Tibetan
ཡིན། དེའི་སྟོང་པ་དེ་ངོ་བོ་སྟོང་པའི་ཡེ་ཤེས། གསལ་ལེ་བ་དེ་རང་བཞིན་གསལ་བའི་ཡེ་ཤེས། དེ་གཉིས་མིང་དང་ཚིག་ཙམ་ལས་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་རིག་པ་ཧྲིག་གེ་བ་འདི་ཐུགས་རྗེ་ཀུན་ཁྱབ་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སུ་གསུངས་པ་ཡིན། དེ་གསུམ་བཤད་དུས་སྔ་ཕྱི་ལྟར་བྱེད་པ་དེ་ཚིག་ལས་བྱུང་བ་མ་གཏོགས། འབྲལ་མ་མྱོང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལ་རྫོགས་པ་ཡིན། དེའི་དོན་གྱིས་བཟང་ངན་གང་བྱུང་ཐམས་ཅད་དེར་རྫོགས་པས་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ཟེར། དེར་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ཁྲེགས་ཀྱིའམ་ཐད་ཀར་རམ་དུམ་བུར་གཅོད་པར་བྱེད་པས་ན་ཁྲེགས་ཆོད་ཅེས་བྱ། ཐམས་ཅད་བཟོ་བཅོས་མེད་པར་རང་སར་གྲོལ་བས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་བཏགས། དེར་ཞི་བས་ཞི་བྱེད། དེའི་ཀློང་དུ་སྤྱོད་པས་གཅོད། དེ་མཐའ་དབུས་བྲལ་བས་དབུ་མ། ཀ་དག་ལྷུན་གྲུབ་ཐུགས་རྗེ་གསུམ། ཡེ་ཇི་བཞིན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར། ཡེ་ཤེས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར། རྩ་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ། གནས་འགྱུ་རིག་གསུམ། སྣང་རིག་སྟོང་གསུམ་ སོགས་གཞུང་དང་མན་ངག་རྣམས་ལས་མིང་དུ་མར་བཏགས་པ་ཡིན། དེ་ལྟར་མཐོང་བ་ལྟ་བ། དེ་ལས་མ་གཡོས་པ་སྒོམ་པ། སྤྱོད་ལམ་དང་བསྲེས་པས་སྤྱོད་པ། འཁོར་བའི་ས་བོན་བཅད་པ་འབྲས་བུ། དེ་ལྟར་ཤེས་པ་གོ་བ། ངེས་ཤེས་བསྐྱེད་པ་མྱོང་བ། བྱ་བྱེད་མེད་པས་རྟོགས་པ། ཉོན་མོངས་ཟག་མེད་དུ་ཤར་བ་སྔགས་སྡོམ་དང་ཤེས་རབ་བསླབ་པ། ངང་ལ་གནས་པ་བྱང་སྡོམ་དང་ཏིང་འཛིན། ཉོན་མོངས་རང་མཚན་སྤངས་པ་སོ་ཐར་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་བསླབ་པ། རིག་པ་ལྷ་རུ་གསལ་བ་བསྐྱེད་རིམ། དེ་ལ་མཚན་རྟོག་སྤངས་པ་རྫོགས་རིམ། དབྱེར་མེད་པ་ཟུང་འཇུག །དེ་ལྟར་གནས་པ་གཞི། ཤེས་པ་ལམ། བརྟན་པ་འབྲས་བུ། སྟོང་ཆ་ཆོས་སྐུ། རིག་ཆ་ལོངས་སྐུ། འགྱུ་ཆ་སྤྲུལ་སྐུ་སོགས་ཐམས་ཅད་རང་རིག་གི་གཤིས་སུ་རྫོགས་པར་ངོ་སྤྲད། མདོར་ན་གཉིས་འཛིན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཡེ་གདོད་མ་ནས་སྟོང་ཞིང་ངོ་བོ་ལ་དྲི་མས་གོས་མ་མྱོང་བའི་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་རྗེན་པར་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀ་དག་ཁྲེགས་ཆོད་ཀྱི་དགོངས་པར་ངོ་སྤྲོད་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་ལུང་གིས་ཡིད་ཆེས་བསྐྱེད་པ་ནི། དངོས་པོ་གཤིས་ཀྱི་འདུག་ཚུལ་ཡེ་ཇི་བཞིན་པའི་གནས་ལུགས་དེ་ཉིད་ རང་ངོ་རང་གིས་ཤེས་ཤིང་རང་བབས་སུ་འཇོག་པ་ནི་སངས་རྒྱས་སྐུ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ཏེ། ནོར་བུ་ཕྲ་བཀོད་ལས། རྫོགས་སངས་རྒྱས་ནི་རང་རིག་ཉིད། །ངོ་བོ་དུས་གསུམ་འགྱུར་བ་མེད། །རང་བཞིན་རྟག་ཏུ་འགག
Chinese
是。它的空性是本体空性的智慧。明朗朗的是自性光明的智慧。这两者仅仅是名和词的差别，不可分割的明觉霍地一下，这被说是普遍慈悲的智慧。说这三者的时候，好像有先后，这只是语言上的，实际上是具有从未分离的体性，在一刹那间圆满。由于它的意义，无论发生好事坏事，都圆满于此，所以叫做大圆满。在那里，所有的能取所取的分别念，要么立即，要么直接，要么被截断，因此叫做“切断”。一切都无需改造，在自身解脱，因此被命名为大手印。在那里，寂止平息寂止。在那之中行持而断除。它是无边无中的，因此是中观。本净、任运、大悲三者。如是之智的坛城。智慧任运成就的坛城。根本菩提心之坛城三者。处、动、觉三者。显现、觉、空三者。 等等，在经论和口诀中被赋予了各种名称。像这样，见到的是见。不离见的是修。与行为相结合的是行。断除轮回的种子是果。像这样，知晓是理解。生起定解是体验。无所作为是证悟。烦恼显现为无漏是咒律仪和智慧学处。安住于本性是别解脱律仪和禅定。烦恼舍弃自相是声闻律仪和戒律学处。觉性显现为本尊是生起次第。在那里，舍弃名相分别念是圆满次第。无有分别的是双运。像这样安住是基础。知晓是道路。稳固是果。空性部分是法身。觉性部分是报身。变动部分是化身等等，一切都认识为圆满于自觉的体性中。总之，由于二取分别念，本来就空，并且本体从未被垢染所染污的觉性智慧法身，认识到它赤裸裸的显现，这就是本净立断的见解。第三，以教证生起信解：事物本来的存在方式，如是之智的实相， 自己认识自己的本性，安住于自然状态，这就是具有佛陀三身的自性。如《宝性论》中所说：“圆满佛陀即自知，本体三时无变异，自性恒常不灭尽。”
