Tibetan
ར་དུ་འཕར་བ་ལྟར། །དེ་བཞིན་སྟོང་པའི་རང་བཞིན་ལས། །སྣ་ཚོགས་སྟོང་ཞིང་ཤེས་པ་འགག །སྣོད་བཅུད་བདེ་ཆེན་རྒྱས་བཏབ་ནས། །སེམས་ཀྱི་གླང་པོ་ཡན་བཏང་ཡང་། །གནས་མ་རྙེད་ནས་ལྡོག་པར་འགྱུར། །དངོས་པོ་གསར་པ་མཐོང་བ་ན། །དེ་དེ་བདེ་བའི་རྒྱས་བཏབ་ན། །གཡེང་བ་ཉིད་ཀྱང་གཡེང་བ་མེད། །སྤྱོད་ལམ་རོ་སྙོམས་ཡིན་ཤེས་པས། །འགྲོ་འོང་ཉིད་ཀྱང་འགྲོ་འོང་མིན། །རྒྱུ་འབྲས་སྐྱེ་མེད་རྒྱས་བཏབ་པས། །སྐྱེ་བ་ཉིད་ཀྱང་སྐྱེས་པ་མིན། །འགག་པ་ཐིམ་པའི་རྒྱས་བཏབ་པས། །འགགས་པ་ཉིད་ཀྱང་འགག་པ་མེད། །བདེ་གཤེགས་ཉིད་ནི་བདེ་ཆེན་ཉིད་ཀྱི་སྐུ། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་བདེ་གཤེགས་ཉིད་དང་མཉམ། །གང་ཞིག་བཙུན་མོའི་བྷ་གར་བདེ་མྱོང་དང་། །གང་ཞིག་མེ་ལོང་གཟུགས་ལས་བདེ་མྱོང་དང་། །གང་ཞིག་གཏུམ་མོའི་དྲོད་ལས་བདེ་མྱོང་དང་། །གང་ཞིག་དགོད་དང་བལྟ་དང་ལག་བཅངས་དང་། །འོ་བྱས་འཁྱུད་པས་བདེ་བ་དམ་པ་མྱོང་། །རྟོག་མེད་མྱོང་བར་གྱུར་ཀྱང་ བདེ་ཆེན་གྱི། །རྒྱས་མ་བཏབ་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་མེད་ཅེས། །རྡོ་རྗེ་འཆང་དབང་གསུང་བཞིན་ཚད་མས་གྲུབ། །བདེ་བ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱས་བཏབ་བྱ། །རྒྱས་བཏབ་ཅེས་བྱ་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཡང་། །དམིགས་པའི་ཡུལ་ལ་སྒྱུ་མར་ཟད་མོད་ཀྱི། །རང་གིས་མྱོང་བ་སྒྱུ་མར་མངོན་སུམ་དུ། །རིག་པ་དེ་ལ་རྒྱས་བཏབ་ཅེས་སུ་བརྗོད། །རྟོག་པ་རེ་རེ་བཅད་པས་རྒྱས་བཏབ་མིན། །དེ་ཕྱིར་རྗེས་དཔག་སྒོམ་ལ་རྒྱས་བཏབ་མིན། །ཤེས་བྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲོས་དང་བྲལ་བ་ཡི། །མངོན་སུམ་དེར་སྣང་རྒྱ་ཡི་རྣམ་པར་འབྱུང་། །དེས་ན་རྒྱས་བཏབ་ཅེས་ནི་བྱ་བར་བཤད། །གཉེན་པོ་རྒྱལ་པོ་མངོན་སུམ་ཡིན། །གཅིག་དང་དུ་བྲལ་གཏན་ཚིགས་དག །འོད་གསལ་ཤེས་ལ་དགོས་པ་མེད། །གླང་པོ་མངོན་སུམ་རྙེད་གྱུར་ནས། །གླང་པོའི་རྗེས་ནི་འཚོལ་བྱེད་དམ། །བདེ་ཆེན་དེར་སྣང་མངོན་སུམ་ལ། །ལུང་དང་རྗེས་དཔག་བཙལ་མི་དགོས། །མྱོང་བ་དངོས་པོའི་གཤིས་ཡིན་པས། །ཆད་པར་ལྟ་བའི་དོགས་པ་མེད། །གང་ལའང་ངོ་བོར་མི་སེམས་པས། །སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡི་དོགས་པ་མེད། །སྣོད་བཅུད་བདེ་ཆེན་རྒྱས་བཏབ་པས། །ཉོན་མོངས་དགྲ་ལ་ལྡང་དོགས་མེད། །ལས་ལ་བྱེད་དོ་བྱས་ཞེས་པ། །དགེ་སྡིག་ གང་ལའང་མི་སེམས་ཤིང་། །རྨི་ལམ་ལས་དང་ཁྱད་མེད་པས། །ངན་སོང་གསུམ་གྱི་དོགས་པ་མེད། །གང་དང་གང་ལ་སེམས་པ་ན། །བདེ་ཆེན་དེར་སྣང་ངོ་ཤེས་ན། །གཉེན་པོ་གཞན་ཞིག་བཙལ་མི་དགོས། །བྱ་བ་བཏང་བའི་སེམས་ཉིད་འདི། །ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་རྣམ་པར
Chinese
如箭之飞逝，如是空性之自性中，种种皆空而知觉止息。器情大乐增广后，心之象虽放任，然未寻得处所而返还。见新事物时，于彼彼增广安乐，则散乱亦无散乱。知行持味等性故，去来亦非去来。因果生灭增广故，生亦非生。止息融入增广故，止息亦无止息。善逝即是大乐之身，一切法皆与善逝等同。何人于明妃之莲宫中受乐，何人于镜中之像受乐，何人于拙火之暖受乐，何人于欢笑、观视、执手，亲吻拥抱中受胜乐。纵成无念之体验，若未增广于大乐，则无菩提心，如金刚持所言，以量成立。当增广空性之乐。所谓增广，其义之体性，于所缘境虽尽是幻化，然自之体验于幻化中现见，于彼觉性称之为增广。非断除一一分别念而为增广，故非于随念修持而为增广。所知之坛城，离戏论之彼现见，显现广大之相。故说增广即是行持。对治之王是现见。离一与异之理。光明觉知无需必要。若已寻得现见之象，何须寻觅象之足迹？于大乐之彼现见中，无需寻觅教证与随念。体验乃事物之本性，故无堕入断见之虞。于任何事物皆不执为实有，故无增益之虞。器情大乐增广故，无有烦恼敌人生起之虞。所谓业，做或已做，于善恶皆不作意，与梦中之业无别，故无堕三恶道之虞。于何者作意时，若知大乐之彼显现，则无需寻觅其他对治。此放下作为之心性，自成任运。
English
