Tibetan
དོན་ཚུལ་ནི། སེམས་དུས་གསུམ་རྟོག་པའི་རྗེས་འབྲང་སྔོན་བསུ་བྱེད་ཅིང་། ཉམས་ལ་ཞེན་པ་དང་། སེམས་བཙིར་ཟིན་བྱེད་པ་སོགས་བློས་བྱས་ཤིག་ཡོད་ཚེ་སྐྱོན་ཞུགས་པ་ཡིན། ཐ་མལ་ཤེས་པ་ལ་མ་ཡེངས་མི་སྒོམ་བཅོས་བསླད་མེད་པར་མཐོང་བཞིན་དུ་བཞག་ན་གོལ་ས་དང་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་ཞུགས་དོགས་མི་འདུག་སྟེ། སངས་རྒྱས་མཉམ་སྦྱོར་ལས། མ་བཅོས་མ་བསླད་རང་སར་བཞག་པ་ན། །སྐྱོན་དང་གོལ་སར་ལྷུང་རྒྱུ་ཅི་ཡང་མེད། །བཅོས་བསླད་མེད་པའི་ངང་དུ་སུས་སྒོམ་པ། །ཆོས་སྐུ་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་ཐེ་ཚོམ་མེད། །རང་བཞིན་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ནམ་མཁའི་ངང་། །ཀ་དག་ཆོས་སྐུ་འདི་ལ་བྱར་མེད་པས། ། དེ་ལྟར་འདི་སྒོམ་མེད་པའི་ངང་ལ་ཞོག །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལ་བོགས་འདོན་པ་ལ་བླ་མའི་མོས་གུས་གནད་དུ་བསྣུན། རི་ཁྲོད་དང་སྒྲུབ་པ་གཙོ་བོར་བྱེད། གསང་སྤྱོད་སྦས་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱིས་རྐྱེན་སྣང་གང་བྱུང་ཐོག་བརྫིས་བྱས། སྐབས་རེར་མདོ་རྒྱུད་ཟབ་མོ་བལྟ་རྟོག་བྱ། རང་ལ་ཉམས་ཀྱི་འཆར་ཚུལ་མཐོང་བའི་གྲོགས་ཉམས་མྱོང་ཅན་དང་གསུང་གླེང་བྱ། ཐེ་ཚོམ་དང་སྒྲོ་འདོགས་ཐམས་ཅད་རང་གི་སྟེང་དུ་ཐག་གཅད། རང་གི་སེམས་རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་ལ་ངེས་ཤེས་བསྐྱེད། སྣང་ཐོག་ཏུ་སྐྱོང་ཞིང་གང་ཤར་སོ་མར་གཞག །རྐྱེན་བཟང་ངན་གང་བྱུང་ཡང་མི་སྤང་བར་རྐྱེན་ཐོག་ཏུ་རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་དང་བསྲེ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་འཕྲོ་བ་སེམས་ཀྱི་རོལ་པར་ཤེས་པ་ནི། དེ་ལྟར་བལྟས་པས་བཟང་ངན་བདེ་སྡུག་གི་རྣམ་རྟོག་གང་འཕྲོའང་རིག་པའི་ངང་མ་ཤོར་ན། རང་ཤར་རང་གྲོལ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རོལ་པ་ལས་ནམ་དུའང་འདའ་མ་མྱོང་སྟེ། རྨད་བྱུང་རྒྱལ་པོའི་རྒྱུད་ལས། ཇི་ལྟར་རྒྱ་མཚོའི་རྦ་རླབས་ལྟར། །སེམས་ཀྱི་རྦ་རླབས་གཡོ་བ་ཀུན། །གདོད་མའི་གཞི་ཡི་རྒྱ་མཚོར་ཐིམ། །ཞེས་དང་། མཉམ་མེད་དྭགས་པོས། ཐ་མལ་ཤེས་པ་མ་ཡེངས་ན། །དྲན་རྟོག་ཐམས་ཅད་རིག་པ་ཡིན། །དེ་ལ་སྐྱོན་དུ་བལྟ་མི་དགོས། །ཞེས་གསུངས་པས་རྣམ་རྟོག་སྤངས་ནས་མི་རྟོག་པ་ཞིག་སྒོམ་དུ་མེད་དེ་གང་ཤར་སོ་མ་མ་བཅོས་པའི་ངང་དུ་ལ་བཟླ་བར་བྱའོ། །གསུམ་པ་གཉིས་མེད་མཉམ་པའི་ངང་དུ་གནས་པ་ནི། གནས་བཞིན་དུ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ། སྣང་ཡང་དེར་འཛིན་དང་བྲལ་བ། གང་ལྟར་བཤད་ཀྱང་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པ་ལ་དགག་སྒྲུབ་དང་རེ་དོགས་མེད་པ་བུ་ཆུང་གི་ཤེས་པ་ལྟ་བུ། ཡེ་ནས་ཁོ་རང་སུས་ཀྱང་མ་བཅིངས་མ་གྲོལ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ལས། ད་བསྐྱར་ནས་བཀྲོལ་རྒྱུ་མེད་པ་དང་། འཛིན་རྟོག་རྣམས་ཤར
Chinese
意义是：如果心中有追随过去、迎接未来三时念头，执着于体验，或者压抑心念等造作，那就是出现了过失。如果不散乱于平凡的觉知，不修不整，不加改造，在如实见到的状态中安住，就不会有误入歧途和产生过失的担忧。如《佛陀和合续》中所说：“不作不改任其自然住，无有堕入过失歧途事。不作不改之状态中谁修持，获得法身菩提毋庸疑。自性无生虚空之状态，此无为之原始清净法身。” 如是安住于无修之状态。如是说。为了提升，要重视上师的虔诚敬信，主要在寂静处和修行，以秘密行为和隐蔽的苦行，对任何显现都进行践踏。有时要阅读和思考深奥的经续，与有经验的道友交流自己所见的体验，所有的疑惑和增益都在自己身上做出决断，对自心觉悟的体性生起定解，在显现上进行调伏，对任何显现都保持本然。无论出现好坏的境缘，都不舍弃，而是在境缘中与觉悟的体性相融合。如是说。第二，了知显现是心的游戏：如此观待，无论生起好坏、苦乐的分别念，如果未失去觉性的状态，那么从未超出自然生起、自然解脱的法性游戏。如《奇妙王续》中所说：“如似大海之波涛，心之波涛动摇的一切，融入原始之基的大海。” 无等达波（达波拉杰）说：“平凡觉知不散乱，一切忆念皆是觉性，于此无需视为过失。”如是说，因此没有舍弃分别念而修不分别念的，而应将任何显现都保持在本然不作的状态中。第三，安住于无二平等的境界：安住的同时显现为各种各样，虽然显现却不执着于显现，无论如何讲述，对于已经显现的，如孩童般的觉知，没有扬弃和取舍，没有希望和担忧。本来就是谁也无法束缚和解脱的自性，所以现在无需再次解脱，并且执着念头生