English
Yes. Its emptiness is the wisdom of emptiness of essence. The clear and bright one is the wisdom of self-illuminating nature. These two are only different in name and word, and the indivisible awareness that is vivid is said to be the wisdom of all-pervading compassion. When explaining these three, it seems like there is a sequence, but this is only in terms of language. In reality, they have the characteristic of never being separated, and are perfected in a single moment. Because of its meaning, whatever good or bad happens is perfected in it, so it is called the Great Perfection. There, all the grasping and the grasped thoughts are either immediately, directly, or cut off in pieces, so it is called "Cutting Through." Everything is liberated in its own place without any modification, so it is named Mahamudra. There, pacification pacifies pacification. Practicing in that space cuts through. It is free from extremes and center, so it is Madhyamaka. The three of Primordial Purity, Spontaneous Perfection, and Compassion. The mandala of Suchness Wisdom. The mandala of Spontaneously Perfected Wisdom. The three mandalas of the Root Bodhicitta. The three of Abiding, Moving, and Awareness. The three of Appearance, Awareness, and Emptiness. Etc., are given various names in the scriptures and instructions. Like this, seeing is the view. Not moving from the view is meditation. Combining with conduct is action. Cutting off the seeds of samsara is the result. Like this, knowing is understanding. Generating certainty is experience. Without doing anything is realization. Afflictions arising as uncontaminated is the mantra vows and the training in wisdom. Abiding in the natural state is the pratimoksha vows and samadhi. Afflictions abandoning their own characteristics is the shravaka vows and the training in morality. Awareness manifesting as a deity is the generation stage. There, abandoning conceptual thoughts is the completion stage. Being indivisible is union. Abiding like this is the basis. Knowing is the path. Stability is the result. The empty part is the Dharmakaya. The aware part is the Sambhogakaya. The moving part is the Nirmanakaya, etc., all are introduced as being perfected in the nature of self-awareness. In short, due to the dualistic conceptual thoughts, the awareness wisdom Dharmakaya, which is empty from the very beginning and whose essence has never been stained by defilements, realizing its naked manifestation is the view of Primordial Purity and Cutting Through. Third, generating faith through scriptural evidence: The way things naturally exist, the reality of Suchness Wisdom, Knowing one's own nature by oneself and abiding in the natural state is the nature of the three kayas of the Buddha. As it is said in the Ornament of Precious Jewels: "Perfect Buddha is self-knowing, essence is unchanging in the three times, nature is always unceasing."
