Tibetan
་ཁྱབ་ཏུ་ཕྱམ་གྱིས་བཏང་ལ་གཞག །དེ་ལྟར་རེས་མོས་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་ལྟ་སྟངས་བསྒྱུར་བས་སེམས་རྣལ་དུ་ཕེབས་པར་ འགྱུར་རོ། །དེ་རྣམས་ལ་ཞག་གསུམ་རེ་སྦྱང་བར་གསུངས་ཤིང་། གནས་པ་གང་ལ་སྐྱེ་ཁམས་དང་བསྟུན་པ་ལས་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ཐམས་ཅད་རིམ་འདེད་དགོས་པའང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་གིས་ཞི་གནས་གྲུབ་པའི་རྟགས་ནི། སེམས་ཉིད་ངལ་གསོ་ལས། དེ་ལྟར་བཞག་པས་སེམས་ནི་ལས་རུང་ཞིང་། །གཞན་དུ་མི་འཕྲོ་གར་གཏད་ཡུལ་ལ་ཟིན། །ཇི་ཙམ་བཞག་པ་དེ་ཙམ་མཉམ་པར་གནས། །ལུས་ངག་སེམས་ནི་དགའ་བདེས་ཁྱབ་པས་ན། །རྩེ་གཅིག་མི་གཡོ་ཞི་གནས་འགྲུབ་པ་ཡིན། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་དང་། འདི་སྐབས་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ཉམས་སྐྱེས་པ་ལ་འཛིན་ཞེན་ཞུགས་ན་ཁམས་གསུམ་དུ་གོལ་བར་འགྱུར་བས། ཉམས་བཟང་ངན་ཇི་ལྟར་སྐྱེས་ཀྱང་དེ་ལ་འཛིན་པ་མ་ཞུགས་པར་རྩིས་མེད་བྱུང་རྒྱལ་དུ་བསྐྱངས་པས་ལམ་དུ་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལྟ་སྟངས་ཀྱིས་གནས་པ་བརྟན་པར་བྱ་བ་ནི། སྐྱིལ་ཀྲུང་བཅའ་ལ་མིག་མདུན་གྱི་ནམ་མཁའ་སྣ་རྩེའི་ཐད་ཀྱི་བར་སྣང་ལ་ཙམ་ཙུམ་དང་གྱ་གྱུ་མེད་པར་ཐད་སོར་ཅེ་རེ་ཧྲིག་གེ་བལྟ་བས་སེམས་རང་ལུགས་སུ་གཞག །དེའི་ངང་ལ་ཕྱི་དབང་པོའི་ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་ཡིད་དུ་འོང་མི་འོང་གང་ཤར་ཡང་ཤར་མ་ཐག་བཟོ་བཅོས་མ་བྱས་པར་རང་ཐོག་ན་རྩོལ་མེད་དུ་བཞག་ནས། བསམ་མཁན་ཁོ་རང་གི་རང་གཟུགས་མིན་པའི་གཞན་ཡུལ་སྣང་གཅིག་ལོགས་སུ་ཨེ་སྣང་རང་གི་བསམ་མཁན་ཁོ་རང་གི་རྒྱུད་ནས་རྒྱང་འཚོ་བྱེད། དེ་ཡང་བསམ་མཁན་དང་བསམ་ཡུལ་གཉིས་སྐད་གཅིག་མའི་སྟེང་དུ་འཛོམས་པ། དེ་འཆུག་མ་ཤོར་བར་རང་ཐོག་ནས་ཆོད་དགོས་སོ། །སྐད་ཅིག་དང་པོར་སྣང་སེམས་ཡ་མ་བྲལ་བ་དེ་རང་ཐོག་ནས་རྩོལ་མེད་འཚོ་བ་ཞིག་གིས་ཆོད་ན་བློ་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་ཤར་ཚད་སེམས་སུ་ཆོད་པའི་གནད་ཅིག་ཡོད། དེ་ལྟར་མ་ཤེས་ན། སྣང་བ་གང་ཤར་སྐད་ཅིག་མའི་ངང་ནས་སྣང་སེམས་ངོ་བོ་གཅིག་པ་མ་རིག་ནས། སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པར་སོང་ནས། སྣང་བ་ཕར་ལུས། རིག་པ་ཚུར་ལུས་ནས་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གྱི་འཁྲུལ་པ་རང་ཁ་མ་ལ་བློ་རྩེ་གཏད་ནས་ཆོད་པའི་དུས་མེད། དེས་ན་གང་ཤར་གྱི་སྐད་ཅིག་མ་ཡ་མ་བྲལ་བའི་སྟེང་དུ་དཔྱོད་ཤེས་པ་གལ་ཆེའོ། །གསུམ་པ་ཁྲོ་བོའི་ལྟ་སྟངས་ཀྱིས་བརྟན་པ་གྲོལ་བར་བྱེད་པ་ནི། རྐང་པ་གཉིས་གྱད་ཀྱི་འདོར་ཐབས་ཀྱིས་བསྒྲད། མིག་བར་སྣང་ལ་གྱེན་དུ་བསྒྲད། ཧ་ཧཱ་དང་ཧི་ཧཱི་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་ཅིང་། སེམས་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བར་གཞག་གོ། ༈ །།རྩ་བའི་གཉིས་པ་དངོས་གཞི་ཟག་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་རྒྱུད་ལ་བརྟེན་པ་ལ་གཉིས། ཀ་དག་གི་གནས་ལུགས་ངོ་སྤྲོད་པ་ཁྲེགས་ཆོད་དང་། ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་མངོན་ སུམ་སྟོན་པ་ཐོད་རྒལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། སྔོན་འགྲོ་གསུམ་གྱི་རྟོགས་པ་མ་སྐྱེས་པ་སྐྱེད་པ། དངོས་གཞི་གཉིས་ཀྱིས་སྐྱེས་པ་ངོ་སྤྲོད་པ། རྗེས་རང་གྲོལ་གསུམ་གྱིས་བོགས་འདོན་ཞིང་རྩལ་སྦྱོང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་གྱི་ཐོག་མར་རྟོག་པ་རྩད་གཅོད་པ་ནི། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་འཁོར་བར་འཁྱམས་མཁན་སུ་ཡིན། དགག་སྒྲུབ་བྱེད་པ་པོ་སུ་ཡིན། སྐྱེ་བ་སྔ་མ་ནས་ད་ལྟ། འདི་ནས་ཕྱི་མར་འགྲོ་མཁན་གང་ཡིན། གཙོ་གང་ཆེ། ཞེས་དྲི་ཞིང་བརྟགས་པས། སེམས་གཙོ་ཆེ་བར་ཤེས་པའོ། །གཉིས་པ་བར་དུ་སེམས་ཀྱི་མཚང་བཙལ་བ་ནི། དེ་ལྟར་བྱེད་པ་པོའི་སེམས་འདིས་ཐམས་ཅད་བདག་ཏུ་འཛིན་ཅིང་ང་ཞེས་བརྟགས་པར་འདུག་ན། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་པོ་དེ་གཅིག་ཏུ་འདུག་གམ་ཐ་དད་དུ་འདུག །གཅིག་ན་སེམས་བལྟར་མེད་པ་བཞིན་དུ་ལུས་ཀྱང་མེད་པར་འགྱུར་ལ། ལུས་གཟུགས་སུ་གྲུབ་པ་བཞིན་དུ་སེམས་དང་ངག་ཀྱང་གཟུགས་སུ་གྲུབ་དགོས། ངག་སྒྲར་གྲགས་པ་བཞིན་དུ་ལུས་སེམས་གཉིས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་བརྟགས་པས། གཅིག་ཐ་དད་ཡིན་མིན་དགག་སྒྲུབ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཀྱིས་བཟོས་པ་ལས་ལོགས་སུ་མ་གྲུབ་པར་ཤེས་པའོ། །གསུམ་པ་ཐ་མ་ བྱུང་གནས་འགྲོ་གསུམ་བརྟག་པ་ནི། བདག་ཏུ་འཛིན་མཁན་གྱི་སེམས་དེ། དང་པོ་གང་ནས་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་འདུག །ད་ལྟ་གར་གནས། ཐ་མ་གང་དུ་འགྲོ་བར་འདུག །ཅེས་སེམས་དེ་ཉིད་ལ་བརྟགས་པས་བྱུང་གནས་འགྲོ་གསུམ་མ་གྲུབ་ཅིང་ངོ་བོ་ངོས་གཟུང་དང་བྲལ་བའི་རིག་སྟོང་ཝལ་པོ་རྗེས་མེད་གཟའ་གཏད་དང་བྲལ་བར་རྟོགས་པའོ། །སྔར་བཤད་པ་དང་མི་ཟློས་ཏེ། སྔར་གྱི་དེ་ཡུལ་ལ་བརྟགས་ནས་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ལ། འདི་ཉིད་ཡུལ་ཅན་དུ་བརྟགས་ནས་ངོ་བོའི་ཐོག་ཏུ་ཕེབས་པའོ། །ཚོལ་མཁན་གྱི་སེམས་དང་ཚོལ་རྒྱུའི་སེམས་གཉིས་སུ་འདུག་གམ་གཅིག་ཏུ་འདུག །སེམས་དེ་ལ་ཟླུམ་པོ་ལ་སོགས་པའི་དབྱིབས་དང་དཀར་དམར་ལ་སོགས་པའི་ཁ་དོག་ཇི་ལྟར་འདུག །ཅང་མེད་སྟོང་པ་ཞིག་འདུག་ན་སྟོང་པར་སྙམ་མཁན་དེ་གང་ན་ཅི་འདྲ་འདུག །བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་མྱོང་ཚོར་བྱུང་ན་ཉམས་ཁོ་རང་མིན་པའི་མྱོང་ཡུལ་དང་མྱོང་མཁན་གང་ན་འདུག །གནས་དུས་འགྱུ་བ་དང་། འགྱུ་དུས་གནས་པ་ཨེ་འདུག །དེ་གཉིས་གཅིག་གམ་ཐ་དད་ལེགས་པར་བརྟགས་པས། གང་ཡང་ཚོལ་མཁན་སྐད་གཅིག་མའི་སྟེང་དུ་དབྱེར་མེད་པའི་གསང་
Chinese
普遍地放松并安住。这样通过轮流转换各种视角，心会变得平静。 据说这些都要练习三天。至于安住于哪种状态，要根据个人的身心状况而定，并非一定要全部依次进行。这些是成就止观的标志：从心性休息中说，像这样安住，心就能变得堪能，不会散乱到其他地方，能专注于所缘境。安住多久，就能保持多久的平静。身语意被喜乐充满，就能一心不乱，成就止观。如是说。此时，如果对生起的乐、明、无念的体验产生执着，就会堕入三界。因此，无论生起好坏的体验，都不要执着，而是以无所谓的态度对待，这样才能成为道。第二，以菩萨的视角来稳固安住：结跏趺坐，眼睛直视前方，看向鼻尖前方的虚空，不要眨眼或动摇，就这样直视，让心安住于自然状态。在这种状态下，无论外在感官的对象显现出什么，无论是令人愉悦的还是不悦的，都不要在显现的当下进行改造，而是自然地、毫不费力地安住于其自身。 思考者自身的并非自性的他境显现，是否会单独显现？自己的思考者是否会从自己的相续中远距离地生活？还有，思考者和所思考的对象在同一瞬间相遇。不要错过这一点，必须从自身切断。在第一个瞬间，显现和心识未分离，如果以不费力的安住来切断，就会有一个要点，即显现于意识领域的一切都会被切断为心识。如果不明白这一点，那么无论显现什么，如果在显现的瞬间没有认识到显现和心识的本体是相同的，到了第二个瞬间，显现就留在外面，觉知就留在里面，这样就没有时间专注于对境和有境的错乱，并切断它。因此，重要的是要能辨别任何显现的不分离的瞬间。第三，以忿怒尊的视角来解脱稳固：双腿以强力的方式伸展，眼睛向上凝视虚空，发出“哈、哈”和“嘿、嘿”等声音，心安住于无分别的状态。 根本的第二
English