Like the flight of an arrow, likewise, from the nature of emptiness, all things are empty and awareness ceases. Having expanded the bliss of the vessel and its contents, even though the elephant of the mind is released, it returns without finding a place. When a new object is seen, expanding bliss upon it, even distraction is without distraction. Knowing that conduct is of equal taste, coming and going are also not coming and going. Because cause and effect are expanded without arising, even arising is not arising. Because cessation and absorption are expanded, even cessation is without cessation. The Sugata is the body of great bliss itself, all dharmas are equal to the Sugata itself. Whoever experiences bliss in the lotus palace of a consort, whoever experiences bliss from the image in a mirror, whoever experiences bliss from the warmth of tummo, whoever experiences supreme bliss from laughter, gazing, holding hands, kissing, and embracing. Even if one becomes an experience without thought, if one does not expand on great bliss, there is no bodhicitta, as Vajradhara said, it is established by measure. One should expand the bliss of emptiness itself. The nature of the meaning of what is called expansion, although it is exhausted as illusion in the object of focus, one's own experience appears manifestly in illusion, that awareness is called expansion. It is not expansion by cutting off each and every thought, therefore it is not expansion by contemplation of recollection. The mandala of knowable things, that appearance free from elaboration, appears in the form of vastness. Therefore, it is said that expansion is action. The king of antidotes is manifest. The reason for being separate from one and many. There is no need for clear light knowledge. Once the manifest elephant has been found, why search for the elephant's tracks? In the manifest appearance of great bliss, there is no need to search for scripture and recollection. Since experience is the nature of things, there is no fear of falling into nihilism. Since one does not think of anything as its essence, there is no fear of imputation. Since the bliss of the vessel and its contents is expanded, there is no fear of the arising of the enemy of afflictions. What is called action, doing or having done, one does not think of anything as virtue or sin, it is no different from action in a dream, therefore there is no fear of the three lower realms. When one thinks of anything, if one knows the appearance of that great bliss, then there is no need to search for another antidote. This mind of abandoning action is spontaneously accomplished.
