Tibetan
་ལ་བརྟགས་ཏེ་སྔར་བཞིན་ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད་ལུས་ཀྱི་ཆ་ཤས་སོགས་གང་ལ་གནས། སྙིང་ལྟ་བུ་ལ་གནས་སྙམ་ན་ཤ་པགས་རྩ་རྩེ་མཐའ་དབུས་གང་དུ་གནས། དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་བྱེད་ལས་དངོས་པོ་གང་གིས་མཚོན་སོགས་ བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་པས་དེ་དག་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པར་མཐོང་ན་རྟོག་བྱེད་ཀྱི་རིག་པ་ལ་ཚུར་བལྟས་པས་རིག་པ་གསལ་སྟོང་སྣང་ཡང་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པ་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་དུ་གཏན་ལ་མ་ཕེབས་ཀྱི་བར་དུ་བསྐྱར། ཐ་མ་འགྲོ་ས་ལ་བརྟག་པ། སེམས་ཝལ་གྱིས་ཤར་ནས་ཡལ་གྱིས་སོང་སྙམ་བྱེད་པ་འདི། གང་དུ་འགྲོ །ཡུལ་གང་དུ་སོང་། མིག་གིས་གཟུགས་མཐོང་དུས་ནང་གི་མཐོང་མཁན་དེ་ཕྱིའི་ཡུལ་དེར་འགྲོའམ་དཔྱད། དེ་བཞིན་ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད་སྣང་སྟོང་ཡོད་མེད་གང་དུ་འགྲོ་རྩད་བཅད་པས་རིག་པའི་ངོ་བོ་ངོས་བཟུང་ཐམས་ཅད་བྲལ་བས་འགྲོ་བའི་ཡུལ་དང་འགྲོ་མཁན་གྱི་རིག་པ་ཞེས་མ་གྲུབ་པས་རིག་སྟོང་འགྲོ་འོང་དང་བྲལ་བར་གཏན་ལ་མ་ཕེབ་ཀྱི་བར་དུ་བསྐྱར། དེ་དག་གིས་ཡིད་ཀྱི་སྡིག་པ་འདག་ཅིང་བར་ཆད་ཞི། ཡིད་ཀྱི་མངོན་ཞེན་ལྡོག །མཐར་ཐུག་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། གསུམ་པ་རྣལ་དབབ་སོར་གཞུག་ནི། སྔར་འགྱུ་བའི་སྤུན་ཐག་ཆད་པས་འཕྲོ་རྒོད་ཆམ་ལ་ཕབ་པ་དེ་རྣལ་དུ་དབབ་པས་མཚན་མེད་ཀྱི་ཞི་གནས་བསྒྲུབ། ལྟ་སྟངས་སོགས་ཀྱིས་སོར་གཞུག་པས་ཞི་ལྷག་མཚམས་སྦྱོར་ཞིང་གནས་ལུགས་རྟོགས་པ་ལམ་དུ་གཞུག་སྟེ། དངོས་གཞིའི་ ཉམས་ལེན་ཁྲེགས་ཆོད་ཀྱི་ལྟ་བ་དང་ཐོད་རྒལ་གྱི་སྒོམ་པ་ཟུང་དུ་སྤེལ་བ་ནི་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རང་ལུགས་ཡིན་ཡང་། འདིར་གང་ཟག་ཐུན་མོང་བ་ལ་དགོངས་ཏེ། ཞི་ལྷག་གི་འཇོག་ཚུལ་ཕྱག་ཆེན་སོགས་དང་མཐུན་པར་བཤད་པས། རྣལ་དབབ་སོར་གཞུག་ཞི་ལྷག་གི་ཁོངས་སུ་ཤུགས་ཀྱིས་འདུ་བས་ཟུར་དུ་མ་སྨྲོས་སོ། །གཉིས་པ་དངོས་གཞི་ལ་བཞི། ཞི་གནས་བཙལ། ལྷག་མཐོང་བསྒྲུབ། ཟུང་འཇུག་བསྒོམ། གནས་ལུགས་ཇི་བཞིན་ངོ་སྤྲོད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། དབང་པོ་ཐ་མ་རིམ་གྱིས་ཁྲིད་པ་དང་། དབང་རབ་དངོས་གཞི་ལ་དཀྲི་བ། ཐུན་མོང་དུ་གལ་ཆེ་བའི་བཞག་ཐབས་སྨོས་པའོ། །དང་པོ་ལའང་གཉིས། རྟེན་ཅན་དང་། རྟེན་མེད་དོ། །དང་པོ་རྟེན་ཅན་ལ་ལྔ་ཡོད་པའི་ཐོག་མ་མཚན་བཅས་ལ་བརྟེན་ནས་སེམས་འཛིན་པ་ནི། རི་བོ་ཅོག་གཞག་ལུས་གནད་རྣམ་སྣང་ཆོས་བདུན་བཅའ། རིག་པ་ཅོག་གཞག་ངག་གནད་རླུང་རང་བབ་དང་། སེམས་གནད་སེམས་འཛིན་རྟེན་གང་ཡིན་དེ་ཉིད་མ་བརྗེད་པའི་དམིགས་རྟེན་ཙམ་ལས
