Tibetan
་འདས་འཁྲུགས་ཤན་འབྱེད་དུས་སོས་དལ་དུ་སྡོད་པ་ཅི་ལ་ཁོམ་སྙམ་དུ་བརྩོན་འགྲུས་དྲགས་པོས་སེམས་འཚོལ་ལ་འབད། བླ་མས་རྙེད་དམ་མ་རྙེད་ཇི་ལྟར་འདུག་ཅེས་ཡང་ཡང་བསྐྱར་ནས་འདྲི། དངོས་པོ་འདི་འདྲ་བ་ཞིག་འདུག་ཅེས་བདེན་འཛིན་ཨ་ འཐས་དང་། ཅང་མེད་སྟོང་པར་འདུག་ཅེས་ཚོད་དཔོགས་དང་། མ་རྙེད་པས་ཡེ་ནས་མེད་པ་ཞིག་གམ་ཡོད་པ་རང་ནི་ཡོད་ལས་ཆེ་སྟེ་མ་རྙེད་པ་ཞིག་ཡིན་ནམ། ཞེས་བློ་ཐག་མ་ཆོད་པ་ད་དུང་བསྐྱར་ནས་རྩ་བ་གཅོད་དུ་བཅུག་ཅིང་འདྲི། བལྟས་པས་མ་མཐོང་བཙལ་བས་མ་རྙེད་པས་དོན་ལ་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པ་ཞིག་ཡིན་ནམ་ཟེར་ན་ཁྲིད་ཚུད་པ་ཡིན་པས་བཞག་ཐབས་བསྟན་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ཁྲིད་ཚུད་ནས་བཞག་ཐབས་བསྟན་པ་ནི། དེ་ལྟར་བཙལ་བས་མ་རྙེད། བཟུང་བས་མ་ཟིན། བལྟས་པས་ཅི་ཡང་མ་མཐོང་། ཅི་ཡང་མ་ཡིན་ཞིང་ངོས་གཟུང་རྒྱུ་མེད་པའི་གཤིས་ལུགས་དེ་ཀའི་ངང་ལ་གློད་དེ། འབོལ་ལེ། ཤིག་གེ །སལ་ལེ། སེང་ངེ་མ་བཅོས་པར་གཞག །རྣམ་རྟོག་གི་ཡིད་བྱེད་གང་གིས་ཀྱང་མ་བསླད་པར་ཧད་དེ་གཞག །ཡུལ་བཟང་ངན་གྱིས་མ་བསྒྱུར་བར་གང་ཤར་གྱི་སྟེང་དུ་རྗེན་ནེ་གཞག །བསྒོམ་རྒྱུ་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མེད་ཅིང་ཡེངས་སུ་སྐད་ཅིག་ཀྱང་མེད་པའི་ངང་ལ་སོ་ཁད་དེ་གཞག་གོ །གསུམ་པ་ནམ་མཁའ་སྒོ་འབྱེད་ལ་བརྟེན་ནས་ངོ་སྤྲད་པ་ནི། དོན་ཁྲིད་དུ་སྒོམ་ངོ་སྤྲད་པ་དང་། ཚིག་ཁྲིད་དུ་སྒོམ་གཏན་ལ་དབབ་པ་དང་། ཉམས་ཁྲིད་དུ་སྒོམ་བསྐྱང་བར་བྱ་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཁྱེད་རང་རྣམས་ལུས་གནད་ཆོས་བདུན་བཅའ། རླུང་རང་སོར་ཞོག །མིག་བར་སྣང་ལ་ཆེར་གྱིས་ལྟོས། སེམས་བཟོ་བཅོས་མེད་པར་ཧད་དེ་ཞོག །དེ་ཁའི་ངང་ལས་མིག་སྣ་རྩེར་ཞོལ་གྱིས་ཕབ་ལ་ཁ་ནང་ལོག་གི་ ཤེས་པས་སེམས་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ཆེར་རེ་ལྟོས་དང་། བལྟས་པས་གང་དུའང་མ་མཐོང་ཞིང་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་པ་སྟོང་གསལ་ཡུལ་མེད་དུ་ལྷག་གེ་བ། ངོས་གཟུང་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་ཞིང་རང་སྣང་ས་ལེ་བ་ཅིར་ཡང་འཆར་དུ་གཏུབ་པ་འདི་ཀ་དོན་དམ་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། །ཞེས་གནས་ཐོག་ནས་ངོ་སྤྲད། ཡང་ཁྱེད་རང་རྣམས་རྣམ་རྟོག་ཞིག་ཐོལ་གྱིས་སྐྱེར་ཆུག་ལ་དེ་ཀ་ལ་ཆེད་ཀྱིས་ལྟོས་དང་སེམས་གནས་པའི་ངང་ནས་རྣམ་རྟོག་སྐྱེས་པའི་ཚེ་ནའང་སྐྱེ་བཞིན་པའི་དུས་དེ་ཀ་ལ་བལྟས་པས་ངོས་གཟུང་མེད། རྣམ་རྟོག་ཤར་ནས་རུ་མ་མ་འགགས་པར་ཡོད་པའི་སྐབས་དེ་ཉིད་ནའང་འདི་ལྟ་བུ་ཞེས་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པས་ངོས་གཟུང་མེད། རྣམ་རྟོག་ཡལ་བའི་ཚེ་ནའང་འདི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཏུ་ཐིམ་འདི་ལྟར་ཡལ་ཞེས་དམི
Chinese
区分已逝混乱之时，心想哪有闲暇安住，以极大的精进努力寻觅心。上师反复询问，找到了吗？没找到吗？情况如何？如果说有这么个东西，就成了实执（藏文，བདེན་འཛིན་，梵文天城体，satya graha，梵文罗马拟音，satyagraha，真执）的耽著，如果猜测说是空无所有的空性，因为没有找到，所以是根本没有的东西呢，还是本来就有的东西更有可能，只是没找到呢？这样犹豫不决，还反复让人断除根本，并进行询问。如果说，看了也看不到，找也找不到，实际上是什么也没有成立的东西，那就是入了窍诀，应该教给安住的方法。第二，入了窍诀后，教给安住的方法是：像这样寻找也找不到，抓住也抓不住，看也什么都看不到，什么也不是，没有可以指认的自性，就在那样的状态中放松，松弛，舒坦，坦然，不做任何改造地安住。不要被任何分别念的作意所扰乱，愣愣地安住。不要被好坏的对境所左右，在任何显现之上赤裸裸地安住。不要有丝毫的修持，也不要有片刻的散乱，就这样松松地安住。第三，依靠虚空开显来认识自性是：在意义窍诀中，认识禅修；在词语窍诀中，确定禅修；在体验窍诀中，修持禅修。第一是：你们都要以七支坐法端身正坐，气息自然放松，眼睛大大地看着虚空，心无造作地愣愣安住。在那样的状态中，眼睛稍微向下看鼻尖，然后以内返的觉性，好好地看着自心的本性，看了也什么都看不到，什么也不是，空明无处可住，一切都空空荡荡的。远离一切的执着，自现清明，能够显现任何东西，这就是究竟的般若波罗蜜多（藏文，ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ，梵文天城体，prajñāpāramitā，梵文罗马拟音，prajñāpāramitā，智慧到彼岸）。像这样当场认识。还有，你们让分别念突然生起，然后特意地看着它，在心安住的状态中，当分别念生起的时候，在生起的那一刻看着它，没有执着。分别念生起后，在还没有停止的时候，就在那个时候，也无法成立这是什么，所以没有执着。分别念消失的时候，也不是融入到某个东西里，也不是这样消失，没有特
