Tibetan
ང་བཞིན་ཆོས་ཉིད་སྐུར་ཤེས་ནས། །འབྲས་བུ་ཐོབ་བྱ་གསར་དུ་སྐྱེ་བ་མེད། །སེམས་ཀྱི་ངང་ལ་འཕེལ་འགྲིབ་མེད་ཤེས་ན། །སྒོམ་མ་ཤར་ཡང་བསྒོམ་པ་བཙལ་མི་དགོས། །ལེགས་བྱས་ཉེས་བྱས་གློ་བུར་ཡིན་ཤེས་ན། །དམ་ཚིག་ཉམས་ཀྱང་དེ་ཉིད་བཤགས་པའི་མཆོག །ཇི་ལྟར་སྣང་བ་དེ་ལྟར་བདེན། །ཇི་ལྟར་བཏགས་པ་དེ་ལྟར་མེད། །ཇི་ལྟར་བཙལ་བ་དེ་ལྟར་སྐྱོན། །ཇི་ལྟར་བཙལ་བ་དེ་ལྟར་བྲལ། །ཡུལ་ནི་གང་དང་གང་དག་ལ། །རྟོག་བྲལ་གསལ་བར་སྐྱེ་གྱུར་པ། །དེ་ཚེ་དེ་འོ་མི་སེམས་པ། །དེ་ནི་སྟོང་ཉིད་སྒོམ་པ་ཡིན། །རང་རིག་གཉིས་མེད་བསྒོམ་བྱ་ཞེས། །གང་ལ་གདམས་ངག་ཕོག་གྱུར་ཀྱང་། །གཉིས་མེད་ཉིད་དུ་མ་མྱང་ན། །གང་ཟག་བསྟན་ཀྱང་མིང་དུ་ཟད། །སེམས་ཉིད་འོད་གསལ་རྒྱ་མཚོ་ལ། །གློ་བུར་རྦ་རླབས་ཚུལ་དུ་རྟོགས། །སེམས་ཉིད་ནམ་མཁའ་སྟོང་པ་ལ། །གློ་བུར་སྤྲིན་གྱི་ཚུལ་དུ་བརྟག །སྒོམ་དུ་མེད་པའི་ལྷུན་གྲུབ་སྒོམ། །ཉམས་མྱོང་སྒོམ་པའི་རྒྱལ་པོ་ལ། །རྟོག་པའི་དྲི་མ་ངང་གིས་སྟོང་། །མངོན་སུམ་ཚད་མ་མཐོང་བ་ཉིད། །ཤེས་བྱའི་སྣང་བ་ཡིན་པར་གསལ། ། རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་འགག་པ་དང་། །སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་སྤོང་བ་ལ། །མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ངང་ལ་བཞག །བསྒོམ་དུ་མེད་པའི་སྒོམ་པ་ཉིད། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ལ། །རྣམ་རྟོག་མེད་ཅེས་སྒྲོས་མི་གདགས། །དངོས་པོ་གདོད་ནས་གཉིས་མེད་ལ། །གཉིས་མེད་ཅེས་ཀྱང་བསམ་མི་བྱ། །བདེ་ཆེན་སྒྲོ་སྐུར་བྲལ་བ་ལ། །བྲལ་ལོ་སྙམ་དུ་བསམ་ན་སྐྱོན། །ཉམས་མྱོང་འོད་གསལ་དག་པ་ལ། །དག་གོ་ཞེས་ཀྱང་རློམ་མི་བྱ། །རློམ་སེམས་མེད་པར་གནས་པའི་ཚེ། །རྟོག་པ་རང་གི་ངང་གིས་འགགས། །ཆོས་དང་གང་ཟག་བདག་ཅེས་པ། །རྟོག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། །རྟོག་པའི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བ། །ཤེས་ན་དེ་ཚེ་ཉིད་ནས་འགག །རྣལ་འབྱོར་ནང་དུ་ཁ་བལྟས་པས། །སེམས་ལས་མ་གཏོགས་མྱོང་བ་མེད། །སྣང་སྲིད་རྟག་དང་མི་རྟག་པ། །དགག་པ་དང་ནི་སྒྲུབ་པ་མེད། །སེམས་ཀྱང་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ཤེས་ན། །མྱ་ངན་འདས་པ་བསྟན་མི་དགོས། །གལ་ཏེ་ཆགས་སྡང་སྐྱེས་གྱུར་ན། །གཉེན་པོ་མི་སྡུག་བྱམས་སོགས་ནི། །འགྲོ་ལ་སེམས་རྒྱུད་གཉིས་མི་འཆང་། །ཇི་ལྟར་སྤྲིན་ནི་སྣ་ཚོགས་དག །ནམ་མཁའི་དབྱིངས་སུ་ཐིམ་པ་ལྟར། །དང་པོ་འོད་གསལ་གློ་བུར་ བྱས། །ཕྱིས་ནི་རང་གི་ངང་འགགས་ན། །གཉེན་པོ་དག་ནི་སུ་ལ་བསྒོམ། །མ་རིག་འཁྲུལ་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི། །སེམས་ཀྱིས་སྒྱུ་མ་བཞིན་སྣང་ལ། །མི་མཁས་སྒྱུ་མ་འཆོས་པ་བཞིན། །གཉེན་པོ་སྒོམ་པ་ཡ་རེ་འཆའ། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བས། །སྐྱེ་བ་ཉིད་ལ་མི་རྟག་ན། །གློ་བུར་དག་པར་ག་ལ་འགྱུར། །དེ་བས་གཉེན་པོ་མི་བསྒོམ་སྟེ། །གཉེན་པོ་མེད་ཅེས་སྒོམ་པའང་མིན། །མཚན་མར་མི་འཛིན་རྣལ་འབྱོར་པ། །འདི་དང་འདི་འགལ་སེམས་པ་མེད། །སྒྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱང་འགག་མེད་པས། །འདུ་མི་བྱེད་པས་ནམ་མཁའ་འདྲ། །འདུ་ཤེས་ལས་བྱུང་ཏིང་འཛིན་སྐྱོན། །འདུ་མི་བྱེད་ཅེས་སེམས་པའང་མེད། །མངོན་སུམ་རྟོག་བྲལ་རྒྱུན་བསྲིང་ན། །སྒོམ་པ་ཞེས་ནི་ཐ་སྙད་འདོགས། །རྟོག་མེད་ཡེ་ནས་སྐྱེ་བས་ན། །སྒྲོ་འདོགས་སེལ་བ་སྒོམ་པ་ཡིན། །སྒྲོ་འདོགས་མེད་པས་བསལ་དུ་མེད། །བཅོས་མེད་རང་གསལ་མ་བྱུང་ན། །ནན་གྱིས་མི་རྟོག་བསྒོམས་གྱུར་ཀྱང་། །མི་རྟོག་པ་ཉིད་སྒྲིབ་པའི་རྒྱུ། །དཔེར་ན་སྨན་ཉིད་མ་ཞུ་བས། །ནད་ཀྱི་ནང་ནས་ལྕི་བ་བཞིན། །དེ་བས་སེམས་ཉིད་ངང་རྟོགས་ན། །འབད་མེད་བསྒོམ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་བཅད། །སྒྱུ་མ་ཆུ་ཟླ་བཞིན་དུ་མེད་ཤེས་ན། །སྟོང་ཞེས་བརྗོད་པས་སེམས་ ལ་ཡོངས་མི་གོལ། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་སྣང་སྟོང་རྟོགས་ན་ནི། །འགྲོ་བ་རྣམས་ལ་བྱམས་པ་ངང་གིས་སྐྱེ། །བདག་དང་གཞན་ལ་དབྱེ་བ་མེད་པར་ཡང་། །ཆུ་ཟླ་ལྟ་བུའི་བློ་ནི་སྐྱེས་གྱུར་ན། །བདེ་བ་ཆེན་པོ་བསྒོམ་ཞེས་དེ་ལ་བྱ། །གང་ཞིག་རྟོག་པས་བར་བཅད་ན། །དགའ་བདེའི་ཏིང་འཛིན་ཉམས་འགྱུར་བས། །ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ཡི་ཡུལ་རྣམས་ལ། །ཚོར་བ་བདེ་བ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །རྗེ་བཙུན་རྟོགས་པའི་སྟོབས་བརྟན་པས། །རྟོག་དང་བཅས་པ་སྐྱེ་མི་འགྱུར། །དེ་བས་བདེ་བའི་ཏིང་འཛིན་ལ། །རྣལ་འབྱོར་པ་ཡི་ཡིད་བཞག་ནས། །གཉིས་མེད་བདེ་ཆེན་བསྒོམ་པར་བྱ། །གང་ཞིག་བདེ་བའི་ཏིང་འཛིན་ལ། །སེམས་གནས་པ་ནི་ཞི་གནས་ཡིན། །དེ་ལ་དགའ་དང་མཆོག་དགའ་དང་། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའ་ཕུལ་བྱུང་ཡང་། །ཞི་གནས་སེམས་ལས་མ་འདས་ཏེ། །ལུས་དང་སེམས་ཀྱི་བདེ་བར་ཟད། །བདེ་ཆེན་དོན་གྱི་རྒྱས་བཏབ་ན། །ལྷག་མཐོང་ཕུལ་དུ་བྱུང་བར་འགྱུར། །གང་ཞིག་བདེ་བའི་ཆོས་ཅན་ལ། །སྟོང་ཉིད་སྒྲུབ་པ་གང་ཡིན་པ། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའ་ཡིན་སྙམ་སྟེ། །དེ་ནི་རྗེས་དཔག་སྒོམ་པའི་ལམ། །སོ་སོར་རྟོག་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཏེ། །བདེ་བ་ཆེན་པོའི་མིང་མེད་པ། །འོད་གསལ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ ལས། །དགའ་བདེ་རྦ་རླབས་ཚུལ་དུ་ཤེས། །དེ་ཉིད་སྟོང་པ་སྒོམ་པ་ཡིན། །བདེ་དང་ཡིད་བདེ་གང་ཡིན་པ། །དེ་ཡི་རང་བཞིན་སྟོང་ཤེས་ན། །གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་དོན་མེད་ཡིན། །ཆུ་ནི་དྭངས་པར་གྱུར་པ་ལས། །ཉ་དག་མྱུ
Chinese
如我了知法性身，则无新生的果要获得。若知心性无增减，纵未生起修亦无需寻修。若知善行恶行皆为突发，则犯三昧耶，忏悔即为殊胜。如何显现即如何真实，如何安立即如何不存，如何寻觅即如何有过，如何寻觅即如何分离。于任何境，离念光明生起时，彼时即不作意，此乃修习空性。自知无二当修习，无论对谁口授诀窍，若未体验无二性，指示何人亦徒有虚名。心性光明如大海，觉知突发如波涛之状。心性如虚空，观想突发如云彩之状。修无可修之任运成就，于体验修习之王中，念头之垢自然清净。亲见现量即是所知之显现，如是明了。 一切念头止息时，一切障碍净除时，安住于无念智慧之自性中，即是无可修之修。于无分别中，不加“无分别”之诠释。事物本初即无二，亦不应思“无二”。于离增益大乐中，若思“已离”，则有过失。于体验光明清净中，亦不应自诩“已净”。安住于无有我慢之时，念头自会止息。所谓法与人我，实乃念头之体性，若知念头之自性光明，则当下止息。瑜伽士向内观照时，除心之外别无体验。显有轮回恒常与无常，无有遮破与成立。若知心即是智慧，则无需指示寂灭。倘若生起贪嗔，则对治不净慈爱等，不应于众生心中怀有二心。如是诸般云彩，消融于虚空之中，最初光明突发，之后自性止息，彼时当为谁修习对治。无明迷惑之习气，以心显现如幻象，如不善巧之人修饰幻象，修习对治实为谬误。
English
