Chinese
，自持的体性是顿生的清新觉性，将定义安住于未作的清新状态，以及安住于自性之法等，宣说了四种。譬如，纺婆罗门线时，如果避免了过长、过短、过松、过紧这四种过失，就能纺出好线一样。实际修持的方法有四义：身体的坐姿，语言的住法，心意的安住方式，以及一座的时量。第一，在寂静且凉热适中的地方，不面对风和阳光，断绝言语，双腿结金刚跏趺坐，脊椎正直，双手以食指按压拇指作等持印，喉咙稍微弯曲，舌尖抵上颚，牙齿之间不要接触，眼睛从鼻尖向下四指的距离，专注于虚空，以具足七支毗卢遮那坐势，能生起七种自生觉性，因此要诀深刻。融入自然状态后，怎么舒服都可以。第二，语言的住法是，气息从两个鼻孔平等而缓慢地呼出。第三，心意的安住方式是，忆念上述上师瑜伽的加持所生起的自生无垢状态，或者，提取辨别真伪的后得智、自生觉性、萨列巴的经验之流，在无分别、清新、无散乱、澄明的状态中，不作意地坦然安住。如果安住时间太长，就念诵啪的音节（ཕཊ，梵文天城体：फट्，梵文罗马拟音：phaṭ，断除）。如果安住时间太短，在没有生起暖相之前，以不执著的忆念来守护。不要用过于强硬的努力去收紧，而是放松安住。不要过于放纵，而是要警觉地安住。在后得的所有行为中，也要不执著于此，而是要守护自明、无垢、赤裸、通透的状态。第四，一座的时量是，初学者要修持时间短而次数多的方式。也就是，以具足三门要点的方式修持之后，放松休息，四座中每座修持二十八次。习惯之后，早上十二次，下午十二次，傍晚和黎明各十次，中午两次放松，守护自性。对此习惯之后，逐渐延长一座的时间，减少次数，延长觉知的相续。感觉良好时，放松和守护。在这些时候，要修持此法的先行——皈依和发心。
English
, the nature of self-retention is the spontaneously born fresh awareness, placing the definition in an uncorrected fresh state, and the method of abiding in the natural state, etc., are explained as four. For example, when spinning a Brahmin thread, it is like being able to spin a good thread if one avoids the four faults of being too long, too short, too loose, and too tight. The actual method of practice has four meanings: the posture of the body, the abiding of speech, the way of settling the mind, and the duration of a session. First, in a quiet place with a balance of coolness and warmth, do not face the wind and sunlight, cut off speech, sit in the vajra posture with legs crossed, straighten the spine, make the samadhi mudra with the index fingers pressing the thumbs, bend the throat slightly, touch the tip of the tongue to the palate, do not touch the teeth, and from the tip of the nose to four fingers down, focus on the space, with the seven-point posture of Vairochana, seven kinds of self-born awareness will arise, so the key is profound. After merging into the natural state, any comfortable posture is fine. Second, the abiding of speech is to let the breath flow out slowly and equally from both nostrils. Third, the way of settling the mind is to remember the self-born, stainless state that arises from the blessing of the above-mentioned Guru Yoga, or to extract the stream of experience of the subsequent wisdom that distinguishes truth from falsehood, self-born awareness, and Salepa, and to abide openly in a state of non-discrimination, freshness, non-distraction, and clarity, without intention. If the duration of abiding is too long, cut it off by reciting the syllable Phat（ཕཊ，梵文天城体：फट्，梵文罗马拟音：phaṭ，断除）. If the duration of abiding is too short, protect it with non-grasping mindfulness until warmth arises. Do not tighten it with too much effort, but relax and abide. Do not be too lax, but abide vigilantly. In all subsequent actions, also do not cling to this, but protect the state of self-awareness, stainless, naked, and transparent. Fourth, the duration of a session is that beginners should practice in a way that is short in duration and many in number. That is, after practicing in a way that possesses the key points of the three doors, relax and rest, practicing twenty-eight times in each of the four sessions. After becoming accustomed to this, do twelve times in the morning, twelve times in the afternoon, and ten times each in the evening and at dawn, relaxing twice at noon, and protecting the nature. After becoming accustomed to this, gradually lengthen the duration of a session, reduce the number of times, and lengthen the continuity of awareness. When feeling good, relax and protect. At these times, practice the preliminary of this practice - refuge and bodhicitta.
Tibetan
་སོགས་ཚར་རེ་ཕྱག་ལེན་དུ་མཛད་པ་མ་གཏོགས། དེ་ལས་གཞན་པའི་བཟང་ངན་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་སྤང་ཞིང་མ་ཎི་འདྲེན་པ་ཙམ་ཡང་མི་བྱ་བར། ནམ་གུང་ཁམས་གསོ་བའི་གཉིད་ཐུན་རེ་ལས་ཁོར་ཡུག་བསྒོམ་ཞིང་འདག་སྦྱར་སོགས་མཚམས་དམ་པར་གཅད་དོ། །དེ་ལྟར་བསྒོམས་པས་སྒོ་གསུམ་ལ་ཏིང་འཛིན་གྱི་ཉམས་སྣ་ཚོགས་འཆར་བ་རྣམས་འཛིན་མེད་རང་གྲོལ་དུ་བསྐྱང་། སྒོམ་ཡུན་ཧ་ཅང་རིང་དྲགས་པ། ཐུང་དྲགས་པ། གྲིམ་དྲགས་པ། ལྷོད་དྲགས་པ་བཞི་པོ་རེ་རེ་ལ་བྱིང་རྒོད་ལ་སོགས་པའི་གོལ་ས་བཞི་བཞི་བཅུ་དྲུག་འབྱུང་བས། རིང་སྐྱོན་བྱུང་ན་བསྟུང་། ཐུང་སྐྱོན་ལ་བསྲིང་། གྲིམས་ན་ལྷོད། ཀློད་ན་བསྒྲིམ་སྟེ་དྲན་རིག་གི་ངང་དུ་གཞག །སྤྱིར་བྱིང་རྒོད་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་གང་བྱུང་ཡང་ངོས་ཚིར་གྱིས་བཟུང་ལ་འཛིན་མཁན་གྱི་ངོ་བོའི་ངང་དུ་ཆམ་གྱིས་བཞག་པས། ངོས་ཟིན་མ་ཐག་ངོས་གཟུང་མེད་པར་ཆོས་ ཉིད་ཀྱི་ངང་དུ་དྭངས་པས་གོལ་ས་ཐམས་ཅད་དུས་གཅིག་ལ་ཆོད་པ་སྟེ། སྐྱོན་ངོས་ཟིན་ན་མཚངས་ཡུལ་ནས་ཐོན་པ་ཞེས་གོལ་ས་རང་ལྡོག་ཏུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ། །མདོར་ན་བདུད་གེགས་གོལ་ས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་འཛིན་ཞེན་ཡོད་མེད་ལ་ཐུག་པས་བཟང་ངན་གང་ལའང་འཛིན་མེད་མ་བཅོས་སོ་མར་འཇོག་པ་ཉིད་གནད་དུ་ཟབ་པས་འདིར་སོར་བཞག་ཅེས་ཁྲིད་ཀྱི་དངོས་དོན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དྲན་པས་ངོས་འཛིན་པ་ནི་གོལ་སར་མི་འགྱུར་ཏེ། དྲན་པ་ཐབས་ཡིན་པས་ཆད་ལྟ་དང་། ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཤེས་རབ་ཡིན་པས་རྟག་ལྟ་གཅོད་དེ་དྲན་སྟོང་ངོས་གཟུང་མེད་པ་ཉིད་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གནས་ལུགས་སོ། །མ་ཚོར་གཉེན་པོས་སྟོང་པ་བཙོན་འཛིན་མི་རྟོག་འཐོམ་པོར་གོལ་སྲིད་པས་རུ་ཤན་རྗེས་ཐོག་གི་ཆོས་ཉིད་ངང་དྭངས་ཀྱི་དྲན་པའི་རྒྱུན་བསྐྱང་། ཉམས་རྙེད་ནས་འཐས་པ་བསལ་ཏེ་ཡུལ་སྣང་གི་སྟེང་དུ་དྲན་པའི་མདངས་མ་ཤོར་བར་རྩལ་ཕྱོགས་མེད་དུ་སྦྱང་ངོ་། །ཐེག་པ་གཞན་གྱིས་རང་རང་ཞེ་འདོད་ཀྱི་ལྟ་བའི་གོ་བ་ལ་སོར་བཞག་ཏུ་འདོད་ཅིང་། འདིར་ལྟ་བ་ངོ་མ་སྤྲད་པའི་སྔོན་རོལ་ནས་སྒོམ་པ་ཆེད་འཛིན་གྱི་བློ་དང་བྲལ་བར་རང་བྱུང་རང་དྭངས་ཉིད་སོར་བཞག་པའི་ཐབས་སུ་བསྟན་པས་སྒྲ་མཐུན་ཀྱང་དོན་འཕགས་སོ། །སོར་བཞག་པའི་དགོས་ཆེད་བག་ཆགས་ཀྱི་རྒྱུན་ཆད། རང་བྱུང་རང་དྭངས་རྒྱུན་འབྱམས་ཀྱི་ཏིང་འཛིན་ཐོབ་ནས་ཆོས་ སྐུའི་གདན་ས་ཟིན། སེམས་ཅན་དང་སངས་རྒྱས་མཉམ་སྦྱོར་དུ་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། །ལུང་ལས། ཟིན་པས་རྩོལ་བའི་གནད་སྤངས་ཏེ། །ལྷན་གྱིས་གནས་པས་བཞག་པ་ཡིན། །ཞེས
Chinese
除了按次数进行修持之外，其他所有善与非善、未授记的事务全部断除，甚至念诵嘛呢也不做。除了中午小憩片刻恢复精神外，就观修周围环境，严守闭关等。如此修习，三门生起各种禅定体验，都以不执著、自解脱的方式进行。禅修时间过长、过短、过紧、过松这四种情况，每一种都会产生沉没、掉举等四种过失，总共十六种。时间过长就缩短，时间过短就延长，过紧就放松，过松就收紧，保持在正念觉知之中。总的来说，无论产生沉没、掉举等任何过失，都要明确地抓住它，并在抓住者的本性中放下。一旦认识到，立即在无所执著的法性中清净，所有过失同时断除。认识到过失，就是从泥潭中出来，这意味着过失会自行消失。总之，所有魔障、障碍、过失的根源在于是否有执著，因此，对善与非善都不执著，以不造作的原始状态安住，这一点至关重要，所以这里说“保持原样”，这正是窍诀的真实意义。以正念来认知不会变成过失，因为正念是方法，所以断除断见；本体是空性，是智慧，所以断除常见；正念与空性、无所执著，这正是法性的实相。如果未察觉，以对治的方式执著空性，可能会陷入囚禁般的无分别、昏沉的状态，因此要保持觉醒，持续进行法性自清净的正念。从体验中获得领悟后，消除执著，在一切现象之上，不失去正念的光芒，进行无偏颇的修习。其他宗派认为，对各自所喜爱的宗见理解就是“保持原样”，而这里在尚未传授真正的宗见之前，就将不带任何刻意执著的自生自清净，作为保持原样的方法来教授，虽然用词相同，但意义却更为殊胜。保持原样的目的是断除习气的延续，获得自生自清净、持续不断的禅定，从而占据法身的宝座，最终在众生与佛陀的融合中解脱。经文中说：因为执著而放弃了努力的关键，因为共同存在而得以保持。
English
