Tibetan
ང་མདོ་སྡེ་པའི་གྲུབ་མཐའ་གཉིས་སུ་ཡོད་དེ། བྱེ་བྲག་སྨྲ་བས་ནི་ཕུང་པོ་ལྔ་དང་འདུས་མ་བྱས་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཤེས་བྱ་གཞི་ལྔར་བསྡུས་ནས་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཕྱོགས་དེ་དག་ལ་སྐད་ཅིག་མ་དང་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་ཆར་དབྱེ་བར་བྱས་པས་གཟུགས་ཅན་རྣམས་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་ཀྱི་མཐའ་ཅན་དང་། ཤེས་པ་རྣམས་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་ཀྱི་ཕྲེང་བ་རིམ་པར་སྐྱེ་བ་ཙམ་དུ་བློས་རྟོགས་ནས་དེ་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཅིང་། དུ་མ་འདུས་པའི་ཆོས་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ཕུང་པོ་འདི་ནི་སྐད་ཅིག་གིས་མི་རྟག་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་གསུམ་གྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་དང་། གང་ཟག་གི་བདག་དེས་སྟོང་པས་བདག་པོ་དང་བྱེད་པ་མེད་པར་ཤེས་པའི་སྒོ་ནས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་རྟོགས་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་བའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ཕུང་པོ་འདི་བདག་ཏུ་ཆགས་པའི་རྩ་བ་ཅན་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་དང་དེའི་དབང་གིས་ལས་སྣ་ཚོགས་བསགས་པའི་རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་ཀུན་ཏུ་འབྱུང་ཞིང་སྲིད་པར་ཡང་ནས་ཡང་དུ་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བར་མཐོང་བས་ཀུན་འབྱུང་བདེན་པ་རྟོགས་པ་དང་། སྲིད་པར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡི་རྩ་བ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ཉིད་བདག་མེད་པར་རྟོགས་ པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་སྤོང་བའི་ལམ་དེ་ནི། ཐར་པ་མྱང་འདས་སྒྲུབ་པའི་ལམ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ཉིད་ཀྱིས་འཁོར་བའི་འདམ་ལས་ངེས་པར་འབྱིན་ཅིང་གཏན་གྱི་ཐར་པ་ཐོབ་པ་ནི་རིགས་པ་སྟེ་མཆོག་ཏུ་གྲུབ་ཅིང་འཐད་པ་ཡིན་གྱི། བདག་མེད་པའི་ལམ་ཁོ་ན་མ་གཏོགས་དེ་སྤངས་ནས་ཐར་པའི་ལམ་གཞན་མེད་པར་མཐོང་བ་ནི་ལམ་གྱི་བདེན་པ་རྟོགས་པའོ། །ལམ་དེ་གོམས་པས་བདག་འཛིན་ཀུན་བཏགས་དང་ལྷན་སྐྱེས་རྣམས་སྤངས། ཁམས་གསུམ་འཁོར་བར་སྐྱེ་བ་རྒྱུན་བཅད་པའི་འགོག་པ་ནི། འཁོར་བ་ལས་གཏན་དུ་ངེས་པར་འབྱུང་བ། ལས་ཉོན་དང་སྡུག་བསྔལ་མིང་མེད་པར་ཞི་བ་དོན་དུ་གཉེར་བྱ་དང་ཐོབ་བྱ་ཀུན་གྱི་ནང་ན་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་གྱ་ནོམས་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པས་འགོག་པའི་བདེན་པ་རྟོགས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ལྟ་བའི་སྒོ་ནས་བདེན་པ་བཞི་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ། ཆ་མེད་གཉིས་པོ་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པར་འདོད་ཅིང་སྐྱེ་འགག་དང་ཀུན་བྱང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་གཞི་མེད་པའི་སྟོང་ཉིད་མ་རྟོགས་པས་ཆོས་བདག་མེད་པ་མ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་བསྒོམ་པ་ནི་དུག་གསུམ་གྱི་གཉེན་པོར་མི་སྡུག་པ་སོགས་གོམས་པར་བྱེད་ཅིང་། སྤྱོད་པ་ནི་སོ་སོ་ཐར་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ལ་གནས་པའི་སྒོ་ནས་བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་ལ་སྤྱོད་པའོ། །འབྲས་བུ
Chinese
