Tibetan
ག་འདུག༔ དེ་ཀ་ལ་བལྟས་པས་རང་སེམས་ལ་ཤར་བར་ངེས་འོང་ངོ༔ ཡང་ན་རྣམ་རྟོག་གི་རྗེས་མ་བཟུངས་པས་རང་ཞི་ལ་འགྲོ་སྟེ༔ རང་སེམས་སུ་གྲོལ་བར་ཤེས་འོང་ངོ༔ རྣམ་རྟོག་སེམས་མ་ཡིན་ན༔ སེམས་ནམ་མཁའི་ངང་དུ་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་པར་བཞག་ཙམ་ན་རྣམ་རྟོག་གང་ཡང་མི་འཆར༔ སེམས་ཡིན་ན༔ དེ་ཙ་ན་རྟོགས་པ་འཆར་དགོས་ཏེ་མི་འཆར༔ དེ་བཞིན་དུ་འཆར་རྒྱུ་དང་དྲན་བྱེད་ཀྱི་སྣང་བ་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ལ་བལྟས་ཏེ༔ ཕྱི་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་སྣང་བ་ཡིན་ཡང་རང་སྣང་སེམས་ཀྱི་འཆར་ཚུལ་དུ་འདུག་གམ་བལྟ༔ ནང་བཅུད་ཀྱི་སེམས་ཅན་དུག་ལྔ་ལས་གྲུབ་པ་ཡིན་ཡང༔ རང་སེམས་ཀྱིས་བྱས་པར་འདུག་གམ་བལྟ༔ ཁྱད་པར་རང་གི་སྒོ་ལྔའི་འཛིན་པ་དང་བཅས་པ་འདི་ཡང༔ རང་སེམས་ཀྱིས་བྱས་པར་འདུག་གམ་ཕུ་ཐག་མ་ལུས་ པར་བཀྲུས་པས༔ མཉམ་གཞག་གི་སྟེང་དུ་ལྷན་གྱིས་ཞི་འགྲོ༔ དེའི་རྗེས་ལ་བདག་གཞན་གྱི་སྣང་བ་ཅི་ཤར་ཅི་འདུག་ཐམས་ཅད་ལ་ཆད་པ་འདྲ་བར༔ རང་སེམས་ཀྱི་འཆར་ཚུལ་ཙམ་ཡིན་པར་ཤེས་འོང༔ དེས་ཀྱང་ཕུ་ཐག་མ་ཁྲུས་ན༔ རྟོག་པས་རྟོག་པ་འཇོམས་པའི་ཐབས༔ རྣམ་རྟོག་གང་འདུལ་དཀའ་བ་དེ་དེ་བས་ཀྱང་ཆེ་བ་གཅིག་ཏུ་བསྒོམས་པས༔ གཞན་དེ་ཟིལ་གྱིས་ནོན་ནས་མེད་པར་འགྲོ་བ་ཡིན༔ དེར་བསྒོམས་པ་དེ་རང་གི་སེམས་ཀྱིས་འཕྲལ་ལ་བཅོས་པ་ཡིན་པས༔ བག་ཆགས་ཞེན་ཡུན་ཐུང་བས་གྲོལ་སླ་སྟེ༔ གཞན་དུ་སོང་བ་མིན་རང་སེམས་གྲོལ་བ་ཡིན་པས༔ རྣམ་རྟོག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱུང་ས་བྱེད་མཁན་རང་སེམས་ཡིན་པར་ཕུ་ཐག་ཆོད་འོང་ངོ༔ རྒྱུད་ལས༔ འཁྲུལ་པ་དེ་ཉིད་སེམས་སུ་མ་རིག་ན༔ ཆོས་ཉིད་དོན་དེ་ནམ་ཡང་མི་རྟོགས་པས༔ ལྟ་བས་འཁྲུལ་སྣང་སེམས་ཀྱི་ཕུ་ཐག་བཀྲུ༔ ཞེས་གསུངས་པས༔ སྣང་བ་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་གྱི་ཐག་སེམས་སུ་མ་ཆོད་ཀྱི་བར་དུ༔ ལྟ་བས་གནས་ལུགས་སྐྱོང་ཞིང་ཕུ་ཐག་བཀྲུས༔ ལན་གཅིག་ཕུ་ཐག་ཁྲེས་ཀྱིས་ཆོད་ནས་ཕྱིས་རྣམ་རྟོག་ཇི་ཙམ་ཤར་ཡང༔ གཟིངས་ནས་འཕུར་བའི་བྱ་རོག་གཟིངས་ཐོག་ཏུ་ལོག་པ་བཞིན༔ རྣམ་རྟོག་སེམས་ལ་ཤར་ནས་རྟོག་པ་རང་གཟུགས་སུ་སྣང་ཡང༔ སེམས་ལས་ལོགས་ན་མེད་པས་སེམས་ཐོག་ཏུ་ལོག་འོང༔ དེ་ལྟར་རྣམ་རྟོག་སེམས་ཀྱི་འགྱུ་བྱེད་ཚོ༔ རང་སེམས་སུ་རྩད་ཆོད་ན༔ མ་རིག་འཁྲུལ་པའི་རྟོག་པ་བཟང་ངན་མེད་པར་སེམས་སུ་ཤེས་པས༔ མ་རིག་པ་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་སེམས་སུ་ངོ་འཕྲོད་པ་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ༔ རྣམ་རྟོག་ཇི་ཙམ་ཤར་ཡང་སྔར་འདྲིས་ཀྱི་མི་ཕྱིས་གང་དུ་འཕྲད་ཀྱང་བརྟག་དཔྱད་བྱ་མི་དགོས་པར་ངོ་ཤེས་པ་བཞིན༔ རྣམ་རྟོག་ལ་བརྟག་དཔྱད་བྱ་
Chinese
好的！如果那样看，一定会明白显现在自心上的（道理）。或者不追随分别念，就会趋向自寂，从而会明白解脱在自心中。如果分别念不是心，那么心在虚空的状态中，什么也不做地安住，任何分别念都不会生起。如果是心，那么那时必须生起证悟，但却不生起。同样，观看一切将要生起和忆念的显现、念头，即使外在器世界的显现，也要观察是否安住于自显现之心的显现方式中。即使内在有情由五毒组成，也要观察是否由自心所造。特别是，也要彻底审视自己与五根的执着，是否由自心所造，这样就能在等持之上同时寂灭。在那之后，对于所有显现的自他之相，都要像斩断一样，明白仅仅是自心的显现方式。如果那样还不彻底审视，那么这就是用念头来摧毁念头的方法，对于任何难以调伏的分别念，都要观修一个比它更大的（念头），这样就能压倒另一个，从而消失。在那里观修，是因为那是用自己的心暂时调伏，所以习气执着的时间短，容易解脱，不是去了别处，而是自心解脱，从而会彻底明白，一切分别念的生起之处和作者是自心。《续部》中说：“如果不了知迷惑即是心，那么就永远不会证悟法性之义，因此要用见解来审视迷惑显现之心的究竟。”因此，在没有断定显现是无根无基的之前，要用见解来守护实相，并彻底审视。一旦彻底断定，之后无论生起多少分别念，就像从船上飞起的一只乌鸦又回到船上一样，分别念在心中生起，念头显现为自己的形象，但由于不是在心之外，所以会回到心上。如此一来，如果彻底查明分别念是心的游舞，那么就会明白无明迷惑的念头，无论是好是坏，都是心，从而要做的是，在心中认识无明为明智的智慧显现，就像过去熟悉的人，无论以后在哪里相遇，都不需要观察就能认出一样，不需要对分别念进行观察