Tibetan
་པ་མེད། །ཐུགས་རྗེ་ཀུན་ལ་རང་སྣང་ཞིང་། །ཞེས་དང་། ཐོག་མར་གཞི་ཡི་ཀ་དག་ལ། །འཁྲུལ་ཞེས་ཙམ་དུ་བརྗོད་དུ་མེད། །དེ་ནི་མ་འཁྲུལ་པ་ཡང་ཅི། །དེ་ཕྱིར་འཁྲུལ་པ་གདོད་ནས་དག །ཅེས་སོ། །བཞི་པ་གོམས་འདྲིས་ཀྱིས་བརྟན་པ་འཐོབ་པར་བྱ་བ་ལའང་གསུམ་སྟེ། གོམས་དགོས་ཚུལ། ཉམས་སུ་བླང་ཚུལ། སྐྱོན་ངོས་གཟུང་ཞིང་བོགས་འདོན་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། ངོ་འཕྲོད་པས་མི་ཆོག་ཡེངས་མེད་ཀྱི་དྲན་པས་སྒོམ་སྐྱོང་དགོས་ཏེ། ལྕེ་སྒོམ་གྱིས། འོ་མ་བུར་ཤིང་ཏིལ་དང་རིན་ཆེན་རྡོ། །དེ་དག་སྐྱེས་བུའི་རྩོལ་ལ་རག་ལས་བཞིན། །སངས་རྒྱས་འབྲས་བུ་མངོན་དུ་ཐོབ་འདོད་པས། །ལམ་ལ་སྒོམ་པའི་འབད་རྩོལ་ཤིན་ཏུ་གཅེས། །ཞེས་དང་། མན་ངག་མཛོད་ལས། རང་ངོ་འཕྲོད་ཀྱང་གོམས་འདྲིས་མ་རྫོགས་ན། །རྣམ་རྟོག་དགྲས་ཁྱེར་གཡུལ་ངོའི་བུ་ ཆུང་འདྲ། །ཤེས་རབ་ཆེ་ཡང་ཉམས་སུ་མ་བླང་ན། །དགོས་དུས་མི་སྟོངས་གཡུལ་ངོར་མཚོན་སྟོར་འདྲ། །ཞེས་དང་། གྲོགས་སུ་ཤར་ཡང་དབེན་པར་གནས་པ་གཅེས། །སྒོམ་མེད་གོ་ཡང་རྣམ་རྟོག་འདུལ་བ་གཅེས། །མཉམ་རྗེས་མེད་ཀྱང་ཐ་མལ་མ་ཤོར་གཅེས། །ཅེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ཉམས་སུ་བླང་ཚུལ་ནི། དེའང་ནམ་མཁའ་སུམ་ཕྲུགས་ཀྱི་གདམས་ངག་ཅེས་བྱ་སྟེ། ཆོས་བདུན་གྱི་ངང་ནས་ཕྱིའི་ནམ་མཁའ་བར་སྣང་སྟོང་པ་ལ། ནང་གི་ནམ་མཁའ་སྙིང་ནས་མིག་ཏུ་འབྲེལ་བའི་རྩ་སྦུབས་སྟོང་པར་བརྒྱུད་པ་མིག་གཏད། གསང་བའི་ནམ་མཁའ་སྙིང་རིན་པོ་ཆེའི་གཞལ་ཡས་ཁང་དུ་བཞུགས་པའི་རིག་པ་མིག་ལ་གཏད་པས་བསྒོམ་རྒྱུ་ཅི་ཡང་མེད་པར་ཐ་མལ་དུ་མ་ཡེང་ཙམ་དུ་འདུག་ཅིང་། དང་པོ་ནི་ཐུན་ཐུང་བ་དང་། གོམས་ནས་ཇེ་རིང་ལ་བསླབ། རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་འགྲོ་འདུག་ཉལ་འཆགས་ཐམས་ཅད་ལ་བསྲེས་ནས་སྒོམ་ན་ཅི་བྱེད་སྒོམ་དུ་འཆར་རོ། །ལུང་ལས། སྒོམ་པའི་ཚེ་ན་ཇི་ཡང་མི་བསྒོམ་སྟེ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་སྒོམ་རྒྱུ་ཅི་ཡང་མེད། །ཅེས་དང་། གསང་བ་བདུད་རྩི་རྒྱལ་པོའི་རྒྱུད་ལས། རང་བཞིན་སྟོང་པ་འོད་གསལ་བ། ། བསྒོམས་པས་རྙེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །མ་བསྒོམ་པས་ཀྱང་རྙེད་མ་ཡིན། །སྒོམ་པ་ཉིད་ཀྱང་རྟོག་པ་སྟེ། །མི་སྒོམ་པ་ཡང་རྟོག་པ་ཉིད། །བསྒོམ་རྒྱུ་རྡུལ་ཙམ་མེད་པ་ལ། །ཡེངས་སུ་སྐད་ཅིག་མེད་པ་འོ། །ཞེས་པས། ཆེད་དུའང་མི་སྒྲིམ། མི་གཏད། ཐ་མལ་དུ་གཞག །ཡེང་པ་རྒྱ་འབྱམས་སུ་མི་གཏང་། ཐ་མལ་དུ་བསྡད་པ་དང་འདྲ་བ་ལ། གང་ཤར་རང་ངོ་ཤེས་པའི་དྲན་རིག་སོ་མ་དང་ལྡན་བཞིན་དུ་བསྐྱང་བར་བྱའོ། །གསུམ་པ་སྐྱོན་ངོས་གཟུང་ཞིང་བོགས་འ
Chinese
无有。 慈悲于一切皆自显现。」如是说。 最初于基之本来清净上， 连「迷乱」之名亦不可说。 彼为何不迷乱？ 是故迷乱本即清净。 如是说。 第四、以串习获得稳固，亦有三： 须串习之理。 修持之理。 认识过患而策励之理。 第一、仅认识尚不足够，须以无散乱之正念修持，如舌尖禅师云：「牛奶、蔗糖、芝麻与珍宝， 彼等皆依赖于士夫之勤作。 欲现证佛果者， 于道上修持之精勤尤为重要。」如是说。 窍诀藏云：「虽已认识自性，然串习未圆满， 则为分别念之敌所夺，如战场之幼童。 智慧虽大，然未修持， 则需用时不得，如战场上失落兵器。 」如是说。 虽如友般生起，然住于寂静处尤为重要。 虽无修而解，然调伏分别念尤为重要。 虽无俱生后得，然不落入庸常尤为重要。 如是说。 第二、修持之理者， 亦名虚空三合一之口诀， 谓于七法之状态中，外观虚空空旷，内观虚空自心与眼相连之脉管空旷，以眼注视。 秘密虚空谓以眼注视安住于心宝宫殿中之觉性，如是则无须修持任何法，于庸常中安住不散乱即可。 初时修持时间宜短， 习惯后渐次延长。 于后得之行住坐卧一切时处皆融入修持，则无论作何皆成为修持。 经云：「修持之时，无须修持任何法， 法界之中无有任何所修。 」如是说。 秘密甘露王续云：「 自性空性光明， 非由修持而得， 不修亦不得。 修持即是分别念， 不修亦是分别念。 于无有丝毫所修上， 莫于刹那散乱。 」如是故， 不特意专注， 不执著， 安住于庸常。 不放纵散乱， 如安住于庸常般， 然须于任何显现，皆具有认识自性之鲜活觉知而修持。 第三、认识过患而策
English
