Tibetan
་བ་དཔེ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་ངོ་སྤྲོད༔ དེ་ལྟར་སྣང་སེམས་སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་དང་བྲལ་བའི་ངོ་བོ་རྟོགས་པས༔ ལྟ་བའི་ཕུ་ཐག་ཆོད་པ་ཡིན༔ དེ་ཉིད་སྤྲུལ་སྐུར་ངོ་སྤྲད་པ་ནི༔ རང་སེམས་གཅིག་ལ་སྣང་བ་མི་འདྲ་བ་དྲུག་ཏུ་ཤར༔ ཤར་ཙམ་ཉིད་ན་སེམས་སུ་འདུས༔ ཡང་དེ་ལས་རང་གང་འདོད་པའི་རྟོག་པ་གཅིག་བྱས་པས༔ གང་བྱས་པ་དེར་འཆར་བས་ལམ་སྣང་གི་སྐུ་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ༔ རང་སྣང་སེམས་སུ་རྟོགས་ནས༔ སྐྱེ་བ་དང་འཇུག་པ་ལ་རང་དབང་ཐོབ་པ་ཡིན༔ དེ་ལ་རྩལ་སྦྱངས་པས་མཐར་ཐུག་སངས་རྒྱས་སྤྲུལ་སྐུ་གང་ལ་གང་འདུལ་དུ་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ༔ དེ་ནས་གཉིས་པ་ལྟ་བས་ཐག་ཆོད་པའི་དོན་དེ་ཉིད་སྒོམ་པས་གཏན་ལ་ཕབ་སྟེ༔ སེམས་སྟོང་པ་ཆོས་ཉིད་ལོངས་སྐུར་ངོ་སྤྲད་པ་ནི༔ སེམས་སྟོང་པར་མ་རྟོགས་ན་སྣང་བ་སེམས་སུ་རིག་ཀྱང༔ སྣང་བ་གྲོལ་དུ་མི་ཐུབ་མཚན་མར་འཐས་འགྲོ་བས༔ དེ་ཉིད་སྟོང་པར་གཏན་ལ་དབབ་པ་ནི༔ ལྟ་བས་སྣང་བ་སེམས་སུ་རྟོགས་པའི་སྐྱེ་འགགས་གནས་ གསུམ་དང་བྲལ་བའི་ངང་དེ་ལ་འཇོག་པ་ལས༔ བློས་བྱས་ཡིད་ཀྱིས་བསྒོམ་རྒྱུ་ཅི་ཡང་མེད་དེ༔ སྣང་བ་ཙམ་མ་ཡིན་པའི་སྙེམས་བྱེད་མེད་པར་དེ་ཀའི་ངང་ལ་མ་ཡེངས་པར་བྱས་པས༔ སྣང་བ་ཐམས་ཅད་འཛིན་མེད་དུ་བུན་སོང་ནས༔ རང་སེམས་ས་ལེ༔ སིང་ངེ༔ ཡེ་རེ་འོང༔ ཡང་སྐབས་སུ༔ ནམ་མཁའ་ལ་སྤྲིན་བྱུང་བ་བཞིན༔ སྣང་བ་མ་འགགས་པས་རྣམ་རྟོག་ཙེར་ཤར་ནས་འོང༔ དེ་ཉིད་དེ་ཀའི་སྟེང་དུ་བཞག་པས་རང་སར་གྲོལ་འགྲོ༔ གལ་ཏེ་དེ་ཀ་གྲོལ་མི་འགྲོ་བར་རང་རྒྱུད་ཀྱི་སྣང་བ་འཆར་རྒྱུ་འདུག་ན༔ སྣང་བ་ཨར་ལ་གནོན་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ༔ གང་ཤར་དེའི་སྟེང་དུ་མ་ཡེངས་པ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གཏད་པས༔ སྨིག་རྒྱུའི་སྟེང་དུ་ཕྱིན་པ་ཙམ་གྱིས་མེད་པར་འགྲོ་བ་བཞིན༔ རྣམ་རྟོག་ལ་བལྟས་པ་ཙམ་གྱིས་རང་བཞིན་མེད་པར་སྟོང་པར་འགྲོ་བ་ཡིན༔ དེ་བཞིན་རྣམ་རྟོག་ཐམས་ཅད་ལ་གཏད་པས་རང་བཞིན་མེད་པར་གྲོལ་འགྲོ་བ་ཡིན༔ དེ་ཕྱིར་མ་བཅོས་ངང་ལ་བཞག་པ་ཙམ་གྱིས་ཆབ་རོམ་ཆུར་ཞུ་བ་བཞིན༔ རང་བཞིན་སེམས་ལ་དངོས་པོར་མ་གྲུབ་པས་སྟོང་པར་གྲོལ་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ༔ རྒྱུད་ལས༔ དེ་ཉིད་ལ་ནི་གཏད་པ་ཙམ་གྱིས་སུ༔ གཞི་རྩ་མེད་པར་རང་བཞིན་གྲོལ་ནས་འགྲོ༔ དངོས་པོ་ཡིན་ན་འཆར་དུ་ག་ལ་ཐུབ༔ ཅེས་གསུངས་པས༔ རྣམ་རྟོག་སེམས་ལ་ཤར་བས་སེམས་སྟོང་པ་ ལ་དངོས་པོ་མི་འཆར༔ སྣང་བ་སྟོང་པ་ཡིན་པར་ཤེས༔ སྟོང་པ་མ་ཡིན་ན་སྣ་ཚོགས་འཆར་དུ་མི་ཐུབ༔ དེས་ན་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་ཕྱོགས་མེད་དུ་ཤར་ནས་རྟེན་མེད་བར་སྣང་གི་འཇའ་ཚོན་
Chinese
介绍觉性如虚空一般。这样，通过了悟显现与心识远离生、灭、住三者的体性，就确定了见地的究竟。将此觉性介绍为化身是：自心一者显现为六种不同的现象，仅仅显现的当下就融入于心识之中。又从此之中，自己随意产生一种分别念，因为显现为所产生之物，所以是道显现之身。认识到自显现为心识，就获得了对生与入的自主。对此勤加练习，最终会成就随所应化之佛陀化身。然后，第二，将以见地所确定的意义，通过修习而加以确定，是将空性之心介绍为法性报身：如果不能认识到心是空性的，即使认识到显现为心识，也无法解脱显现，会执着于相。因此，将此空性加以确定是：在见地上，将显现认识为心识的生、灭、住三者分离的自性中安住，没有任何通过分别念和意识所修的东西。不做不仅仅是显现的自满，不散乱地安住于此自性中，所有显现都会无执地消失，自心变得清晰、明亮、空灵。有时，如同空中出现云朵一般，由于显现没有停止，念头会突然升起。将此念头安放在那个自性之上，它就会在自身中解脱。如果它没有在自身中解脱，而是有自己相续的显现要产生，就叫做压制显现，对所显现之物不散乱地专注于一点，如同走到海市蜃楼之上就会消失一般，仅仅是看着念头，它就会无自性地空掉。同样，专注于所有念头，它们就会无自性地解脱。因此，仅仅安住在不造作的自性中，如同冰块融化成水一般，自性在心中没有成立为实有，所以会空性解脱。经中说：仅仅专注于此，就会无根无基，自性解脱而去。如果是实有，怎么能显现呢？因此说，念头在心中升起，心是空性的，不会显现实有。知道显现是空性的。如果不是空性的，就不会显现各种各样的东西。因此，无基无根无方地显现，如同无有依靠的虚空彩虹。
English
