Tibetan
མྱོང་། །ཞི་འགྱུར་དགེ་བ་སྤངས་པ་རྣམས་ལ་ནི། །གཅིག་ལ་གཅིག་ཟ་ཤིན་ཏུ་མི་བཟད་འབྱུང་། ཁ་ཅིག་མུ་ཏིག་བལ་དང་རུས་པ་ཁྲག །ཤ་དང་པགས་པའི་ཆེད་དུ་འཆི་བར་འགྱུར། །དབང་མེད་གཞན་དག་རྡོག་པ་ལག་པ་དང་། །ལྕག་དང་ལྕགས་ཀྱུ་རྣམས་ཀྱིས་བཏབ་སྟེ་བཀོལ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཚེ་ཚད་ནི། དུད་འགྲོ་རྣམས། མཆོག་རིང་བསྐལ་པའོ། །ཞེས་ཚེ་རིང་བས་བསྐལ་པ་ཙམ་ཐུབ་ཅིང་། ཐུང་བ་ངེས་མེད་དུ་བཤད་དོ། །དེ་ལྟར་ངན་འགྲོའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པ་ནི། ད་ལྟ་མེ་ནང་དུ་མཛུབ་མོ་བཅུག་ནས་ཞག་རེ་སྡོད་པ་དང་། དགུན་གྲང་སྒང་འཁྱགས་སྦུབས་སུ་གཅེར་བུར་སྡོད་པ་དང་། ཉིན་ཞག་ཁ་ཡར་བཟའ་བཏུང་མེད་པ་དང་། ལུས་ལ་སྦྲང་བུ་དང་ལྗི་ཤིག་གིས་སོ་བཏབ་པ་ཙམ་ཡང་བཟོད་པར་དཀའ་ན། དམྱལ་བ་ཡི་དྭགས་དུད་འགྲོ་རྣམས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཇི་ལྟར་བཟོད་སྙམ་དུ་ད་ལྟའི་རང་ཉམས་ལ་དཔགས་ནས་འཇིགས་སྐྲག་གི་སྐྱོ་ཤས་དང་ངེས་འབྱུང་དྲགས་པོས་བསྐུལ་ནས་དལ་འབྱོར་དོན་ཡོད་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་མཐོ་རིས་ཀྱི་ཉེས་དམིགས་བསམ་པ་ནི། བསོད་ནམས་ཆ་མཐུན་གྱི་དགེ་བའི་ལས་ལམ་ཆུང་འབྲིང་ཆེན་པོར་བསགས་པ་ལས་མི་དང་འདོད་ལྷ་དང་། ཁམས་གོང་མའི་ལྷར་རིམ་པ་བཞིན་སྐྱེས་ནས་དེ་དང་དེའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ བདེ་བ་ལ་སྤྱོད་དོ། །དེས་ན་ངན་སོང་ན་བདེ་བའི་སྐབས་མེད་པས་བདེ་འགྲོ་ཐོབ་པའི་ཐབས་ལ་འབད་པར་བྱའོ་སྙམ་ན། འཁོར་བ་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་སྙིང་པོ་མེད། ངན་འགྲོར་དེ་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་བར་མ་ཟད། མཐོ་རིས་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་པར་བསམ་དགོས། དེ་ལ་མིའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པ། ལྷ་མིན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པ། ལྷའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་མིའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པ་ནི། དེ་ལ་སྤྱིར་སྐྱེ་བའི་ཚེ་མའི་མངལ་དོག་ཅིང་མུན་ནག་དྲི་ང་བ་ཚ་གྲང་གི་འགྱུར་ལྡོག་བཟོད་དཀའ་བ་དེར་ཟླ་བ་བགྲངས་ནས་སྡོད་དགོས། དེ་ནས་མགོ་མཇུག་ལྡོག་ནས་འཇུར་མིག་ནས་དྲངས་པ་ལྟ་བུ་དང་། རེག་པ་དང་ཚེར་ལྕག་བྲབས་པ་ལྟ་བུ་དང་། ལག་ཏུ་བླངས་ཚེ་བྱིའུ་ཁྲས་ཁྱེར་བ་ལྟ་བུའི་སྡུག་བསྔལ་ཡོད་པར་འདུག །དེ་ནས་རྒས་པའི་ཚེ་ཁ་དོག་ཉམས་པས་ལུས་ཀྱི་མདངས་མི་སྡུག་པས་སྔོ་ནག་ཐལ་ཁ། མགོ་དཀར། དབང་པོའི་བཀྲག་དབྱིབས་ཉམས་པས་སོ་གོག །ལུས་རྒུར་ཞིང་ཡན་ལག་འཁྱོགས། ཤ་སྐམ། པགས་པ་ལྷོད། གདོང་བྱད་གཉེར་མས་གང་། མཐུ་ཉམས་པས་ལྡང་བ་དཀའ། འགྲོ་ན་འཁྱོར། འདུག་ན་བུབ། སྨྲ་ན་ལྡབ་ལྡིབ་ཏུ་འགྱུར། དབང་པོ་ཉམས་པས་
Chinese
体验。 寂灭舍弃善业者， 互相啖食极难忍。 有些为珍珠毛与骨血， 肉与皮革之故而死灭。 无权者被脚与手， 鞭与铁钩击打而役使。 如是说。 寿命者， 旁生等， 最长一劫也。 如是说寿命长者能活一劫之久， 短者不定。 如是思维恶趣之痛苦者， 如今将手指放入火中住一日， 冬季寒冷雪堆中赤身裸体而住， 昼夜不食， 身上蚊蝇虱子叮咬也难以忍受， 何况地狱饿鬼旁生等之痛苦如何能忍受， 如是依现在之自身体验而生起恐惧之悲伤与强烈之出离心， 使暇满具有意义。 二者，思维高处的过患， 依福德相应的善业道，积聚小中大之业，次第转生为人与欲天，以及上界之天，享受彼彼处境之安乐。 如是恶趣无安乐之时，当勤奋获得善趣之方法，如是思者，轮回一切皆是痛苦之自性，故无有实义。 不仅恶趣如是痛苦，高处亦当思维是痛苦之自性。 其中思维人之痛苦，思维非天之痛苦，思维天之痛苦三者，初者思维人之痛苦者， 其中总的来说，出生之时，母胎狭窄黑暗气味恶心，冷热变化难以忍受，于其中数月而住。 之后头尾颠倒从产道拉出一般， 触感如荆棘鞭打一般， 取在手中如小鸟被老鹰抓走一般有痛苦。 之后衰老之时，颜色退却，身体光泽不悦意，故青黑灰白， 头白。 官能之光彩形象退却，故牙齿脱落。 身体佝偻四肢弯曲。 肉干枯。 皮肤松弛。 面容布满皱纹。 体力衰退故难以站立。 行走则蹒跚。 坐则摇晃。 说话则语无伦次。 官能衰退故
English
Experience. For those who abandon virtuous deeds and attain quiescence, they devour each other, which is extremely unbearable. Some die for the sake of pearls, wool, bones, blood, flesh, and skin. Others, without power, are struck and exploited with feet, hands, whips, and iron hooks. Thus it is said. As for lifespan, the lifespan of animals is at most a kalpa. It is said that the longest-lived can live for a kalpa, while the shortest is uncertain. Therefore, contemplating the suffering of the lower realms means that even enduring putting a finger in fire for a day, staying naked in a cold snowy pit in winter, or going without food and drink for a day and night, or being bitten by mosquitoes and lice on the body is difficult to bear. How much more unbearable is the suffering of hell beings, hungry ghosts, and animals? Based on one's own current experience, one should be motivated by intense fear, sorrow, and renunciation to make this precious human life meaningful. Secondly, contemplating the faults of higher realms means that by accumulating small, medium, and large virtuous deeds corresponding to merit, one is born successively as humans, desire realm gods, and gods of higher realms, and enjoys the happiness of those respective states. Therefore, since there is no opportunity for happiness in the lower realms, one should strive to attain the higher realms. However, one should think that all of samsara is of the nature of suffering and therefore without essence. Not only are the lower realms so painful, but one should also think that the higher realms are of the nature of suffering. Among these, there are three: contemplating the suffering of humans, contemplating the suffering of asuras, and contemplating the suffering of gods. First, contemplating the suffering of humans: In general, at the time of birth, one must