我是经部宗的两种观点之一。毗婆沙宗认为，五蕴和三无为所包含的一切法，都归纳为五种所知事，并将这些有为法划分为刹那和极微。因此，有色之物以不可分割的极微为界限，而识则被理解为刹那不可分割的相续生起。因此，其中没有补特伽罗的我，只有多法聚合的自性，这个有漏的蕴是刹那无常的，是三种痛苦的所依，并且由于空无补特伽罗的我，所以没有主宰和作者，通过这种方式了悟苦谛。这个具有痛苦自性的蕴，由于以我执为根本的烦恼以及受其影响而积累的各种业的因缘，不断地产生并反复地在有中出生，因此了悟集谛。断除在有中出生的根本原因——我执的道路，就是以证悟无我的智慧来断除。这条道路是获得解脱涅槃的道路。通过这条道路，必定能从轮回的泥潭中解脱，获得永久的解脱，这是合乎逻辑的，是至高无上的成就和合理性。除了无我之道，没有其他解脱之道，认识到这一点就是了悟道谛。通过习惯这条道路，可以断除俱生和遍计的我执。断绝三界轮回的止灭，就是从轮回中彻底解脱，业、烦恼和痛苦都无名地寂灭，认识到这是所有追求和获得的事物中最卓越和殊胜的，就是了悟灭谛。像这样通过观察的方式来证悟四谛。他们认为这两种不可分割的事物是实有的，并且由于没有证悟生灭和一切净染之法本性为空性，因此没有证悟法无我。其修习是习惯于不净观等作为对治三毒的方法。其行为是安住于完全清净的别解脱戒律，从而行持三十七菩提分法。果
English
I hold one of the two views of the Sautrāntika school. The Vaibhāṣika school asserts that all phenomena encompassed by the five aggregates and the three unconditioned elements are categorized into five knowable objects. They further divide these conditioned phenomena into moments and atoms. Consequently, material forms are understood to be bounded by indivisible atoms, while consciousness is comprehended as merely the sequential arising of indivisible moments. Therefore, there is no self of a person within them, only the nature of the aggregation of multiple phenomena. This contaminated aggregate is impermanent in every moment, serves as the basis for the three kinds of suffering, and, being devoid of a self of a person, lacks a master and an agent. Through this understanding, one realizes the truth of suffering. This aggregate, characterized by suffering, arises entirely from the causes and conditions of afflictions rooted in attachment to self, and due to their influence, accumulates various actions, repeatedly being born in existence. Thus, one realizes the truth of the origin. The path of abandoning the very root of the cause of birth in existence, which is the clinging to self, is through the wisdom that realizes selflessness. This path is the path to attain liberation and nirvāṇa. Through this very path, one will certainly be liberated from the mire of saṃsāra and attain ultimate liberation. This is logical, supremely accomplished, and reasonable. Seeing that there is no other path to liberation apart from the path of selflessness is the realization of the truth of the path. By becoming accustomed to this path, one abandons both the conceptually constructed and innate clinging to self. The cessation of the cycle of birth in the three realms is the definitive liberation from saṃsāra. Knowing that the pacification of karma, afflictions, and suffering without a name is the most excellent and extraordinary among all things to be sought and attained is the realization of the truth of cessation. In this way, one realizes the four truths through the means of observation. They assert that these two indivisible entities are truly existent, and because they have not realized the emptiness of the nature of arising, ceasing, and all pure and impure phenomena, they have not realized the selflessness of phenomena. Their meditation involves familiarizing themselves with the contemplation of unattractiveness and other practices as antidotes to the three poisons. Their conduct involves abiding in the completely pure Prātimokṣa vows, thereby practicing the thirty-seven factors of enlightenment. The result
Tibetan