English
Good! If you look at it that way, you will surely understand what appears in your own mind. Or, if you don't follow after discursive thoughts, you will go to self-peace, and you will understand that liberation is in your own mind. If discursive thought is not mind, then when the mind is left in the state of space, doing nothing, no discursive thoughts will arise. If it is mind, then at that time realization must arise, but it does not. Likewise, look at all the appearances and thoughts that are about to arise and be remembered, and even if the outer container world is an appearance, see if it abides in the way your own mind appears. Even though the inner sentient beings are made of the five poisons, see if they are made by your own mind. In particular, examine thoroughly whether your own clinging to the five senses is also made by your own mind, so that it will be pacified together on the samadhi. After that, regarding all the appearances of self and other that arise, know that it is just the way your own mind appears, as if cutting them off. If you still don't examine thoroughly, then this is the method of destroying thoughts with thoughts. Meditate on one that is even bigger than any discursive thought that is difficult to subdue, so that it will overwhelm the other and disappear. Meditating there is because it is a temporary remedy by your own mind, so the habitual clinging is easy to dissolve because it is short-lived. It is not going elsewhere, but your own mind is liberated, so you will thoroughly understand that the place of origin and the maker of all discursive thoughts is your own mind. In the tantra it is said: "If you do not recognize delusion as mind, then you will never realize the meaning of reality, therefore examine the ultimate nature of the mind of deluded appearances with view." Therefore, until you have determined that appearances are rootless and baseless in your mind, maintain the reality with view and examine thoroughly. Once you have thoroughly determined it, no matter how many discursive thoughts arise later, just like a crow flying from a ship returns to the ship, discursive thoughts arise in the mind and thoughts appear in their own form, but since they are not separate from the mind, they will return to the mind. In this way, if you thoroughly investigate that discursive thoughts are the play of the mind, then you will understand that the thoughts of ignorance and delusion, whether good or bad, are mind. Therefore, what you need to do is to recognize ignorance as the appearance of wisdom in your mind, just like recognizing a familiar person no matter where you meet them later without having to examine them. You don't need to examine discursive thoughts.
