of the object of apprehension, and to not abandon grasping, the path of dependent arising like an illusion, should be known as well-gathered." As it is said, realizing the selflessness of persons is the same as the Hearers, and on top of that, realizing that the apprehended aspect of the self of phenomena, the subtle particles, are without inherent existence, but still seeing the moment of the apprehending mind as truly existent, and believing that samsara and nirvana are the cause and effect of dependent arising, therefore it is called realizing one and a half selflessness. In the Stages of Views by Kawa Paltseg, it says: "Likewise, the vehicle of our own school, also in the ten external...