Tibetan
སྨྲ་བ་སོགས་བཅུ་ནི་དགེ་བ་བཅུ་ཡིན་ལ། འཇུག་པའི་ལས་གཞན་གྱི་སྲོག་སྐྱོབ་པ། སྦྱིན་པ་གཏོང་བ། ཚངས་སྤྱོད་ལ་གནས་པ། བདེན་པ་སྨྲ་བ། མི་མཛའ་བ་བསྡུམ་པ། ཞི་དེས་འཇམ་པོ་སྨྲ་བ། དོན་དང་ལྡན་པ་ཁོ་ན་སྨྲ་བ། ཆགས་པ་ཆུང་ཞིང་ཆོག་ཤེས་པ། བྱམས་པས་ཕན་སེམས་བསྐྱེད་པ། ལས་འབྲས་སོགས་ལ་ཡིད་ཆེས་པས་དད་པ་རྣམ་གསུམ་སྐྱེད་པ་སྟེ་འབྲས་བུ་རྒྱུ་མཐུན་སོགས་གསུམ་གོང་ལས་ལྡོག་པ་མྱོང་། དགེ་བ་བཅུ་ཆེར་སྤྱད་པས་ལྷ། འབྲིང་པོས་མི་ལུས་ཐོབ། དགེ་བ་ཡིན་ཡང་བསམ་པ་མ་དག་པ་སོགས་མི་དགེ་བ་དང་འདྲེས་པས་ལྷ་མིན་དུ་སྐྱེ། དགེ་བ་བཅུ་ནི་འདི་ཕྱི་ཀུན་ཏུ་བདེ་ལེགས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པས་དུས་རྟག་ཏུ་དགེ་བ་འབའ་ཞིག་བསྒྲུབ་པར་བགྱིའོ་སྙམ་དུ་བསམ་མོ། །ལྔ་པ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ནི། དེ་ལྟར་ངན་སོང་གི་སྡུག་བསྔལ་བཟོད་པའི་ཐབས་མེད་པས་གནས་ ངན་དེར་མི་སྐྱེ་བའི་སྐྱབས་གནས་ཞིག་མི་ཚོལ་ཀ་མེད་དུ་སོང་། འཁོར་བ་ངན་སོང་གི་སྡུག་བསྔལ་ལས་སྐྱོབ་ཐུབ་པ་ནི་རང་སྡུག་བསྔལ་དེ་ལས་ཐར་པ་ཞིག་དགོས་པས་ཚངས་པ་བརྒྱ་བྱིན་ལྟ་བུ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཆེན་པོ་སུས་ཀྱང་སྐྱོབ་མི་ཐུབ། མདོ་སྡེ་མྱ་ངན་འདས་ཆེན་ལས། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སོང་བ། །འཇིགས་པ་མེད་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཅེས་གསུངས་པས་ཡུལ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་བརྟེན་དགོས། དེ་ལའང་གསུམ་སྟེ། མདུན་ན་བཞུགས་པའི་སྐྱབས་ཡུལ་ནི། སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྟེན་དང་དགེ་འདུན་ཏེ་དམིགས་པའི་རྟེན་ཙམ་མོ། །མངོན་པར་རྟོགས་པའི་ཡུལ་སངས་རྒྱས་སྐུ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད། ལུང་དང་རྟོགས་པའི་དམ་ཆོས། འཕགས་པའི་དགེ་འདུན་གསུམ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ལ་སྟོན་པ། ཆོས་ལ་ལམ། དགེ་འདུན་ལ་ལམ་སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་སུ་ཞུ་བའོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ནི་སངས་རྒྱས་ཉག་གཅིག་ཏེ། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། དམ་པའི་དོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡི། །སྐྱབས་ནི་སངས་རྒྱས་ཉག་གཅིག་ཡིན། །ཅེས་སོ། །སྐབས་འདིར་སྐྱབས་གནས་ཐམས་ཅད་རྗེ་བཙུན་མ་འཕགས་མ་ སྒྲོལ་མ་ལ་འདུ་སྟེ་དེ་ཉིད་ངོ་བོ་རྒྱལ་བ་ཐམས་ཅད་སྐྱེད་པའི་ཡུམ་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་མ་ཡིན་ལ། རྣམ་པ་སྐུ་དགེ་འདུན། གསུང་དམ་ཆོས། ཐུགས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་བཞུགས་པའོ། །དེས་ན་མདུན་གྱི་ནམ་མཁར་པདྨ་དང་ཟླ་བའི་གདན་ལ་བླ་མ་དང་དབྱེར་མེད་པའི་རྗེ་བཙུན་མ་འཕགས་མ་སྒྲོལ་མ་ལ་སྐྱབས་གནས་དཀོན་མཆོག་རྒྱ་མཚོས་བསྐོར་ཏེ་མངོན་སུམ་བཞུགས་པའི་ཕྱག་གཡས་སྐྱབས་སྦྱིན་མཛད་པའི་འོག་ཏུ་བདག་དང་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཚུད། འཁོར་བ་དང་ངན་སོང་གི་འཇིགས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་རྟག་ཏུ་སྐྱོབ་པར་བསམ་ལ་མོས་གུས་རྩེ་གཅིག་པས་སྐྱབས་འགྲོའི་ཚིག་ནི། ན་མོ༔ བླ་མ་ཡི་དམ་རྗེ་བཙུན་མ༔ མཆོག་གསུམ་རྒྱལ་བ་རྒྱ་མཚོ་ལ༔ བདག་སོགས་འགྲོ་ཀུན་བྱང་ཆུབ་བར༔ རྩེ་གཅིག་གུས་པས་སྐྱབས་སུ་མཆི༔ ཞེས་ལན་བརྒྱ་སྟོང་ཅི་ནུས་སུ་བརྗོད། མཐར་སྐྱབས་ཡུལ་རྣམས་འོད་དུ་ཞུ་ནས་རང་ལ་ཐིམ་པས་རྒྱུད་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་བསམ་ལ་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ངང་དུ་མཉམ་པར་བཞག་ལ་དགེ་བ་བསྔོ། དེ་ལྟར་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་སོང་ཟིན་ ནས་སྤྱིའི་བསླབ་བྱ་གསུམ། བྱེ་བྲག་གི་བསླབ་བྱ་གསུམ། ཆ་མཐུན་གྱི་བསླབ་བྱ་གསུམ་རྣམས་ལ་སློབ་ཚུལ་སྤྱི་ལྟར་བྱས་པས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཕན་ཡོན་བརྒྱད་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་རྣམས་ཀྱིས་སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུ་དང་ཐུན་མོང་བའི་ལམ་རིམ་མོ། །གཉིས་པ་སྐྱེས་བུ་འབྲིང་པོ་དང་ཐུན་མོང་བའི་རིམ་པ་སྦྱོང་བ་ལ་གཉིས། འཁོར་བའི་རྒྱུ་འབྲས་དང་། ཐར་པའི་རྒྱུ་འབྲས་བསམ་པའོ། །དང་པོ་ལའང་གཉིས། འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་དང་། རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་གི་རབ་དབྱེ་བསམ་པའོ། །དང་པོ་ནི། བདག་ངན་སོང་ལས་ཐར་ནས་མཐོ་རིས་སུ་སྐྱེས་ན་ཆོག་གམ་སྙམ་ན་དེར་ཡང་བདེ་བ་མེད་དེ། མིར་སྐྱེས་པ་རྣམས་སྡུག་བསྔལ་བརྒྱད་ཀྱིས་མནར་བ་སྟེ། དང་པོ་སྐྱེ་བའི་སྡུག་བསྔལ་ནི། མའི་མངལ་དུ་གནས་དུས་མངལ་གནས་དེ་དོག་ཅིང་འཁུམ་པ་དང་མུན་ནག་དང་དྲི་ངན་པའི་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་རྟག་ཏུ་འོང་། མ་འགྲེང་པའི་ཚེ་རིས་མནན་པ་ལྟ་བུ། ལྟོགས་པའི་ཚེ་གཡང་ལ་དཔྱངས་པ་ལྟ་བུ། བཟའ་བཏུང་དྲོ་གྲང་ལས་ཚ་གྲང་གི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་། མངལ་ནས་བཙས་པའི་ཚེ་འཇུར་མིག་ནས་དྲངས་པ་ལྟ་བུ། འཇམ་ པོས་དཀྲིས་ཀྱང་ཚེར་དོང་དུ་བསྐྱུར་བ་ལྟ་བུ། ལག་གིས་བླངས་པས་བྱེའུ་ཁྲས་ཁྱེར་བ་ཙམ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཡོད། སྤྱིར་མི་བཟོད་པའི་ཚོར་བ་དང་བཅས་ཏེ་སྐྱེ་དགོས་པས་སྐྱེ་བ་སྡུག་བསྔལ་དང་ལྡན། ཉོན་མོངས་སྐྱེད་འཕེལ་གྱི་ས་བོན་ཟུག་པས་གནས་ངན་ལེན་དང་ལྡན། རྒ་ན་འཆི་སོགས་འབྱུང་བའི་ཁུངས་སུ་གྱུར་པས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་གནས་སུ་གྱུར། ཕྱིས་རྐྱེན་དང་འཕྲད་པས་ཉོན་མོངས་ལྡངས་ཏེ་ལས་གསོག་པའི་གཞིར་བྱུང་བས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་གནས་སུ་གྱུར། རྒྱུན་སྐད་ཅིག་སྐད་ཅིག་གིས་འགྱུར་བས་དབང་མེད་དུ་འཇིག་པ་སྟེ་སྡུག་བསྔལ་རྣམ་པ་ལྔ་དང་ལྡན་པའོ། །གཉིས་པ་རྒས་པའི་ཚེ་ན། ཤ་མདོག་ལེགས་པོ་སྔོ་ཧམ་དང་སྐྲ་དཀར་པོར་སོང་ནས་ཁ་དོག་ཉམས། སོ་བུད། ལུ
Chinese
说等十者是十善，进入的行为是救护他人的生命，布施，安住梵行，说真实语，调解不和，以寂静说柔和语，只说有意义的话，贪执小且知足，以慈爱生起利他之心，相信业果等而生起三种信心，果报随顺因等三种体验与上述相反。大行十善得天身，中行得人身，虽是善但心不清净等与不善混合则生为非天。十善是今生来世一切安乐之因，故当恒时唯修善，如是思之。第五皈依是：如是恶趣之苦无法忍受，故不得不寻求不生于彼恶趣之皈依处。能救脱轮回恶趣之苦者，需是自身已从痛苦中解脱者，故梵天帝释等世间大能者皆无法救护。经部《大涅槃经》云：皈依三宝者，将获得无畏。故需依止处三宝。彼亦有三：于前方安住之皈依处是：身语意之所依及僧众，仅是所缘之依处。现证之境是佛陀三身之自性，教证之正法，圣者僧众三者。佛为导师，法为道路，僧为修行道之友伴。真实性之境唯是佛陀，续部《宝性论》云：为胜义而行之，皈依唯是佛。此处一切皈依境皆归摄于圣救度母，其自性乃是生养一切胜者的佛母薄伽梵母般若波罗蜜多，形象是身僧众，语正法，意安住于佛之自性中。故于前方虚空中，于莲花月轮座上，观想与上师无别的圣救度母，为皈依境之无量三宝围绕，现前安住，右
English