stay for months in the mother's womb, which is narrow, dark, foul-smelling, and where the changes of hot and cold are unbearable. Then, one experiences suffering like being pulled out of the birth canal head first, like being whipped with thorns, and like a bird being carried away by a hawk when taken in hand. Then, at the time of aging, the color fades, and the body's complexion becomes unattractive, so it becomes bluish-black and ashen. The hair turns white. The radiance and form of the senses deteriorate, so the teeth fall out. The body becomes hunched and the limbs crooked. The flesh dries up. The skin loosens. The face is filled with wrinkles. Strength diminishes, so it is difficult to stand. Walking becomes staggering. Sitting becomes wobbly. Speaking becomes stammering. The senses deteriorate, so
Tibetan
མིག་མི་གསལ་ ཞིང་རྣ་བ་འོན། ལོངས་སྤྱོད་ཉམས་པས་ཁ་ཟས་ཉུང་ན་བཀྲེས། མང་ན་མི་འཇུ་བ་སོགས་འདོད་ཡོན་ལ་སྤྱད་དུ་མེད་ཅིང་ཀུན་གྱི་ཡིད་དུ་མི་འོང་བའོ། །ཡང་སྔོན་ལས་འཕྲལ་རྐྱེན་གྱིས་འབྱུང་བཞི་འཁྲུགས་པའི་ནད་ཀྱིས་བཏབ་པས་ཟུག་རྔུ་ལྡང་ཞིང་ལུས་རྒུད། འདོད་པའི་བཟའ་བཏུང་དང་གཉིད་སོགས་ལ་སྤྱོད་པའི་དབང་མེད། མི་འདོད་པའི་སྨན་དང་དཔྱད་སོགས་བརྟེན་ཅིང་འཆི་བར་དོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་མཐའ་མེད། འཆི་བའི་ཚེ་སྨན་དཔྱད་རིམ་གྲོ་ཅི་བྱས་ཀྱང་མ་ཕན་པར་སྔར་འབད་པས་བསྒྲུབས་པའི་ལོངས་སྤྱོད་དང་དབང་ཐང་འཁོར་གྲོགས་ཐམས་ཅད་དང་། ཕངས་ཤིང་སྡུག་པའི་ལུས་ཀྱང་བཞག་སྟེ་གནད་གཅོད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་དྲག་པོ་དང་བཅས་ནས་འཆི་བར་འགྱུར་རོ། །སྡུག་བསྔལ་བཞི་པོ་དེ་མི་སྤྱི་མཐུན་དུ་མྱང་དགོས་པར་མ་ཟད་བྱེ་བྲག་གི་སྡུག་བསྔལ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་བཞི་པོ་དེ་ཤས་ཆུང་བའི་བར་སྐབས་སུ་ཡང་། ལོངས་སྤྱོད་མངའ་ཐང་སོགས་ཚེ་འདིའི་བདེ་འབྱོར་ཕྲ་མོ་སྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་ལུས་སྲོག་ཐེད་ལ་བོར་ནས་དཀའ་བ་ཇི་སྙེད་ཅིག་བྱས་ཀྱང་འདོད་པའི་དོན་མ་འགྲུབ་པའི་སྡུག་བསྔལ། ཚ་གྲང་བཀྲེས་སྐོམ་ནད་གདོན་དགྲ་ཇག་སོགས་ཡིད་དུ་མི་འོང་བའི་རྐྱེན་དང་ཕྲད་པའི་སྡུག་བསྔལ། གཉེན་གྲོགས་འཁོར་འདབས་ལོངས་སྤྱོད་སོགས་དགའ་བདེ་སྐྱིད་པའི་དཔལ་དང་བྲལ་བའི་སྡུག་བསྔལ། མདོར་ན་འབྱོར་ལྡན་རྣམས་འཁོར་དང་ལོངས་སྤྱོད་ཇི་ཙམ་ཆེ་བ་ལྟར་དེ་དག་བསྲུང་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཡང་ཆེ་ལ། དབུལ་པོ་ རྣམས་ཟས་གོས་སོགས་འདོད་པའི་ཡོ་བྱད་བཙལ་ཡང་མ་རྙེད་པའི་ཕོངས་པའི་སྡུག་བསྔལ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། སྐྱེས་རབས་ལས། གཅིག་ནི་བསྲུང་བས་ཉོན་མོངས་ལ། །གཉིས་པ་འཚོལ་བས་ཤ་ཐང་ངོ་། །ཕྱུག་གམ་ཡང་ན་དབུལ་ཡང་རུང་། །གང་ནའང་དགའ་བ་མེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས་ཀྱང་། མཆོག་ལ་ཡིད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཏེ། །ཐ་མལ་རྣམས་ལ་ལུས་སྐྱེས་སོ། །སྡུག་བསྔལ་གཉིས་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་འདི། །ཉིན་རེ་བཞིན་ནི་འཇོམས་པར་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རང་ཅག་གི་མངོན་དུ་གྱུར་པ་འདི་ཀས་མཚོན་པའོ། །གཉིས་པ་ལྷ་མིན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པ་ནི། དང་པོར་ལྷའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་དཔལ་རྣམས་མཐོང་བའི་ཚེ། དེ་ལ་ཕྲག་དོག་པས་ཡིད་ལ་མི་བཟོད་པའི་གདུང་བ་དྲག་པོ་རྟག་ཏུ་ཡོད་ཅིང་། དུས་དུས་ན་ལྷ་དང་འཐབས་པ་ལས། ལྷ་མིན་བསོད་ནམས་མཐུ་ཆུང་བས་གསོད་པ་དང་བརྡེག་པ་དང་ཡན་ལག་གཅོད་པ་དང་འདྲལ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་དྲག་པོ་འབྱུང་
Chinese
眼睛看不清楚而且耳朵也聋了。享用衰退，食物少了就饥饿，多了就消化不了等等，对于所欲之物无法享用，而且不合所有人的心意。还有，由于前世的业力和突发事件，四大不调的疾病侵袭，导致疼痛加剧，身体衰弱。对于想要的饮食和睡眠等无法享用。不得不依赖不想要的药物和治疗等，并且有对死亡的恐惧，痛苦无边无际。死亡的时候，无论药物治疗仪式做了什么都没有用，以前努力获得的享用和权势，所有的眷属朋友，以及珍惜爱恋的身体也都要留下，伴随着剧烈的断命痛苦而死去。这四种痛苦不仅是所有人共同要经历的，而且个别的痛苦，即使在四种痛苦比较轻微的间隙中，为了获得享用、权势等今生的微小安乐，不惜付出生命，经历了无数的艰难困苦，也无法实现愿望的痛苦。遇到寒冷、炎热、饥饿、干渴、疾病、邪魔、敌人、盗贼等不悦意的因缘的痛苦。与亲友、眷属、享用等喜悦安乐的荣耀分离的痛苦。总之，富裕的人眷属和享用越多，守护这些的痛苦也越大。贫穷的人寻找食物、衣服等想要的物品却找不到，具有贫困的痛苦。如《本生经》中所说：“一是守护而烦恼，二是寻找而疲惫。富或贫，无论哪种，都不会感到快乐。”。《四百论》中也说：“ श्रेष्ठों मनस्तापस्तथा हीनेषु कायिकः। दुःखद्वयेनेदं जगत् प्रतिक्षणं हन्यते॥ (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音， श्रेष्ठों मनस्तापस्तथा हीनेषु कायिकः। दुःखद्वयेनेदं जगत् प्रतिक्षणं हन्यते॥，śreṣṭhoṃ manastāpastathā hīneṣu kāyikaḥ। duḥkhadvayenedaṃ jagat pratikṣaṇaṃ hanyate॥， श्रेष्ठों मनस्तापस्तथा हीनेषु कायिकः। दुःखद्वयेनेदं जगत् प्रतिक्षणं हन्यते॥) 最胜者有精神的痛苦，同样下劣者有身体的痛苦。这世界被两种痛苦，日日摧毁。”正如所说，我们亲眼所见的这些就是例证。第二，思维非天（阿修罗）的痛苦。首先，看到天人的圆满荣耀时，因为嫉妒，心中总是怀有难以忍受的剧烈痛苦。时时与天人争斗，由于非天（阿修罗）的福德力量弱小，遭受杀害、殴打、肢解等剧烈痛苦。
English
Eyes are unclear and ears are deaf. Enjoyment diminishes, if food is little, there is hunger, if much, it cannot be digested, etc. One cannot enjoy desirable things, and it is not pleasing to everyone. Also, due to past karma and sudden events, the four elements are disturbed by disease, causing pain to increase and the body to weaken. One has no control over enjoying desired food, drink, and sleep. One has to rely on unwanted medicine and treatments, and there is endless suffering from the fear of death. At the time of death, no matter what