Tibetan
འགྱུར་རོ༔ གལ་ཏེ་དབང་པོ་ཐ་མ་དེས་ཀྱང་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱེ་བར་མ་ནུས་ན༔ མཚན་མའི་རྟེན་ལ་སེམས་འཛིན་པར་བྱ་སྟེ༔ རང་གི་མདུན་ཉེ་རིང་འཚམ་པར༔ སྐུ་དང་ཡིག་འབྲུ་ཤིང་བུ་རྡེའུ་སོགས་ཇི་ལྟར་རིགས་པ་བརྟན་པར་བཞག༔ བླ་མའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གནད་དུ་བསྣུན༔ བླ་མ་དང་རང་སེམས་དབྱེར་མེད་དུ་འདྲེས་པའི་ངང་ལ་ཅུང་ཟད་ངལ་བསོ༔ དེ་ནས་ལུས་གནད་བསྲང༔ རླུང་རོ་བསལ༔ མིག་ཟིམ་བུས་དམིགས་པའི་རྟེན་ ལ་བལྟ་ཤེས་པ་ཙམ་བྱས་ཏེ་རླུང་ཕྱིར་འཛིན་དང་བཅས་ཡིད་མིག་རླུང་གསུམ་དང་དམིགས་རྟེན་དབྱེར་མེད་དུ་བསྲེས་ལ་འཇོག༔ དེའི་ངང་ལས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལང་ལོང་དུ་གཡོ་བ་ངོས་ཟིན་པར་བྱས་ཏེ་ཐོལ་གྱིས་ཤར༔ ཧྲིག་གིས་རིག༔ རྦད་ཀྱིས་བཅད་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་པ་ཁོ་ན་ལམ་དུ་བསླང་བར་བྱའོ༔ དེ་ལྟར་ཡང་ནས་ཡང་དུ་གོམས་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་མི་སྐྱེ་བ་མི་སྲིད་དོ༔ དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐབས་སུ་བསམ་གཏན་ལ་མངོན་པར་མི་སྤྲོ་བའི་ལེ་ལོའི་གཉེན་པོར༔ ངོ་བོ་རྩོལ་བ་དང༔ ཁྱད་པར་འདུན་པ་དང༔ རྒྱུ་དད་པ་དང༔ འབྲས་བུ་ཤིན་སྦྱངས་མཐར་ཕྱིན་པ་ལ་བསླབ༔ གདམས་ངག་བརྗེད་པའི་གཉེན་པོར་དམིགས་པ་མ་བརྗེད་པའི་དྲན་ཤེས་བསྟེན༔ ལྷག་པར་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་གཉེན་པོར་བྱིང་ན་ལྟ་སྟངས་མཐོ་སར་གཏོད༔ རླུང་དྲག་ཏུ་བསལ༔ ཤེས་པ་ཧུར་ཕྱུང༔ སྤྱོད་ལམ་བསིལ་བར་བྱ༔ རྒོད་ན་ལྟ་སྟངས་སྨད༔ རླུང་དལ་བུར་འགྲོ་འོང་བྱ༔ ལུས་སེམས་ཁོང་ཀློད༔ སྤྱོད་ལམ་དྲོ་བར་བྱ༔ བྱིང་རྒོད་ཀྱི་གཉེན་པོ་འདུ་མི་བྱེད་པ་ལ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའི་དྲན་ཤེས་ཤུགས་དྲག་ཏུ་བསྟེན༔ འདུ་བྱེད་རྩོལ་སེམས་ཆེ་བས་རྣལ་དུ་མི་གནས་པའི་གཉེན་པོར་བཏང་སྙོམས་ཀྱིས་རྒྱས་གདབ༔ དེ་ལྟར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཉེས་པ་བསལ་བའི་གཉེན་པོ་ཚུལ་བཞིན་དུ་བསྟེན་པས་སེམས་ནང་དུ་རྩེ་གཅིག་པར་འཇོག་པ་དང༔ རྣམ་རྟོག་གི་དབང་དུ་མི་བཏང་བར་རྒྱུན་དུ་འཇོག་པ་དང༔ དམིགས་པ་གཞན་དུ་བློ་འཕྲོ་ན་རྩ་བའི་དམིགས་པ་ལ་གླན་ཏེ་འཇོག་པ་དང༔ དེའི་ངང་དུ་དྲན་ཤེས་ཀྱིས་བསྒྲིམས་ཏེ་གནས་པ་ བརྟན་པོ་ལ་ཉེ་བར་འཇོག་པ་དང༔ དེ་ལས་ཀྱང་འཕྲོ་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡོན་ཏན་ལ་སྤྲོ་བས་སེམས་འདུལ་བ་དང༔ འདོད་པའི་ཉེས་དམིགས་ལ་བསམས་ཏེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ངང་དུ་སེམས་ཞི་བར་བྱེད་པ་དང༔ དབང་མེད་དུ་བྱིང་རྒོད་སྐྱེས་ན་ཐབས་དུ་མས་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱེད་པ་དང༔ དམིགས་པ་ལ་སེམས་གཏོད་པ་ཙམ་གྱིས་ངང་གིས་བསམ་གཏན་ལ་འཇུག་པ་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ་དང༔ དེ་ལ་གོམས་པས་ཇི་ཙམ་འ
Chinese
འགྱུར་རོ༔ 如果即使是最后一种根器也不能生起三摩地，那么，就应当将心专注于有相的所缘上：在自己面前不远不近合适的地方，稳固地放置佛像、文字、树枝、石子等任何适合之物。要着重上师瑜伽，在上师与自心无二无别的状态中稍作休息。之后，端正身体，排除浊气，眼睛半睁半闭地仅仅是看着所缘的对境，连同呼气一起，将意、眼、气三者与所缘对境无二无别地融合而安住。在那样的状态中，如果能认识到分别念如波涛般汹涌澎湃，就要突然地发起，敏锐地觉知，彻底地断除，而仅仅是将心安住于平等舍中作为修道的正道。像这样反复地串习，不可能不生起三摩地。在所有这些时候，为了对治不乐于禅定的懈怠，要修习本体是精进，特点是希欲，原因是信心，结果是轻安达到究竟。为了对治忘失诀窍，要依止不忘失所缘的忆念。特别是为了对治掉举和昏沉，如果昏沉，就将视线投向高处，猛烈地呼出气息，使觉性活跃起来，行为要清凉；如果掉举，就将视线放低，气息缓慢地出入，放松身心，行为要温暖。为了对治昏沉和掉举的混合，要强烈地依止不作意昏沉和掉举的作意忆念。由于作意和精进过大而不能如实安住的对治，要以舍置来加以扩展。像这样，通过如理如实地依止对治消除三摩地过患的对治法，就能使心专注于内而达到专注一境，不被分别念所左右而恒常安住，如果心被其他所缘分散，就将它拉回到根本的所缘上而安住，在那样的状态中，以正念严加守护而安住，接近于稳固。如果还散乱，就以喜悦三摩地的功德来调伏自心，思维欲妙的过患而使心在三摩地的状态中寂静下来，如果不由自主地生起昏沉和掉举，就以多种方法来使之寂静下来，仅仅是将心专注于所缘上，就能自然而然地进入禅定而成为一体相续，对此加以串习，无论多久