Tibetan
མི་དགོས་པར་རང་སེམས་སུ་ངོ་ཤེས་འོང་བ་ཡིན༔ རྒྱུད་ལས༔ སྣང་བ་སེམས་སུ་མ་ཤེས་འཁོར་བར་གོལ༔ རང་སེམས་སངས་རྒྱས་མ་ཤེས་མྱང་འདས་སྒྲིབ༔ ཅེས་གསུངས་པས༔ རྣམ་རྟོག་རང་གི་སེམས་སུ་མ་ཤེས་ན༔ རྣམ་རྟོག་བཀག་པས་མི་ཁོག༔ སྤང་བས་མི་སྤངས༔ བཟུང་བས་མི་ཟིན༔ བསྐལ་པར་བསྒོམས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་མི་ཐོབ་བོ༔ འཁོར་བ་མྱང་འདས་གཉིས༔ ཀུན་གཞི་མཉམ་པོ་ལ་ཁྱད་བྱུང་བས༔ སྣང་བའི་འགྱུ་བྱེད་འདི་སེམས་སུ་རིག་མ་རིག་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ༔ སྣང་བ་སེམས་མ་ཡིན་གཞན་དུ་མཐོང་བས་འཁྲུལ་པ་ཡིན༔ འདིར་སྣང་བ་རང་སེམས་ཡིན་པར་ཤེས་པས་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན༔ རྒྱུད་ལས༔ བདག་རིག་གཞན་རིག་ཐམས་ཅད་རིག༔ ཅེས་གསུངས་པས༔ སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སྙེམས་མེད་སེམས་སུ་ཤེས་ཙམ་ན༔ སྣང་སེམས་ཆོས་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ༔ དེའི་ཡིན་ལུགས་རང་ཐོག་ཏུ་ངོ་ སྤྲད་པ་ནི༔ རྒྱུད་ལས༔ རྣམ་རྟོག་སེམས་ཀྱི་རང་གཟུགས་ཏེ༔ སེམས་ལས་མ་གཏོགས་སྣང་སྲིད་གང་ཡང་མེད༔ ཅེས་གསུངས་པས༔ རང་སེམས་སྐྱེ་མེད་སྟོང་པའི་འཆར་ཚུལ་མ་འགགས་པས༔ སྣང་སྲིད་ཐམས་ཅད་ཤར༔ རང་ལ་རང་གིས་བདག་ཏུ་བཟུང་པས་དུག་ལྔའི་སྣང་བ་ཤར༔ དེ་ལ་ཆགས་སྡང་བྱས་པའི་མདངས་ཀྱིས་འབྱུང་བ་ལྔའི་ལུས་གྲུབ༔ དེ་ལ་ཨ་འཐས་པ་ལས་སྙིང་དྭངས་མ་ལྔ་ལས་གྲུབ་པའི་རྩ་སྒོ་ཁ་དོག་ལྔ་བྱུང༔ དེ་ལ་བརྟེན་ནས་རིག་པའི་ངོ་བོ་གཅིག་ལས་མེད་ཀྱང་རྩ་དེའི་མདངས་ཀྱིས༔ སྒོ་ལྔའི་རྣམ་རྟོག་གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱ་བྱུང༔ དེའི་འདོད་པའི་མདངས་ཕར་འཕྲོས་ནས་སྣང་བ་གཡོས་པས་སེམས་ཅན་རྣམས་བྱུང༔ དེ་ལ་ཨ་འཐས་ཀྱིས་དགག་སྒྲུབ་ཅན་གྱི་སྣང་བ་མཆེད་པ་བྱུང༔ དེ་རྣམས་རང་སེམས་ཡིན་པར་མ་རིག་ལོགས་ན་གྲུབ་འདུག་པར་བཟུང་པས༔ གཟུང་བའི་ཡུལ་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ་འཁོར་བར་འཁྱམས་པ་ཡིན༔ རྒྱུད་ལས༔ སེམས་ལས་མ་གཏོགས་སྣང་བ་གང་ཡང་མེད༔ ཅེས་པས༔ དེ་ཐམས་ཅད་སྣང་བ་རང་སེམས་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་པར་ངོ་སྤྲད་དོ༔ དེ་ནས་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་སུ་འདུག་པ་ལ༔ ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཁན་པོ་སེམས་དེ༔ གང་ལྟ་བུ་གཅིག་འདུག༔ རང་གིས་རང་ལ་བལྟས་ཏེ༔ དང་པོ་བྱུང་ས༔ བར་དུ་གཟུགས་ཁ་དོག་གནས་ས༔ མཐར་འགྲོ་ས་འདུག་གམ་བལྟས་པས༔ གང་ཡང་མཐོང་བ་དང་རྙེད་པ་མེད༔ ཡོད་ནས་མ་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ༔ སེམས་སྐྱེ་མེད་ཡིན་པས༔ གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་འདི་ལས་བྱུང་ས་མི་རྙེད༔ གནས་མེད་ཡིན་པས་གཟུགས་ཁ་དོག་ཕྱོགས་བཅུ་གང་དུ་ཡང་མ་གྲུབ༔ འགག་མེད་ཡིན་པས་གང་མེད་པར་འགྲོ་རྒྱུ་མེད༔ སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་དང་བྲལ
Chinese
不需要在自心中就能認識到。續部中說：「現象若不識為心，則於輪迴中迷失；自心若不識為佛，則被寂滅所障蔽。」因此，若不認識念頭為自心，則阻擋念頭無法阻擋，斷除無法斷除，抓住無法抓住，即使修持多劫也無法成佛。輪迴與寂滅二者，在俱生本元平等之處產生了差別，現象的生起是從心之認識與不認識而產生的。若將現象視為非心之外物，則是錯謬。在此，認識到現象即是自心，即是明智的智慧。續部中說：「自識、他識，一切皆識。」因此，僅僅認識到一切現象皆為無執的心，就是將現象與心識證悟為法性，而將其本來面目在自身上予以指示，續部中說：「念頭是心的自性，除了心之外，沒有任何顯現。」因此，自心無生空性的顯現方式未曾止息，一切顯現生起。自己將自己執為實有，五毒的顯現生起。對此產生貪嗔之情，以其光彩形成了五大的身體。對此執著，從五種精華中產生了五種脈輪門戶的顏色。依靠它，明智的本質本來只有一個，但以脈的光彩，產生了五門的念頭，即色聲香味觸。其慾望的光彩向外散發，顯現搖動，眾生因此產生。對此執著，具有肯定與否定之相的顯現擴散開來。若不認識到這些是自心，而認為它們在別處成立，則成為所取的對象，在輪迴中流轉。續部中說：「除了心之外，沒有任何顯現。」因此，指示所有這些顯現都是自心的對境。之後，一切顯現都安住於心中，那麼，一切的引導者，那個心，又是如何安住的呢？自己觀察自己，首先從何處產生？中間形狀顏色安住何處？最後去向何處？是否安住？若如此觀察，則什麼也見不到，也找不到。並非存在卻未見到，而是因為心是無生的，因此，無法找到從這個無根之處產生的地方。因為無住，所以形狀顏色未曾在任何十方成立。因為無滅，所以沒有去往任何地方。遠離生、住、滅三者。