English
The meaning is: If the mind follows after past thoughts, anticipates future thoughts, clings to experiences, or suppresses thoughts, then faults will arise. If one does not stray from ordinary awareness, does not meditate, does not fabricate, does not alter, and abides in the state of seeing things as they are, then there will be no fear of going astray or incurring faults. As it says in the Buddha Samyoga Tantra: "Without fabrication, without alteration, let it rest in its own place, There is no cause to fall into faults or straying. Whoever meditates in a state without fabrication or alteration, There is no doubt that they will attain Dharmakaya enlightenment. The nature of unbornness is the state of space, In this primordially pure Dharmakaya, there is nothing to do." Thus, abide in the state of no meditation. As it is said. In order to enhance it, one should emphasize devotion to the guru, prioritize solitary retreats and practice, and through secret conduct and hidden asceticism, trample upon whatever phenomena arise. Sometimes, one should read and contemplate profound sutras and tantras, and discuss with experienced Dharma friends the experiences that arise within oneself. All doubts and additions should be resolved within oneself. Generate certainty in the nature of one's own mind's realization. Tame appearances and leave whatever arises as it is. Whatever good or bad circumstances arise, do not reject them, but blend them with the nature of realization within those circumstances. So it is said. Second, knowing that appearances are the play of mind: When viewed in this way, no matter what thoughts of good or bad, pleasure or pain arise, if one does not lose the state of awareness, then one will never stray from the play of Dharmata, which is naturally arising and naturally liberating. As it says in the Wondrous King Tantra: "Just like the waves of the ocean, All the moving waves of the mind, Dissolve into the ocean of the primordial ground." Matchless Dagpo (Dagpo Lhaje) said: "If ordinary awareness is not distracted, All memories and thoughts are awareness, There is no need to see them as faults." As it is said, therefore, there is no meditation of non-thought by abandoning thoughts, but rather one should leave whatever arises in its natural, unaltered state. Third, abiding in the state of non-duality and equality: While abiding, it appears in various ways, but although it appears, one is free from clinging to it. No matter how it is described, for what has become manifest, like the awareness of a young child, there is no acceptance or rejection, no hope or fear. From the beginning, it is the nature that cannot be bound or liberated by anyone, so there is no need to liberate it again now, and clinging thoughts aris