English
When distinguishing the past confusion, thinking there is no time to stay leisurely, strive to search for the mind with great diligence. The Lama repeatedly asks, have you found it? Have you not found it? What is the situation? If you say there is such a thing, it becomes the clinging of truth-grasping (Tibetan: བདེན་འཛིན་, Sanskrit Devanagari: satya graha, Sanskrit Romanization: satyagraha, literal meaning: truth-grasping), if you guess that it is empty and devoid of everything, because you have not found it, is it something that does not exist at all, or is it more likely that it exists but you just haven't found it? Hesitating like this, repeatedly ask people to cut off the root and inquire. If you say that you can't see it when you look, and you can't find it when you search, and in reality, nothing is established, then you have entered the key instruction, and you should be taught how to abide. Second, after entering the key instruction, the method of abiding is taught: Like this, searching does not find it, grasping does not seize it, looking does not see anything, it is nothing, and there is no self-nature that can be identified, just relax in that state, loosen, relax, and abide naturally without any modification. Do not be disturbed by any conceptual mind, abide blankly. Do not be swayed by good or bad objects, abide nakedly on whatever arises. Do not have the slightest practice, and do not have a moment of distraction, just abide loosely. Third, relying on the opening of the sky to recognize the nature is: In the meaning key instruction, recognize meditation; in the word key instruction, determine meditation; in the experience key instruction, practice meditation. The first is: All of you should sit upright in the seven-point posture, let the breath relax naturally, look at the sky with wide eyes, and abide blankly without any fabrication. In that state, look down slightly at the tip of the nose, and then with the inward-turning awareness, look carefully at the nature of your own mind, looking and seeing nothing, nothing at all, emptiness and clarity with nowhere to abide, everything is empty and vast. Separated from all attachments, self-appearance is clear, able to manifest anything, this is the ultimate Prajñāpāramitā (Tibetan: ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ, Sanskrit Devanagari: prajñāpāramitā, Sanskrit Romanization: prajñāpāramitā, literal meaning: perfection of wisdom). Recognize it on the spot like this. Also, you let a thought suddenly arise, and then deliberately look at it, in the state of the mind abiding, when the thought arises, looking at it at the moment of arising, there is no clinging. After the thought arises, before it has stopped, at that moment, it cannot be established what this is, so there is no clinging. When the thought disappears, it is not integrated into something, nor does it disappear like this, there is no specifi