Introducing awareness as being like the sky. Thus, by realizing the essence of appearances and mind being free from the three aspects of arising, ceasing, and abiding, the ultimate view is determined. Introducing this awareness as the Nirmanakaya is: one's own mind manifests as six different phenomena, and immediately upon manifesting, it merges into the mind. Again, from that, one generates a single thought of whatever one desires, and because it appears as what is generated, it is called the body of path appearance. Having realized that one's own appearances are mind, one gains autonomy over birth and entering. By diligently practicing this, one will ultimately attain the Nirmanakaya of the Buddha, appearing in whatever way is necessary to tame beings. Then, secondly, establishing the meaning determined by the view through meditation is introducing the emptiness of mind as the Dharmata Sambhogakaya: if one does not realize that the mind is empty, even if one recognizes appearances as mind, one will not be able to liberate appearances and will become attached to characteristics. Therefore, establishing this emptiness is: in terms of the view, abiding in the nature of appearances being recognized as mind, which is separate from the three aspects of arising, ceasing, and abiding, without anything to be meditated upon through conceptualization or the mind. Without complacency that it is merely appearance, by remaining undistracted in that very nature, all appearances will vanish without clinging, and one's own mind will become clear, bright, and spacious. Sometimes, like clouds appearing in the sky, because appearances have not ceased, thoughts will suddenly arise. By placing that thought upon that very nature, it will liberate in its own place. If it does not liberate in its own place, but there are appearances of one's own continuum to arise, it is called suppressing appearances, focusing single-pointedly and without distraction on whatever appears, just as going upon a mirage will cause it to disappear. Simply by looking at thoughts, they will become empty without inherent existence. Similarly, by focusing on all thoughts, they will liberate without inherent existence. Therefore, simply by abiding in the uncorrected nature, like ice melting into water, because inherent existence is not established as a real entity in the mind, it will liberate into emptiness. In the tantra it says: "Simply by focusing on that, it will liberate from its own nature without root or basis. If it were a real entity, how could it appear?" Therefore, it is said that thoughts arise in the mind, and because the mind is empty, no real entity appears. Knowing that appearances are empty. If it were not empty, it would not be possible for various things to appear. Therefore, appearing without basis, root, or direction, like a rainbow in the sky without support.