English
Without needing to, one will recognize it in one's own mind. The tantra says, "If appearances are not known as mind, one errs in samsara; if one's own mind is not known as Buddha, one is obscured by nirvana." Therefore, if one does not recognize thoughts as one's own mind, blocking thoughts will not block them, abandoning will not abandon them, grasping will not grasp them, and even if one meditates for eons, one will not attain Buddhahood. Samsara and nirvana, the two, arise from the difference in the equal ground of all; the arising of appearances comes from whether or not the mind is recognized. To see appearances as other than mind is delusion. Here, knowing that appearances are one's own mind is the wisdom of awareness. The tantra says, "Self-awareness, other-awareness, all is awareness." Therefore, just knowing all appearances as mind without grasping is to realize appearances and mind as the nature of reality; to introduce its suchness on oneself, the tantra says, "Thoughts are the self-nature of mind; apart from mind, there is nothing of existence." Therefore, the unceasing arising of one's own mind, unborn and empty, causes all existence to arise. When one grasps oneself as real, the appearances of the five poisons arise. From attachment and aversion to this, the light forms the body of the five elements. From clinging to this, the five colors of the channels and doors arise from the five pure essences. Based on this, although the essence of awareness is only one, through the light of the channels, the thoughts of the five doors arise: form, sound, smell, taste, and touch. The light of desire radiates outward, and the stirring of appearances causes sentient beings to arise. By clinging to this, appearances with affirmation and negation spread. If one does not recognize these as one's own mind and grasps them as established elsewhere, then one becomes the object to be grasped and wanders in samsara. The tantra says, "Apart from mind, there is nothing of appearance." Therefore, introduce all these appearances as the objects of one's own mind. Then, since all appearances abide in mind, how does that mind, the master of all, abide? Looking at oneself, where did it first come from? Where does the form and color abide in the middle? Looking to see where it goes in the end, does it abide? One sees and finds nothing. It is not that it exists but is not seen, but because the mind is unborn, one cannot find the place from which this rootless ground arises. Because it is without abiding, form and color are not established in any of the ten directions. Because it is without cessation, there is nowhere to go. It is free from the three: arising, abiding, and ceasing.