Tibetan
དོད་ཀྱི་བར་དུ་སེམས་བྱུང་གི་རྙོག་པ་ཞི་བའི་ངང་དུ་མཉམ་པར་འཇོག་པ་རྣམས་རིམ་མམ་ཐོད་བརྒལ་ལ་སོགས་པས་གྲུབ་ནས༔ ལུས་སེམས་ལ་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའི་བདེ་བས་ཁྱབ༔ དེའི་ངང་དུ་སེམས་མི་གཡོ་བར་ཟིན༔ གང་འདོད་དུ་བཀོལ་བཏུབ༔ ཇི་ཙམ་འདོད་ཀྱི་བར་དུ་མཉམ་པར་འཇོག་ནུས༔ སེམས་ཟིན་པས་རླུང་ངང་གིས་ཟིན་ཏེ་དྲོད་དང༔ བདེ་བ་དང༔ མི་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྩོལ་མེད་དུ་འཆར༔ སྤྱན་དང་མངོན་ཤེས་སོགས་ཀྱང་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ༔ གཉིས་པ་སེམས་ཉིད་ཀྱི་རང་ཞལ་བལྟ་བ་ལ༔ དབང་པོ་རབ་བླ་མའི་རྣལ་འབྱོར་མོས་གུས་ཁོ་ན་ལ་རྩལ་དུ་བཏོན་པས་བྱིན་རླབས་འཕོ་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཐུགས་ཡིད་གཅིག་ཏུ་འདྲེས༔ མོས་གུས་ཀྱི་འུར་ལངས༔ ཤེས་པ་ཀླུངས་སུ་ཕེབ༔ སེམས་ཀྱི་དྭངས་སྙིགས་ཕྱེད༔ དུས་གསུམ་གྱི་སྤྲོས་པས་མ་བཅིངས༔ གཟུང་བས་མ་གོས༔ འཛིན་པས་མ་བསླད་པའི་ད་ལྟར་གྱི་རིག་པ་སྐད་ཅིག་མ་བློ་འདས་ཡིད་དཔྱོད་དང་བྲལ་ བར་ཁོང་དུ་ཆུད༔ འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཀློང་ལས་མི་འདའ་བའི་རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་དགོངས་པ་མངོན་དུ་འགྱུར་རོ༔ དབང་པོ་འབྲིང་དེ་ལྟར་མངོན་དུ་མ་གྱུར་ན༔ ཚོགས་གསག་སྒྲིབ་སྦྱོང་ལ་ནན་ཏན་དུ་བྱ༔ ཁྱད་པར་བླ་མ་ལ་མོས་གདུང་དྲག་པོས་མཚམས་སྦྱར་ནས་སྣང་བ་སེམས༔ སེམས་སྟོང་པ༔ སྟོང་པ་རིག་པ༔ རིག་པ་བློ་འདས་སྤྲོས་བྲལ་དུ་ངོ་འཕྲོད་པར་འགྱུར་ཏེ༔ དང་པོ་ནི༔ ཚོགས་དྲུག་གི་ཡུལ་དུ་གང་ཤར་བའི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་ལ་བག་ཆགས་བཞག་པའི་དབང་གིས་མེད་བཞིན་དུ་སྣང་བ་རྨི་ལམ་དང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ཤེས་པའོ༔ གཉིས་པ་ནི༔ སེམས་དེའང་ལེགས་པར་བརྟགས་ན་ཕུང་པོ་དང་གཅིག་དང་དུ་མར་མི་གནས༔ དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་གི་གཟུགས་སུ་མེད༔ གཟུང་འཛིན་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པའི་སྟོང་པ་ཆེན་པོར་རྗེན་ཅེར་ཏེ་ངོ་འཕྲོད་པའོ༔ གསུམ་པ་ནི༔ སྟོང་པ་དེའང་བེམ་པོའི་སྟོང་པ་ལྟ་བུ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་མེད་པའང་མ་ཡིན་པར་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའོ༔ བཞི་པ་ནི༔ དེ་ལྟ་བུའི་མྱོང་བ་དེའང་གཞོན་ནུའི་བདེ་བ་བཞིན་དུ་ཉམས་མྱོང་ཡོད་ཀྱང་སྨྲ་མི་བཏུབ་པ༔ བདེ་ལ་ཞེན་པ་མེད་པ༔ གསལ་ལ་མི་རྟོག་པ༔ སྟོང་མི་སྟོང་ལ་སོགས་བློའི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པ་རང་རིག་འོད་གསལ་གྱི་དགོངས་པ་མངོན་དུ་གྱུར་པས་གདིང་ཐོབ་པར་གྱུར་པའོ༔ དབང་པོ་ཐ་མ་བག་ཆགས་ཀྱི་རྟོག་པར་རགས་པས་དེ་ལྟར་མངོན་དུ་མ་གྱུར་ན་བདག་མེད་གཉིས་ཀྱི་ངེས་པས་བཙལ་བར་བྱ་སྟེ༔ དེའང་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་ནས་བདག་དང་བདག་གིར་ལྟ་བ་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་ཡིན་ལ༔ དེ་བདེན་པར་གྲུབ་ན་ཕུང་པོ་དང་གཅིག་དང་དུ་མ་གང་ཡང་རུང་བའི་ཚུལ་དུ་གྲུབ་དགོས་ཀྱང༔ གཅིག་ཏུ་གྲུབ་ན་ཕུང་པོ་སྐྱེ་འཇིག་བྱེད་པ་བཞིན་བདག་ཀྱང་དེ་ལྟར་བྱེད་པར་འགྱུར་ལ༔ དུ་མར་གྲུབ་ན་ཕུང་པོ་ལས་གཞན་པའི་རྫས་སུ་ཡོད་དགོས་ཀྱང་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དང༔ གཞན་ཡང་རྟག་པར་མི་རུང་སྟེ་སྐད་ཅིག་གིས་སྐྱེ་ཞིང་འཇིག་པའི་ཕྱིར་དང༔ གཅིག་པུར་མི་རུང་སྟེ་གདགས་གཞིའི་ཕུང་པོ་དུ་མར་སྣང་བའི་ཕྱིར་དང༔ རང་དབང་ཅན་དུ་མི་རུང་སྟེ་ཕུང་པོ་སོགས་བདག་ལ་རང་དབང་མེད་པར་འདོར་ཞིང་འཇིག་པའི་ཕྱིར༔ དེས་ན་ཕུང་པོ་ལྔ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ཚོགས་པ་ཙམ་ལ་དམིགས་ནས་མ་རིག་པས་མངོན་པར་ཞེན་པས་བདག་དང་བདག་གི་ཞེས་བཏགས་པའི་འཁྲུལ་པ་ལས་དོན་དུ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མེད་པར་ངེས་ཤེས་རྙེད་པར་བྱའོ༔ ཆོས་ནི་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དེ༔ དེ་ལ་བདེན་གྲུབ་ཏུ་ཡོད་པར་འཛིན་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་བདག་གོ༔ དེ་ཉིད་བདེན་པར་མ་དམིགས་པའི་ཚུལ་ནི༔ བེམ་པོའི་གཟུགས་སུ་སྣང་བ་རགས་པ་ཐམས་ཅད་རིམ་པར་བསིལ་ན་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་བར་དུ་འགྱུར་ལ༔ དེའང་རྡུལ་ཕྲ་ཆ་ མེད་དུ་ཐིམ་པས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པར་ཐག་བཅད༔ ཤེས་པ་གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ནི་འདས་པ་འགགས༔ མ་འོངས་པ་མ་སྐྱེས༔ ད་ལྟར་བའི་སྐད་ཅིག་མ་དེའང་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་སུ་མེད༔ ལུས་ཀྱི་ཕྱི་ནང་གང་དུའང་མི་དམིགས༔ དབང་པོ་དང་ཡུལ་གང་ལའང་མི་གནས༔ ཆུ་ནང་གི་ཟླ་གཟུགས་ལྟར་སྐྱེ་བ་དང༔ གནས་པ་དང༔ འགག་པ་ལྟར་སྣང་བའི་དུས་ཉིད་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་གཟུགས་བརྙན་ཙམ་དུ་ཤེས་པར་བྱ༔ དེ་ལྟར་ཡང་ནས་ཡང་དུ་གོམས་པ་དང༔ བླ་མའི་བྱིན་རླབས་ལ་བརྟེན་ནས་བདག་འཛིན་གྱི་ཁུངས་སྟོང༔ གཟུང་བའི་ཡུལ་གྱིས་མ་བསླད༔ འཛིན་པའི་སེམས་ཀྱིས་མ་བཅིངས༔ གདོད་མ་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པའི་ཀུན་བྱེད་རྒྱལ་པོ་སེམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཆོས་སྐུ་བློ་འདས་ཀྱི་དགོངས་པ་རང་ངོ་འཕྲོད་པར་འགྱུར་རོ༔ གསུམ་པ་དབྱེར་མེད་གཉུག་མར་འཇོག་པ་ནི༔ རབ་ཀྱིས་དྲན་པས་ཟིན་ཙམ་ནས་རང་བཞིན་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་བསམ་གཏན་དང༔ རིག་པའི་ངོ་བོ་དབྱེར་མེད་པར་ལྷུམས་སུ་ཞུགས་ཏེ་རྟོག་ཚོགས་ཕན་མེད་གནོད་མེད་རང་གྲོལ་གཉུག་མའི་ངང་དུ་མཉམ་ཁད་དེ་གནས་པར་འགྱུར༔ འབྲིང་གིས་གནས་པ་ཤས་ཆེ་ན
Chinese
在座垫之间，将心所产生的烦恼平息的状态中安住，通过次第或顿超等方式成就后，身心充满极度调柔的安乐。在那状态中，心不摇动地抓住，可以随意使用，能安住到想要的时间。心被抓住后，气自然被抓住，暖和，安乐和无分别的禅定毫不费力地显现。神通和预知等也会成就。第二，观看心性自身的面容：上等根器的人，仅仅依靠上师瑜伽的虔诚，通过加持转移的力量，心和意融为一体，虔诚的喧嚣升起，觉性进入中脉，心的清浊分开，不被三时的戏论束缚，不被所取沾染，不被能取玷污的当下的觉性，瞬间超越思维，远离分别念地领悟。轮回和涅槃的一切法都不超出那如是性的界限的自性大圆满的见解显现。中等根器的人，如果没有那样显现，就努力积累资粮，清净业障，特别是以对上师强烈的虔诚和渴求来连接，显现是心，心是空性，空性是觉性，觉性是超越思维，远离戏论地认识，第一是：六根的对境中，所有显现的一切，都是由于在心上留下习气的力量，明明没有却显现，要知道如同梦和幻觉一样。第二是：那个心，如果好好观察，既不在五蕴中，也不是一体或异体，没有形状和颜色的形象，要赤裸裸地认识到是超越能取所取的一切法的广大的空性。第三是：那个空性，也不是像顽石般的空性一样完全不存在，而是要体验到是各自自明的自性。第四是：像那样的体验，如同少女的快乐一样，虽然有体验却说不出来，不执着于安乐，光明而不分别，要证悟到超越空与非空等一切思维对象的自明光明的大圆满见解，从而获得把握。 下等根器的人，由于习气的分别念粗重，如果没有那样显现，就要用二无我的定解来寻找，即：
English
In between the cushions, abiding in the state of pacifying the afflictions arising from the mind, after accomplishing through stages or sudden transcendence, etc., the body and mind are filled with extremely tamed bliss. In that state, the mind is grasped without wavering, it can be used at will, and one can abide in it for as long as desired. Once the mind is grasped, the prana is naturally grasped, and warmth, bliss, and non-conceptual samadhi effortlessly