English
འགྱུར་རོ༔ If even the last of the faculties cannot generate samadhi, then, one should fix the mind on a support with characteristics: In front of oneself, at a suitable distance, one should firmly place an image, letters, a branch, a pebble, or whatever is appropriate. One should focus on the guru yoga, and rest for a while in the state of inseparability of the guru and one's own mind. Then, straighten the body, expel the stale air, and with eyes half-open, just look at the object of focus, and together with exhaling, mix the mind, eyes, and air with the object of focus and rest. In that state, if one recognizes that conceptual thoughts are moving like waves, one should suddenly arise, sharply recognize, and completely cut them off, and only establish the mind in equanimity as the path to be cultivated. By repeatedly familiarizing oneself in this way, it is impossible not to generate samadhi. In all these cases, to counteract laziness that is not pleased with meditation, one should train in the essence of effort, the special feature of desire, the cause of faith, and the result of perfect pliancy. To counteract forgetting the instructions, one should rely on mindfulness that does not forget the object of focus. In particular, to counteract sinking and excitement, if sinking, direct the gaze upwards, exhale vigorously, make awareness active, and make the behavior cool; if excited, lower the gaze, make the breath flow slowly, relax the body and mind, and make the behavior warm. To counteract the mixture of sinking and excitement, one should strongly rely on the mindfulness that does not intentionally create sinking and excitement. To counteract the inability to abide peacefully due to excessive intentionality and effort, one should expand with equanimity. In this way, by properly relying on the antidotes that eliminate the faults of samadhi, one can make the mind focused on one point inwardly, abide constantly without being controlled by conceptual thoughts, and if the mind is distracted to other objects, one should pull it back to the root object and abide. In that state, one should abide with mindfulness guarding it closely, approaching stability. If it is still distracted, one should subdue the mind with joy in the qualities of samadhi, think about the faults of desire and pacify the mind in the state of samadhi, and if sinking and excitement arise involuntarily, one should pacify them with various methods. Just by focusing the mind on the object, one can naturally enter meditation and become a single continuum, and by familiarizing oneself with this, no matter how long