Tibetan
གས་སུ་མེད། དེ་བས་ན་སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་གྱི་སྣང་བ་འདི་ཐམས་ཅད་འཆར་སྒོ་མ་འགགས་པ་ཙམ་མ་གཏོགས། གང་དུའང་ངོས་གཟུང་མེད་པ་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་བསམ་མེད་བརྗོད་མེད་དམིགས་མེད་ཕྱལ་བ་དེ་ཁའི་ངང་ལ་ཙེན་གྱིས་ཞོག །ལྷོད་ཀྱིས་ཀློད། ཁྲེས་སེ་བོར། རྒྱང་གིས་སྐྱུར་ལ་སྒོམ་པའི་བློ་དང་ཕྲོལ་ལ་ཞོག་དང་། འདི་ཀ་གདོད་མའི་གནས་ལུགས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་སྤྲོས་བྲལ་དོན་དམ་པ་སོགས་ཐ་སྙད་ཀྱི་སྒོ་ནས་མིང་ཇི་སྙེད་ཅིག་བཏགས་ཀྱང་། དོན་རང་སེམས་སྐད་ཅིག་མ་བསམ་བརྗོད་བྲལ་བ་འདི་ཀ་ལགས་པས། དེ་ཀ་རང་ངོ་ཤེས་ ཙམ་གྱི་དྲན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་གང་ཤར་གྱི་རང་ངོ་ལ་བསལ་བཞག་མེད་པར་གློད་ནས་འཇོག་པ་སྟེ། མ་གཅིག་གི་ཞལ་ནས། གྲིམ་གྱིས་སྒྲིམས་ལ་ལྷོད་ཀྱིས་ཀློད། །སྒོམ་པའི་གནད་ཅིག་དེ་ན་གདའ། །ཞེས་གསུངས། མདོར་ན་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཀྱི་འཁྲུལ་པ་ཙམ་སྟེ། རང་སྣང་རིས་མེད་སེམས་ཉིད་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པས་སྟོང་པ་ཉིད། སྟོང་པའི་རང་མདངས་ཅིར་ཡང་སྣང་ཞིང་སྣང་དུས་ཉིད་ནས་སྟོང་པས་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་དེ་ཀ་རང་གི་ཁ་ནང་དུ་ཕྱོགས་ཏེ་རིག་པར་བྱ་བ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། སོ་སོ་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་སྤྱོད་ཡུལ་བ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་ཚིག་ཁྲིད་དུ་སྒོམ་གཏན་ལ་དབབ་པ་ནི། སློབ་དཔོན་གསུམ་ལ་བསྟེན་ནས་ངོ་སྤྲོད་པ་སྟེ། དང་པོ་གསུང་རབ་ལུང་གི་སློབ་དཔོན་ནི། དེ་ལྟར་ངོ་སྤྲད་པས་སེམས་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་སྐྱེ་མེད་སྤྲོས་པའི་མཐའ་དང་བྲལ་བ་དེ་ཀ་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོངས་པ་སྟེ། སྡུད་པ་ལས། ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པར་ཡོངས་སུ་ཤེས་གྱུར་པ། །འདི་ནི་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་མཆོག་སྤྱོད་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་། གཟུགས་ཀྱང་མི་མཐོང་ཚོར་བ་དག་ཀྱང་མི་མཐོང་ཞིང་། །འདུ་ཤེས་མཐོང་བ་མེད་ལ་སེམས་ཀྱང་མི་མཐོང་ཞིང་། །གང་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་དང་སེམས་ཡོད་མཐོང་མེད་པ། །འདི་ནི་ཆོས་མཐོང་ཡིན་ཞེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས། །ཞེས་དང་། མྱང་འདས་ལས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དོན་དམ་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། དོན་དམ་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་སོ། །སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟོང་པ་དང་མི་སྟོང་པ་གཉིས་ཀ་མཐོང་བའོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་དབུ་མ་མཐའ་གཉིས་དང་བྲལ་བ་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོགས་མདོ་རྒྱུད་ཀྱི་བཀའ་ལུང་མང་པོ་དཔུང་གཉེན་དུ་དྲངས་ཏེ་ངེས་ཤེས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་གསུང་སྒྲོས་མན་ངག་གི་སློབ་
Chinese
