Tibetan
གས་སུ་ཤར། གཟུང་འཛིན་རང་སར་དག །ཅི་བྱུང་ལམ་དུ་ཁྱེར་བས་ཉམས་ལེན་བདེ། འགྱུ་དྲན་རང་སར་དག་ཅིང་ལམ་དུ་སློང་། དེའི་ཚེ་བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་ཐམས་ཅད་གྲོགས་སུ་ཤར་བས་ཉམས་ལ་གསལ་འགྲིབ་མེད། ཆོས་ཉིད་དང་ཡེ་ཤེས་རྒྱུན་ཆད་མེད། སྤྱོད་པ་ལ་ཡངས་དོག་མེད། སྡུག་བསྔལ་དང་གཟུང་འཛིན་མེད། རྒྱུན་ཆད་དང་ཕྱོགས་རིས་མེད། མི་འགྱུར་བའི་བརྟན་པ་ཐོབ་པས་དེ་ལྟར་ཉམས་སུ་ལོངས། མན་ངག་ཟབ་མོ་འདི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་གསང་བརྟོལ་པ་ཡིན་པས། མཐོང་བལྟས་རེག་ཆོག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་སོ་རྒན་གཞོན་དབང་པོ་རྣོ་རྟུལ་ཤེས་རབ་ཆེ་ཆུང་སྐྱེ་བ་མཐོ་ དམན་མེད་ཅིའི་ཕྱིར་ན་ཐམས་ཅད་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་སེམས་མེད་པའི་སེམས་ཅན་མི་སྲིད་པས། བྱ་བ་ཐམས་ཅད་བྱིས་པའི་རྩེད་མོའམ་སྲིན་བུའི་ཁ་ཆུས་རང་བཅིངས་པ་དང་འདྲ་བ་རང་སྡུག་རང་གིས་ཉོས་པ་ཡིན་པས། ཐམས་ཅད་རྒྱངས་བསྐྱུར་འཛིན་ཞེན་མེད་པར་བཞག་པས་རིག་པ་གསལ་སྟོང་དུ་ཡེར་རེ་འབྱུང་བས། དེ་ལ་གོམས་པས་བེམ་རིག་བྲལ་དུས་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་འདུ་འབྲལ་མེད་པས་ཤིན་ཏུ་ཟབ། དེ་ལ་བརྟན་པ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་དགོས་པའི་མན་ངག་བརྒྱད་ཡོད་པས། འཆི་བ་བསམ་ཞིང་མི་རྟག་པ་དྲན་པར་བྱ་ཞིང་ཚེ་ལ་སྡོད་ལོངས་མེད་པས་བརྩོན་འགྲུས་སྐྱེད། བརྩོན་འགྲུས་གྲོགས་ལས་འབྱུང་བས་གྲུབ་ཐོབ་གོང་མའི་རྣམ་ཐར་སོམས། ལོང་གཏམ་འཆལ་གཏམ་སྤོངས་ལ་ཅིག་པུར་སྡོད། ཉེ་འབྲེལ་དང་བུ་ཚས་འཆིང་བས་འབྲེལ་ཐག་ཆོད། ཟས་ནོར་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་པས་གང་བྱུང་ཟས་སུ་ཟོ། ལས་ངན་གྲོགས་ཀྱིས་སློབ་པས་སྡིག་སྤྱོད་ཀྱི་གྲོགས་མ་བསྟེན། ཚེ་འདི་དཔེ་ཙམ་ཡིན་པས་དོན་ལ་ཆེར་གྱིས་སྒོམས། མ་ཡེངས་ལམ་སྣ་ཡིན་པས་དྲན་པའི་རྩིས་ཟུངས། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ངོ་སྤྲད་དོ། །གསུམ་པ་སློབ་བུའི་སྙིང་གར་སྡིགས་མཛུབ་གཏད་ནས་ངོ་སྤྲད་པ་ནི། ཁྲིད་གཞུང་ལས། རིགས་ཀྱི་བུ་ལུས་ཙོག་པུར་འཇོག་ལ་དྲང་པོར་སྲོངས༔ སེམས་ཁོང་གློད་ལ་ དར་གཅིག་ཞོག༔ ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་བརྗོད་ལ་ཚིག་དོན་ངོ་སྤྲད་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐུགས་དང་སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་སྙམ་ན། རང་སེམས་སྐད་ཅིག་མ་འདིའི་དོན་རྟོགས་དང་མ་རྟོགས་ཀྱི་ཁྱད་ཡིན་པས། མ་རྟོགས་པས་མ་རིག་འཁྲུལ་པ་བྱུང་བས་དུག་ལྔ་སྣ་ཚོགས་སུ་ཤར་ནས་འཁོར་བར་འཁྱམས་པ་ཡིན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུ་རང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ངོ་མ་ཤེས། དེ་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་ཅིང་སྒོས་དལ་འབྱོར་གྱི་མི་ལ་ཆེ་ཆུང་མཐོ་དམན་མེད་པར་ཡོད། དེ་རྟོགས་བྱེད་ཀྱི་ཐབས་སུ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་སྒོ་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་གསུངས་ཀྱང་བསྡུ་ན་ཚིག་གསུམ་དུ་འདུས། དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་ན། ཕྱི་གཟུང་ཡུལ་དག་པས་སྣང་བ་རང་སར་གྲོལ༔ ནང་འཛིན་སེམས་དག་པས་རིག་པ་རང་སར་གྲོལ༔ བར་དུ་འོད་གསལ་མ་བུ་འཕྲོད་པས་རང་ངོ་རང་གིས་ཤེས་པའོ༔ དེའི་དོན་ཅུང་ཞིག་བཀྲོལ་ན། ཕྱི་གཟུང་ཡུལ་དག་པ་ནི། རང་སེམས་རྣམ་རྟོག་གིས་མ་བསླད་ན་རང་གསལ་དུ་བཞག་པས་ཕྱི་རོལ་བདེ་སྡུག་གི་ཡུལ་སྣང་ལ་འཛིན་པ་མ་ཞུགས་པས་སྣང་བ་ཇི་ལྟར་ཤར་ཡང་བདེན་པ་དང་དངོས་པོར་མ་གྲུབ་ཅིང་། བདག་འཛིན་གྱི་བློ་དག་པས་ཕྱི་གཟུང་ཡུལ་དག་པ་བྱ་བ་ཡིན། གཟུང་ཡུལ་དག་པ་ཞེས་མེད་པར་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེན་འཛིན་མེད་པས་མེ་ ལོང་གི་གཟུགས་བརྙན་བདེན་པར་མ་གྲུབ་པ་ལྟར་སྣང་ཡུལ་འདི་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་བྱིས་པའི་རྩེད་མོའམ། བར་སྣང་གི་འཇའ་ཚོན་ལྟ་བུའོ། །ནང་འཛིན་སེམས་དག་པ་ནི་སེམས་ལ་རྣམ་རྟོག་དུག་ལྔ་གང་སྐྱེས་ཀྱང་། གང་ཤར་བློས་མ་བཟུང་བར་རྒྱངས་བསྐྱུར་ཆམ་བཞག །དུག་གི་མེ་ཏོག་བཀྲག་ཆེ་ཡང་ནོར་དུ་མི་འཛིན་པ་ལྟར་རྣམ་རྟོག་གི་རྗེས་སུ་མི་འབྲེང་བར་ངོ་བོ་ལ་བལྟ་ཞིང་ལྷོད་ཀྱིས་གློད་པས་རང་གྲོལ་དུ་འགྲོ། འགྱུ་བྱེད་ཀྱི་རྐྱེན་གྱིས་མི་གོས། འཛིན་སེམས་དག་པ་ཞེས་བེམ་པོ་ས་རྡོ་ལྟར་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་ཏེ་རིག་པ་ལ་རྟོག་པའི་དྲི་མ་མི་འཇོག་པ་སྟེ་རིན་པོ་ཆེ་གསེར་གླིང་དུ་ས་རྡོ་གཞན་མེད་པ་ལྟར་དྲན་རིག་རང་གྲོལ་དུ་ཤེས་པས་རྣམ་རྟོག་གི་མིང་ཡང་མེད་པའོ། །བར་དུ་འོད་གསལ་མ་བུ་འཕྲོད་པ་ནི། དེ་ལྟར་ཉམས་སུ་བླངས་པས། རང་གི་ཤེས་རིག་དྲི་མེད་གསལ་ལེ་སིང་ངེ་ཆོས་ཉིད་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པ་ཞེན་འཛིན་གྱིས་མ་བསླད་པའི་ཉམས་ཤིག་འཆར་བ་དེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པ་ཡིན་པས་རང་ངོ་རང་ཤེས་དེ་དྲན་པས་རྒྱུན་ཆགས་སུ་བཟུང་བས། གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་རྟོག་རང་སར་གྲོལ། གཞི་མ་བཅོས་པའི་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པའི་གདིང་ཐེ་ཚོམ་སྐྱོན་བྲལ་དུ་འཆར་བ་དེ་འོད་གསལ་མ་བུ་འཕྲད་པ་ཡིན་པས། རང་གི་མ་དང་འཕྲད་ན་མར་སྒོམ་མི་དགོས་པ་བཞིན་དུ་རང་རིག་རང་བྱུང་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པ་ལ་ཡིན་པར་ངོ་ ཤེས་པས་འཁོར་བ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་ཡིན་སྙམ་པ་དང་། ཡང་དག་པའི་དོན་ཡིན་མིན་གྱི་རྟོག་པ་མི་འཆར་བས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་ནི་མ་དང། རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་པ་དེ་བུ་ཡིན་པས་ན་རིག་པ་ཆོས་དབྱིངས་སུ་ངོས་ཟིན་པས་རང་ངོ་རང
Chinese
嘎苏夏。能取所取于自处清净。任何显现皆转为道用，则修持安乐。动念于自处清净且发起为道用。彼时所修与能修皆显现为助伴，故于觉受无有明暗。法性与智慧无有间断。行持上无有宽窄。无有痛苦与能取所取。无有间断与偏袒。获得不移之稳固，故如是修持。此甚深口诀乃一切佛之意密，因是可见可观可触，故无论老幼、根器利钝、智慧大小、生处高低皆可，为何？因一切皆由心所生，故无有无心之有情。一切作为皆如孩童嬉戏或虫之口水般自缚，乃自讨苦吃。故一切皆放舍，无有执取，则觉性明空朗然生起。若能习惯之，则于蕴识分离之时，智慧法身无有分离，故甚深。为于此获得稳固，故有八种必要口诀。思维死亡，忆念无常，寿命无有停留之暇，故生起精进。精进由道友而生，故思惟成就者之上师传记。舍弃空谈与绮语，独处。亲友与子嗣乃束缚，故断绝关系。食物与财富乃痛苦，故随遇而安。恶业由恶友所教，故勿亲近罪恶之友。此生乃示范，故于意义上多修持。勿散乱乃道之开端，故紧持正念之绳索。如是宣说而作介绍。第三，对学子之心指责而作介绍，如引导文中所说：具种姓之子，身体跏趺坐，正直端身，心放松，放缓片刻。如是宣说，介绍词句之义。若思惟佛之意与有情之心有何差别？乃在于是否了悟此刹那自心之义。不了悟故生起无明错乱，故五毒显现为种种，于轮回中漂泊。自身本具之成佛之因却不了知。如是成佛之因有情皆具，尤以暇满人身更为殊胜。
English
