Tibetan
མ་འཕགས་མ་སྒྲོལ་མ་སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ་མར་གད་ཀྱི་སྙིང་པོ་ལྟ་བུ་གསལ་ཞིང་དྭངས་ལ་འོད་ཟེར་ལྔ་ལྡན་དུ་འཕྲོ་བ། ཞི་ཞིང་འཛུམ་པའི་ཉམས་ཅན། ཕྱག་གཡས་མཆོག་སྦྱིན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་པུས་མོ་གཡས་པའི་སྟེང་དུ་བརྐྱངས་ཤིང་། གཡོན་པ་ཐུགས་ཀར་སྐྱབས་སྦྱིན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་མཛད་པའི་མཐེབ་སྲིན་སྦྱར་བས་ཨུཏྤལ་སྔོན་པོའི་ཡུ་བ་ནས་འཛིན་པའི་མེ་ཏོག་སྙན་གྱི་ ཐད་དུ་ཁ་བྱེ་བ། དབུ་སྐྲ་ཕྱེད་ཐོར་ཚུགས་སུ་བཅིངས་པའི་རྩེ་མོར་ནོར་བུ་འོད་འབར་བས་མཚན་ཅིང་ཕྱེད་ཐུར་དུ་གྲོལ་བ། རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་དབུ་རྒྱན། སྙན་རྒྱན། མགུལ་ཆུ། དོ་ཤལ། སེ་མོ་དོ། དཔུང་རྒྱན། ཕྱག་ཞབས་ཀྱི་གདུ་བུ། སྐ་རགས་རྣམས་ཀྱིས་སྤྲས་པ། ལྷའི་དར་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྟོད་གཡོགས་དང་སྨད་གཡོགས་གསོལ་བ། ཞབས་གཡས་ཅུང་ཟད་བརྐྱངས་ཤིང་གཡོན་བསྐུམས་པས་པད་དཀར་དང་ཟླ་བའི་གདན་ལ་བཞུགས་པར་གསལ་བཏབ། དེ་ལ་སེམས་འཛིན་གྱི་རྟེན་ཙམ་བྱ་བ་ལས་གསལ་མི་གསལ་དང་། གནས་མི་གནས་སོགས་ཀྱི་རེ་དོགས་འགྱུ་དྲན་ཐམས་ཅད་རྦད་ཀྱིས་བཅད། མ་ཡེངས་ཙམ་གྱི་དྲན་པའི་བྱ་ར་བཀོད། བྱིང་རྒོད་མཉམ་ན་ཐུགས་ཀར་སེམས་གཏད་ལྟ་སྟངས་མཉམ་པར་གཞག །བྱིང་རྨུགས་འཐིབ་གསུམ་བྱུང་ན་སྨིན་མཚམས་མཛོད་སྤུར་སེམས་གཏད་ལ་ལྟ་སྟངས་གྱེན་དུ་གཏོད། འཕྲོ་རྒོད་ཆེ་ན་ལྟེ་བར་ཐིག་ལེ་སྔོན་པོ་ལ་སེམས་བཟུང་ལྟ་སྟངས་ཐུར་དུ་ཕབ། ཐམས་ཅད་ལ་ཡིད་མིག་རླུང་གསུམ་ཆིག་དྲིལ་མདུང་ཚུགས་སུ་གཏད་ཅིང་ཁབ་མིག་ཏུ་སྐུད་པ་འཛུད་པ་ལྟར་ རྩེ་གཅིག་པའི་སེམས་གཞན་དུ་མི་གཡེང་བར་ཡུན་ཐུང་ལ་གྲངས་མང་བ་བྱ། ཡེངས་ན་དེ་མ་ཐག་ཏུ་དྲན་པས་བཟུང་ལ་རང་མལ་དུ་བཞག །དེ་ལྟར་ཡང་ནས་ཡང་དུ་གསལ་གདབ་ལ་སེམས་བཟུང་། ཟིན་པ་ན་མ་ཡེངས་ཙམ་གྱི་ངང་རང་བབས་སུ་གློད་ལ་ཅི་གནས་སུ་བསྐྱང་། ཐུན་མཐར་མདུན་དུ་སྒོམ་པའི་ལྷ་འོད་དུ་ཞུ་ནས་རང་ལ་ཐིམ། བླ་མ་རྗེ་བཙུན་མའི་ཐུགས་དང་རང་སེམས་དབྱེར་མེད་རོ་མཉམ་དུ་གྱུར་པར་མོས་ལ་མཉམ་པར་བཞག་གོ །གཉིས་པ་རྟེན་མེད་ལ་བསླབ་པ་ནི། ལུས་གནད་བཅའ། རླུང་རོ་བསལ། སེམས་དུས་གསུམ་སྤྲོས་པའི་རྟོག་པ་བཅད་དེ། སྔར་བྱུང་བ་དང་བྱས་ཟིན་པ་རྣམས་རྗེས་མི་བཅད། མ་འོངས་པར་འདི་བྱ་འདི་བྱེད་འདི་འབྱུང་གི་སྔུན་མི་བསུ། ད་ལྟ་བའི་ཤེས་པ་ལ་བཟོ་བཅོས་དགག་སྒྲུབ་གང་ཡང་མི་བྱེད་པར་མ་ཡེངས་ཙམ་གྱི་ངང་རིག་པ་དྭངས་སེང་ངེར་བཞག །བྱིང་རྒོད་བྱུང་ན་ལྟ་སྟངས་སོགས་གོང་གིས་འགྲེ །གསལ་དྭངས་ལྷན་ནེར་གནས་པའི་ཚེ་འཕྲོ་བཅད་ལ
Chinese
圣救度母，身色翠绿，如精炼绿松石般明澈澄净，放射五彩光芒。具足寂静慈祥之相。右手结胜施印，置于右膝之上。左手于胸前结皈依印，拇指与食指相触，持握一株蓝色乌巴拉花，花朵于耳边绽放。头发半束半散，顶髻以光芒闪耀的宝珠为饰，余发自然垂落。以各种珍宝严饰头饰、耳环、项链、璎珞、臂钏、手镯、脚镯、腰带。身着天界各色丝绸制成的上衣和裙子。右足略微伸展，左足收起，安坐于白色莲花和月亮座垫之上，清晰观想。对此，仅作为摄心的所缘境，断除所有关于清晰与否、安住与否等希冀与疑虑、念头。仅以不散乱的觉知进行守护。昏沉与掉举相等时，将心专注于心间，保持平等的观视。若生起昏沉、迟钝、晦暗三种状态，则将心专注于眉间，向上观视。若散乱掉举严重，则将心专注于脐间蓝色明点，向下观视。于一切时，将意、眼、气三者合一，如射箭般专注，如穿针引线般，不使专注之心向外散逸，短时多次进行。若有散乱，立即以正念摄持，置于本位。如是反复清晰观想并摄持心。一旦稳定，则于不散乱的状态中自然放松，任其安住。于一座修法的最后，观想面前所修之本尊化为光芒，融入自身。观想上师至尊母之心与自心无二无别，融为一体，安住于此。第二，修习无所缘之法：端正身姿，调整呼吸，断除对过去、现在、未来三时的一切分别念。对于过去已发生和已做过的事情，不追忆。对于未来将要做、将要发生的事情，不预先迎取。对于当下的觉知，不做任何改造、否定或肯定，于不散乱的状态中，保持觉性清明澄澈。若生起昏沉或掉举，则如前所述调整观视等。于明澈澄净的状态中安住时，则断除一切造作
English
