Tibetan
་སྒྲ་མེད་པར་ལུས་ཀྱི་བརྡས་ཆོས་སྟོན་ཅིང་རྫུ་འཕྲུལ་ཡ་མ་ཟུང་གིས་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་འདོགས་པའོ། །འབྲས་བུ་ནི་ཡིད་བཞིན་བདེ་བ་མཆོག་གི་ས་ཞེས་རང་རྒྱལ་དགྲ་བཅོམ་པའི་གོ་འཕང་མངོན་དུ་བྱེད་པའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཐེག་པ་ནི། བདག་མེད་གཉིས་ཀ་རྟོགས་པའི་མཁྱེན་པ་དང་། སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་མཐའ་དག་མི་འདོར་བའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་རྫོགས་སྨིན་སྦྱང་བ་མཐའ་རུ་ཕྱིན་ནས་སངས་རྒྱས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཐེག་ཆེན་གྱི་མདོ་སྡེ་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བའི་ དགོངས་པའི་ཕྱོགས་འགྲེལ་ལུགས་ཀྱི་སློབ་དཔོན་དག་གི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པའི་དབུ་མ་དང་སེམས་ཙམ་པ་གཉིས་སུ་ཡོད་དོ། །སེམས་ཙམ་པས་ནི་གཉིས་སྟོང་གི་རྣམ་ཤེས་གསལ་རིག་ཙམ་དོན་དམ་པར་ཡོངས་སུ་གྲུབ་ལ། རྣམ་ཤེས་དེ་ལ་དག་པ་དང་མ་དག་པའི་བག་ཆགས་བཞག་པའི་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་གཞན་དབང་གིས་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་སྣང་ཞིང་། དེ་ལྟར་གཉིས་སུ་སྣང་ཞིང་གཉིས་སུ་གྲུབ་པར་འཛིན་པའི་ཀུན་བཏགས་ཅན་གྱི་ངོར་བདག་གཉིས་སུ་གྲུབ་པར་འཛིན་ཀྱང་། དོན་ལ་གཟུང་འཛིན་གང་ཡང་མེད་པས་བདག་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་ཆོས་དབྱིངས་དེ་ནི་རྣམ་ཤེས་དེ་ལ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་ཡོད་པས་གཟུང་འཛིན་མེད་པའི་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་གནས་ལུགས་སུ་བྱས་ནས་གྲུབ་མཐའ་འཇོག་པ་དང་། དེ་ལའང་རྣམ་པ་འདི་དག་ཐ་སྙད་དུ་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་དུ་བདེན་པ་རྣམ་བདེན་པ་དང་། མི་བདེན་པ་མེད་པ་གསལ་སྣང་ཙམ་དུ་འདོད་པ་རྣམ་རྫུན་པ་སྟེ་ཐ་སྙད་ཁས་ལེན་ཚུལ་གྱིས་གྲུབ་མཐའ་གཉིས་སུ་ཡོད་ལ། རྣམ་བདེན་པ་ལའང་སྒོ་ང་ཕྱེད་ཚལ་བ་སོགས་ནང་གསེས་གསུམ་ཡོད་དོ། །སེམས་ཙམ་པའི་སྒོམ་སྤྱོད་འབྲས་བུ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་པ་ཡིན་ཕྱིར་དབུ་མ་དང་འདྲའོ། །དབུ་མ་པས་ནི་གཟུང་འཛིན་མེད་པའི་རྣམ་ཤེས་ཙམ་ཡང་བདེན་གྲུབ་ཏུ་མི་འདོད་དེ། ཤེས་བྱའི་ཆོས་གང་ལའང་བདེན་པར་གྲུབ་པ་རྡུལ་ཙམ་མེད་པའི་སྟོང་པ་དང་རྟེན་འབྱུང་གི་སྣང་བ་ཟུང་དུ་ཞུགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་ དབྱིངས་ཟབ་མོ་ལྟ་བས་རྟོགས་པར་བྱེད་པའོ། །འདི་ལའང་གནས་ལུགས་གཞལ་ཚུལ་ལ་བློའི་རྩལ་ཆེ་ཆུང་གིས་སྒྱུ་མ་ལྟར་གཉིས་སུ་མེད་པ་འདི་ལ་སྒྱུ་མ་རིགས་གྲུབ་པའང་ཟེར། མཆན། དང་། རབ་ཏུ་མི་གནས་པ་གཉིས། དང་པོའི་འདོད་པ་ནི་འདི་ལྟར་སྣང་བའི་ཀུན་རྫོབ་འདི་དག་བརྟགས་ན་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་སྣང་ཡང་མི་བདེན་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་སྣང་སྟོང་གཉིས་མེད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་འདི་ཆོས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཡིན་པས་གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་སྐབས་ཐམ
Chinese
以無聲的身體手勢宣說佛法，並以不可思議的神通利益眾生。果報是如意妙樂之地，即是證得自證阿羅漢的果位。菩薩乘，是通達二無我的智慧，以及不捨一切眾生界的大悲心，圓滿成熟淨化到究竟，而成就佛果。其中對於大乘經典深廣意涵的注釋，有隨行論師的兩種學派，即中觀宗和唯識宗。唯識宗認為，二空的明覺之識是真實存在的，由於在此識上安立清淨與不清淨的習氣，以緣起的他力而顯現各種現象。如此，在顯現為二元對立且執著為二元實有的遍計所執面前，雖然執著有二我存在，但實際上沒有能取和所取，因此以二我空性的法界，作為此識的法性，並將無能取和所取的覺知本身視為實相而建立宗義。其中，對於這些現象，以名言來了解其自性為真實的，稱為真唯識，以及認為無有不真實，僅是清淨顯現的假唯識，以名言承許的方式而有兩種宗義。真唯識中又有雞蛋半剖等三種分類。唯識宗的禪修實踐和果報，由於是大乘行者，因此與中觀宗相同。中觀宗不認同僅僅是無能取和所取的覺知也真實存在，而是以觀看對於任何所知法，都沒有絲毫真實存在的空性，以及緣起顯現的雙運法界甚深之理來證悟。對此，也因為衡量實相的方式，依據智慧高低，而有如幻二元無別，也稱為如幻理成立。註：一、如所有性。二、不住涅槃。第一種觀點是，如此顯現的世俗諦，如果加以分析就無法成立，因此顯現卻非真實，如同幻術一般。因此，顯空雙運如幻，此為佛法的實相，因此基道果位的一切
English
It teaches the Dharma through silent bodily gestures and benefits sentient beings with inconceivable miracles. The result is the attainment of the state of self-realized Arhat, the land of supreme wish-fulfilling bliss. The Bodhisattva Vehicle is the wisdom that realizes both selflessnesses, and the great compassion that does not abandon all realms of sentient beings, perfecting maturation and purification to the ultimate, and achieving Buddhahood. Among them, regarding the interpretation of the profound and vast meaning of the Mahayana Sutras, there are two schools of followers of the commentators, namely the Madhyamaka and the Yogacara. The Yogacara believes that the clear and aware consciousness of the two emptinesses is truly established as ultimately real. Due to the establishment of pure and impure habitual patterns on this consciousness, various phenomena appear through the dependent origination of other-power. Thus, although in the face of the imputational nature that appears as dualistic and clings to it as dualistically real, it clings to the existence of two selves, in reality there is no grasper and grasped. Therefore, the Dharmadhatu of the emptiness of the two selves is the nature of this consciousness, and the doctrine is established by considering the awareness without grasper and grasped as the reality. Among them, for these phenomena, understanding their nature as true in name is called true Yogacara, and considering that there is no untruth, only pure appearance, is called false Yogacara, and there are two doctrines in the way of accepting names. Among the true Yogacara, there are three categories such as half-cut eggs. The meditation practice and result of the Yogacara are the same as the Madhyamaka because they are Mahayana practitioners. The Madhyamaka does not agree that even the mere awareness without grasper and grasped is truly existent, but rather it is realized by viewing the profound principle of the Dharmadhatu, in which emptiness, in which there is not even a particle of true existence in any knowable object, and the appearance of dependent origination are united. Regarding this, also, because of the way of measuring reality, according to the level of intelligence, the non-duality like illusion is also called the establishment of illusion-like reasoning. Note: 1. As-it-isness. 2. Non-abiding Nirvana. The first view is that these conventional truths that appear in this way, if analyzed, cannot be established, so appearing is not true, like an illusion. Therefore, the union of appearance and emptiness is like an illusion, this is the reality of the Dharma, so all the basis, path, and fruit
