Tibetan
མེད་དུ་འདུག་པས་འཛིན་མེད་དུ་གྲོལ། ཡེ་གྲོལ་དུ་འདུག་པས་གཞི་བྲལ་དུ་གྲོལ། ཐོག་བབས་སུ་འདུག་པས་བཅར་ཕོག་ཏུ་གྲོལ། ཤར་གྲོལ་དུ་འདུག་པས་སྣང་སྟོང་དུ་གྲོལ་བའོ། །དེ་ཇི་ལྟ་བ་རྟོགས་པའི་ཚེ་གང་ལའང་སྤང་བླང་མེད་དེ། ཅིར་སྣང་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རང་སྣང་དུ་ཤེས་པས། སྒོམ་བཟང་པོ་ཞིག་ལོགས་ན་བསྒོམ་རྒྱུ་མེད་ལ། རྣམ་རྟོག་ངན་པ་ཞིག་གུད་དུ་སྤང་དུ་མེད་དེ། དཔེར་ན་རིན་པོ་ཆེ་གསེར་གླིང་དུ་ཕྱིན་པ་ལྟར། ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཀློང་ཆེན་པོར་འུབ་ཆུབ་ནས། སྒོམ་པའི་དམིགས་འཛིན་རང་སར་གྲོལ་ཏེ། བར་དོ་མེད་པར་འཚང་རྒྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ངོ་སྤྲོད་བརྟན་ཐོབ་བྱ་བ་ལ་གསུམ། ངོ་སྤྲོད་པ། གོམས་འདྲིས་དགོས་པ། ཉམས་ ལེན་སྐྱོང་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། ཐོག་མར་རྟོགས་པ་སྐྱེས་ཀྱང་རགས་པ་ཆོད་པ་དང་ཕྲ་བ་ཆོད་པ་གཉིས་ཁྱད་པར་ཆེ་བ་སོགས་འདྲ་མིན་གྱི་ནོར་འཁྲུལ་བླ་མ་མྱོང་བ་ཅན་གྱིས་ཤན་ཕྱེ་དགོས། དེ་ནས་གནས་དབེན་པར་བླ་མ་བརྒྱུད་པ་ལ་གསོལ་བ་གདབ། ལུས་གནད་ལྟ་སྟངས་མཉམ་གཞག་བྱེད་དུ་བཅུག་ལ། བླ་མས་འདི་སྐད་དུ། འོ་ན་ཁྱོད་ཀྱི་སེམས་མ་བཅོས་པར་རང་ལུགས་སུ་བཞག་པའི་དུས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རང་སར་ཞི་ནས་ལྷན་ནེར་གནས་པ་ཞིག་མི་འདུག་གམ། དེ་ལ་ཞི་གནས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་མིན་ནོ། །དེང་སང་སྒོམ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་སྐད་ཕལ་ཆེར་དེ་ཀ་ལ་སྒོམ་དུ་བྱེད། རང་ཡང་རློམ། གཞན་ལ་ཡང་དེ་བསྟན་པ་མང་སྟེ། དེས་སྒོམ་དུ་ཅུང་མི་བཏུབ་པ་ཡིན། དེ་མེད་ཐབས་ཀྱང་མེད་པ་ཡིན་ནོ། ཁྱོད་རང་སེམས་གནས་མཁན་གྱི་ངོ་བོ་ཁོ་རང་ལ་ལྟོས་དང་། དེའི་ངང་ལ་རྨུགས་པའམ། ལུང་མ་བསྟན་ནམ། བཏང་སྙོམས་སུ་མ་ལུས་པར། སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་འདི་འདྲ་ཞིག་འདུག་བྱ་རྒྱུའམ། ངག་ཏུ་བརྗོད་རྒྱུའམ། ཡིད་ཀྱིས་བསམ་རྒྱུའམ། ཚིག་ཏུ་བརྗོད་རྒྱུའི་ངོས་གཟུང་མེད་ལ། ངོས་གཟུང་མེད་བཞིན་དུ་གསལ་ལ་མ་འགགས་པའི་ཤེས་པ། སང་ངེ་། ཡེ་རེ། རྗེན་ནེ། ལྷང་ངེ་བ་དེ། མ་མཐོང་བའི་མཐོང་རྒྱུ། མ་མྱོང་བའི་མྱོང་རྒྱུ། ཁར་འདོན་དུ་མི་བཏུབ་པའི་གསལ་ལ་ངོས་གཟུང་མེད་པ་ཞིག་མི་འདུག་གམ། འདི་ལ་ལྷག་མཐོང་ཟེར་བ་ཡིན། འདི་ཚིག་ལ་སྔ་ཕྱི་བྱུང་ཡང་། དོན་ལ་ཐ་དད་མེད་པར། སྒོམ་སྐད་ཅིག་མའི་ཐོག་ནས་ཚང་བ་དེ་ལ་སྒོམ་སྐྱོན་མེད་སྐྱེས་པ་ཟེར་བ་ཡིན། སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་དེ་ཉིད་ལ་བལྟས་ཙམ་ན། དབྱིབས་ཁ་དོག་དངོས་པོ་མཚན་མ་ཅིའི་ངོ་བོར་མ་གྲུབ་པའི་ཅིར་ཡང་མེད་པའི་སྟོང་ལྷང་ངེ་བ་ཞིག་མི་འདུག་གམ། འ
Chinese
安住于无有，故解脱于无执。安住于本初解脱，故解脱于无基。安住于当下，故解脱于击中。安住于当下解脱，故解脱于显空。当如是了悟之时，于任何皆无取舍，因知一切显现皆为法性之自显。故无另有殊胜之禅修可修，亦无另有恶劣之分别念可断。譬如珍宝至金洲，一切皆融入法性之大虚空，禅修之执着于自处解脱，故无需中阴而成佛。二、为使认识稳固，有三：认识，需要串习，修持之方式。第一，初时虽生起证悟，然粗分之决断与细分之决断二者差异极大等，种种错谬需由具经验之上师辨别。其后于寂静处，向上师传承祈请。令身之要点姿势入于禅定，上师如是说：哦，那么汝之心未作修饰，安住于自性之时，念头于自处寂灭，不住于寂然之状态吗？彼乃寂止，然非心之自性。如今修禅者，多半以此为禅修。自诩，亦多向他人如是教导，然以此稍不能成禅修。彼亦无可避免。汝自观心安住者之自性，于彼状态中，莫陷入昏沉、无记、舍弃，心之自性如是安住耶？于言语中表达耶？于心中思虑耶？无有可于词句中表达之对境。虽无有对境，然清晰而不间断之觉性，醒然，耶然，赤裸，朗然者，未见之所见，未经历之所经历，不可言说之清晰而无对境者，不住于彼耶？此乃胜观。此于词句上虽有先后，然于意义上无有差别，于禅修之刹那圆满者，名为了无禅修过患之生起。仅观心之自性，于形状、颜色、事物、相状任何自性皆未成立之，于任何皆无有之空朗然者，不住于彼耶？