The noble mother Tara, her body green in color, clear and pure like the essence of refined turquoise, radiating five-colored light. She possesses a peaceful and smiling countenance. Her right hand is extended in the gesture of supreme generosity (Varada Mudra) upon her right knee. Her left hand at her heart makes the gesture of refuge (Abhaya Mudra), with thumb and forefinger joined, holding the stem of a blue utpala flower, the blossom opening near her ear. Her hair is half-bound in an updo, adorned at the top with a radiant jewel, and half-falling freely. She is adorned with various precious jewels as a crown, earrings, necklace, torque, bracelets, armlets, bangles for hands and feet, and a belt. She wears a celestial silk upper garment and skirt of various colors. Her right leg is slightly extended, and her left leg is drawn in, clearly visualized as seated upon a white lotus and moon cushion. Regarding this, it is done only as a support for focusing the mind, completely cutting off all hopes, doubts, thoughts about clarity or lack thereof, abiding or not abiding, and so on. Establish a watch of mindfulness that is just non-distracting. When dullness and excitement are equal, fix the mind on the heart and maintain an equal gaze. If dullness, lethargy, or turbidity arise, fix the mind on the space between the eyebrows and gaze upwards. If excitement and agitation are strong, fix the mind on a blue drop at the navel and lower the gaze. In all cases, direct the three—mind, eye, and breath—as a single, unified spear, and like threading a needle, make the one-pointed mind not stray elsewhere, doing it briefly and frequently. If it wanders, immediately seize it with mindfulness and place it back in its natural state. In this way, repeatedly visualize clearly and hold the mind. Once it is stable, release it naturally in a non-distracted state and let it abide as it is. At the end of the session, visualize the deity meditated upon in front dissolving into light and merging into oneself. Imagine that the heart of the Lama Jetsunma and one's own mind are inseparable and of one taste, and abide in that state. Second, training in the objectless practice: Straighten the body posture, clear the breath, and cut off the conceptual thoughts of the three times. Do not chase after what has happened and been done in the past. Do not anticipate what will be done, what will happen, or what will arise in the future. Do not make any alterations, negations, or affirmations to the present awareness, but in a non-distracted state, keep the awareness clear and lucid. If dullness or excitement arise, adjust the gaze and so on as described above. When abiding in a clear and lucid state, cut off all fabrications.