Knowing myself as the Dharmakaya, There is no newly arising fruit to be obtained. If you know there is no increase or decrease in the nature of mind, You don't need to seek meditation even if meditation has not arisen. If you know that good deeds and bad deeds are sudden, Then even if the samaya is broken, confession is the best. How it appears is how it is true. How it is labeled is how it is not. How it is sought is how it is flawed. How it is sought is how it is separated. In whatever places, When clarity free from concepts arises, At that time, do not think about it. That is meditating on emptiness. Saying, "Meditate on self-awareness, non-duality," Even if someone receives instructions, If they have not experienced non-duality itself, Pointing out a person is just an empty name. The nature of mind is like a clear ocean, Realize that sudden events are like waves. The nature of mind is like empty space, Consider sudden events to be like clouds. Meditate on spontaneous accomplishment, which is beyond meditation. In the king of experiential meditation, The stain of thoughts is naturally empty. Direct perception is the very seeing, It is clear that it is the appearance of what is to be known. When all thoughts cease, And when all obscurations are abandoned, Rest in the nature of non-conceptual wisdom. That itself is meditation without meditation. In the absence of conceptualization, Do not impose the label "absence of conceptualization." Since things are primordially non-dual, Do not even think "non-dual." In the great bliss free from exaggeration, It is a mistake to think, "It is free." In the experience of clear light purity, Do not boast, "It is pure." When abiding without arrogance, Thoughts will cease on their own. Saying "self" for dharma and person, Is the very nature of thought, If you know that the nature of thought is clear light, Then it will cease from that very moment. When a yogi looks inward, There is no experience other than the mind. Cyclic existence, permanence and impermanence, There is no negation or establishment. If you know that mind is also wisdom, There is no need to point out nirvana. If attachment and aversion arise, Then the antidotes are unattractiveness, love, etc. Do not hold two minds in the minds of beings. Just as various clouds, dissolve into the expanse of the sky, At first, clear light is sudden, Later, when its own nature ceases, For whom should those antidotes be meditated upon? Due to the habitual patterns of ignorance and delusion, The mind appears like an illusion, Like an unskilled person embellishing an illusion, Meditating on antidotes is a mistake.