without. Compassion is self-manifesting in all things." Thus it is said. Initially, in the ground's primordial purity, Even the term "delusion" cannot be uttered. What is it that is not deluded? Therefore, delusion is primordially pure. Thus it is said. Fourth, to gain stability through familiarity, there are also three aspects: How to cultivate familiarity. How to practice. How to recognize faults and strive to improve. First: Mere recognition is not enough; one must cultivate meditation with unwavering mindfulness. As Tongue Gompa said: "Milk, sugarcane, sesame seeds, and precious stones, These all depend on the efforts of individuals. Those who wish to attain Buddhahood, Must cherish diligent effort in meditating on the path." Thus it is said. From the Treasury of Instructions: "Even if one recognizes one's own nature, if familiarity is not complete, One will be carried away by the enemy of discursive thoughts, like a young child on the battlefield. Even if one has great wisdom, if one does not practice it, It will be useless when needed, like losing a weapon on the battlefield." Thus it is said. Although it arises as a friend, it is important to stay in solitude. Although one understands without meditation, it is important to subdue discursive thoughts. Although there is no simultaneous arising and subsequent attainment, it is important not to fall into ordinariness. Thus it is said. Second, the way to practice is also called the "Threefold Sky Instructions." That is, in the state of the seven dharmas, the outer sky is empty space, the inner sky is the empty channel connecting the heart to the eye, and one gazes with the eyes. The secret sky is the awareness residing in the heart's precious palace, gazing with the eyes. Thus, there is nothing to meditate on; one simply remains in a natural state without distraction. At first, the sessions should be short, and gradually lengthened as one becomes accustomed. Afterwards, integrate it into all activities of daily life, such as walking, sitting, sleeping, and arising, so that whatever one does becomes meditation. As the scripture says: "When meditating, do not meditate on anything, In the realm of dharma, there is nothing to meditate on." Thus it is said. From the Secret Nectar King Tantra: "The nature of emptiness is clear light, It is not attained through meditation, Nor is it attained without meditation. Meditation itself is conceptual thought, Non-meditation is also conceptual thought. On that which has no object of meditation whatsoever, May there be not a moment of distraction." Therefore, do not deliberately strain, do not fixate, rest in a natural state. Do not let distraction run wild, but remain as if in a natural state, while maintaining the fresh awareness of recognizing whatever arises. Third, recognizing faults and striving to