Tibetan
ང་པོ་ནི། དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་དེ་ཡང་མྱོང་ཐོག་ནས་འདྲ་ནོར་ལ་མ་ཤོར་བ་གལ་ཆེ་སྟེ། དེ་ཡང་རང་སྣང་གི་ཤར་ལུགས་རིག་པ་སྐད་ཅིག་མའི་འགྱུར་ལྡོག་སྤུ་རྩེ་རླུང་གིས་བསྐྱོད་པ་ཙམ་ཞིག་ཡིན་པས། རང་གི་ཐད་སོའི་དུས་རིག་པ་མིན་བླ་མ་ཉམས་མྱོང་ཅན་གཅིག་དགོས། རྟོགས་པ་རྒྱུད་ལ་མ་སྐྱེས་པ་ལ་ནོར་ནས་ངོ་སྤྲད་པ་ཡང་ཡོད། སྐྱེས་པ་ངོ་མ་སྤྲད་པས་ཉམས་ཐོག་ཏུ་ལུས་པ་ཡང་ཡོད། སྐྱེ་བདོ་བ་ལ་ངོ་སྤྲད་སྔ་ནས་གོ་ཡུལ་དུ་ལུས་པ་ཡང་ཡོད་པས་ཤིན་ཏུ་དཀའ་འོ། །འདྲ་ནོར་ངོས་གཟུང་བ་ནི། དང་པོ་རགས་ཆོད་ཀྱི་མགོ་ཟུག་པ་དང་། མཉམ་གཞག་དུས་སྐད་ཅིག་མའི་ཕྲ་མཐའ་སེམས་སུ་ཆོད་པ་དང་གཉིས་འདྲ་ནོར། རྟོགས་པ་ངོས་བཟུང་བས་རང་ཞིར་རྟོག་མེད་དུ་འགྲོ་བ་ཉམས་ཡིན་པ་དང་། རྣམ་རྟོག་སྐད་ཅིག་མ་དེ་དྲན་པས་ཟིན་པ་དེ་གནས་ མི་དགོས་པར་བློ་འདས་སུ་ཤར་བའི་རྟོགས་པ་གཉིས་འདྲ་ནོར། རྣམ་རྟོག་སྤྲོས་བྲལ་དུ་གོ་བས་རྟོག་པ་གོ་མཁན་དུ་ལངས་ནས་ཡུལ་མེད་པ་དང་། སྐད་ཅིག་མའི་ངོ་བོ་རང་གསལ་དུ་ཤར་བས་འཁོར་འདས་ཀྱི་བློ་ཡུལ་ཟད་པ་གཉིས་འདྲ་ནོར་ཆེའོ། །དེས་ན་གོང་མ་རྣམས་ཐག་བཅད་དགོས། འདྲ་ནོར་དེ་རྣམས་ལ་མ་ཤོར་བར་ངེས་པར་རྟོགས་པ་དང་། བཀའ་དང་བསྟན་བཅོས་མཐུན་པར་ངོ་སྤྲད་དོ། །གཉིས་པ་མ་ནོར་བར་ངོ་སྤྲད་པ་དངོས་ནི། ཁྱོད་ཀྱི་སེམས་མ་བཅོས་པར་རང་ལུགས་སུ་བཞག་པའི་དུས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རང་སར་ཞི་ནས། སེམས་རང་ལུགས་སུ་ལྷན་ནེ་གནས་པ་ཞིག་མི་འདུག་གམ། དེ་ལ་ཞི་གནས་ཟེར་བ་ཡིན། ད་ལྟ་སྒོམ་ཆེན་པ་སྐད་པ་ཕལ་ཆེར་དེ་ཀ་ལ་སྒོམ་དུ་བྱེད། རང་ཡང་བརླམས་གཞན་ལ་ཡང་དེ་བསྟན་པ་མང་སྟེ། དེས་སྒོམ་དུ་ཅུང་མི་བཏུབ་པ་ཡིན། དེ་མེད་ཐབས་ཀྱང་མེད་པ་ཡིན་ནོ། ཁྱོད་ཀྱི་སེམས་གནས་མཁན་གྱི་ངོ་བོ་ཁོ་རང་ལ་ལྟོས་དང་། དེའི་ངང་ལ་རྨུགས་པའམ། ལུང་མ་བསྟན་ནམ། བཏང་སྙོམས་སུ་མ་ལུས་པར་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་འདི་འདྲ་ཞིག་འདུག །བྱ་རྒྱུའམ། ངག་ཏུ་སྨྲ་རྒྱུའམ། ཡིད་དུ་བསམ་རྒྱུའམ། ཚིག་ཏུ་བརྗོད་རྒྱུའི་ངོས་གཟུང་རང་མེད་ལ། ངོས་གཟུང་མེད་བཞིན་དུ་གསལ་ལ་མ་འགགས་པའི་ཤེས་པ་སང་ངེ་། ཡེ་རེ། རྗེན་ནེ། ལྷང་ངེ་བ་དེ་མ་མཐོང་བའི་མཐོང་རྒྱུ། མ་མྱོང་བའི་མྱོང་རྒྱུ། རིག་པ་ཡོད་རྒྱུ་གཅིག་ཡོད་ལ། ཁར་འདོན་དུ་མི་བཏུབ་པའི་གསལ་ལ་ངོས་གཟུང་མེད་པ་ཞིག་མི་འདུག་གམ། དེ་ལ་ལྷག་མཐོང་ཟེར་བ་ཡིན། འདི་གཉིས་ཚིག་ལ་སྔ་ཕྱི་བྱུང་ཡང་དོན་ལ་ཐ་དད་མེད་པར་སྒོམ་སྐད་ཅིག་མའི་ཐོག་ན་ཚང་བ་དེ་ལ་སྒོ
Chinese
第一，如此证悟也需重视从体验中不落入相似和错误，因为自显的显现方式，其觉性是刹那间的变动，犹如风吹毛发尖端。若非亲身经历的通达，需要一位具有经验的上师。有证悟未生起却错误指认的情况，也有生起了却未被指认而停留在体验中的情况，也有生起之际过早指认而停留在理解层面的情况，因此非常困难。辨别相似和错误是：首先，粗略地产生先入为主的观念，以及在入定之时，刹那间的细微之处在心中确定，这两者是相似和错误。由于执着于证悟，而进入自寂的无念状态是歧途，以及刹那间的念头被忆念抓住，那是不需要安住，而是超越思维而显现的证悟，这两者是相似和错误。将念头理解为离戏，导致念头成为理解者而无对境，以及刹那间的自性显现为自明，导致轮回涅槃的思维领域耗尽，这两者是极大的相似和错误。因此，必须决断上述内容。不落入这些相似和错误，必定证悟，并与佛语和论典相符地进行指认。 第二，无误地指认真实：当你的心不加修饰地安住于自性时，念头自然平息，心自然而然地安住，不是吗？这被称为止。现在大多数所谓的修行者都在那里修行。自己也迷惑，也向他人展示那个，很多，因此稍微不能修行。那个也是不可或缺的。你看看安住的心的自性，在那样的状态中，没有昏沉、没有无记、没有舍弃，而是这样的心的自性。没有要做的事，没有要说的话，没有要思考的事，没有要表达的词语，没有可执着的，虽然没有可执着的，却有清晰而不间断的觉性，明亮、赤裸、坦然，那是未见之可见，未体验之可体验，存在着一种觉性，有一种无法言说的清晰而无执着，不是吗？ 那被称为观。这两者在词语上虽有先后，但在意义上没有差别，在修行的刹那间圆满，那就是修
English
