Tibetan
པར། མན་ངག་གི་ཁྲིད་གཅིག་ཞུས་པས་གནས་པ་ལུང་མ་བསྟན་ཞིག་སྐྱེས་ཀྱང་། རྟོགས་པ་མ་ཤར་བ་ལ་ཆོས་སྐུ་ཡིན་སྙམ། རྟུག་པ་གསེར་དུ་བསྒོམས་ནས་ཁྱི་རྟ་ཤོག་རྒྱུག་བྱེད་པ་དེ། ཐོས་པ་མི་དགོས་ཟེར་ནས་སྐྱོན་དུ་བལྟ། ཐོས་པ་རྒྱ་ཆེ་ཆུང་མིན་པ་མ་ཐོས་ན་གཏན་ནས་སྒོམ་ཐབས་མེད། སྒོམ་པ་རང་ལ་ཡང་དང་པོ་ཐོས་དགོས། ཁ་ཅིག་ཐོས་པ་ཞེས་པ་སྒྲ་ཚད་ལ་སོགས་པའི་པོ་ཏི་མི་ཁ་གཅོད་པའི་ ཐ་སྙད་མང་པོ་ཞིག་མ་ཤེས་ན་ཐོས་པ་མེད་པར་ཁ་ཚོན་བཅད། སྤྱིར་པོ་ཏི་མང་པོ་མ་ཤེས་ཀྱང་། མན་ངག་གི་ཁྲིད་གཞུང་འདི་རྣམས་བཀའ་བསྟན་བཅོས་རྣམས་ཀྱི་གནད་འགགས་ཟབ་མོའི་དོན་ཐམས་ཅད་གྲུབ་ཆེན་རྣམས་ཀྱིས་བསྡུས་ནས་སེམས་ཐོག་ན་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ཡིན། པོ་ཏི་བརྒྱ་ཤེས་པ་དེ་ཡང་སེམས་གཏན་ལ་དབབ་ཐབས་ཡིན། དེའི་དོན་ཡང་བླ་མ་མཚན་ལྡན་གཅིག་གིས་མང་པོ་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་ནས། ཚིག་བཞི་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཅིག་གི་སྟེང་དུ་མདོ་རྒྱུད་མན་ངག་དང་བཅས་པའི་དོན་བསྡུས་ནས་སློབ་མའི་སེམས་རྒྱུད་དང་བསྟུན་ཏེ། ཁ་སློབ་རྣ་དུལ་བྱེད་པ་དེ་ཐོས་པ་ཡིན། སྤྱིར་ཤེས་བྱ་ལ་རྒྱ་ཆེ་ཞིང་གྲངས་མང་ཡང་གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་དུ་བསྡུ་བ་ཡིན། ཐོས་པ་རྒྱ་ཆེ་ཡང་དེའི་དོན་སྟོན་པ་ཡིན། ཆུང་ཡང་དེའི་དོན་སྟོན། གཞི་ལ་གནས་ལུགས་དང་འཁྲུལ་ལུགས། ལམ་ལ་སྤོང་གཉེན་གྱི་ཕྲ་རགས་དང་། འབྲས་བུ་མཁྱེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་གཅིག་ཏུ་བསྟན་པ་ཁོ་ནར་འདུས་པས་རྣ་དུལ་བྱེད་པ་ཐོས་པ་ཡིན། ཐོས་པ་ཆེ་བ་ཡང་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པའི་གནད་འགགས་ཟིན་པ་ལ་ཟེར། དེ་ཟིན་ན་ཐོས་པ་ཆུང་ཡང་བཟོད། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ལམ་ཕྲན་བསྟན་དང་། གླེན་པ་ལྟེང་རྒྱས་འོད་སྲུང་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཚིག་རྐང་རེ་རེའི་ཐོག་ནས་གྲོལ་བར་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་མ་བསྒོམ་པའི་སྐྱོན་ནི། ཐོས་པ་ཆེ་གོ་བ་བཟང་ཡང་མ་བསྒོམ་ན་ནང་དུ་བདག་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་མི་ཆོད་པས། གཞན་ལ་བདག་མེད་པར་བཤད་ཀྱང་རང་བདག་ འཛིན་གྱི་རྫོང་ལ་ཞེན་པས། ཆུས་ཁྱེར་ཆུ་ནང་དུ་སྐོམ་གྲིར་ཤི་བའམ། ཡང་ན་གཞན་ལ་ཟས་སྐོམ་བྱིན་ཀྱང་རང་ཟ་རྒྱུ་མེད་པར་ཤི་བའམ། ལོང་བ་རོལ་མོ་དང་གར་སྟབས་མཁས་པས་གཞན་མིག་ཡོད་དགའ་ཐུབ་ཀྱང་རང་གི་མིག་མེད་པས་མི་མཐོང་བ་ལྟར། བཀའ་བསྟན་བཅོས་མན་ངག་ལ་ཐོས་བསམ་བྱས་པའི་གོ་བ་དེ་གཞན་ལ་བཤད་པས་གཞན་དགའ་བ་སྐྱེས་ཀྱང་། རང་གི་ཉམས་སུ་མ་མྱོང་བས་བདག་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་རང་ཁར་སོང་ནས་ཆོད་མ་ཐུབ་པས། ཆུ་ནང་དུ་སྐོམ་པས་ཤི་བ་དང་འདྲའོ། །ཐོས་པ་ཆེ་ཡང་བདག་འཛིན་གྱི་གཉེན་པོ
Chinese
再者，仅仅听闻口诀的教导，即使生起了未被授记的境界，却在未生起证悟时，误以为是法身。如同将粪便观想成黄金，却用来追赶猫狗一般。认为不需要听闻，并视之为过失。如果不听闻听闻的广博与否，就根本没有修行的可能。即使是修行本身，最初也必须听闻。有些人认为，所谓听闻，如果不能精通诸如音量等经书的 众多术语，就断言没有听闻。一般来说，即使不精通众多经书，这些口诀的教导，都是大成就者们将佛经论典中深奥精要的意义汇集，并在心中加以确立的。精通百部经书，也是为了在心中确立。其意义是，一位具相的上师将众多归纳为一，在四句偈颂之上，将显经、密续、口诀等意义汇集，并根据弟子的心性，以善巧方便调伏弟子，这就是听闻。一般来说，所知事物虽然广大且数量众多，但可以归纳为基、道、果三者。听闻广博，也是为了阐释其意义。听闻狭隘，也是为了阐释其意义。基，包括安住之理和迷乱之理。道，包括断证的粗细。果，包括将二智无别地展现为一，调伏自心就是听闻。所谓听闻广大，是指掌握了获得佛果的关键。如果掌握了这一点，即使听闻狭隘也可以。如具寿者道小径，愚者莲增光护等，据说都是通过一句一句的教言而解脱的。第二，不修行的过患是：即使听闻广博，理解力强，如果不修行，内心的我执分别念就无法断除。虽然对外宣说无我，自己却执着于 我执的堡垒。如同被水冲走，却在水中渴死一般。或者，如同将食物饮料施予他人，自己却因无食而死一般。又如盲人精通音乐和舞蹈，能让有眼之人感到快乐，但自己却因没有眼睛而看不见一样。对佛经论典和口诀进行闻思所获得的理解，向他人宣说能让他人感到快乐，但自己却没有亲身体验，因此我执的分别念涌上心头，无法断除，如同在水中渴死一般。即使听闻广博，也无法对治我执。