English
Being in nothingness, one is liberated from clinging. Being in primordial liberation, one is liberated from groundlessness. Being in the immediate present, one is liberated from being struck. Being in the instant liberation, one is liberated in appearance and emptiness. When one realizes this as it is, there is no acceptance or rejection of anything, because one knows that all appearances are the self-manifestation of reality. Therefore, there is no need to meditate on a good meditation separately, nor is there a bad thought to be abandoned separately. Just as a precious jewel goes to the golden island, everything is immersed in the great expanse of reality, and the object of meditation is liberated in its own place, so one attains Buddhahood without an intermediate state. Second, there are three things to do to stabilize recognition: recognition, the need for familiarity, and the way to cultivate practice. First, even if realization arises at first, the difference between the coarse and the subtle is very large, and various errors must be distinguished by an experienced lama. Then, in a secluded place, pray to the lineage of lamas. Let the posture of the body be in meditation, and the lama says: Oh, then, when your mind is left uncorrected in its own way, doesn't the thought subside in its own place and stay quietly? That is calm abiding, but it is not the nature of the mind. Nowadays, most people who practice meditation take that as meditation. They are proud of themselves and teach it to others, but it is not possible to meditate with it. There is no way to avoid it. Look at the nature of the one who abides in your own mind, and in that state, do not fall into dullness, non-indication, or abandonment. Is the nature of the mind like this? To express it in words? To think about it in your mind? There is no object to be expressed in words, but without an object, there is a clear and uninterrupted awareness, awake, yes, naked, clear. The seeing of the unseen, the experiencing of the unexperienced, the clear and objectless that cannot be expressed, does it not abide in it? This is called insight. Although this comes before and after in words, there is no difference in meaning. The one who is complete in the moment of meditation is said to have arisen without the fault of meditation. Just by looking at the nature of the mind, does not the empty and clear one, which is not established in the nature of shape, color, object, or sign, abide in it?