Tibetan
་གནས། །ཇི་ལྟར་ཆུ་ལ་ཆུ་བཞག་དང་། །ཇི་ལྟར་མར་ལ་མར་བཞག་བཞིན། །རང་གིས་རང་གི་ཡེ་ཤེས་བཞིན། །ལེགས་མཐོང་གང་ཡིན་འདིར་ཕྱག་ཡིན། །དེ་ཉིད་གཉིས་མེད་མཆོད་པ་ཡིན། །གཉེན་པོ་སྟོང་ཉིད་ལྟ་བ་འདི། །སྡིག་པ་བཤགས་པའི་མཆོག་ཡིན་ཏེ། །མེ་དང་གྲང་བ་རེག་པ་བཞིན། །བདེ་སྟོང་མངོན་སུམ་འདི་དང་འགལ། །རྗེས་སུ་ཡི་རང་ལ་སོགས་དང་། །ཆོས་སྤྱོད་སྡོམ་པའི་ནང་ན་ནི། །དོན་དམ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཡིན་པས། །སྟོང་ཉིད་མངོན་སུམ་མཐོང་འདི་མཆོག །དཀྱིལ་འཁོར་སྦྱིན་སྲེག་བཟླས་བརྗོད་ཀྱི། །ནང་ན་བདེ་ཆེན་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག །གད་དང་གང་ལ་བློ་བཞག་པ། །དེ་དང་དེ་ཡི་བདེ་ཆེན་དུ། །ཤེས་ན་མལ་ཆ་གདན་དག་དང་། །གོས་དང་ཟས་ལ་སོགས་པ་དང་། །གཡོག་དང་གཉེན་བཤེས་འཁོར་རྣམས་ཀུན། །བདེ་ཆེན་ཤེས་པ་སྒོམ་པའི་མཆོག །བྱིས་པའི་བློ་ཅན་དངོས་ལ་ཞེན་པ་རྣམས། །རྣམ་པར་རྟོག་པས་རྟོག་པ་ཉིད་ལ་སྤྱོད། །དངོས་ རྣམས་ཐམས་ཅད་བཅོས་སུ་མེད་ན་ཡང་། །གྲུབ་མཐའ་ངན་པས་བསླད་པས་འཆོས་པར་བྱེད། །གདོད་ནས་འོད་གསལ་རྣམ་དག་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས། །བདེ་གཤེགས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡི་མཁྱེན་པར་མཉམ། །འཁོར་བའི་ཕུང་པོ་སྒྱུ་མ་རྣམ་དག་ཅེས། །ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུའི་སྣང་བ་སྒྱུ་མར་མཉམ། །གལ་ཏེ་སྒྱུ་མའི་རྒྱུན་ལ་བདེ་སྡུག་དང་། །དགའ་དང་སྡུག་པའི་བྱེ་བྲག་ཡོད་མིན་དང་། །དེར་སྣང་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་སྐྱེས་པ་ལ། །བདེ་སྡུག་ཐམས་ཅད་བདེ་བ་ཆེན་པོར་གཅིག །རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཐ་དད་འབྱེད་ན་ཡང་། །མི་རྟོག་ངང་ལ་རོ་གཅིག་གྱུར་པར་སྣང་། །དང་པོའི་ལས་ཅན་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ལ། །བདེ་བ་ལམ་དུ་བྱེད་པར་གསུངས་པ་ཡང་། །གང་ཞིག་བླ་མས་ཕན་པའི་ལུང་ཐོབ་ན། །བདེ་སྡུག་ཐམས་ཅད་བདེ་བ་ཆེན་པོར་འགྱུར། །དཔེར་ན་གསེར་དངུལ་ཟངས་ལྕགས་ཐ་དད་ཀྱང་། །གསེར་འགྱུར་རྩི་ཡི་ནུས་པའི་ཐབས་རྙེད་ནས། །ཐམས་ཅད་གསེར་མདོག་ཟངས་སུ་འགྱུར་བ་ལྟར། །སེམས་ཀྱང་བདེ་ཆེན་རོ་གཅིག་ངང་དུ་འགྱུར། །སྒྱུ་མ་སྨིག་རྒྱུ་དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་རྣམས། །རྟོག་དང་བྲལ་བ་སྟོང་པའི་རྣམ་པར་སྐྱེས། །དེ་བཞིན་སྒྱུར་སྣང་སེམས་ཀྱི་སྒྱུ་འདྲར་ཤེས། །བདེ་ཆེན་རྒྱས་གདབ་བདག་བྱིན་རླབས་པ་ལས། ། སྒྱུ་མའི་དཔེ་ཡིས་དོན་རྣམས་བཙལ་མེད་པས། །ཐམས་ཅད་སྒྱུ་འདྲ་རྨི་འདྲ་དགག་སྒྲུབ་མེད། །ཕྱག་རྒྱའི་ལམ་པས་བདེ་བ་སྟོང་པར་ཤེས། །ཐམས་ཅད་སྟོང་དང་མི་སྟོང་དགག་སྒྲུབ་མེད། །ཆོས་ཀྱི་དོན་གོ་སེམས་ཉིད་སྟོང་པ་ཤེས། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་ལ་ཡོད་མེད་ད
Chinese
之处。犹如水上置水般，犹如酥油上置酥油般，以自之自之本智般，何为善见即是此礼敬。其即是无二供养。对治空性之见，乃是忏罪之殊胜，如火与寒冷相触般，乐空现前与此相违。随喜等等，于行持佛法之总摄中，以胜义菩提心之故，现见空性此为殊胜。坛城火供诵念之，内中大乐坛城为殊胜。于何者之上安住心，于彼与彼之大乐中。知晓则卧具垫褥清净，衣物与食物等等，仆役与亲友眷属等一切，修持大乐觉性为殊胜。孩童心智者执着于实物者们，以分别念而行于分别念本身。实 物诸法虽皆不可改造，然因邪宗所染而作改造。本初即光明清净法界，与善逝法身之智无别。轮回蕴聚如幻清净云，与报身之显现如幻无别。若幻化之流有乐苦，有喜与不喜之差别否？于彼显现刹那刹那生起时，一切乐苦皆为大乐一味。虽以分别念而作区分，然于无分别之状态中显现为一味。对于最初之业力者各自之众生，亦曾宣说以乐为道，何者若得喇嘛之利益教言，一切乐苦皆转为大乐。譬如金银铜铁虽各异，然得金变药之能力方法后，一切皆如转为金色之铜般，心亦转为大乐一味之状态。幻化海市蜃楼乾闼婆城等，皆生起于离念空性之相中。如是转变之显现，当知如心之幻化。由大乐印持我加持故， 不以幻化之比喻寻求诸义，一切如幻如梦无有遮破与成立。以手印之道路知乐为空性，一切空与不空无有遮破与成立。通达佛法之义，知心性本空，于一切法有与无