Firstly, it is crucial that such realization does not fall into similarity and error through experience. This is because the way self-appearance manifests, its awareness is a momentary change, like the tip of a hair moved by the wind. If one does not have a thorough understanding through personal experience, one needs a lama with experiential knowledge. There are cases where realization has not arisen but is mistakenly identified, and cases where it has arisen but is not identified and remains in the realm of experience. There are also cases where it is identified too early as it arises, remaining in the realm of understanding, so it is very difficult. Identifying similarity and error is: first, roughly forming preconceived notions, and secondly, determining the subtle details of a moment in samadhi in the mind, these two are similarity and error. Because of clinging to realization, entering a self-peaceful non-conceptual state is a deviation, and the momentary thought being grasped by mindfulness, that is not realization that needs to abide, but realization that arises beyond thought, these two are similarity and error. Understanding thoughts as free from elaboration, causing the thought to become the understander without an object, and the nature of the moment appearing as self-luminous, causing the realm of samsara and nirvana to be exhausted, these two are great similarity and error. Therefore, the above must be decided. Without falling into these similarities and errors, one must certainly realize, and identify it in accordance with the Buddha's words and treatises. Secondly, the actual identification without error is: when your mind is left uncorrected in its own state, thoughts naturally subside, and the mind naturally abides, doesn't it? That is called shamatha (止，calm abiding). Now most of the so-called practitioners practice there. They themselves are confused and show that to others, many, so it is a little impossible to practice. That is also indispensable. Look at the nature of the mind that abides, and in that state, without dullness, without non-specification, without equanimity, but such is the nature of the mind. There is no need to do anything, no need to say anything, no need to think anything, no need to express words, there is no grasping, although there is no grasping, there is clear and uninterrupted awareness, bright, naked, and open, that is the visible of the unseen, the experienceable of the unexperienced, there is a kind of awareness, there is an unspeakable clarity without grasping, isn't there? That is called vipassana (观，insight). Although these two come before and after in words, they are not different in meaning, and they are complete in the moment of practice, that is practice.