arise. Clairvoyance and premonitions, etc., will also be accomplished. Secondly, looking at the face of the mind itself: For people of superior faculties, relying solely on devotion to the guru yoga, through the power of the transference of blessings, the heart and mind merge into one, the uproar of devotion rises, awareness enters the central channel, the clarity and turbidity of the mind are separated, not bound by the elaborations of the three times, not stained by the apprehended, and the present awareness, uncorrupted by the apprehending, is understood in an instant, transcending thought and free from conceptualization. The view of the Great Perfection, the nature of which all phenomena of samsara and nirvana do not go beyond the expanse of suchness, will be manifested. If it is not manifested in this way for people of intermediate faculties, then diligently accumulate merit and purify obscurations. In particular, connect with the guru with intense devotion and longing, and appearance is mind, mind is emptiness, emptiness is awareness, and awareness is recognized as beyond thought and free from elaboration. The first is: all appearances that arise in the objects of the six senses are known to be like dreams and illusions, appearing even though they do not exist, due to the power of the habitual imprints left on the mind. The second is: if that mind is well examined, it does not abide in the aggregates, nor is it one or many, it has no form or color, and it is recognized nakedly as the great emptiness that transcends all phenomena of grasping and being grasped. The third is: that emptiness is not completely non-existent like the emptiness of an inanimate object, but is experienced as the nature of self-awareness of each individual. The fourth is: such an experience is like the pleasure of a maiden, although there is experience, it cannot be spoken, there is no attachment to bliss, it is clear and non-conceptual, and one realizes the self-aware, luminous, Great Perfection view that transcends all objects of thought such as empty and non-empty, thereby gaining confidence. For people of inferior faculties, if it is not manifested in this way because the conceptual thoughts of habitual imprints are coarse, then one should search with the definitive understanding of the two selflessnesses, namely:
Chinese
又，以蕴聚为对境而执著我与我所，是人我。如果它真实成立，则必须以与蕴聚为一或为异的方式成立。如果成立为一，则如蕴聚生灭一样，我也将如此生灭。如果成立为异，则必须有异于蕴聚的实物，但因为没有见到。另外，也不可能是常，因为刹那生灭。也不可能是一，因为作为所依的蕴聚显现为多。也不可能是自在，因为蕴聚等对我没有自在而抛弃和坏灭。因此，应当获得定解，五蕴如幻象般聚合，仅仅是对其为对境，由无明而显现执著，从而有“我”与“我所”之假立，实际上没有自性成立。法是指蕴、界、处等一切事物，执著其有真实成立，是法我。不见到其真实成立之理是：所有显现为粗大物质的色法，次第分解则会变为极微。而且，那也消融于无分微尘，从而断定丝毫也没有自性成立。知识，不是色法的心和心所，是过去已灭，未来未生，现在的刹那也没有颜色和形状，身体的内外任何处也见不到，不住于根和境的任何处，如水中月影般，在显现生、住、灭之时，就知是自性空性，是缘起之影像。如是再三串习，并依靠上师的加持，我执之根源空虚，不被所取之境所迷惑，不被能取之心所束缚，从原始以来就自性清净的普贤王如来心之实相法身，将会现证超越心识之意。第三，无别本然安住是：上等者以忆念稍微抓住，就安住于自性任运成就之禅定，以及觉性之本体无别融入，分别念之聚无益无损，于自解脱本然之状态中，平等安住。中等者安住的时间较长。