Tibetan
་སླར་མཉམ་པར་གཞག་པ་ཡང་ཡང་བྱ་ཞིང་སྒོམ་གྱིས་སྣ་མི་སུན་པར་བྱ། མིག་ཡུལ་གཟུགས། རྣ་བར་ སྒྲ་སོགས་ཚོགས་དྲུག་གི་རྟོག་པ་ཤར་ནའང་དེ་ཀའི་ཐོག་ཏུ་སེམས་འཛིན་གྱི་རྟེན་བྱས་ལ་གཞག །འཕྲོ་རྒོད་ཆེ་བས་སུན་པར་བྱུང་ན་ནང་དུ་བཀུག་ནས་གཅུན་པ་ལྟར་མི་བྱེད་པར་གང་འགྱུས་འགྱུ་རུ་བཅུག་ནས་དེ་ཐོག་བསྐྱང་། ཐོག་མར་གྲིམ་ལྷོད་སྤེལ། གོམས་ནས་གྲིམ་དྲགས་པ་དང་ལྷོད་དྲགས་པའི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བས་རན་པར་བསྐྱངས་པ་ལས་གནས་ཉམས་གསུམ་པོ་རིམ་གྱིས་འཆར་བར་འགྱུར་ཏེ། དང་པོ་རི་གཟར་གྱི་འབབ་ཆུ་ལྟ་བུ། གཉིས་པ་ཆུ་བོ་དལ་འབབ་ལྟ་བུ། གསུམ་པ་རྒྱ་མཚོ་མི་གཡོ་བ་ལྟ་བུ་རྣམས་རིམ་པར་འཆར། དེ་ལྟར་ཞི་གནས་མཚན་ཉིད་པ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ལྷག་མཐོང་སོགས་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་ཚུགས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ཡོན་ཏན་མངོན་པར་སྒྲུབ་པའི་བསམ་གཏན་ནི། རྣམ་པར་ཐར་པ་དང་། ཟིལ་གནོན་དང་། ཟད་པར་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་དང་། མངོན་ཤེས་སོགས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ཡིན་ལ། གསུམ་པ་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་བསམ་གཏན་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་མངོན་ཤེས་ལ་བརྟེན་ནས་གཞན་ལ་ཕན་གདགས་པ་སྟེ། གཉིས་ཀའང་སྔར་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ མཐར་ཕྱིན་པ་ལས་འབྱུང་བའོ། །གསུམ་པ་ཤེས་རབ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལ། ངོ་བོ་ནི་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ཡིན་ལ་དེའི་རྒྱུ་ནི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཆེན་པོ་བསགས་པ་ལས་འབྱུང་སྟེ། ཞི་བ་ལྷས། ཡན་ལག་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི། །ཐུབ་པས་ཤེས་རབ་དོན་དུ་གསུངས། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་སྤྱིར་བསམ་པ་དང་སྦྱོར་བ་གཉིས་སུ་ཡོད་པའི། དང་པོ་ལ་གསུམ། གནས་ལུགས་སྟོང་པ་ཉིད་རྟོགས་པ་དོན་དམ་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ། ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་རྒྱུ་འབྲས་རྟེན་འབྲེལ་མ་ནོར་བར་ཤེས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ། བསྡུ་དངོས་བཞིའི་སྒོ་ནས་འགྲོ་དོན་བྱེད་ཤེས་པ་གཞན་དོན་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ་རྣམས་སུ་ཡོད་ཅིང་། སྦྱོར་བ་ལའང་གསུམ། གང་ཟག་བདག་མེད། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེའི་སྙིང་པོ་ཅན་ལ་བསླབ་པ་སོགས་གཞུང་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ་སྟེ་གཙོ་བོ་ལྟ་བ་གཏན་ལ་འབེབ་པར་བྱེད་པ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཤེས་རབ་ཡིན་པས་ས་བཅད་ཙམ་ལས་མ་སྤྲོས། འདིར་བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་ཤེས་རབ་ལྷག་མཐོང་གི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེད་ པ་ནི་ཉམས་སུ་ལེན་བྱ་དངོས་ཡིན་ལ། དེའང་གཞུང་རྩ་བ་ལས་ཇོ་བོ་རྗེའི་ལམ་རིམ་དང་མཐུན་པར་དཔྱད་པ་སྔོན་འགྲོས་མཉམ་པར་འཇོག་པར་བསྟན་པ་ལྟར་འཆད་པ་ལ་གཉིས། དཔྱད་པས་ག
Chinese