Tibetan
་མ་ཐག་ཏུ་རང་སར་གྲོལ་སོང་བ་ལ་གཉེན་པོ་བཙལ་མ་དགོས་པ་དང་། གཅེར་གྱིས་མཐོང་དུས་གྲོལ་ཟིན་པ་ལ་སྔ་ཕྱིར་འཛིན་པ་མེད་པ་དང་། བཟང་ངན་ཐམས་ཅད་ཐད་ཀར་དེ་ཡོངས་སུ་གྲོལ་བ་ལ་བླང་དོར་བྱ་རྒྱུ་མེད་པར་རྟོགས་པའི་གདིང་ཆེན་པོ་བཞི་ཡང་ཐོབ་པ་ཡིན། སྒོམ་བཟང་པོ་ཞིག་ལོགས་ན་ཚོལ་རྒྱུ་མེད། རྣམ་རྟོག་ངན་པ་ཞིག་གུད་དུ་སྤང་རྒྱུ་མེད་པར་གསེར་གླིང་དུ་ཕྱིན་པ་དང་ཆོས་མཚུངས་སོ། །དེ་བས་ན་དམ་པས། དང་པོའི་ཤེས་པ་ རང་སོ་འདི་རང་ཆོས་སྐུ་ཡིན། །རང་སེམས་བུ་ཆུང་ལྟ་བུའི་ངང་ལ་ཞོག །ཅི་ཡང་མི་སྒོམ་ཆོས་མེད་གཅིག་གིས་འབྲས་བུ་ཐོབ། །ཐ་མལ་ཤེས་པ་རྣལ་མ་རང་དེ་རང་ས་ཟུངས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །སྐབས་འདིར་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོའི་རང་གཞུང་ལས་གསུངས་པའི་ངོ་སྤྲོད་བདུན་གྱི་སྒོ་ནས་རྐྱེན་དང་བསྲེ་སྟེ་རྩལ་སྦྱང་བ་ལ་བདུན། དང་པོ་རྣམ་རྟོག་སེམས་སུ་ངོ་སྤྲད་པ་ནི༔ ཚོགས་འཁོར་དང་མཎྜལ་ཕུལ་ལ༔ སྒོམ་པའི་དོན་ཀློང་དུ་གྱུར་ན་སྐབས་སུ་ངོ་སྤྲད་པ་ནི༔ ཉོན་མོངས་བདག་འཛིན་གྱི་རྩ་བ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདི་ཀ་སེམས་ལས་བྱུང་ཞིང༔ སེམས་ལས་མ་འདས་སེམས་ལས་གཡོ་བ་མ་ཡིན་ཏེ༔ ཉོན་མོངས་རྣམ་རྟོག་གི་ཚོགས་རང་ཁར་འཆོར་བའི་འཁོར་བ་དང༔ རང་སར་གྲོལ་པ་མྱང་འདས་ཀྱི་ཆའི་བྱེ་བྲག་ཕྱེད་པར་གྱིས་ཤིག༔ ཞོར་གྱི་བསླབ་བྱ་ནི༔ དེ་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཚོགས་ཀྱི་གཉེན་པོ་དང་མ་བྲལ་བར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཚོགས་ཐ་དག་རང་གྲོལ་དུ་རྒྱས་ཐེབས་ན་རྣམ་རྟོག་ཆོས་སྐུའི་རོལ་པ་སྟེ༔ དོན་བཞིན་མྱོང་བར་གྱིས་ཤིག༔ གཉིས་པ་སེམས་སྟོང་པར་ངོ་སྤྲད་པ་ནི༔ དེ་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་ཚོགས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་དང་རང་བཞིན་ མཚན་ཉིད་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པ་སྟོང་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའོ༔ ཞོར་གྱི་བསླབ་བྱ་ནི༔ དུག་ལྔ་བདག་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་ཅི་ཤར་ཡང༔ དེའི་ངོ་བོར་བལྟས་པས་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་དོན་མཐོང་བ་ལ་ནན་ཏན་བྱའོ༔ གསུམ་པ་སྟོང་པ་སྣང་བར་ངོ་སྤྲད་པ་ནི༔ དེ་ལྟར་སྟོང་པའི་རང་མདངས་ལས་འགགས་མེད་ཀྱི་རྩལ་ནི་ཅིར་ཡང་སྣང་ལ༔ སྣང་བའི་རྟོག་ཚོགས་ཐ་དག་སྟོང་པའི་རང་མདངས་ལགས་པས༔ ཆེད་དུ་གཉེར་བར་མི་བྱའོ༔ བསླབ་བྱ་ནི༔ སྟོང་པའི་རང་ཞལ་སྐྱོང་བས་འགགས་མེད་ཀྱི་རྩལ་ཅི་ཤར་ཡང་རང་གྲོལ་རོལ་པར་ལམ་དུ་ཁྱེར་ཅིག༔ བཞི་པ་སྣང་སྟོང་གཉིས་མེད་དུ་ངོ་སྤྲད་པ་ནི༔ བཟང་ངན་རྟོག་པ་མཐའ་དག་དངོས་པོར་མ་གྲུབ་པ་སྟོང་པ༔ སྟོང་པའི་རང་མདངས་ལས་ཅིར་ཡང་སྣང་བ་བཟང་ངན་བླང་དོར་དང་བྲལ་བ་སྣང་སྟོང་གཉིས་མེད་
Chinese
一旦当下解脱，就不需要寻找对治。赤裸裸地见到时就已经解脱，没有先后执着。所有好坏都直接完全解脱，了悟到没有取舍的巨大把握，也就能获得这四种把握。不需要在别处寻找好的禅修，也不需要特意舍弃坏的分别念，这和去金洲（Suvarṇadvīpa）一样殊胜。因此，圣者说：最初的觉性，自性即是自性的法身。让自心处于如孩童般的自然状态。什么也不修，以无为法获得果。平凡的觉性，真实的自性，安住于自性之中。如此宣说。此时，以金刚藏续（Vajrahṛdaya）自宗所说的七种引导之门，与缘起混合而修习，共有七种。第一，将分别念引导为心性：供养会供轮和坛城。如果禅修的意义融入心中，就在此时引导：烦恼和自我执着的根本，就是这些分别念，这些都从心中产生；没有超出心，没有从心中动摇；将烦恼分别念的聚合，分为自性迷乱的轮回和自性解脱的寂灭两部分。附带的教诲是：这样，不离开分别念聚合的对治，如果任由所有分别念自性解脱，那么分别念就是法身的游舞；如实体验它的意义。第二，将心引导为空性：这样，所有分别念的聚合，没有实体、自性、相状，是空性，如虚空一般。附带的教诲是：无论生起五毒或自我执着的念头，观察它的本体，努力见到无生的意义。第三，将空性引导为显现：这样，从空性的自性光明中，无碍的能量显现为一切；所有显现的念头聚合都是空性的自性光明，所以不需要特意追求。教诲是：守护空性的自性面容，无论显现什么无碍的能量，都将其作为自性解脱的游舞来修行。第四，将显现和空性引导为无二：所有好坏念头都没有实体，是空性；从空性的自性光明中显现一切，好坏都远离取舍，是显现和空性无二。
