Tibetan
ང་སེམས་ལས་ཤར་བར་ཤེས། ཡང་རྣམ་རྟོག་ངོ་ཤེས་ཙམ་ནས་དེའི་རྗེས་སུ་མ་འབྲང་བར་ངོ་བོའི་སྟེང་དུ་བཞག་པས་རང་ཞི་ལ་སོང་ནས་སེམས་སུ་ཤེས་པར་འགྱུར། དེ་བཞིན་འཆར་རྒྱུའི་ཡུལ་སྣང་། འཆར་མཁན་དྲན་བྱེད་ཀྱི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ལ་བལྟས་པས། ཕྱི་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན། ནང་བཅུད་ཀྱི་སེམས་ཅན། རང་གི་སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་སོགས་བདག་གཞན་གྱི་སྣང་བ་གང་ཤར་ཐམས་ཅད་རང་སེམས་ཀྱིས་བྱས་ཤིང་སེམས་འཁྲུལ་པའི་འཆར་ཚུལ་ཙམ་ལས་གཞན་དུ་མེད་ པར་རྟོགས་ནས་མཉམ་བཞག་གི་ཐོག་ཏུ་ལྷན་གྱིས་ཞི་བར་འགྱུར། དེས་ཀྱང་ཐག་མ་ཆོད་ན་རྟོག་པས་རྟོག་པ་འཇོམས་པ་བྱ་བ། རྣམ་རྟོག་གང་ཆེ་ཞིང་འདུལ་དཀའ་བ་དེ་དེ་བས་ཀྱང་ཆེ་བ་ཞིག་ཏུ་བསྒོམས་པས་གཞན་དེ་ཟིལ་གྱིས་ནོན་ནས་མེད་པར་འགྲོ། དེའང་གཞན་དུ་སོང་བ་མིན། རང་སེམས་གྲོལ་བ་ཡིན་པས་རྣམ་རྟོག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱུང་ས་བྱེད་མཁན་རང་སེམས་ཡིན་པར་ཐག་ཆོད་ནས་འོང་ངོ་། །ཆེར་སྒོམ་པ་དེའང་རང་སེམས་ཀྱིས་འཕྲལ་ལ་བཅོས་པ་ཡིན་པས་ངོ་བོ་བལྟས་པས་འཕྲལ་དུ་གྲོལ་ལོ། །སྣང་བ་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་རང་སེམས་སུ་ཐག་ཁྲིག་གེར་མ་ཆོད་བར་དུ་གནས་ལུགས་སྐྱོང་ཞིང་རྩད་གཅད། ཕུ་ཐག་ལན་གཅིག་ཆོད་ནས་རྣམ་རྟོག་ཇི་ཙམ་ཤར་ཡང་གཟིངས་ལས་འཕུར་བའི་བྱ་རོག་གཟིངས་ཐོག་ཏུ་ལོག་པ་ལྟར་སེམས་ལས་ལོགས་ན་མེད་པས་སེམས་ཐོག་ཏུ་ལོག །རྣམ་རྟོག་རང་གཟུགས་སུ་ཤར་ཡང་སྔར་འདྲིས་ཀྱི་མི་དང་འཕྲད་པ་ལྟར་བརྟག་དཔྱད་བྱ་མི་དགོས་པར་རང་སེམས་སུ་ངོ་ཤེས་པས་སྣང་བ་སེམས་སུ་ངོ་འཕྲོད་པ་ཡིན། རྣམ་རྟོག་རང་སེམས་སུ་མ་ཤེས་ན༔ བཀག་པས་མི་ཁོག༔ སྤང་པས་མི་སྤང༔ བཟུང་བས་མི་ཟིན༔ བསྐལ་པར་བསྒོམས་ ཀྱང་སངས་རྒྱས་མི་འཐོབ་བོ༔ འཁོར་འདས་གཉིས་ཀུན་གཞི་མཉམ་པོ་ལ་འགྱུ་བ་སྐད་ཅིག་མའི་སྣང་བ་སེམས་སུ་རིག་མ་རིག་ལས་བྱུང་སྟེ་སྣང་བ་སེམས་ལས་གཞན་དུ་མཐོང་བས་འཁྲུལ། སྙེམས་མེད་རང་སེམས་སུ་ཤེས་པས་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་སྣང་སེམས་ཆོས་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའོ། །གཉིས་པ་ཡིན་ལུགས་རང་ཐོག་ཏུ་ངོ་སྤྲད་པ་ནི། རྒྱུད་ལས༔ རྣམ་རྟོག་སེམས་ཀྱི་རང་གཟུགས་ཏེ༔ སེམས་ལས་མ་གཏོགས་སྣང་སྲིད་གང་ཡང་མེད༔ ཅེས་གསུངས་པས༔ རང་སེམས་སྐྱེ་མེད་སྟོང་པའི་འཆར་ཚུལ་མ་འགགས་པས་སྣང་སྲིད་ཐམས་ཅད་ཤར༔ རང་ལ་རང་གིས་བདག་ཏུ་བཟུང་པས་དུག་ལྔའི་སྣང་བ་ཤར༔ དེ་ལ་ཆགས་སྡང་བྱས་པའི་མདངས་ཀྱིས་འབྱུང་བ་ལྔའི་ལུས་གྲུབ༔ དེ་ལ་ཨ་འཐས་པ་ལས་སྙིང་དྭངས་མ་ལྔ་ལས་གྲུབ་པའི་རྩ་སྒོ་ཁ་དོག་ལྔ་བྱུང༔ དེ་ལ་བརྟེ
Chinese