Chinese
唉玛吙！ 心之自性光明故， 若于生时即无常， 何能忽尔得清净？ 是故不修对治法， 亦不修习无对治。 不执著相瑜伽士， 不作此与彼相违。 修持本身亦无碍， 不作意故如虚空。 作意所生三摩地， 不作意念亦不生。 若能现前离分别， 相续不断而修持， 是名之为修持法。 无分别智本生故， 遣除增益即修持。 无有增益无可除， 若未生起无造作， 任运自明之觉受， 纵然勉强修不思， 不思本身即为障。 譬如药若未消化， 反增病症之沉重。 是故若能自悟心， 不费力气断增益。 如幻如水月知无实， 说空于心不迷闷。 若能了悟心性空， 自能生起慈悲心。 若能于他与我间， 不起分别之念头， 生起如水月之智， 是即名为修大乐。 若以分别作间隔， 乐受三摩地退失， 于四手印之境中， 觉受生起诸乐触。 至尊证悟力坚固， 分别念头不复生。 是故于彼乐三摩， 瑜伽士心安住已， 修持无二大乐智。 若于乐受三摩地， 心能安住即止住。 于彼生起喜与胜喜， 以及俱生喜殊胜喜， 然皆不离止住心， 唯是身心之乐受。 若以大乐印持之， 即成殊胜胜观智。 若于乐受之法性， 修持空性为何者？ 谓是俱生喜耶？ 此乃随念修持道。 各别思择之瑜伽， 无有大乐之名言， 光明大乐之中， 了知喜乐如波浪。 彼即修持空性也。 何为乐及心快乐？ 若知彼性本空寂， 则诸理路皆无义。 如水清澈澄净已， 鱼儿速
English
Emaho! Since the nature of mind is clear light, If it is impermanent at the time of birth, how can it suddenly become pure? Therefore, do not meditate on antidotes, And do not meditate on the absence of antidotes. The yogi who does not cling to characteristics Does not think that this and that are contradictory. Since the practice itself is also without obstruction, It is like space because it does not create. Samadhi arising from conceptualization is flawed, And the thought of not creating does not arise either. If you continuously maintain the direct, free from conceptualization, It is called meditation. Since non-conceptualization arises from the beginning, Eliminating imputation is meditation. Since there is no imputation, there is nothing to eliminate. If uncreated, self-luminous awareness does not arise, Even if you forcefully meditate on non-thought, That very non-thought is the cause of obscuration. For example, if medicine is not digested, It becomes heavier than the disease itself. Therefore, if you naturally realize the mind itself, Effortlessly cut off imputations in meditation. Knowing that illusion is like a water moon, without reality, saying "emptiness" does not confuse the mind. If you realize the nature of mind as appearance and emptiness, Compassion will naturally arise for all beings. Even without differentiating between self and others, If the mind like a water moon arises, That is called meditating on great bliss. If you interrupt with conceptualization, The joy and bliss of samadhi will be lost, In the realm of the four mudras, The sensation of bliss will arise. Since the power of the venerable one's realization is firm, Conceptual thoughts will not arise. Therefore, in that bliss of samadhi, The yogi places his mind, And meditates on non-dual great bliss. When the mind abides in the bliss of samadhi, That is calm abiding. Even if joy, supreme joy, Coemergent joy, and extraordinary joy arise, They do not go beyond the mind of calm abiding, They are merely the bliss of body and mind. If sealed with the meaning of great bliss, It becomes extraordinary insight. Whatever establishes emptiness In the nature of bliss, Thinking it is coemergent joy, That is the path of subsequent inference meditation. The yoga of individual discrimination, Without the name of great bliss, From the clear light of great bliss, Know joy and bliss as waves. That is meditating on emptiness. Whatever is joy and mental joy, If you know its nature is empty, Then logic and so on are meaningless. When the water becomes clear, The fish quickly