English
Once liberated immediately, there is no need to seek remedies. When seen nakedly, it is already liberated, without prior or subsequent clinging. All good and bad are directly and completely liberated, realizing that there is no need for acceptance or rejection, and one also obtains these four great assurances. There is no need to seek a good meditation elsewhere, nor is there a need to specifically abandon bad thoughts; this is as excellent as going to Suvarṇadvīpa. Therefore, the holy ones said: The initial awareness, its own nature is its own Dharmakāya. Let your mind remain in a natural state like a young child. Do not meditate on anything; attain the result through non-doing. Ordinary awareness, the true nature, hold onto your own ground. Thus it was said. At this time, practicing the skill by mixing with circumstances through the seven doors of introduction spoken from the Vajrahṛdaya's own teachings, there are seven. First, introducing thoughts as mind: Offer the tsokhor and maṇḍala. If the meaning of meditation becomes vast, then introduce at this time: The root of afflictions and self-grasping, these very thoughts arise from the mind; they do not transcend the mind, they do not waver from the mind; divide the aggregates of afflictive thoughts into the Saṃsāra of self-falling and the Nirvāṇa of self-liberation. An additional instruction is: Thus, without separating from the remedy of the aggregates of thoughts, if all the aggregates of thoughts are allowed to expand into self-liberation, then thoughts are the play of the Dharmakāya; experience the meaning as it is. Second, introducing the mind as emptiness: Thus, all aggregates of thoughts, without substance, nature, or characteristics, are emptiness, like the sky. An additional instruction is: Whatever thoughts of the five poisons or self-grasping arise, by looking at their essence, make effort to see the meaning of unborn. Third, introducing emptiness as appearance: Thus, from the self-radiance of emptiness, unobstructed energy appears as anything; all aggregates of appearing thoughts are the self-radiance of emptiness, so there is no need to deliberately pursue them. The instruction is: By maintaining the self-face of emptiness, whatever unobstructed energy appears, take it as the play of self-liberation on the path. Fourth, introducing appearance and emptiness as non-dual: All good and bad thoughts have no substance, they are emptiness; from the self-radiance of emptiness, everything appears, good and bad are free from acceptance and rejection, appearance and emptiness are non-dual.