English
place. Just as water is placed on water, just as butter is placed on butter, like one's own innate wisdom, whatever is seen as good is this prostration. That itself is non-dual offering. The antidote, the view of emptiness, is the supreme confession of sins, like fire and cold touching each other, bliss and emptiness manifest are contrary to this. Rejoicing and so on, within the summary of practicing Dharma, because of the ultimate Bodhicitta, seeing emptiness manifest is supreme. Mandala, fire offering, recitation, within that, the great bliss mandala is supreme. On whatever one places the mind, in the great bliss of that and that. Knowing that, bedding and cushions are pure, clothes and food and so on, servants and relatives, friends, retinue, all of them, meditating on the awareness of great bliss is supreme. Those with childish minds, attached to objects, use discrimination to act on discrimination itself. Objects Although all phenomena are unchangeable, they are transformed by being corrupted by evil doctrines. From the beginning, the Dharmadhatu is luminous and pure, equal to the wisdom of the Sugata Dharmakaya. The aggregates of samsara are said to be illusory and pure, the appearances of the Sambhogakaya are equally illusory. If there is happiness and suffering in the stream of illusion, and there is a difference between joy and sorrow, then when each moment arises in that appearance, all happiness and suffering are one in great bliss. Although differences are made by discrimination, they appear as one taste in the state of non-discrimination. It is also said that happiness is the path for each individual with initial karma, and if one receives the beneficial words of the lama, all happiness and suffering will be transformed into great bliss. For example, although gold, silver, copper, and iron are different, after finding the method of the power of gold-transforming medicine, just as everything is transformed into golden copper, the mind also transforms into a state of one taste of great bliss. Illusions, mirages, Gandharva cities, etc., all arise in the aspect of emptiness, free from thought. Likewise, know that the changing appearances are like the illusion of the mind. Because of the great bliss seal, my blessings, Without seeking meanings through the example of illusion, everything is like illusion, like a dream, without negation or establishment. Through the path of mudra, know bliss as emptiness, everything empty and not empty, without negation or establishment. Understanding the meaning of Dharma, knowing the nature of mind as empty, in all phenomena, existence and non-existence