我知晓从心中显现。又，仅仅认识念头，不随之而行，安住于其自性之上，便会自然寂灭，从而知晓于心。同样，观察将要显现的对境，以及显现者——忆念的念头，所有这些。外观器世界，内含情众生，自己的五门识等，无论显现何种我他的显现，都由自心所造，仅仅是心迷惑的显现方式，认识到除此之外别无他物，便会在入定之时一同寂灭。即便如此仍然无法确定，就要以念头来摧毁念头。对于任何强大且难以调伏的念头，都要观修一个比它更强大的念头，这样就能压倒并消除前者。但这并非是转移到其他地方，而是自心的解脱，因此确信所有念头的生起之处和制造者都是自心。更加努力地修习，也是自心暂时的一种调整，观察其自性，便会立即解脱。在尚未彻底确信显现是无根无基，与自心紧密相连之前，要守护并探究实相。一旦彻底确定，无论生起多少念头，都如同从船上飞起的乌鸦又飞回船上一样，因为念头不离自心，所以会回归于心。即使念头以其自身形象显现，也如同遇到过去相识之人一样，无需进行详细观察，因为认识到是自心，所以显现与心相认。如果不能认识到念头是自心，那么，阻挡也无法阻挡，抛弃也无法抛弃，抓住也无法抓住，即使修行无数劫，也无法成佛。轮回与涅槃，二者皆在共同的根本上流转，刹那间的显现，从心中生起，由于认识与不认识，将显现视为心外之物，因此迷惑。毫不迟疑地认识到是自心，便是觉性的智慧，即证悟显现与心为法性。第二，于自身之上介绍本来面目，经中说：念头是心的自性，除了心之外，没有任何显现与存在。如是说，自心无生空性的显现方式不间断，因此一切显现与存在显现。由于自己执着于自己，因此生起五毒的显现。对之产生贪嗔之情，以其光彩形成五大之身。对此执着，从中产生由五种精华组成的脉门五色。依此为基础
English
I know that it arises from the mind. Furthermore, just by recognizing thoughts, without following them, but placing them on their own nature, they will naturally subside and become known in the mind. Likewise, by looking at the objects that will appear, and all the thoughts of the one who appears—the one who remembers. The outer container world, the inner sentient beings, one's own five sense consciousnesses, etc., whatever appearances of self and other arise, all are made by one's own mind, and realizing that they are nothing other than the way the mind's delusion appears, they will subside together in the state of equipoise. Even if that doesn't settle it, one should destroy thoughts with thoughts. Whichever thought is greater and more difficult to subdue, one should meditate on one that is even greater than that, so that the other is overwhelmed and disappears. But that is not going elsewhere. It is the liberation of one's own mind, so one will come to the conclusion that one's own mind is the source and maker of all thoughts. Even meditating more intensely is a temporary adjustment made by one's own mind, so by looking at its nature, it is immediately liberated. Until one has firmly decided that appearances are baseless and rootless in one's own mind, one should maintain the natural state and investigate. Once one has made a thorough decision, no matter how many thoughts arise, just as a crow that flies from a ship returns to the ship, since it is not separate from the mind, it returns to the mind. Even when thoughts arise in their own form, just as when meeting someone one has known before, there is no need to investigate, and since one recognizes it as one's own mind, appearances are recognized as the mind. If one does not recognize thoughts as one's own mind, then blocking them will not block them, abandoning them will not abandon them, grasping them will not grasp them, and even if one meditates for eons, one will not attain Buddhahood. Samsara and Nirvana, both move on the same common basis, and the momentary appearances arise from knowing and not knowing in the mind, and one is deluded by seeing appearances as other than the mind. By recognizing it as one's own mind without hesitation, it is the wisdom of awareness, that is, realizing appearances and mind as the nature of reality. Second, introducing the way things are on one's own ground. In the tantra it says: Thoughts are the self-nature of the mind; there is nothing that appears or exists apart from the mind. As it is said, since the unceasing way of appearing of one's own mind, unborn and empty, all appearances and existence arise. Since one grasps oneself as self, the appearances of the five poisons arise. By the radiance of attachment and aversion towards them, the body of the five elements is formed. By clinging to that, the five colored channels and doors arise, made of the five essences of the heart. Based on that
Tibetan
ན་ནས་རིག་པའི་ངོ་བོ་གཅིག་ལས་མེད་ཀྱང་རྩ་དེའི་མདངས་ཀྱིས༔ སྒོ་ལྔའི་རྣམ་རྟོག་གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱ་བྱུང༔ དེའི་འདོད་པའི་མདངས་ཕར་འཕྲོས་ནས་སྣང་བ་གཡོས་པས་སེམས་ཅན་རྣམས་བྱུང༔ དེ་ལ་ཨ་འཐས་ཀྱིས་བེམ་པོ་དགག་སྒྲུབ་ཅན་གྱི་སྣང་བ་མཆེད་པ་བྱུང༔ དེ་རྣམས་རང་སེམས་ཡིན་པར་མ་རིག་ ལོགས་ན་གྲུབ་འདུག་པར་བཟུང་པས༔ གཟུང་བའི་ཡུལ་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ་འཁོར་བར་འཁྱམས་པ་ཡིན༔ རྒྱུད་ལས༔ སེམས་ལས་མ་གཏོགས་སྣང་བ་གང་ཡང་མེད༔ ཅེས་པས༔ དེ་ཐམས་ཅད་སྣང་བ་རང་སེམས་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་པར་ངོ་སྤྲད་དོ༔ དེ་ནས་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་སུ་འདུག་པ་ལ༔ ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཁན་པོ་སེམས་དེ༔ གང་ལྟ་བུ་གཅིག་འདུག༔ རང་གིས་རང་ལ་བལྟས་ཏེ༔ དང་པོ་བྱུང་ས༔ བར་དུ་གཟུགས་ཁ་དོག་གནས་ས༔ མཐར་འགྲོ་ས་འདུག་གམ་བལྟས་པས༔ གང་ཡང་མཐོང་བ་དང་རྙེད་པ་མེད༔ ཡོད་ནས་མ་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ༔ སེམས་སྐྱེ་མེད་ཡིན་པས༔ གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་འདི་ལས་བྱུང་ས་མི་རྙེད༔ གནས་མེད་ཡིན་པས་གཟུགས་ཁ་དོག་ཕྱོགས་བཅུ་གང་དུ་ཡང་མ་གྲུབ༔ འགག་མེད་ཡིན་པས་གང་མེད་པར་འགྲོ་རྒྱུ་མེད༔ སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་དང་བྲལ་བ་དཔེ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་ངོ་སྤྲད༔ དེ་ལྟར་སྣང་སེམས་སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་དང་བྲལ་བའི་ངོ་བོ་རྟོགས་པས༔ ལྟ་བའི་ཕུ་ཐག་ཆོད་པ་ཡིན༔ དེ་ཉིད་སྤྲུལ་སྐུར་ངོ་སྤྲད་པ་ནི༔ རང་སེམས་གཅིག་ལ་སྣང་བ་མི་འདྲ་བ་དྲུག་ཏུ་ཤར༔ ཤར་ ཙམ་ཉིད་ན་སེམས་སུ་འདུས༔ ཡང་དེ་ལས་སངས་རྒྱས་ཤཱཀ་ཐུབ་ལྟ་བུ་རང་གིས་གང་འདོད་པའི་རྟོག་པ་གཅིག་ཡིད་ལ་བྱས་པས་དེ་མ་ཐག་དེར་འཆར་བ་ནི་ལམ་སྣང་གི་སྐུ་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ༔ རང་སྣང་སེམས་སུ་རྟོགས་ནས༔ སྐྱེ་བ་དང་འཇུག་པ་ལ་རང་དབང་ཐོབ་པ་ཡིན༔ དེ་ལ་རྩལ་སྦྱངས་པས་མཐར་ཐུག་སངས་རྒྱས་སྤྲུལ་སྐུ་གང་ལ་གང་འདུལ་དུ་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ༔ གཉིས་པ་དེ་སྒོམ་པས་ཉམས་སུ་བླང་ནས་སེམས་སྟོང་པ་ཆིག་ཆོད་ལོངས་སྐུར་ངོ་སྤྲད་པ་ལའང་གཉིས། སྟོང་པར་གཏན་ལ་དབབ་པ་དང་། ཡིན་ལུགས་གཅིག་ཐོག་ཏུ་ངོ་སྤྲད་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྣང་བ་སེམས་སུ་རིག་ཀྱང་སེམས་སྟོང་པར་མ་རྟོགས་ན། མཚན་མར་འཐས་ནས་གྲོལ་དུ་མི་བཏུབ་པས་དེ་ཉིད་སྟོང་པར་གཏན་ལ་དབབ་པ་ནི། དབེན་པར་ལུས་གནད་ལྟ་སྟངས་མཉམ་གཞག་གོང་བཞིན་བྱས་ལ། ལྟ་བས་སྣང་བ་སེམས་སུ་རྟོགས་པའི་སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་དང་བྲལ་བའི་ངང་དེ་ལ་འཇོག་པ་ལས༔ བློས་བྱས་ཡིད་ཀྱིས་བསྒོམ་རྒྱུ་ཅི་ཡང་མེད་དེ༔ སྣང་བ་ཙམ་མ་ཡིན་པའི་སྙེམས་བྱེད་མེད་པར་དེ་ཀའི་ངང་ལ་མ་ཡེང
Chinese
從那以後，雖然覺性的本質只有一個，但以其根本的光彩， 產生了五門的念頭，即色、聲、香、味、觸。其欲求的光彩向外擴散，顯現被擾動，眾生便產生了。對此，由於執著，產生了具有能破能立的物質現象。由於不認識到這些是自心， 執著於它們是獨立存在的，所執著的對象變成了束縛，因此在輪迴中流轉。經中說：除了心之外，沒有任何顯現。因此，所有這些顯現都被認定為自心的對象。然後，當所有顯現都存在於心中時，所有一切的主宰，那個心，是如何存在的呢？自己觀察自己，最初從何處產生，中間形狀顏色如何存在，最後去向何處，是否停留？無論怎麼看也看不到、找不到。並非存在卻看不到，而是因為心是無生的，因此無法找到從這個無根無基之處產生的源頭。因為無住，所以形狀顏色在十方任何地方都無法成立。因為無滅，所以沒有任何地方可去。與生、滅、住三者分離，如同虛空一般被認定。這樣，通過認識到顯現和心與生、滅、住三者分離的本性，就斷定了見地的究竟。將其認定為化身是：在一個自心中，顯現出六種不同的現象，顯現 之時立即融入心中。然後，像從那裡出現釋迦牟尼佛一樣，心中產生自己想要的任何一個念頭，立即顯現，這被稱為道相之身，因為認識到自顯現是心，就獲得了對生死的自主。通過對此進行練習，最終會出現隨所應化而示現的佛陀化身。第二，通過修習它，體驗到心是空性的，並將其確定為報身，這也有兩個方面：確定空性，以及在一個實相上進行認定。第一是：即使認識到顯現是心，如果沒有認識到心是空性的，由於執著於相，就無法解脫，因此需要確定其空性。在寂靜處，如前一樣保持身體的姿勢和視線，在見地上，將顯現認定為心，安住在與生、滅、住三者分離的狀態中，沒有任何通過思維和意念需要修習的，不要產生不僅僅是顯現的自滿，而要安住在那個狀態中，不要散亂。
English
From then on, although the essence of awareness is only one, by the radiance of its root, The fivefold thoughts of form, sound, smell, taste, and touch arise. The radiance of its desire radiates outward, and when appearances are stirred, sentient beings arise. To this, due to clinging, the appearance of material objects with affirmation and negation arises. Not recognizing that these are one's own mind, Clinging to them as if they exist independently, the object of clinging becomes a bond, and thus one wanders in samsara. The tantra says: Apart from the mind, there is no appearance whatsoever. Therefore, all these appearances are recognized as the objects of one's own mind. Then, when all appearances abide in the mind, that mind, the master of all, how does it abide? Looking at itself, where did it first arise, how does its form and color abide in the middle, and where does it go in the end, does it stay? No matter how one looks, one sees and finds nothing. It is not that it exists but is not seen, but because the mind is unborn, therefore one cannot find the source from which it arises from this rootless and baseless place. Because it is without abiding, form and color do not exist in any of the ten directions. Because it is without cessation, there is nowhere to go without anything. Being separated from the three, arising, ceasing, and abiding, it is recognized as being like the sky. Thus, by realizing the nature of appearances and mind being separated from the three, arising, ceasing, and abiding, one determines the ultimate view. Recognizing it as the Nirmanakaya is: In one's own mind, six different appearances arise, and at the moment of arising, they immediately dissolve into the mind. Then, like the appearance of Buddha Shakyamuni from there, one generates any thought one desires in the mind, and it immediately appears there, which is called the Sambhogakaya of the path, because one realizes that self-appearance is the mind, one gains autonomy over birth and death. By practicing this, eventually the Buddha Nirmanakaya appears, manifesting in whatever way is needed to tame beings. Second, by meditating on it, experiencing the mind as definitively empty, and identifying it as the Sambhogakaya, there are also two aspects: establishing emptiness, and identifying it on one reality. The first is: Even if one recognizes that appearances are mind, if one does not realize that the mind is empty, because of clinging to characteristics, one cannot be liberated, therefore it is necessary to establish its emptiness. In a solitary place, maintain the posture of the body and the gaze as before, and in the view, recognize appearances as mind, and abide in the state of being separated from the three, arising, ceasing, and abiding, without anything to meditate on through thought and intention, without generating complacency that is not merely appearance, but abide in that state, without distraction.