English
Furthermore, clinging to the aggregates as "I" and "mine" is the self of a person. If that were truly established, it would have to be established as either one with or different from the aggregates. If it were established as one, then just as the aggregates arise and cease, so too would the self. If it were established as different, then there would have to be a substance other than the aggregates, but since that is not seen. Moreover, it cannot be permanent, because it arises and ceases in an instant. It cannot be one, because the aggregates, which are the basis of designation, appear as many. It cannot be independent, because the aggregates, etc., abandon and destroy the self without any control over it. Therefore, one should gain certainty that the five aggregates are like an illusion, merely assembled, and that it is only by focusing on them that ignorance manifests and clings, thus there is the imputation of "I" and "mine," but in reality, there is no inherent existence. Dharma refers to all things such as aggregates, elements, and sources. To cling to them as truly existent is the self of phenomena. The way in which that very thing is not seen to be truly established is: all coarse forms that appear as material objects gradually dissolve into atoms. And even that dissolves into indivisible particles, thus it is determined that there is not even a trace of inherent existence. Knowledge, the mind and mental factors that are not form, the past has ceased, the future has not arisen, and the present moment has no color or shape, it is not seen anywhere inside or outside the body, it does not abide in any of the senses or objects, like the reflection of the moon in water, from the very moment it appears to arise, abide, and cease, one should know that it is emptiness by nature, merely an image of dependent origination. By repeatedly familiarizing oneself in this way, and relying on the blessings of the guru, the source of self-grasping is emptied, not deceived by the object of grasping, not bound by the mind that grasps, the dharmakaya, the reality of the mind of Kunjed Gyalpo (（藏文：ཀུན་བྱེད་རྒྱལ་པོ།，梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思：普贤王如来）), which is primordially pure by nature, will directly realize the intention beyond mind. Third, to settle into the undifferentiated natural state is: the best, as soon as they are caught by mindfulness, settle into spontaneously accomplished meditation, and the essence of awareness merges without differentiation, the clusters of thoughts are neither helpful nor harmful, and they remain evenly in the naturally liberated state. The middling ones abide for a longer time.