་ནི་གང་ཟག་ཟུང་བཞི་ཡ་བརྒྱད་དེ། གནས་སྐབས་ལམ་གྱི་འབྲས་བུ་བདུན་དང་། མཐར་ ཐུག་ཁམས་གསུམ་ཀུན་ཏུ་སྦྱོར་བ་ཟད་པའི་དགྲ་བཅོམ་པ་ཐོབ་བོ། །ཉན་ཐོས་དེའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་བདེན་བཞི་དང་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་འདོད་པ་དང་ཆ་མེད་གཉིས་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པར་འདོད་པ་འདྲ་ཡང་། ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་དང་འདུས་མ་བྱས་རྣམས་བྱེ་སྨྲ་ལྟར་རྫས་སུ་མི་འདོད་པར་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་འདོད་པ་དང་། ཕྱི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཤེས་པ་ལ་ཤར་བ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཡུལ་རིག་པ་ལས་ཕྱི་དོན་དངོས་ལྐོག་ན་མོའི་ཚུལ་དུ་འདོད་པ་སོགས། ཐ་སྙད་ཀྱི་ཚུལ་ལ་དངོས་སྟོབས་ཀྱི་རིགས་པ་དང་མཐུན་པའི་ཁས་ལེན་འགའ་ཞིག་གིས་འཕགས་པ་ལས་མདོ་སྡེ་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཞེས་པ་ལོགས་སུ་བརྗོད་ཀྱི། ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་འབྲས་རྣམས་ཉན་ཐོས་དང་ཁྱད་པར་མེད་པའོ། །གཉིས་པ་རང་རྒྱལ་གྱི་ཐེག་པ་ནི། སྔོན་གྱི་ཚེ་རྣམས་སུ་བདག་མེད་པའི་ཆོས་ཐོས་ཤིང་སྨོན་ལམ་བཏབ་པའི་རྒྱུ་ལས་སྲིད་པ་ཐ་མ་པར་གྱུར་པ་ན། སྲིད་པ་ལ་སྐྱོ་བའི་སེམས་ཤུགས་ཀྱིས་སྐྱེ་ཞིང་དུར་ཁྲོད་དུ་བོར་བའི་རུས་གོང་ལྟ་བུ་ལ་བརྟགས་ནས་འདི་ནི་ཤི་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འདིའི་རྒྱུ་ནི་སྐྱེ་བ་བླངས་པ་ལས་སོ་ཞེས་སོགས་མ་རིག་པའི་བར་དུ་རྟེན་འབྲེལ་ལུགས་ལྡོག་ཏུ་བརྟགས་པས་སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་བའི་བདེན་པ་རྟོགས་ལ། ཡང་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཀྱང་དེ་ལྟར་མ་རིག་པ་དེ་ནི་འཁྲུལ་པའི་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལ་འཛིན་པ་ཙམ་ལས་དོན་དུ་དེའི་བཟུང་བ་ལྟར་གྱི་གང་ཟག་བདག་མེད་པར་རྟོགས་ན་འཁོར་བའི་རྒྱུ་མ་རིག་པ་དེ་འགག་པར་ ཤེས་པས་ལམ་བདེན་དང་། མ་རིག་པ་འགགས་པས་རྒ་ཤིའི་བར་འགག་པའི་རྟེན་འབྲེལ་ལུགས་ལྡོག་ལ་བསམ་པས་འགོག་བདེན་རྟོགས་པ་དང་། ནང་གི་སེམས་སྐད་ཅིག་མའི་ཕྲེང་བའི་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་དབང་ལས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རྣམས་རྨི་ལམ་གྱི་སྣང་བ་བཞིན་དུ་སྣང་བར་ཟད་ཀྱི་དོན་ལ་ཕྱི་དོན་དུ་གྲུབ་པའི་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་ཀྱང་མ་གྲུབ་པར། ནང་གི་སེམས་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་ཙམ་བདེན་གྲུབ་ཏུ་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་པས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ལས་གཟུང་བ་གཟུགས་ཀྱི་ཕྱོགས་བདེན་མེད་དུ་ཤེས་པའི་བདག་མེད་ཕྱེད་གཉིས་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་ཅན་ནོ། །སྒོམ་པ་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་པ་ལ་བརྟེན་ཏེ་སྦྱོར་ལམ་དྲོད་ནས་ཟད་མི་སྐྱེ་ཤེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བར་དུ་སྟན་གཅིག་གི་སྟེང་དུ་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་ནུས་པ་སྟེ། རྟེན་འབྲེལ་ལུགས་ལྡོག་གི་གནད་ལ་ངེས་པ་འདྲོང་བའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །སྤྱོད་པ་ནི
Chinese
那是四双八辈之补特伽罗，即证得暂时道之果七者，以及最终证得断尽三界一切系缚之阿罗汉。彼声闻之宗义，虽与安立四谛及补特伽罗无我，并许二无分实有相同，然不许离系行与无为法如毗婆沙宗般为实有，而仅许为假立，且以外境之显现生于识之方式，由识了知对境，从而许外境实物以隐蔽之方式存在等。于名言之理上，以若干与实事力之理相符之承许，而将经部宗从圣者中单独分离出来宣说，然见、修、行、果等与声闻无有差别。二者，独觉之乘，乃于往昔诸世听闻无我之法并立下誓愿之因，于最后有中，以厌离有之强烈心力而生，并观察抛弃于尸林之骨骸等，而思择此乃死亡，此之因乃取生等，如是于无明之间，以缘起顺逆之方式观察，从而了悟苦谛与集谛。又，如是了悟补特伽罗无我，即无明乃执著于错乱之增益，然实际上若能了悟无有如彼所执著之补特伽罗我，则知轮回之因无明即灭，故为了悟道谛；又因无明灭故，思择老死之间灭尽之缘起顺逆，从而了悟灭谛；且由内识刹那之相续的缘起力，外境诸法唯如梦境般显现，然于意义上，纵然是成立为外境之极微无分亦不成立。以内识刹那无分许为真实成立，故是具有了悟于补特伽罗无我与法无我中，所取之色法方面为无实之无我一半之见者。修持者，乃依于第四禅定，而能于一座之上，于相续中生起从加行道暖位直至尽智与无生智之智慧，乃以如实确定缘起顺逆之要点之方式而生起。行持者，则...