没有其他。因此，生、灭、住三者的显现，都只是显现之门没有止息而已。在任何地方都无法确定，无有能所、无思无言、无有对境的散乱状态，就在这种状态中放松。松开，扔掉，远远地抛开，放下修行的心。这就是原始的本性，般若波罗蜜多，诸佛的密意，离戏的胜义谛等等，虽然以名言的方式安立了种种名称。但实际上，就是自己的心念刹那间离思离言。因此，仅仅依靠认识到这一点，对于任何显现的自性，不作取舍，放松安住。如玛吉拉准空行母所说：“紧紧地收紧，然后松松地放开，这就是修行的要诀。”总而言之，一切显现都只是心的幻觉。自显无别，心性在任何方面都没有成立，所以是空性。空性的自光在任何方面都显现，并且在显现的同时就是空性，因此显现与空性双运，要将它转向自身内部去认识，除此之外没有其他。如经中所说：“各自自证的智慧所行境。”第二，在词句引导中确定禅修，依靠三位上师来认识。首先是经论之语的上师：如此认识之后，心性空性，无生，远离戏论之边，这就是本来的实相，一切佛的密意。《摄颂》中说：“诸法无自性，完全了知者，此乃胜般若，波罗蜜多行。”又说：“色亦不可见，受等亦不见，想蕴见亦无，心识亦不见，何者有识心，有想亦不见，如是见法者，如来之所说。”又《涅槃经》中说：“所谓佛性，即是心性胜义空性，胜义即是智慧。所谓空性，即是见空与不空二者。佛性即是远离二边的中观。”等等，引用众多经续的教证作为后盾，从而生起定解。第二是口耳传承窍诀的上师：
English
There is nothing else. Therefore, all the appearances of arising, ceasing, and abiding are merely the unceasing flow of manifestation. There is no grasping onto anything, no subject or object, no thought or speech, no aimless wandering. Just relax in that state. Loosen, let go, cast far away, and release the mind of meditation. This is the original nature, Prajnaparamita, the intention of the Buddhas, the ultimate truth free from elaboration, and so on. Although many names are given through the gateway of terminology, in reality, it is just one's own mind, a moment free from thought and speech. Therefore, relying on the memory of simply recognizing that, without accepting or rejecting whatever arises, relax and abide. As Machig Labdrön said, "Tightly tighten, then loosely loosen, that is the key to meditation." In short, all appearances are merely illusions of the mind. Self-appearance is undifferentiated, and the nature of mind is not established in any way, so it is emptiness. The self-radiance of emptiness appears in every way, and since it is empty from the very moment of appearing, it is the union of appearance and emptiness. Turn that towards your own inner face and recognize it; there is nothing else. As it is said in the sutras, "The field of activity of the wisdom of individual self-awareness." Second, to settle meditation through verbal instructions, rely on three teachers to gain introduction. First, the teacher of scriptural authority: Having been introduced in this way, the nature of mind is emptiness, unborn, free from the extremes of elaboration. This is the actual nature, the intention of all the Buddhas. The Condensed Prajnaparamita Sutra says, "Those who fully know that all phenomena are without inherent nature, this is the supreme practice of Prajnaparamita." And, "Form is not seen, feelings are not seen, perception is not seen, consciousness is not seen, whatever has consciousness and mind is not seen, thus the Tathagata said that this is seeing the Dharma." Also, the Nirvana Sutra says, "The so-called Buddha-nature is the ultimate emptiness of the nature of mind, and the ultimate is wisdom. The so-called emptiness is seeing both emptiness and non-emptiness. The Buddha-nature is to be understood as the Middle Way, free from the two extremes." And so on, cite many teachings from sutras and tantras as support, thereby generating certainty. Second, the teacher of oral transmission and pith instructions: