Tibetan
ཡེ་ཤེས་སུ་སྣང་ཡང་རུང་། སེམས་ཅན་གྱི་ལུས་དང་ཉོན་མོངས་པར་སྣང་ཡང་རུང་། དེ་གཉིས་ཀ་ངོ་བོ་ཡེ་ནས་འཁོར་འདས་མིང་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོར་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཅན་གྱི་ངོར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡེ་ནས་རྣམ་པར་དག་ཅིང་རང་སར་གྲོལ་བ་ལས། གནས་སྣང་འབྱེད་པ་དང་། དག་དང་མ་དག་ཅེས་རིས་སུ་ཆད་པ་མེད་པས་ན། ཐ་མལ་གྱི་སྣང་བ་འདི་རྣམས་མདོག་མ་བརྗེས་སྤུ་མ་བསྒྱུར་བར་སངས་རྒྱས་སུ་གནས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཇི་ལྟར་སྣང་བ་དེ་ཉིད་ཡེ་ནས་རྣམ་པར་དག་པ་ཀུན་བཟང་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་གནས་ཉིད་ཡིན་གྱི། དེ་ལས་གཞན་ཞིག་ཏུ་དག་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྡུལ་ཙམ་མེད་པར་འདོད་དོ། །འདི་ནི་རིག་པ་རང་སྣང་གི་བློ་ཅན་གྱི་ངོར་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྟོབས་ལས་མངོན་སུམ་དུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ལམ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོངས་པའི་སྐྱེལ་སོ་ཡིན་ནོ། །ལམ་གྱི་རྒྱུད་ལ་ནི། མ་ཧཱ་ཡོ་ག་པའི་སྟོང་པ་ཆེན་པོ་སོགས་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་གཙོ་བོར་བྱས་ཏེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྩལ་རྫོགས་པ་ན་མཚན་བཅས་ཀྱི་རྫོགས་རིམ་དང་དེས་དྲངས་པའི་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། །ཨ་ནུ་ཡོ་ག་པས་ནི། ཞུ་བདེ་འགྱུར་མེད་སྒྲུབ་པའི་མཚན་བཅས་ཀྱི་རྫོགས་རིམ་ལ་གཙོ་བོར་ལམ་དུ་ བྱེད་ཅིང་། སྔགས་ཙམ་བརྗོད་པས་ལྷ་ཡི་འཁོར་ལོ་རྫོགས་པའི་བསྐྱེད་རིམ་དང་ཞུ་བདེ་མཚུངས་ལྡན་གྱི་ལྷ་སྐུ་དང་། རླུང་སེམས་ཙམ་ལས་གྲུབ་པའི་སྒྱུ་མའི་སྐུ་རྣམས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྣང་ཆ་བསྐྱེད་རིམ་གྱི་དོན་ཐུན་མོང་མིན་པ་དང་། བདེ་བའི་ཐབས་ཀྱིས་དྲངས་པའི་དོན་གྱི་ལྷན་སྐྱེས་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ཉམས་སུ་ལེན་པའང་ཡིན་ནོ། །རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་པས་ནི། རིག་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྩལ་སྣང་ལྷའི་འཁོར་ལོ་ཡེ་ནས་ཡིན་པ་ཉིད་ལ་རྣམ་པ་མ་བསྒྱུར་ཀྱང་ཆོག་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བསྐྱེད་པ་དང་། མཚན་བཅས་ཐབས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པའི་ལྷ་སྐུ་ལ་ཆེད་དུ་མི་རྩོལ་ཡང་། གལ་ཏེ་ལྷའི་རྣམ་པར་བསྒྱུར་བར་འདོད་ན་ཡང་སྐད་ཅིག་དྲན་རྫོགས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་ཆུ་ལས་ཉ་ལྡང་བ་ལྟར་རིག་པའི་རྩལ་དེ་ཉིད་དུ་སྣང་བ་ནི་ཡེ་ནས་དམ་ཡེ་དབྱེར་མེད་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ལྷ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །མཚན་བཅས་ཀྱི་རྫོགས་རིམ་རླུང་བཅིང་བའི་རིམ་པ་སོགས་ལའང་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་ལྟོས་ཏེ། བསྐྱེད་རྫོགས་དེ་དག་འདིར་འཇུག་པའི་ལམ་ཡིན་ལ། འབྲས་བུ་ཡེ་ཤེས་ཉིད་ལ་དབང་འབྱོར་བའི་ཚེ་བསྐྱེད་པ་དང་རྫོགས་པའི་རྩོལ་བ་མེད་པར་དེ་ཡི་འབྲས་བུ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡེ
Chinese