Tibetan
མ་སྐྱོན་མེད་སྐྱེས་པ་ཟེར་བ་ཡིན། སེམས་ཀྱིས་སེམས་ལ་བལྟས་ཙམ་ན། རང་སེམས་དངོས་པོ་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་ཅིའི་ངོ་བོར་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྟོང་ལྷང་ངེ་བ་འདི་ལ་ངོ་བོ་སྐྱེ་མེད་སྟོང་པའི་ཡེ་ཤེས་ཟེར་བ་ཡིན། སེམས་སྐྱེ་མེད་སྟོང་པའི་རྩལ་དེ་རང་བཞིན་གསལ་ལ་གོ་མ་འགགས་པའི་ཅིར་ཡང་གསལ་བར་འཆར་བ་འདི་ལ་རང་བཞིན་གསལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱའོ། །སེམས་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པ་དང་། རྩལ་ཅིར་ཡང་མ་འགགས་པར་སྣ་ཚོགས་སུ་འཆར་བ་འདི་གཉིས་མིང་དང་ཚིག་ཙམ་ལས། དོན་ལ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རིག་པ་ཧྲིག་གེ་བ་འདི་ལ་ཐུགས་རྗེས་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན། རིག་པ་སྐད་ཅིག་མ་འདི་ལ་དབྱིབས་ཁ་དོག་ཅིའི་ངོ་བོར་ཡང་མ་གྲུབ་པས་རྟག་པའི་མཐའ་དང་བྲལ། དེ་བཞིན་དུ་གསལ་བ་སུས་ཀྱང་མ་བྱས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་གསལ་བས་ཆད་པའི་མཐའ་དང་བྲལ། དུས་འདི་ཙམ་ནས་བྱུང་རྐྱེན་འདི་ལས་བྱུང་བྱ་བ་མེད་པས་སྐྱེ་བའི་མཐའ་དང་བྲལ། དུས་འདི་ཙམ་ནས་སེམས་ཤི་བའམ་འགགས་བྱ་བ་མེད་པས་འགག་པའི་མཐའ་དང་བྲལ། མེད་བཞིན་དུ་འགག་མེད་ཀྱི་རྩལ་ཅིར་ཡང་འཆར་བས་གཅིག་གི་མཐའ་དང་བྲལ། སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པར་གྲོལ་བས་དུ་མའི་མཐའ་དང་བྲལ། དེ་ལ་མཐའ་བྲལ་དབུ་མའི་ ལྟ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན། གོ་མཁན་མྱོང་མཁན་བལྟ་མཁན། སྒོམ་མཁན་སྤྱོད་མཁན་ཤེས་མཁན་སྐད་ཅིག་མ་ཁོ་རང་གིས་ཁོ་རང་ཡུལ་མེད་དུ་རང་ངོ་ཤེས་པས། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན། ཚོགས་དྲུག་གི་སྣང་བ་གང་ཤར་ལ་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་སྤང་བླང་དགག་སྒྲུབ་བཟོ་བཅོས་མི་དགོས་པར། སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་མངོན་དུ་གྱུར་ཅིང་། སྐད་ཅིག་སོ་མ་རང་ས་རང་སར་རང་འགྲོས་སུ་ཤེས་པས། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཞེས་ཟེར་བ་ཡིན། རང་གི་སེམས་སུ་སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་ཀྱི་རྣམ་པ་མ་འདྲེས་གང་འཆར་ཡང་། འཆར་དུས་ཉིད་ལ་རིག་པ་སྐད་ཅིག་མའི་ངོ་བོར་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པས། རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་ཟེར་བ་ཡིན། རྣམ་རྟོག །བག་ཆགས། སེམས། སེམས་བྱུང་གི་དྲི་མ་ཐམས་ཅད་འགགས་པའམ། སོང་བའམ། དག་ཅིང་རིག་པ་ཡེ་ཤེས་དྲི་བྲལ་ཀ་དག་ཆོས་སྐུར་རྟོགས་པས་གཞི་དོན་ཁྲེགས་ཆོད་ཀྱི་དགོངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན། སྐད་ཅིག་མའི་ངོ་བོའི་ཐད་ནས་མ་རིག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་ཡང་མེད་པས། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས། ཆོས་ཉིད། ཡོངས་གྲུབ། དེ་བཞིན་ཉིད། དོན་དམ་པ། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ། ཁམས་རང་བཞིན་རྣམ་དག །མཐའ་བྲལ། ཟུང་འཇུག །
Chinese
这被称为无瑕的诞生。当心审视自心时，自心未成立任何事物，既无物体形状也无颜色，这种空荡荡的状态被称为本体无生空性的智慧。心无生空性的力量，自性光明且通达无碍，清晰显现一切，这被称为自性光明的智慧。心无生之本体空性，未成立任何事物，而力量无碍，显现种种，这两者仅是名称和词语的差别，实际上是无二的明觉，这种明觉遍及一切的慈悲智慧。这种刹那的明觉，未成立任何形状和颜色，因此远离常边的束缚。同样，光明并非由任何事物所造作，而是自性光明，因此远离断边的束缚。没有从此时开始产生，也没有从这个因缘产生，因此远离生边的束缚。没有从此时开始心死亡或灭尽，因此远离灭边的束缚。明明不存在，却显现着不灭的力量，因此远离一边的束缚。虽然显现种种，却在无自性中解脱，因此远离多边的束缚。这被称为离边的中观见。能理解者、能体验者、能观看者，修行者、行持者、知晓者，刹那间他自己无处可去地认识自己，这被称为般若波罗蜜多。对于六识的任何显现，都不需要进行意念上的取舍、扬弃、建立和改造，显现空性双运得以显现，刹那间各自在自己的位置上自然而然地知晓，这被称为大手印。在自己的心中，无论显现什么未混杂的轮回和涅槃的景象，在显现之时，明觉刹那的本体就已圆满，这被称为大圆满。所有念头、习气、心和心所的污垢都已止息、消失或清净，明觉智慧无垢，证悟原始清净法身，这被称为基位本净立断的见解。从刹那本体的角度来说，甚至没有无明这个名称，因此是俱生智、法性、圆成实性、如是性、胜义谛、如来藏、界自性清净、离边、双运。