Tibetan
ས་ཅད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་འདོད་དོ། །འདི་དག་གི་ལུགས་ལ་ཀུན་རྫོབ་ལ་ཡང་ལོག་དང་དོན་དམ་ལ་རྣམ་གྲངས་ཡིན་མིན་གཉིས་སུ་འབྱེད་དོ། །འདི་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་དབུ་མའི་ལུགས་ཀྱི་རྗེས་ཀྱི་ངེས་པ་ཙམ་ལས་སྤྲོས་བྲལ་ཇི་བཞིན་དུ་གཏན་ལ་མ་ཕེབ་པའོ། །གཉིས་པ་རབ་ཏུ་མི་གནས་པ་ལའང་། སྟོང་པར་རབ་ཏུ་མི་གནས་པ། རྒྱུན་ཆད་རབ་ཏུ་མི་གནས་པ། བཏང་སྙོམས་རབ་ཏུ་མི་གནས་པ། ཟུང་འཇུག་རབ་ཏུ་མི་གནས་པ་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི་ཀུན་རྫོབ་དོན་དམ་ཐ་དད་དེ། སྣང་བ་ཀུན་རྫོབ་ནི་འདི་ལྟར་སྣང་ཡང་འཁྲུལ་པས་བཏགས་པ་སྟེ་དཔྱད་ན་མི་བདེན་པའི་ཕྱིར་དོན་དུ་མེད་ལ། ཀུན་རྫོབ་མེད་པའི་སྟོང་པ་ནི་གནས་ལུགས་སོ་སྙམ་དུ་སྟོང་པ་ཕྱང་ཆད་པ་ཞིག་གནས་ལུགས་སུ་འདོད་པའོ། །འདི་ནི་སྣང་བ་ཉིད་ཡེ་ནས་སྟོང་བཞིན་དུ་སྣང་བའི་སྟོང་ཉིད་མཐའ་བྲལ་མ་ཤེས་པར་ཀུན་རྫོབ་བཀག་ པའི་སྟོང་རྐྱང་ལ་སྟོང་པར་འཛིན་པ་མཐར་འཛིན་དུ་ལྷུང་བའོ། །རྒྱུན་ཆད་རབ་ཏུ་མི་གནས་པས་ནི་དོན་དམ་སྟོང་པ་འདོད་ལུགས་སྔ་མ་དང་ཕྱོགས་འདྲ་ལ། རྣམ་རྟོག་ཡོད་ཀྱི་རིང་ལ་ཚོགས་གསག་པའང་ཡོད། དེའི་འབྲས་བུ་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བའང་ཡོད་ལ། མཐར་རྣམ་རྟོག་ཟད་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་རྒྱུན་ཆད་པར་འདོད་པའོ། །འདིས་ཀྱང་གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་སྣང་སྟོང་གཉིས་པོ་ཡེ་ནས་འདུ་འབྲལ་མི་སྲིད་པའི་ཆོས་དབྱིངས་མཐའ་བྲལ་གྱི་གནས་ལུགས་མ་རྟོགས་པའོ། །བཏང་སྙོམས་རབ་ཏུ་མི་གནས་པས་ནི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་སོགས་ཇི་ལྟར་ཁས་བླངས་ཀྱང་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལས་མ་འདས་ལ། སྒྲོ་འདོགས་དེ་ནི་དཔྱད་ན་མ་གྲུབ་པས་འདི་ཞེས་ཁས་ལེན་པ་གང་ཡང་མེད་པའི་ལྟ་བ་འཛིན་པའོ། །སྤྱིར་གནས་ལུགས་ནི་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་པ་ལས་འདས་པས་ཁས་ལེན་དང་བྲལ་བ་ནི་བདེན་མོད་ཀྱི། གང་དུ་ཁས་བླངས་ཀྱང་རིག་པས་སུན་ཕྱུང་ནུས་པ་ཙམ་ཞིག་ལ་བརྟེན་ནས་ཁས་ལེན་དང་དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་བཏང་སྙོམས་སུ་བཞག་པ་ཙམ་གྱིས་གནས་ལུགས་ཇི་བཞིན་པ་གཏན་ལ་ཕེབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བཞི་པ་ཟུང་འཇུག་རབ་ཏུ་མི་གནས་པ་ནི། སྣང་སྟོང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འདུ་འབྲལ་མེད་པའི་ཆོས་དབྱིངས་སྤྲོས་པའི་དྲྭ་བ་ཀུན་གྱིས་དབེན་པ་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བ། བདེན་པ་གཉིས་དབྱེར་མེད་པའི་གནས་ལུགས་ཟབ་མོ་དེའི་ངང་དུ་ཆོས་ཀུན་རོ་མཉམ་པར་གྱུར་པས་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་གཉིས་སུ་ཡང་ བཞག་པ་མེད་ལ། ཐ་སྙད་དུ་ནི་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་རྣམས་ལ་བརྟག་དཔྱད་མེད་པར་འཇིག་རྟེན་ན་སྣང་བ་ལྟར་ཁས་ལེན་པ
Chinese
一切都认为是如幻的。这些宗派认为，在世俗谛上，有真和假的区别，而在胜义谛上，则区分是否为名相。这仅仅是大乘中观宗的后起定解，而并非如实地证悟了离戏。第二，不住立也分为四种：不住立于空性、断灭不住立、舍弃不住立、双运不住立。第一种，认为世俗谛和胜义谛是不同的，显现的世俗谛虽然如此显现，但只是由错觉所安立，经过观察是不真实的，因此实际上并不存在。没有世俗谛的空性才是实相，他们这样认为，将一种断灭的空性视为实相。这并没有理解显现本身就是本来空性的离边空性，而是将对世俗谛的遮止执为空性，落入了边执。断灭不住立与前一种认为胜义谛是空性的观点相似。在有分别念的时候，也有积累资粮，也有产生智慧的果实，但最终认为分别念灭尽后，智慧也会断灭。这也未能证悟基、道、果的所有阶段，显现和空性二者本来不可分离的法界离边的实相。舍弃不住立则认为，无论如何承认有或无等，都无法超出增益，而这种增益经过观察是无法成立的，因此持有不承认任何事物的观点。一般来说，实相是超越言思的，因此与承认相违是真实的，但仅仅依靠无论承认什么都能被理智驳倒，就舍弃一切承认和执着，并不能如实地证悟实相。第四种双运不住立是，显现和空性本体上不可分离的法界，远离一切戏论之网，是圣者们各自以智慧所能证知的。在这种二谛无别的甚深实相中，一切法都成为一味，因此不再安立世俗谛和胜义谛，但在名言上，则不加考察地承认世间所显现的一切。