When thoughts arise, let them clear in their own place. Whatever arises, take it as the path, and practice will be easy. Wandering thoughts clear in their own place and are roused as the path. At that time, all that is meditated upon and all that meditates arise as friends, so there is no waxing or waning in experience. The nature of reality and wisdom are without interruption. There is no narrowness or wideness in conduct. There is no suffering or grasping. There is no interruption or partiality. Having attained the stability of immutability, practice in this way. This profound instruction is the secret heart of all the Buddhas. Because it is something that can be seen, looked at, and touched, it is suitable for old and young, sharp and dull faculties, great and small wisdom, high and low births. Why? Because everything arises from the mind, so there is no sentient being without mind. All actions are like children's games or self-binding with the saliva of insects, buying suffering for oneself. Therefore, by abandoning everything and leaving it without grasping, awareness arises clearly and emptily. By becoming accustomed to this, when the material and consciousness separate, wisdom and the Dharmakaya are inseparable, so it is very profound. There are eight essential instructions for attaining stability in this. Think about death and remember impermanence, and because there is no time to stay in life, generate diligence. Diligence arises from friends, so contemplate the biographies of accomplished masters. Abandon idle talk and frivolous talk and stay alone. Close relationships and children are binding, so cut the ties. Food and wealth are suffering, so eat whatever comes. Bad deeds are taught by bad friends, so do not rely on friends of sinful conduct. This life is just an example, so meditate greatly on the meaning. Non-distraction is the beginning of the path, so hold the reins of mindfulness. As it is said, introduction is made. Third, the introduction is made by pointing an accusing finger at the student's heart. As it says in the teaching text: Son of a noble family, sit upright in a squatting position and straighten your body. Loosen your mind and rest for a moment. As it is said, the meaning of the words is introduced. If you wonder what the difference is between the mind of the Buddha and the mind of sentient beings, it is the difference between understanding and not understanding the meaning of this moment of your own mind. Because of not understanding, ignorance and delusion arise, so the five poisons manifest in various ways and wander in samsara. The cause of Buddhahood that exists within oneself is not recognized. Thus, all sentient beings have the cause of Buddhahood, especially those with the leisure and fortune of human birth.