再次安住，要反复进行，不要因禅修而感到厌烦。眼所见的色，耳所听的声等六识的分别念生起时，就在那上面作为系心所缘而安住。如果因掉举过盛而感到厌烦，不要向内收摄，像压制一样，而是任其游动，就在那上面守护。最初交替进行收放，习惯后，远离过紧和过松的过失，适度守护，这样就会依次生起三种住心的过患：第一种像陡峭山上的流水，第二种像缓慢流淌的河流，第三种像平静不动的大海，这些依次显现。这样，如果具有寂止的特征在相续中生起，那么一切三摩地和胜观等功德的根本就奠定了。第二，成办功德的静虑是成办解脱、胜伏、灭尽的生处和神通等。第三，利益有情的静虑是依靠三摩地和神通来利益他人，这二者都从之前的圆满三摩地中产生。第三，修习智慧，其自性是如理辨别诸法，其因是积累巨大的福德资粮。如寂天菩萨所说：所有这些支分，佛陀为了智慧的缘故而宣说。总的来说，有思和行两种，第一种有三种：通达实相空性，是了解胜义的智慧；不错乱地了解一切所知的事物自性、因果、缘起，是了解世俗的智慧；通过四摄法来了解利益众生，是了解利他之事的智慧。行也有三种：人无我，法无我，修学具有空性大悲心等大经论的密意，主要是确定见解，这是应该了解的智慧，所以只是简单地分科而没有广说。这里要修习的智慧，是生起胜观的智慧，这是实际要修习的。对此，也如经论根本中所说，按照阿底峡尊者的道次第，先进行观察，然后安住的方式来讲解，分为两种：以观察的
English
Again and again, settle down, and don't get bored with meditation. When thoughts of the six consciousnesses arise, such as the sight of the eye, the sound of the ear, etc., settle down on that as the object of mindfulness. If you get bored because of excessive distraction, don't pull it inward and suppress it, but let it wander as it will, and guard it on that. At first, alternate between tightening and loosening. Once you are used to it, you will be free from the faults of being too tight or too loose, and by guarding it moderately, the three faults of abiding will gradually arise: the first is like a stream flowing down a steep mountain, the second is like a slow-flowing river, and the third is like a calm and unmoving ocean, these will appear in order. In this way, if the characteristic of calm abiding arises in the mindstream, then the root of all qualities such as samadhi and vipassana will be established. The second, the dhyana that accomplishes qualities, is that which accomplishes liberation, overcoming, the birthplaces of exhaustion, and supernormal knowledges, etc. The third, the dhyana that benefits sentient beings, is benefiting others by relying on samadhi and supernormal knowledges, both of which arise from the previous perfect samadhi. The third, taking wisdom into practice, its nature is to thoroughly distinguish dharmas, and its cause is accumulating a great collection of merit. As Shantideva said: All these limbs, the Buddha spoke for the sake of wisdom. In general, there are two types: thought and action. The first has three types: realizing the emptiness of reality, is the wisdom of understanding ultimate truth; understanding the nature, cause and effect, and dependent origination of all knowable things without error, is the wisdom of understanding conventional truth; knowing how to benefit beings through the four means of gathering, is the wisdom of understanding the benefit of others. There are also three types of action: selflessness of persons, selflessness of dharmas, studying the meaning of the great treatises such as having emptiness and compassion as their essence, mainly establishing the view, this is the wisdom to be understood, so it is only briefly divided into sections and not elaborated. The wisdom to be cultivated here is the wisdom of vipassana, which is the actual thing to be cultivated. On this, as it is said in the root text, according to the stages of the path of Atisha, first examine, and then explain the way to settle down, divided into two types: with the examination of