Tibetan
མཎྜལ་འབུལ་བར་བྱ༔ བླ་མ་སྤྱི་བོར་བསྒོམས་བྱས་ནས༔ དབང་བཞི་ཡང་ཡང་བླང་བ་ཡིས༔ བདག་རྒྱུད་ངེས་པར་བྱིན་རླབས་བསྒོམ༔ བདག་ཉིད་ལུས་ནི་གཅེར་བུར་བུད༔ འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་སྤྱོད་ལམ་བྱ༔ སྡུག་བསྔལ་ངོ་བོ་བརྟག་པ་དང༔ བདེ་བའི་སྙིང་པོ་མེད་པར་ལྟ༔ ལུས་ནི་རྡོ་རྗེའི་འདུག་སྟངས་བྱ༔ རྡོ་རྗེར་བསྒོམས་ལ་གར་གནས་བརྟག༔ ཧཱུྃ་གིས་སྣོད་བཅུད་ཟང་ཐལ་འབིགས༔ ཧཱུྃ་དབྱངས་ལེན་ཞིང་འགྲོ་འོང་བརྟག༔ དེ་ནས་ལུས་སེམས་ལྷོད་དེ་བཞག༔ སེམས་ཀྱི་སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་བརྟག༔ གང་དུའང་བརྟག་པ་མེད་པ་ན༔ རང་གི་སེམས་ཉིད་སྟོང་པར་ཤེས༔ དེ་ཚེ་ཕྱི་ཡི་ཡུལ་རྣམས་ལ༔ དངོས་པོ་ཡོད་དམ་མེད་དུ་བརྟག༔ ཕྱི་ནང་དངོས་མེད་རྟོགས་པ་ན༔ ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གནས༔ དེ་ནས་བསྐྱེད་རིམ་རྩ་རླུང་བསྒོམ༔ བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ལམ་ལ་སྦྱང༔ དེ་ནས་ཀ་དག་དོན་ལ་བརྟག༔ ལྟ་བྱེད་མཁན་པོ་འདི་བརྟག་ན༔ སེམས་ལས་གཞན་པ་སུ་ཞིག་ཡོད༔ ལྟ་བའི་ཡུལ་འདི་བརྟགས་པ་ན༔ དེ་འང་སེམས་ལས་གཞན་མེད་དོ༔ བལྟ་བྱ་ལྟ་བྱེད་མེད་པ་ན༔ ལྟ་ཚུལ་ཅི་ཞེས་ཟེར་བ་ན༔ གཞི་ལམ་འབྲས་བུ་གསུམ་ལ་བརྟག༔ གཞི་ནི་ངོ་བོ་ཀ་དག་ལ༔ རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་འོད་གསལ་བ༔ འདི་ལ་སྐུ་གཉིས་འབྲས་བུར་སྨིན༔ དང་པོ་འབྲས་བུར་སྨིན་པ་ན༔ ལམ་གྱིས་ཅི་ཕན་ཟེར་བ་ན༔ རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་ངོ་མ་ཤེས༔ དབུལ་པོས་འོག་གཞིའི་གཏེར་བཞིན་དུ༔ ལྷུན་གྲུབ་ངོ་མ་ཤེས་པ་ཡིས༔ རང་གི་རང་ཉིད་བསྒྲིབས་པར་གྱུར༔ དེ་ཉིད་བསལ་ཕྱིར་ལམ་དགོས་པས༔ དེ་ལ་རྣམ་པ་གསུམ་ཡིན་ཏེ༔ རྣམ་གྲོལ་ཐབས་དང་སྐད་ཅིག་སྟེ༔ རྣམ་གྲོལ་ལམ་ནི་རིང་བའི་ལམ༔ ཐབས་ནི་ཉེ་བའི་ལམ་ཡིན་ལ༔ དེ་ལས་ཁྱད་འཕགས་སྐད་ཅིག་གཅིག༔ དབང་པོ་རྣོ་རྟུལ་ཁྱད་པར་ཆེ༔ ལམ་གསུམ་གང་ལ་སྦྱང་བས་ཀྱང༔ དབུལ་པོའི་ཁྱིམ་ནས་གཏེར་རྙེད་ལྟར༔ ཀ་དག་ལྷུན་གྲུབ་རྟོགས་པར་འགྱུར༔ དེ་ཡང་དང་པོ་སེམས་འདི་ནི༔ རང་བཞིན་བརྗོད་ཚིག་བྲལ་ན་ཡང༔ བླ་མས་མན་ངག་གིས་མ་བཀྲོལ༔ གོ་ཉམས་རྟོགས་པས་མ་ གཅུན་ན༔ རང་བཞིན་རྟོགས་པར་ག་ལ་འགྱུར༔ ད་ནི་མན་ངག་གིས་བཀྲོལ་ཏེ༔ སེམས་འདི་མ་བཅོས་ཅོག་གཞག་ཆེ༔ འདི་ཡིན་ངོས་འཛིན་མེད་པ་འདི༔ ངོ་བོ་ཀ་དག་འདི་ཡིན་ཞིང༔ མཐོང་རྒྱུ་མེད་པའང་མ་ཡིན་ཏེ༔ མྱོང་བ་ཅན་དུ་གནས་པ་འདི༔ གསལ་ལ་ཧྲིག་གེར་སལ་ལེ་བ༔ འདི་ནི་རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་སྟེ༔ ངོ་རང་གཉིས་སུ་དབྱེ་བ་ཅི༔ སྙམ་ན་ངོ་བོ་རང་བཞིན་གཉིས༔ གསེར་དང་འོད་བཞིན་དབྱེ་གཞི་མེད༔ ཚིག་ལ་གསེར་དང་འོད་སོ་སོར༔
Chinese
献曼扎。观想上师于顶上，以再三领受四灌顶，定能加持自身。自身之身赤裸而出，行持六道众生之行，观察痛苦之自性，视快乐无有心要。身作金刚跏趺坐，观想为金刚并观察安住何处。以吽（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）字穿透外器内情，唱诵吽（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）声并观察来去。之后身心放松安住，观察心之生住灭三处。于任何处皆无观察之时，则知自心本性为空性。彼时于外境诸法，观察事物是有是无。内外了悟无实有，则一切安住于空性之中。之后修习生起次第与气脉，勤修大乐之道。之后观察本初清净之义，若观察能观者，除心之外复有何者？若观察所观之境，彼亦无有异于心者。无有能观所观之时，观法又该如何称之？观察基、道、果三者，基乃自性本初清净，自性任运成就光明，于此二身成熟为果。初时成熟为果之时，道又有何用处？乃因未识自性任运成就之故，如贫者于足下伏藏一般，因未识任运成就之故，自身为自所障蔽。为除彼障故需道，故道有三种，即解脱、方便与刹那。解脱道乃长远之道，方便乃临近之道，较彼更殊胜者为刹那。根器利钝差别大，然无论勤修何种道，皆如贫者于家寻得宝藏一般，终将证悟本初清净任运成就。彼等之中，首先此心，虽自性离言，然若未以上师口诀开显，未以觉受证悟调伏，又怎能证悟自性？今以口诀开显之，此心无作任运安住，此无有“是此”之执着，即是自性本初清净，虽非不可见，然安住于具经验者之中，明而亮，清晰而开阔，此乃自性任运成就，本体与自性有何差别？若思本体与自性二者，如金与光一般无有可分之基础，然于言词上则有金与光之别。
English