English
This is called immaculate birth. When the mind looks at itself, this empty and clear state of one's own mind, which is not established as any object, shape, or color, is called the wisdom of unborn emptiness of essence. The power of the mind's unborn emptiness, which is naturally clear and unobstructed, and clearly manifests everything, is called the wisdom of naturally clear essence. The essence of the mind's unborn nature is emptiness, not established as anything, and the power is unobstructed, manifesting in various ways. These two are only different in name and words, but in reality, it is the non-dual awareness, the wisdom of compassion that pervades all. This moment of awareness is not established as any shape or color, so it is free from the extreme of permanence. Likewise, the clarity is not made by anyone, but is naturally clear, so it is free from the extreme of annihilation. There is no arising from this time, nor arising from this cause, so it is free from the extreme of arising. There is no death or cessation of the mind from this time, so it is free from the extreme of cessation. Although it does not exist, the power of non-cessation manifests in everything, so it is free from the extreme of one. Although it appears in various ways, it is liberated in selflessness, so it is free from the extreme of many. This is called the Middle Way view free from extremes. The one who understands, the one who experiences, the one who sees, the meditator, the practitioner, the knower, in that very instant, he recognizes himself without going anywhere else. This is called Prajnaparamita. Whatever arises from the appearances of the six consciousnesses, there is no need for mental acceptance or rejection, denial or affirmation, fabrication or modification. The union of appearance and emptiness is realized, and each moment is known in its own place and in its own way. This is called Mahamudra. Whatever unmixed appearances of samsara and nirvana arise in one's own mind, at the very moment of their arising, the essence of awareness is complete in that instant. This is called Dzogchen. All the defilements of thoughts, habitual patterns, mind, and mental factors are ceased, gone, or purified, and awareness and wisdom are stainless, realizing the primordial purity of the Dharmakaya. This is called the view of Trekchö, the breakthrough of the fundamental ground. From the perspective of the essence of the moment, there is not even the name of ignorance, so it is co-emergent wisdom, Dharmata, Parinishpanna, Tathata, Paramartha, Tathagatagarbha, Dhatu Svabhavavishuddha, free from extremes, and union.