Speaking and the like are the ten virtues. Entering into action means saving the lives of others, giving alms, abiding in celibacy, speaking truthfully, reconciling those who are not friendly, speaking gently with peace, speaking only meaningfully, having little attachment and being content, generating altruistic thoughts with love, and generating three kinds of faith by believing in karma and its effects. The three experiences of results conforming to causes, etc., are the opposite of the above. By greatly practicing the ten virtues, one attains the body of a god. By practicing moderately, one obtains a human body. Although it is a virtue, if the mind is not pure and is mixed with non-virtue, one is born as an Asura. The ten virtues are the cause of happiness and well-being in this life and the next, so one should always strive to cultivate only virtue, thinking in this way. Fifth, taking refuge is: Since the suffering of the lower realms is unbearable, one has no choice but to seek a refuge where one will not be born in those evil realms. To be able to save from the suffering of samsara and the lower realms, one must be someone who has been liberated from that suffering themselves. Therefore, even great worldly beings like Brahma and Indra cannot save. The Sutra of the Great Nirvana states: Those who take refuge in the Three Jewels will attain fearlessness. Therefore, one must rely on the Three Jewels as the object of refuge. There are also three aspects to this: The refuge object that is present in front of us is the support of body, speech, and mind, and the Sangha, which is merely the object of focus. The object of manifest realization is the nature of the three bodies of the Buddha, the Dharma of scripture and realization, and the noble Sangha. The Buddha is the teacher, the Dharma is the path, and the Sangha is the friend who helps in accomplishing the path. The object of ultimate reality is only the Buddha. The Uttaratantra Shastra states: For those who go to the ultimate meaning, the refuge is only the Buddha. In this context, all refuge objects are gathered into the noble Tara, whose essence is the mother of all Buddhas, the Bhagavati Prajnaparamita, and whose form is the Sangha of the body, the Dharma of speech, and whose mind abides in the nature of the Buddha. Therefore, in the space in front, on a lotus and moon seat, visualize the noble Tara, inseparable from the Guru, surrounded by the ocean of the Three Jewels of refuge, manifestly present, with the right
Chinese
所有怖畏皆息灭。 思维轮回与恶趣的一切怖畏中，恒常救护，以虔诚专一之心，皈依之词为： 纳摩！ 喇嘛、本尊、至尊母！ 三宝、胜者、如海众！ 我等一切众生直至菩提果！ 专一恭敬而皈依！ 如是念诵百遍千遍，尽己所能。 最终，皈依境皆化光融入自身，思维自相续获得加持，于离戏之状态中安住，并回向善根。 如是已皈依三宝。 之后，共同之学处三条，个别之学处三条，相似之学处三条，如共同之方式修学，则将获得八种殊胜利益。 以上为与下士道共同之次第。 第二，修习与中士道共同之次第，分为二：思维轮回之因果，与思维解脱之因果。 初者又分二：思维果苦，与思维因集之差别。 初者为：我若从恶趣解脱，转生善趣即可吗？若如是想，则彼处亦无安乐。 转生为人者，为八苦所逼迫。 首先，生苦为：处于母胎之时，胎处狭窄拥挤，黑暗与恶臭之苦恒常生起。 母亲伸直身体时，如被砑石压迫。 饥饿时，如悬于深渊。 饮食冷热时，感受寒热之苦。 从母胎出生时，如从眼珠中取出。 即使以柔软物包裹，亦如被弃于荆棘丛中。 以手抱起时，亦有如雏鸟被老鹰抓走般的痛苦。 总之，必须伴随无法忍受之感受而出生，故生与痛苦相伴。 烦恼生起增长之种子已种下，故与恶劣处境相伴。 成为衰老与死亡等生起之根源，故成为痛苦之处。 之后，因缘聚合，烦恼生起，成为造业之基础，故成为烦恼之处。 恒常刹那刹那变化，故不由自主地坏灭，即具足五种痛苦。 第二，衰老之时，良好之肤色变为青暗，头发变白，容颜衰退。 牙齿脱落。 身体