Chinese
考察之后，如前一样，内外情器、身体的组成部分等位于何处？如果认为位于心脏等处，那么位于肌肉、皮肤、血管的末梢、边缘、中央何处？以形状、颜色、作用、事物等何者来表示等等。 通过考察与分析，如果见到这些在任何地方都无法成立，那么向内观察能分别的觉性，觉性显现为明空，然而自性不成立，反复直到确信无根无基为止。最后考察去处。心念突然生起又突然消失，认为这样。去向何处？去往哪个地方？眼睛看到事物时，内部的观看者是去往外部的事物那里吗？进行分析。同样，内外情器、显现空性、有无等去向何处，追查到底，因为觉性的本体脱离了一切可以认定的事物，所以去的地方和能去的觉性并不成立，反复直到确信觉性空性，脱离来去为止。这些能够消除意之罪恶，平息障碍。使意的执着消退。最终与上师金刚法身无二无别。第三是放松和恢复：以前散乱的线索断绝，将散乱的心降伏之后，放松下来，修持无相的寂止。通过观察方式等进行恢复，调和寂止和胜观，将证悟的实相置于道上。主要的 修习是交替进行切断（Khregs Chod）的见解和顿超（Thod rGal）的禅修，这是大圆满独有的自宗。但此处是针对普通根器的人，因此讲述了与大手印等相同的寂止和胜观的安住方式。因此，放松和恢复包含在寂止和胜观之中，所以没有单独说明。第二、正行分四：寻求寂止，修习胜观，修习双运，如实指示实相。第一分三：下根器依次引导，上根器直接引入正行，共同的重要安住方式。第一又分二：有依和无依。第一有依分五，首先是依靠有相而执持心念：山势端正，身要安住毗卢七支坐法。觉性端正，语要安住气息自然。心要安住，心执持，除了不忘所缘的对境之外。
English
After examining, as before, where do the inner and outer environments, the parts of the body, etc., reside? If you think it resides in the heart, etc., then where does it reside in the muscles, skin, blood vessels, ends, edges, or center? What represents it in terms of shape, color, function, or substance, etc.? Through examination and analysis, if you see that none of these can be established anywhere, then look inward at the discriminating awareness. Awareness appears as clear and empty, but its self-nature is not established. Repeat this until you are convinced that it is without foundation or root. Finally, examine the place of going. This thought that arises suddenly and disappears suddenly, where does it go? Where does it go? When the eye sees an object, does the inner seer go to that outer object? Analyze this. Similarly, where do the inner and outer environments, appearance and emptiness, existence and non-existence go? Investigate thoroughly. Because the essence of awareness is free from all that can be identified, the place of going and the awareness that goes are not established. Repeat this until you are convinced that awareness is empty and free from coming and going. These purify the sins of the mind and pacify obstacles. They reverse the mind's clinging. Ultimately, you become inseparable from the Guru Vajradhara Dharmakaya. The third is relaxing and restoring: The threads of previous distractions