Universally relax and abide. By alternating various perspectives in this way, the mind will become calm. It is said that these should be practiced for three days each. As for which state to abide in, it should be based on one's own physical and mental condition, and it is not necessary to proceed through all of them in order. These are the signs of accomplishing calm abiding: From the Mind at Rest, it says, "By abiding in this way, the mind becomes workable, it does not wander elsewhere, and it focuses on the object of focus. The longer one abides, the longer one remains in equanimity. Because body, speech, and mind are filled with joy and bliss, one becomes single-pointed and calm abiding is accomplished." As it is said. At this time, if one becomes attached to the experience of bliss, clarity, and non-thought, one will fall into the three realms. Therefore, no matter what kind of experience arises, good or bad, do not cling to it, but treat it with indifference, so that it can become the path. Second, to stabilize abiding with the perspective of a Bodhisattva: Sit in the lotus position, look straight ahead, towards the space in front of the tip of the nose, without blinking or wavering, just look straight ahead, and let the mind abide in its natural state. In this state, whatever appears as an object of the external senses, whether it is pleasant or unpleasant, do not modify it as soon as it appears, but naturally and effortlessly abide in its own state. Does the appearance of an other-object, which is not the self-nature of the thinker, appear separately? Does one's own thinker live far away from one's own continuum? Also, the thinker and the object of thought meet in the same instant. Do not miss this point, it must be cut off from oneself. In the first instant, appearance and mind are inseparable, if one cuts it off with effortless abiding, there is a key point that everything that appears in the field of consciousness will be cut off as mind. If one does not understand this, then whatever appears, if one does not recognize that the essence of appearance and mind is the same in the instant of appearance, then in the second instant, the appearance remains outside, and the awareness remains inside, so there is no time to focus on the confusion of object and subject and cut it off. Therefore, it is important to be able to discern the inseparable instant of whatever appears. Third, to liberate stability with the perspective of a wrathful deity: Stretch out both legs with a powerful stance, gaze upwards into space, utter sounds such as "Ha, ha" and "He, he," and let the mind abide in a state free from elaboration. The second of the root verses
Chinese
无漏智慧之基，依赖于传承，有二：一是开显原始清净之实相，即脱噶；二是直接展示任运成就之智慧，即妥噶。初者有三：首先，生起未生起之前行三觉悟；其次，以二正行开显已生起之觉悟；再次，以三自解脱提升并锻炼技巧。初者有三，首先是切断分别念之根：身语意三者，在轮回中漂泊者是谁？造作取舍者是谁？从前世至今生，从此生至来世，行进者为何？何者为主？如是提问并考察，知晓心为最要。其次，于中间探寻心之漏洞：如是行事之心，执一切为我，且考察“我”之所在，身语意三者，是一体抑或各异？若为一体，则如心不可见，身亦应不可见；若身有形，则心与语亦应有形。如语发声，则身心二者亦应如是。如是等等考察，知晓一切取舍，皆由心造，别无他立。再次，于最后考察生处、住处、去处三者：执我之心，最初从何处生起？如今于何处安住？最终将往何处？如是考察心之本身，则生处、住处、去处皆不可得，且了知其为离于本体可指认之觉性空性，无有痕迹，无有执取。此与前述不同，前者乃于对境考察而不得，此乃于有境考察而趋入本体。寻觅者之心与所寻觅之心，是二者抑或一体？心有圆形等形状，以及红白色等颜色吗？若为空无所有，则认为空性者于何处，又是如何存在？若生起乐明无念之觉受，则非仅有体验本身，体验之境与体验者又在何处？住时动与动时住，二者是否同时存在？二者是一体抑或各异？如是善加考察，则知一切寻觅者皆于刹那之间，无别之秘密