English
Furthermore, merely hearing the instructions of oral teachings, even if an unprophesied state arises, one mistakenly believes it to be the Dharmakaya when realization has not dawned. It is like meditating on excrement as gold and then using it to chase after cats and dogs. One considers hearing unnecessary and views it as a fault. If one does not hear about the extent of hearing, whether vast or small, there is absolutely no way to practice. Even practice itself must first be heard. Some people assert that hearing means that if one does not know many terms from books, such as sound measurements, then one has not heard. Generally, even if one does not know many books, these instructions of oral teachings are all condensed by the great accomplished ones from the profound and essential meanings of the scriptures and treatises, and established in the mind. Knowing a hundred books is also a way to establish the mind. Its meaning is that a qualified lama condenses the many into one, and on a single verse of four lines, condenses the meaning of sutras, tantras, and oral instructions, and then, according to the student's mind, tames the student skillfully. That is hearing. Generally, although the knowable is vast and numerous, it is condensed into the three: ground, path, and fruition. Hearing is vast, but it shows its meaning. It is small, but it shows its meaning. The ground includes the way of abiding and the way of delusion. The path includes the gross and subtle aspects of abandonment and cultivation. The fruition includes the inseparability of the two wisdoms shown as one. Taming the mind is hearing. Vast hearing is said to be grasping the key to attaining Buddhahood. If that is grasped, even small hearing is acceptable. It is said that those like Tshe and Ldan-pa Lam-phran-bstan, and the fool Lteng-rgyas Od-srung, were liberated through each single word. Second, the fault of not meditating is that even if hearing is vast and understanding is good, if one does not meditate, the conceptual thought of self-grasping within cannot be cut off. Although one speaks of selflessness to others, one clings to the fortress of self-grasping. It is like being carried away by water and dying of thirst in the water. Or, it is like giving food and drink to others but dying of starvation oneself. Or, like a blind person being skilled in music and dance and making those with eyes happy, but not seeing because one has no eyes. The understanding gained from hearing and contemplating the scriptures, treatises, and oral instructions makes others happy when spoken to them, but because one has not experienced it oneself, the conceptual thought of self-grasping rushes into one's mind and cannot be cut off. It is like dying of thirst in water. Even if hearing is vast, it is not an antidote to self-grasping.