English
All fears are dispelled. Thinking of constant protection from all the fears of samsara and the lower realms, with unwavering devotion, the words of refuge are: Namo! Lama, Yidam, Jetsunma! To the Three Jewels, the Victorious Ones, the Ocean! May I and all beings until enlightenment! Take refuge with unwavering reverence! Recite this hundreds or thousands of times, as much as possible. Finally, visualize all the objects of refuge dissolving into light and merging into oneself, thinking that one's being is blessed, and rest in a state free from elaboration, and dedicate the merit. Thus, having taken refuge in the Three Jewels. After that, the three general precepts, the three specific precepts, and the three concordant precepts should be studied in a common way, and eight special benefits will be obtained. These are the common stages of the path for a person of small capacity. Second, to train in the common stages for a person of medium capacity, there are two: contemplating the cause and effect of samsara, and contemplating the cause and effect of liberation. The first also has two parts: contemplating the suffering of the result, and contemplating the distinctions of the cause of origin. The first is: If I am liberated from the lower realms and reborn in the higher realms, is that enough? If you think so, there is no happiness there either. Those born as humans are tormented by eight sufferings. First, the suffering of birth is: When dwelling in the mother's womb, the womb is narrow and cramped, and the three sufferings of darkness and foul odor constantly arise. When the mother stretches out, it is like being pressed by a stone roller. When hungry, it is like being hung over an abyss. When eating and drinking hot or cold food, one experiences the suffering of heat and cold. When born from the womb, it is like being pulled from the eyeball. Even if wrapped in soft things, it is like being thrown into a thorn bush. When picked up by the hand, there is suffering like a chick being carried away by a hawk. In general, one must be born with unbearable feelings, so birth is accompanied by suffering. The seeds of increasing afflictions have been sown, so it is accompanied by adverse conditions. It has become the source of aging and death, so it has become a place of suffering. Later, when conditions meet, afflictions arise and become the basis for accumulating karma, so it has become a place of afflictions. Constantly changing from moment to moment, it decays uncontrollably, that is, it possesses five kinds of suffering. Second, at the time of aging, the good complexion turns bluish and the hair turns white, and the appearance deteriorates. The teeth fall out. The body