English
The basis of uncontaminated wisdom relies on the lineage, and there are two aspects: first, revealing the reality of primordial purity, Trekchö; second, directly demonstrating the spontaneously accomplished wisdom, Tögal. The first has three parts: first, generating the three preliminary realizations that have not yet arisen; second, revealing the arisen realizations through the two main practices; third, enhancing and refining skills through the three self-liberations. The first of the three is to cut off the root of conceptual thought: Who is it that wanders in samsara, the body, speech, and mind? Who is the one who makes affirmations and negations? From the previous life to this life, and from this life to the next, what is it that goes? What is the most important? By asking and examining in this way, one knows that the mind is the most important. Second, in the middle, searching for the flaws of the mind: This mind that acts in this way, holding everything as self, and examining where this "I" is, are the body, speech, and mind one or different? If they are one, then just as the mind is invisible, the body should also be invisible. If the body has form, then the mind and speech should also have form. Just as speech is known as sound, the body and mind should also be the same. By examining in this way, one knows that all affirmations and negations are made by the mind and are not established separately. Third, examining the three places of origin, dwelling, and going: This mind that grasps at self, where does it arise from in the beginning? Where does it dwell now? Where will it go in the end? By examining the mind itself in this way, one realizes that the three places of origin, dwelling, and going are not established, and that it is a clear and empty awareness, without any traces, free from grasping. This is different from what was said before, because the former was examining the object and not finding it, while this is examining the subject and entering into the essence. Are the mind that seeks and the mind that is sought two or one? Does the mind have shapes such as roundness, and colors such as red and white? If it is empty and nothing, then where is the one who thinks of emptiness, and how does it exist? If the experience of bliss, clarity, and non-thought arises, then where are the object of experience and the experiencer, which are not just the experience itself? Do dwelling and movement exist at the same time, or do they exist separately? Are the two one or different? By examining this well, one knows that all seekers are in the secret of indivisibility in an instant.