Tibetan
བཞིན་དུ་གྲོལ་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ༔ དེ་ལྟར་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་དོན་གཅིག་རྟོགས་ནས་རྣམ་རྟོག་ཇི་ལྟར་ཤར་ཡང༔ ནགས་ལ་མེ་མཆེད་དུས་རླུང་གྲོགས་སུ་སོང་བ་བཞིན༔ སླར་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་རྩལ་ཐོན་ཅིང་ངེས་ཤེས་སྐྱེ་བའི་གྲོགས་སུ་སོང་ནས༔ ཉམས་འབར་བའི་གསལ་འདེབས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན༔ རྒྱུད་ལས༔ སྟོང་ཉིད་མ་འགགས་ཅིར་ཡང་འཆར༔ ཤར་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་ལས་སྟོང་པ་ཤར༔ ཅེས་གསུངས་པས༔ གཟུང་འཛིན་གྱི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མ་གྲོལ་ན༔ རྣམ་རྟོག་བཀག་པས་མི་ཁོག་བཤིག་པས་མི་ཤིགས༔ ཕྱི་རོལ་པ་དང་ནང་པའི་ཁྱད་སེམས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གྲོལ་མ་གྲོལ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན༔ སྣང་བ་སྟོང་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་ལ༔ སྣང་བ་གྲུབ་ནས་ཡོད་པར་བཟུང་བ་རྟག་ལྟ༔ མེད་པར་བཟུང་བས་ཆད་ལྟ་ལོག་པར་ཤོར་བ་ཡིན༔ འདིར་སྣང་བ་འཆར་རྒྱུ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ༔ ཤར་ཡང་རང་བཞིན་སྟོང་པར་ཤེས་པས༔ སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ༔ རྒྱུད་ལས༔ སྣ་ཚོགས་ཤར་ཡང་སེམས་ཉིད་སྟོང་པར་གྲོལ༔ ཅེས་གསུངས་པས༔ སེམས་སྙེམས་མེད་སྟོང་ པར་རྟོགས་ཙམ་ན༔ སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་བྱ་བ་ཡིན༔ དེའི་ཡིན་ལུགས་གཅིག་ཐོག་ཏུ་ངོ་སྤྲད་པ་ནི༔ ཕྱི་རོལ་དུ་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་བྱུང་ཡང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་མ་གཏོགས་པ་ལོགས་ནས་གྲུབ་པ་མི་འདུག་པས་སྟོང་པ་ཡིན༔ བར་དུ་རང་གི་ལུས་ལ་ཡང་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པ་མི་འདུག་པས་སྟོང་པ་ཡིན༔ ནང་གི་འཛིན་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཡང་འདི་ཡིན་གྲུབ་པ་མི་འདུག་པས་སྟོང་པ་ཡིན༔ དེས་ན་ཐམས་ཅད་ལ་བརྟགས་ན་དངོས་པོ་མི་འདུག་པས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ངོ་སྤྲད་དོ༔ དེ་ལྟར་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཡིན་ཞེས་དངོས་པོ་མེད་པ་ལས༔ ཆད་ལྟའི་སྟོང་པ་ཧད་པོ་མ་ཡིན་ཏེ༔ རང་བཞིན་གསལ་བ་གོ་མ་འགགས་པར་ཡོད་པས༔ སེམས་ནི་སེམས་མ་མཆིས་ཏེ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བ༔ གསལ་སྟོང་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་ངོ་སྤྲད་དོ༔ དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་ཙ་ན༔ སྒོམ་པ་གཏན་ལ་ཕེབས་པ་ཡིན་ནོ༔ དེ་ཉིད་ལོངས་སྐུར་ངོ་སྤྲད་པ་ནི༔ རང་སྣང་ཇི་ལྟར་ཤར་ཡང་དངོས་པོ་མེད་པར་ཡེ་ནས་སྟོང་པ་ཡིན་པར་ཤེས༔ སྟོང་པ་ཡིན་བཞིན་དུ་འགག་མེད་དུ་ལོངས་སྤྱོད་དུ་ཡོད་པས་རྩལ་སྣང་གི་ལོངས་སྐུ་ཡིན༔ དེའི་རྩལ་རྫོགས་ནས་མཐར་ཐུག་ཟག་པ་མེད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུར་སངས་རྒྱ་བ་ཡིན་ནོ༔ དེ་ནས་གསུམ་པ་སྒོམ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྤྱོད་པ་རྩལ་སྦྱངས་ ནས༔ སྟོང་པ་རང་གྲོལ་ཆིག་ཆོད་ཆོས་སྐུར་ངོ་སྤྲད་པ་ནི༔ སེམས་སྣང་སྟོང་གཉིས་མེད་དུ་
Chinese
就像那样解脱而去。像这样一旦领悟了空性的意义，无论念头如何生起，就像森林起火时风助火势一样，反而会涌现空性的力量，成为生起定解的助缘，成为觉受炽燃的启发。经中说：“空性无碍，显现任何事物，显现也是从空性中显现空性。”因此，如果一切能取所取的显现没有解脱为空性，那么阻止念头就像拆毁房屋一样无法摧毁。外道和内道的差别在于心是否解脱为空性。显现是空性的自性，如果认为显现是实有的，那就是常见；如果认为显现是不存在的，那就是断见，从而堕入邪见。这里不是说显现不会生起，而是说即使生起也要了知其自性是空性的，这就是证悟空性的智慧。经中说：“种种显现生起，心性解脱为空性。”因此，只要了知心无所执而空，就是证悟空性。将它的实情直接指点出来是：外境显现种种事物，但除了从心中产生之外，没有另外成立的，所以是空性的。中间自己的身体，也没有在胜义中成立的，所以是空性的。内部的能执之识，也没有这个是成立的，所以是空性的。因此，如果对一切进行观察，就会发现没有实物，从而指点为空性。像这样说一切都是空性的，并不是从没有事物出发，而是断见式的空性，因为自性光明，觉性无有间断地存在着。心不是心，而是心的自性光明，指点为空明如虚空。像这样一旦了悟一切显现没有自性，禅修就达到了究竟。将它指点为报身是：无论自显如何生起，都要知道它没有实体，本来就是空性的。明明是空性的，却无有阻碍地存在着受用，所以是力量显现的报身。它的力量圆满后，最终证得无漏圆满报身而成佛。然后，第三，以禅修本身来修习行为的力量，将空性自解脱、一锤定音的法身指点出来是：心和显现无二。