Apart from practicing each session for a certain number of times, all other activities, whether good or bad, undeclared, should be abandoned, and even reciting mani mantras should not be done. Apart from a short nap at noon to recover, contemplate the surroundings and strictly observe retreats and so on. By meditating in this way, various experiences of samadhi arise in the three doors, all of which should be cultivated in a way that is ungrasping and self-liberating. If the meditation session is too long, too short, too tight, or too loose, each of these four will give rise to four faults such as sinking and excitement, making a total of sixteen. If there is a fault of being too long, shorten it. If there is a fault of being too short, lengthen it. If it is too tight, loosen it. If it is too loose, tighten it, and keep it in a state of mindfulness and awareness. In general, whatever faults arise, such as sinking and excitement, grasp them firmly and let them settle in the nature of the one who grasps. As soon as it is recognized, it is purified in the nature of reality without anything to grasp, and all faults are cut off at once. Recognizing the fault is like getting out of the mire, which means that the fault will disappear on its own. In short, the root of all demonic obstacles and faults lies in whether there is grasping or not. Therefore, it is crucial to remain ungrasping and uncorrected in the original state, whether it is good or bad. Therefore, it is said here to "leave it as it is," which is the actual meaning of the instruction. Recognizing with mindfulness does not turn into a fault, because mindfulness is the method, so it cuts off the view of nihilism; the essence is emptiness, which is wisdom, so it cuts off the view of eternalism; mindfulness and emptiness, without grasping, is the reality of the nature of reality. If one is unaware and clings to emptiness as an antidote, one may fall into a state of imprisoned non-conceptuality and confusion. Therefore, maintain the continuity of mindfulness of the self-purifying nature of reality. After gaining insight from experience, eliminate clinging, and without losing the radiance of mindfulness on the field of appearances, practice without bias. Other vehicles consider the understanding of the view that one desires to be "leaving it as it is," but here, before the actual view is given, meditation is taught as a method of leaving the self-born and self-purifying as it is, free from the mind of deliberate grasping. Although the words are the same, the meaning is more profound. The purpose of leaving it as it is is to cut off the continuity of habitual patterns, to obtain the samadhi of self-born and self-purifying, continuous and uninterrupted, and thus to occupy the seat of the Dharmakaya, and ultimately to be liberated in the union of sentient beings and Buddhas. The scripture says: By grasping, the key to effort is abandoned; by being together, it is maintained.