Chinese
没有高低之分。为了证悟它，诸佛说了八万四千法门，但归纳起来包含三个词。那又是怎样的呢？外境所取清净，显现自解脱；内执心清净，觉性自解脱；中间光明母子相遇，自识自面。稍稍解释一下它的意义：外境所取清净，就是如果自心没有被分别念所染污，安住在自明中，对外境苦乐的显现不生执着，那么显现无论如何生起，都不会成为真实和实有。因为我执的智慧清净，所以才能做到外境所取清净。所谓所取清净，并不是指什么都没有，而是因为没有执着，就像镜中的影像不是真实存在一样，显现的境就像梦幻、魔术、孩童的游戏，或者天空中的彩虹。内执心清净，就是无论心中生起任何分别念或五毒，都不去执取，而是远远地抛开，放下。就像毒花虽然鲜艳，也不把它当作珍宝一样，不追随分别念，而是观其自性，放松，让它自解脱。不会被动摇的原因所迷惑。所谓执心清净，并不是指像石头一样，而是指觉性不留下分别的污垢，就像珍宝黄金岛上没有其他泥土一样，了知觉性和明觉自解脱，连分别念的名字也没有。中间光明母子相遇，就是像这样修持，自己的觉性清净无垢，明亮清晰，显现出一种法性自生的智慧，安乐光明，不分别，没有执着染污的体验，这就是佛的密意，所以要用正念持续地保持自识自面的状态。能取所取的分别念自然解脱。证悟未被改造的法性之基，生起毫无怀疑和过失的定解，这就是光明母子相遇。就像与自己的母亲相遇，不需要再修母亲一样，认识到自明自生的法性就是法性，并且认识到轮回的一切都是法性，也不会生起对真正意义的是与非的分别念，因此一切法都没有自性是母亲，认识到没有自性是儿子，所以觉性在法界中被认识，因此自
English
There is no high or low. To realize it, the Buddhas spoke of eighty-four thousand Dharma doors, but in summary, they are contained in three words. How is that? When the outer object of grasping is pure, appearances are self-liberated; when the inner mind of grasping is pure, awareness is self-liberated; in between, when the clear light mother and child meet, one knows one's own face. To explain its meaning a little: The outer object of grasping is pure, which means that if one's own mind is not defiled by conceptual thoughts, and one abides in self-illumination, then one does not cling to the appearance of outer objects of happiness and suffering. Then, no matter how appearances arise, they are not established as true or real. Because the wisdom of self-grasping is pure, one can make the outer object of grasping pure. The so-called purity of the object of grasping does not mean that there is nothing, but because there is no clinging, just as the image in a mirror is not established as true, the appearing realm is like a dream, an illusion, a child's game, or a rainbow in the sky. The inner mind of grasping is pure, which means that no matter what conceptual thoughts or five poisons arise in the mind, one does not grasp them, but throws them far away and lets them go. Just as one does not regard a poisonous flower as a treasure even though it is bright, one does not follow conceptual thoughts, but looks at their essence, relaxes, and lets them self-liberate. One is not confused by the causes of agitation. The so-called purity of the grasping mind does not mean that one becomes like a stone, but that awareness does not leave behind the defilement of conceptualization, just as there is no other soil on the precious golden island. Knowing that awareness and luminosity are self-liberated, even the name of conceptual thought does not exist. In between, the clear light mother and child meet, which means that by practicing in this way, one's own awareness is pure and stainless, bright and clear, and a natural wisdom of Dharma nature arises, blissful and clear, non-conceptual, and an experience that is not defiled by clinging. This is the intention of the Buddhas, so one must continuously maintain the state of self-knowing and self-seeing with mindfulness. The conceptual thoughts of grasping and being grasped are naturally liberated. Realizing the ground of unconditioned Dharma nature, and generating a firm conviction free from doubt and fault, is the meeting of the clear light mother and child. Just as one does not need to practice the mother when one meets one's own mother, one recognizes that self-luminous and self-arising Dharma nature is Dharma nature, and one recognizes that all of samsara is Dharma nature. One will not generate conceptual thoughts about what is truly meaningful or not, therefore, the fact that all dharmas have no self-nature is the mother, and recognizing that there is no self-nature is the son. Therefore, awareness is recognized in the Dharmadhatu, and thus self-