English
Everything is considered to be like an illusion. These schools hold that in conventional truth, there is a distinction between true and false, while in ultimate truth, they distinguish whether or not it is a conceptual term. This is merely a subsequent ascertainment of the Great Vehicle Madhyamaka school, and not a genuine realization of freedom from elaboration. Secondly, non-abiding is also divided into four types: non-abiding in emptiness, cessation non-abiding, abandonment non-abiding, and union non-abiding. The first is that conventional and ultimate truths are different. The appearing conventional truth, although appearing as such, is merely imputed by delusion, and upon examination, it is not true, therefore it does not actually exist. The emptiness without conventional truth is the reality, they think, considering a completely cut-off emptiness as the reality. This does not understand the emptiness of appearance itself being empty from the beginning, but instead, it clings to the emptiness of the negation of conventional truth, falling into extremism. Cessation non-abiding is similar to the previous view that ultimate truth is emptiness. While there is conceptual thought, there is also the accumulation of merit, and there is also the fruit of the arising of wisdom, but ultimately it is believed that when conceptual thought is exhausted, wisdom will also cease. This also fails to realize the reality of the ground, path, and fruition, the dharmadhatu free from extremes, where appearance and emptiness are inseparable from the beginning. Abandonment non-abiding believes that no matter how one affirms existence or non-existence, it cannot go beyond superimposition, and this superimposition cannot be established upon examination, therefore they hold a view that does not affirm anything. In general, the reality is beyond speech and thought, so being free from affirmation is true, but merely relying on the fact that whatever is affirmed can be refuted by reason, and abandoning all affirmation and clinging, does not lead to the genuine realization of reality. The fourth, union non-abiding, is the dharmadhatu where appearance and emptiness are inseparable in essence, devoid of all networks of elaboration, to be known individually by the noble ones. In this profound reality where the two truths are inseparable, all phenomena become of one taste, therefore conventional and ultimate truths are no longer established, but in terms of convention, they accept whatever appears in the world without examination.