无论是显现为智慧，还是显现为有情众生的身体和烦恼，这两者的本体本来就清净为无有轮回和涅槃之名的广大的智慧之故。在那样的具有智慧者的面前，一切法本来就清净且自然解脱，因为没有区分处所和显现，也没有划分为清净和不清净的界限。所以，这些庸常的显现不改变颜色，不改变毛发地安住于佛的状态，也就是说，如何显现，那显现本身本来就是清净的，是普贤大乐的处所。认为除此之外还有其他的清净，那是丝毫也不存在的。这在具有觉性自显之心的面前，由于法性的力量而显现成立，所以是所有道的意趣的交付之处。关于道的次第，嘛哈瑜伽派主要以生起次第的瑜伽，如大空性等为首，当禅定的力量圆满时，就会进入有相的圆满次第和由此引导的大圆满。阿努瑜伽派则主要以修持融乐无变的具有相的圆满次第为道，仅仅念诵咒语，就以圆满本尊坛城的生起次第和融乐相应的本尊身，以及仅仅由风心所成的幻身等方式，生起显现分生起次第的共同和不共同的意义，并且也修持以安乐方便所引导的意义上的俱生大圆满。大圆满派则认为，觉性智慧的妙力显现的本尊坛城本来就是，即使不改变形态也可以。即使不特意努力通过禅定生起，或者通过有相方便修持本尊身，但如果想要变化为本尊的形象，也如鱼从水中跃出一般，在刹那间忆念圆满的方式中，显现为觉性的妙力本身，那本来就是誓言和本初智慧无别，任运成就的本尊。对于有相的圆满次第，如束缚风脉的次第等，也丝毫不需要依赖，因为生起次第和圆满次第是进入这里的道，当果位的智慧获得自在之时，没有生起和圆满的勤作，也会任运成就那果位。
English
Whether it appears as wisdom or as the body and afflictions of sentient beings, the essence of both is primordially pure as the great wisdom without the name of samsara and nirvana. In the presence of such a wise one, all dharmas are primordially pure and naturally liberated, because there is no distinction between places and appearances, and there is no division into pure and impure. Therefore, these ordinary appearances remain as Buddhas without changing color or hair. That is to say, whatever appears is primordially pure, the state of Samantabhadra's great bliss. It is believed that there is not even a speck of other purity than that. This is the delivery point of the intention of all paths, because it is manifestly established by the power of the nature of reality in the presence of the mind of self-appearance of awareness. Regarding the sequence of the path, the Mahayoga mainly practices the yoga of the generation stage, such as the great emptiness, and when the power of samadhi is perfected, it will enter the complete stage with signs and the Great Perfection led by it. The Anuyoga mainly takes the complete stage with signs of practicing melting bliss and immutability as the path, and by merely reciting mantras, it generates the common and uncommon meanings of the appearance part of the generation stage in the form of the generation stage of the complete mandala of deities, the deity body corresponding to melting bliss, and the illusory body made only of wind and mind, and also practices the co-emergent Great Perfection in the sense led by the means of bliss. The Great Perfection school believes that the mandala of deities that appears as the power of awareness and wisdom is originally so, and it is okay not to change its form. Even if you do not deliberately try to generate it through meditation, or practice the deity body through the means of signs, but if you want to transform into the image of the deity, it appears as the power of awareness itself in the way of remembering completeness in an instant, like a fish jumping out of the water, which is originally the deity that is inseparable from the vow and primordial wisdom, and is spontaneously accomplished. For the complete stage with signs, such as the sequence of binding the wind channels, there is no need to rely on it at all, because the generation stage and the complete stage are the paths to enter here, and when the wisdom of the fruition is attained, there is no effort of generation and completion, and that fruition will be spontaneously accomplished.
Tibetan
་ཤེས་ཀྱི་འོད་རྩའི་ལམ་ནས་རིག་གདངས་རྩོལ་མེད་དུ་ཤར་བའི་ཐོད་རྒལ་གྱི་ཉམས་ལེན་སོགས་ནི་རྡོ་རྗེའི་ལུས་ལ་བརྟེན་པའི་ཐབས་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་ཀྱང་མ་དག་ལས་རླུང་གི་བྱེད་པ་བཅིངས་པ་སོགས་རྩོལ་བས་དྲངས་ པའི་ལམ་འོག་མ་དང་མི་འདྲ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ཡེ་ནས་གནས་པའི་རང་གདངས་རྩོལ་མེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ལམ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཐའ་འདིར་ཐུག་པས་འདི་ནི་ཀུན་གྱི་བླ་མ་དམ་པའོ། །འབྲས་བུའི་རྒྱུད་ནི། རྣམ་གྲངས་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བསྟན་ཀྱང་དོན་འདྲ་སྟེ་མཐར་ཐུག་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ཉིད་དུ་དབྱེ་བ་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་རྒྱུད་ལུང་མན་ངག་གི་གཞུང་གསུམ་གྱིས་གཞི་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་ལྟ་བ་དང་། ལམ་ཉམས་སུ་ལེན་ཚུལ། དེའི་དབང་གིས་སྤྱོད་པ་ལའང་སྤྲོས་བཅས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཕྱི་ཡི་རྫས་དང་ཡོ་བྱད་སོགས་ཀྱི་རྩོལ་བ་མང་པོ་བརྟེན་པ་ནི་མ་ཧཱ་ཡོ་ག་པ་ཡིན་ལ། ཕྱིའི་བྱ་བ་གཙོ་བོར་མི་བྱེད་པར་སྤྲོས་མེད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་ནང་གི་ཐབས་ཟབ་མོ་ལ་འབད་པས། ཞིང་སྔགས་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་འདུ་བ་ཐོབ་པའི་ཉེ་རྒྱུའི་སྤྱོད་པ་གཙོ་བོར་བྱེད་པ་ཨ་ནུ་ཡོ་ག་པ་ཡིན་ཞིང་། ཕྱི་དང་ནང་གི་བྱ་རྩོལ་དེ་དག་གང་ཡང་གཙོ་བོར་མི་བྱེད་པར། ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་མེད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་རིག་པ་ཡེ་ཤེས་ཉིད་ཀྱི་ངང་ལས་རྩོལ་མེད་ཤུགས་འབྱུང་གི་སྤྱོད་པ་བྱེད་པ་ནི་ཨ་ཏི་ཡོ་ག་པའི་སྤྱོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྒོམ་པ་ལའང་མ་ཧཱས་སེམས་གནས་པའི་ཐབས་རིམ་བཞིན་གོམས་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཁྱད་པར་ཅན་བསྒྲུབ་པ་དང་། ཨ་ནུས་རྡོ་རྗེའི་ལུས་ལ་གནད་དུ་བསྣུན་པའི་ཐབས་ཀྱིས་རླུང་སེམས་བཅིངས་ཏེ་ཞི་གནས་ཁྱད་ པར་ཅན་མྱུར་དུ་བསྒྲུབ་པ་དང་གཉིས་ནི་རྩོལ་བ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ལ། ཨ་ཏིའི་ལུགས་ལ་ནི་རིག་པ་ཡེ་ཤེས་ཉིད་ངོས་ཟིན་པས་རང་བཞིན་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་བསམ་གཏན་ལས་སེམས་འཛིན་གྱི་རྩོལ་བ་ཅི་ཡང་མི་དགོས་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཡང་བསྐྱེད་རྫོགས་རྫོགས་ཆེན་གསུམ་པོས་རིམ་པ་བཞིན་གཟུགས་བརྙན་དང་ལྷག་ཏིང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གཙོ་བོར་ཉམས་སུ་ལེན་པ་དང་། བདེ་ཆེན་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཉམས་ལེན་གཙོ་བོར་བྱེད་པ་དང་། རང་བཞིན་གདོད་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྩོལ་མེད་དུ་ལམ་དུ་བྱེད་པ་གསུམ་གྱི་ཁྱད་པར་དང་། དབང་ལའང་སྔགས་བླ་མེད་ཐམས་ཅད་དབང་བཞིས་སྨིན་པར་བྱེད་པ་འདྲ་ཡང་། གཟུགས་བརྙན་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཕྱི་རོལ་རྫས་ལ
Chinese