Offer the mandala. Having meditated on the lama on the crown of the head, by repeatedly receiving the four empowerments, definitely meditate on blessing one's own being. One's own body emerges naked, practice the conduct of the six realms of beings, examine the nature of suffering, and view that there is no essence of happiness. Make the body in the vajra posture, meditate as vajra and examine where it abides. With Hūṃ (Tibetan: ཧཱུྃ, Sanskrit Devanagari: हुं, Sanskrit Romanization: hūṃ, Literal meaning: Hūṃ) pierce through the outer vessel and inner essence, chant the sound of Hūṃ (Tibetan: ཧཱུྃ, Sanskrit Devanagari: हुं, Sanskrit Romanization: hūṃ, Literal meaning: Hūṃ) and examine the coming and going. Then relax the body and mind and leave it as it is, examine the three places of arising, abiding, and ceasing of the mind. When there is no examination in anything, then know that one's own mind is emptiness. At that time, for external objects, examine whether things exist or not. When one realizes that external and internal things are without substance, then everything abides in emptiness. Then meditate on the generation stage, channels and winds, and practice the path of great bliss. Then examine the meaning of primordial purity, if you examine the one who looks, who is there other than the mind? If you examine the object of looking, then that too is not other than the mind. When there is no object of looking and no one who looks, then what is called the way of looking? Examine the three: ground, path, and fruit. The ground is the essence of primordial purity, the nature is spontaneously present, clear light, in this, the two bodies ripen into fruit. When it first ripens into fruit, what is the benefit of the path? It is because the nature of spontaneous presence is not known. Like a poor person with a treasure under his feet, because the nature of spontaneous presence is not known, one's own self is obscured. In order to remove that obscuration, the path is needed, therefore there are three types: liberation, means, and instant. The path of liberation is a long path, the means is a near path, and more excellent than that is the single instant. The difference between sharp and dull faculties is great, but by practicing any of the three paths, like a poor person finding treasure in his house, one will realize primordial purity and spontaneous presence. Furthermore, this mind at first, although its nature is beyond words, if it is not revealed by the lama's instructions, and not subdued by understanding and realization, how can one realize its nature? Now, reveal it with instructions, this mind is uncorrected, greatly left as it is. This without identifying "this is it", is the essence of primordial purity, and although it is not something that can be seen, it abides in those with experience, clear and bright, distinct and open, this is the nature of spontaneous presence, what difference is there between essence and nature? If you think about it, essence and nature are two, like gold and light, there is no basis for separation, but in words, there is a distinction between gold and light.