English
Just like that, one goes to liberation. Like this, once one understands the meaning of emptiness, no matter how thoughts arise, just like when a fire spreads in a forest, the wind becomes an ally, it will instead bring forth the power of emptiness and become a support for generating certainty, becoming an inspiration for blazing experiences. The scripture says, "Emptiness is unobstructed, whatever arises, arises as emptiness from emptiness." Therefore, if all the appearances of grasping and being grasped are not liberated into emptiness, then stopping thoughts is like demolishing a house, it cannot be destroyed. The difference between outsiders and insiders arises from whether the mind is liberated into emptiness or not. Appearance is the nature of emptiness, if one believes that appearance is truly existent, that is eternalism; if one believes that appearance is non-existent, that is nihilism, thus falling into wrong views. Here, it is not that appearance will not arise, but that even if it arises, one should know that its nature is emptiness, this is the wisdom of realizing emptiness. The scripture says, "Various appearances arise, the nature of mind is liberated into emptiness." Therefore, as long as one knows that the mind is without attachment and empty, that is the realization of emptiness. To directly point out its reality is: although various things appear in the external environment, they are empty because they do not exist separately from arising from the mind. In the middle, one's own body also does not truly exist in the ultimate sense, so it is empty. The internal grasping consciousness also does not exist as this, so it is empty. Therefore, if one examines everything, one will find that there is no substance, thus pointing it out as emptiness. Like this, saying that everything is empty is not starting from the absence of things, but is a nihilistic emptiness, because the nature is clear light, and awareness exists without interruption. The mind is not the mind, but the clear light of the nature of the mind, pointing it out as clear emptiness like the sky. Like this, once one realizes that all appearances have no self-nature, meditation reaches its ultimate conclusion. Pointing it out as the Sambhogakaya is: no matter how self-appearance arises, one should know that it has no substance and is originally empty. Clearly it is empty, yet there is unobstructed enjoyment, so it is the Sambhogakaya of power manifestation. When its power is perfected, one ultimately attains the stainless perfect Sambhogakaya and becomes a Buddha. Then, third, by practicing the power of action through meditation itself, pointing out the Dharmakaya of self-liberation of emptiness, decisive and final, is: mind and appearance are non-dual.