medicine, treatment, or rituals are done, they are of no help. All the enjoyments, power, retinue, and friends that were previously attained with effort, and even the cherished and beloved body, must be left behind, and one dies with intense suffering of being cut off from life. These four sufferings must be experienced by everyone in general, and even in the intervals when the four sufferings are relatively minor, there are also specific sufferings. Even if one risks life and limb and endures countless hardships to achieve small comforts in this life, such as enjoyment and power, there is the suffering of not achieving one's desires. There is the suffering of encountering unpleasant conditions such as cold, heat, hunger, thirst, disease, evil spirits, enemies, and thieves. There is the suffering of being separated from the glory of joy and happiness, such as relatives, friends, retinue, and enjoyment. In short, the more retinue and enjoyment the wealthy have, the greater the suffering of protecting them. The poor, on the other hand, search for desired items such as food and clothing but cannot find them, and they are filled with the suffering of poverty. As it says in the Jataka: "One is tormented by guarding, two is exhausted by searching. Whether rich or poor, in neither is there happiness." And in the Four Hundred Verses it says: " श्रेष्ठों मनस्तापस्तथा हीनेषु कायिकः। दुःखद्वयेनेदं जगत् प्रतिक्षणं हन्यते॥ (Tibetan, Devanagari, Romanized Sanskrit, Literal Chinese meaning: श्रेष्ठों मनस्तापस्तथा हीनेषु कायिकः। दुःखद्वयेनेदं जगत् प्रतिक्षणं हन्यते॥, śreṣṭhoṃ manastāpastathā hīneṣu kāyikaḥ। duḥkhadvayenedaṃ jagat pratikṣaṇaṃ hanyate॥, श्रेष्ठों मनस्तापस्तथा हीनेषु कायिकः। दुःखद्वयेनेदं जगत् प्रतिक्षणं हन्यते॥) The best have mental suffering, and the inferior have bodily suffering. This world is destroyed moment by moment by two sufferings." As it is said, these are examples of what we have directly experienced. Second, contemplating the suffering of the Asuras (demigods). First, when they see the perfect glory of the gods, they are always filled with intense, unbearable suffering due to jealousy. From time to time, they fight with the gods, and because the Asuras have less merit and power, they suffer intense suffering from being killed, beaten, having their limbs cut off, and being torn apart.