English
That is the four pairs and eight types of individuals, namely, those who have attained the seven fruits of the path of training, and ultimately the Arhat who has exhausted all bonds in the three realms. The tenets of that Hearer, although similar in asserting the four truths and the selflessness of the individual, and in accepting the two indivisible entities as truly existent, do not accept non-associated compositional factors and unconditioned phenomena as substances like the Vaibhashikas, but only as imputations. Furthermore, they hold that external objects are cognized through the very appearance of external phenomena to consciousness, and that external objects actually exist in a hidden manner, and so forth. In terms of conventions, the Sutra School's tenets are separately stated from the Hearers because of some acceptances that are in accordance with the reasoning of factual force. However, the view, meditation, conduct, and results are no different from those of the Hearers. Secondly, the vehicle of the Solitary Realizer: In previous lives, having heard the Dharma of selflessness and made aspirations, in the last existence, one is born with a strong mind of weariness towards existence, and contemplates bones abandoned in charnel grounds, thinking, "This is called death; the cause of this is taking birth," and so forth. Thus, by contemplating the dependent origination in forward and reverse order up to ignorance, one realizes the truth of suffering and the truth of origin. Moreover, one realizes the selflessness of the individual in the same way, that ignorance is merely grasping at a mistaken superimposition, but in reality, if one realizes that there is no individual self as it is apprehended, then one knows that ignorance, the cause of cyclic existence, ceases, and thus realizes the truth of the path. Also, because ignorance ceases, one realizes the truth of cessation by contemplating the dependent origination in forward and reverse order, from aging and death to cessation. And due to the power of the dependent origination of the continuum of momentary internal consciousness, external phenomena merely appear like dream appearances, but in terms of meaning, even indivisible atoms that are established as external objects are not established. Because momentary indivisible internal consciousness is accepted as truly established, it is a view that realizes half of selflessness, knowing that the aspect of form, which is the object of apprehension in the selflessness of the individual and the selflessness of phenomena, is unreal. The meditation is based on the fourth dhyana, and one is able to generate in one's continuum, on a single seat, from the heat of the path of joining up to the wisdom of exhaustion and non-arising, in a way that correctly ascertains the key points of dependent origination in forward and reverse order. The conduct is...