从了知之光脉之道，不费力气显现的妥噶（藏文：ཐོད་རྒལ།）之修习等，虽然是依靠金刚身之殊胜方便，然与不清净业力束缚风息等以勤作所引之下的道不同，因为大智慧本来安住的自性光明是不费力气的缘故。因此，一切道的终点都汇集于此，所以这是所有道之至上者。果续，虽然以各种名相宣说，然意义相同，最终无别于通达一切相之智慧身。如是，以经、律、论三藏奠定基础之见解，以及修道之方式，依此，在行持上，也依赖诸多有为之行，即外在物质与用具等之勤作，是玛哈瑜伽（藏文：མ་ཧཱ་ཡོ་ག་པ་）行者。不以以外在行为为主，而是以无戏论之方式努力于内在甚深方便，从而获得与明妃、咒生俱生之瑜伽母等一同集会的近取行持为主，是阿努瑜伽（藏文：ཨ་ནུ་ཡོ་ག་པ་）行者。内外之行为勤作都不为主，而是以极其无戏论之方式，从觉性智慧之自性中，进行不费力气任运自成之行持，是阿底瑜伽（藏文：ཨ་ཏི་ཡོ་ག་པ་）之行持。同样，在修习上，玛哈瑜伽通过次第串习安住心之方便，而成就殊胜三摩地，阿努瑜伽以击中金刚身要害之方便，束缚风心，从而迅速成就殊胜寂止，二者皆为有勤作。而阿底之宗派，因为认识觉性智慧本身，所以从自性任运成就之禅定中，不需要任何执持心之勤作。同样，在坛城方面，也以前后次第，通过生起次第、圆满次第、大圆满次第三者，主要修习影像和胜观之坛城，以及主要修习大乐菩提心之坛城，以及不费力气地将自性原始坛城作为道用，三者之间有差别。在灌顶方面，虽然所有无上瑜伽都以四灌顶成熟，然在影像和三摩地之坛城中，对外在物质
English
The practice of Tögal (Tibetan: ཐོད་རྒལ།), which effortlessly arises from the path of the light channels of knowledge, is a special method that relies on the Vajra body. However, it differs from the lower paths that are led by effort, such as binding the functions of the winds by impure karma, because the self-radiance of great wisdom, which has always been present, is effortless. Therefore, the end of all paths converges here, making this the supreme of all paths. The tantra of the result, although taught with various names, has the same meaning, ultimately being inseparable from the wisdom body that knows all aspects. Thus, the view that establishes the foundation with the three collections of Sutra, Vinaya, and Abhidharma, and the way to practice the path, accordingly, in conduct, relying on many actions with effort, such as external substances and implements, is the practice of the Mahāyoga practitioner. Not focusing primarily on external activities, but striving for profound inner methods in a non-elaborate manner, thereby obtaining the conduct of close attainment by gathering together with consorts, mantra-born, and co-emergent yoginis, is the practice of the Anuyoga practitioner. Not focusing primarily on either external or internal activities with effort, but in an extremely non-elaborate manner, engaging in effortless, spontaneous conduct from the nature of awareness and wisdom itself, is the conduct of the Atiyoga practitioner. Similarly, in meditation, the Mahāyoga practitioner gradually becomes accustomed to the method of settling the mind, thereby accomplishing special samādhi. The Anuyoga practitioner binds the wind and mind by striking the key points of the Vajra body, thereby quickly accomplishing special calm abiding. Both of these involve effort. But in the Ati system, because awareness and wisdom itself is recognized, no effort of holding the mind is needed from the naturally perfect contemplation. Similarly, in terms of maṇḍalas, the three, generation stage, completion stage, and Great Perfection stage, are practiced in sequence, mainly practicing the maṇḍala of images and superior insight, and mainly practicing the maṇḍala of great bliss bodhicitta, and effortlessly using the naturally primordial maṇḍala as the path, there are differences between the three. In terms of empowerment, although all highest yoga tantras are matured by the four empowerments, in the maṇḍala of images and samādhi, external substances