are cut, and after subduing the wild mind, relax and cultivate formless shamatha. Restore through methods of observation, etc., harmonizing shamatha and vipashyana, and placing the realization of the true nature on the path. The main practice is to alternate between the view of Cutting Through (Khregs Chod) and the meditation of Leap Over (Thod rGal), which is the unique system of Dzogchen. However, this is intended for ordinary individuals, so it explains the same way of settling shamatha and vipashyana as in Mahamudra, etc. Therefore, relaxing and restoring are included within shamatha and vipashyana, so they are not explained separately. Second, the main part has four: seeking shamatha, cultivating vipashyana, meditating on union, and introducing the true nature as it is. The first has three: gradually guiding those with dull faculties, directly introducing those with sharp faculties to the main practice, and mentioning the common and important ways of settling. The first also has two: with support and without support. The first, with support, has five. The first is to hold the mind by relying on forms: The mountain posture is upright, and the body settles into the seven-point posture of Vairochana. The awareness is upright, and the speech settles into the natural state of breath. The mind settles, and the mind holds. Apart from not forgetting the object of focus,
Tibetan
་བཅས་བཅོས་སྤྲོ་བསྡུ་མནོ་བསམ་གང་ཡང་མི་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཤེས་པར་བྱས་ནས། མདུན་དུ་ཤིང་བུའམ་རྡེའུ་ལྟ་བུ་ཞིག་བཞག་ པ་ལ་རྒྱ་མཚོ་ཅོག་གཞག་མིག་གི་ལྟ་སྟངས་གཏད། ཡེངས་ན་སླར་དམིགས་རྟེན་ལ་སེམས་བསྡུས་ཏེ་ཧ་ཅང་བསྒྲིམ་མ་དྲགས་པར་ཆེར་རེ་བཞག །གཉིས་པ་ལྷ་སྐུ་ལ་དམིགས་པ་ནི། རང་གི་མདུན་དུ་ཐིག་ལེ་མཐིང་གའི་དབུས་སུ་པད་ཟླ་ལ་བཞུགས་པའི་ཀུན་བཟང་ཡབ་ཡུམ་མམ། གུ་རུ་རིན་པོ་ཆེའི་སྐུ་རྒྱན་ཆ་ལུགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་བྲིས་འབུར་གང་རིགས་བཀོད་པ་ལ་སེམས་བཟུང་། གོམས་ནས་ཡིད་ཀྱིས་དམིགས་པ་ལ་སེམས་བཟུང་། དེའང་གོམས་ནས་རང་གི་སྙིང་དབུས་སུ་སྐུ་དེ་བསྒོམས་ལ་སེམས་བཟུང་། གསུམ་པ་གསུང་ཡིག་འབྲུ་ལ་དམིགས་པ་ནི། མདུན་དུ་ཨོཾ་དཀར་པོ། ཨཱཿདམར་པོ། ཧཱུྃ་སྔོན་པོ་བརྩེགས་མ་རེ་རེའམ་གསུམ་ཀའི་རྣམ་པ་ལ་སེམས་འཛིན། གོམས་ནས་རང་གི་གནས་གསུམ་དུ་བཀོད་པ་ལ་སེམས་བཟུང་། བཞི་པ་ཐུགས་ཕྱག་མཚན་ལ་དམིགས་པ་ནི། མདུན་དུ་རྡོ་རྗེ་དཀར་པོ་རྩེ་ལྔ་པ་ལ་སེམས་བཟུང་ཞིང་གོམས་ནས་སྙིང་དབུས་སུ་བསྒོམ། ལྔ་པ་ཐིག་ལེ་ལ་བརྟེན་པ་ནི། མདུན་དུ་ཐིག་ལེ་དཀར་དམར་སྔོ་གསུམ་དང་འབྱོངས་ནས་ལུས་ཀྱི་གནས་གསུམ་དུ་བསྒོམ་པ་གོང་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་རྟེན་མེད་ལ་ གསུམ་གྱི་དང་པོ་རླུང་རྡོར་བཟླས་ལ་སེམས་འཛིན་པ་ནི། རླུང་ནང་དུ་འཇུག་པ་ཨོཾ། གནས་པ་ཨཱཿ དབྱུང་བ་ཧཱུྃ་ཞེས་དྲན་པ་ཡིད་ཀྱིས་བགྲང་སྟེ་མ་ཡེངས་པར་བྱ། གཉིས་པ་འཇམ་རླུང་ལ་བརྟེན་པ་ནི། རླུང་རོ་ལན་གསུམ་བསལ། འཇམ་རླུང་བཟུང་ལ་སེམས་འཛིན། གསུམ་པ་དྲག་རླུང་ལ་བརྟེན་པ་ནི། རླུང་རོ་བསལ། དྲག་རླུང་བུམ་པ་ཅན་བཟུང་ལ་སེམས་འཛིན་པར་བྱའོ། །དེ་དག་གིས་གནས་ཉམས་ཀྱི་སྣེ་ཟིན་ནས་དངོས་གཞིའི་ཞི་གནས་བཙལ་བར་བྱའོ། །གཉིས་པ་དབང་རབ་དངོས་གཞི་ལ་བཀྲི་བ་ལ་རིམ་པ་གསུམ་གྱི་དང་པོ་ཞི་བ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལྟ་སྟངས་དང་སྦྱར་བ་ནི། ལུས་གནད་ཆོས་བདུན་ལྡན་གྱིས་མི་གཡོ། ངག་མི་སྨྲ་བར་རླུང་གི་འགྲོ་འོང་རང་ཤུགས་སུ་དལ་བར་བཞག །མིག་སྣ་རྩེའི་ནམ་མཁའ་ལ་ཧྲིག་གེ་གཏད། རིག་པ་རང་རིག་རང་གསལ་ལ་གཡོ་བ་མེད་པར་ཚོགས་དྲུག་གི་ཤེས་པ་ཇི་ལྟར་ཤར་བ་ལ་འཛིན་ཞན་མ་ཞུགས་པར་རང་སོར་བཞག་པས་ཡུལ་སྣང་རང་གི་ངོ་བོ་གསལ་ཡང་མི་རྟོག་པའི་ངང་མ་ཤོར་བ་ཉིད་ལ་བསླབ། གཉིས་པ་བར་མ་བྱང་སེམས་ཀྱི་ལྟ་སྟངས་དང་སྦྱར་བ་ནི། གཞན་གོང་བཞིན་ལས་མིག་གི་ལྟ་སྟངས་བར་སྣང་ལ་ཧྲིག་གིས་བསྒྱུར་ནས་ཧད་པོར་བལྟས་པས་རྐྱེན་དེས་བསྐྱེད
Chinese
通晓一切不做任何调整、收集、思考后，在前方放置木块或石子之类的东西，以大海静止般的目光注视。如果散乱，则再次将心专注于所缘境，不要过于紧绷，稍稍放松。第二，专注于本尊像：在自己前方，以蓝色明点的中央，观想安住于莲花月轮上的普贤父母，或者莲花生大师的圣像，装饰圆满，无论是绘画还是雕塑，都将心专注于此。习惯后，将心专注于以意念观想。对此也习惯后，在自己的心间中央观想该圣像，并将心专注于此。第三，专注于文字种子字：在前方观想白色嗡（藏文：ཨོཾ，梵文天城体：ओम्，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡），红色阿（藏文：ཨཱཿ，梵文天城体：आः，梵文罗马拟音：āḥ，汉语字面意思：阿），蓝色吽（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）的堆叠，或者专注于三者的形态。习惯后，将它们观想在自己的三处（额头、喉咙、心间），并将心专注于此。第四，专注于法器手印：在前方专注于五股白色金刚杵，习惯后，在心间中央观想。第五，依赖于明点：在前方观想白色、红色、蓝色三个明点，熟练后，如上所述，在身体的三处观想。第二，无所依 三者之首，以金刚诵风而摄心：忆念风入时为嗡（藏文：ཨོཾ，梵文天城体：ओम्，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡），住时为阿（藏文：ཨཱཿ，梵文天城体：आः，梵文罗马拟音：āḥ，汉语字面意思：阿），出时为吽（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽），以意念计数，不令散乱。第二，依赖于柔和风：呼出三次浊气，屏住柔和风，并将心专注于此。第三，依赖于猛烈风：呼出浊气，屏住猛烈风，如宝瓶般，并将心专注于此。通过这些，掌握住处修的要点，从而寻求真实的止观。第二，将殊胜者引入正行，有三个次第，第一，与寂止声闻的见解相结合：身体以七支坐法安住不动，口不说话，让气息自然缓慢地流动。眼睛注视鼻尖前方的虚空。觉性保持自知自明，不为所动，对于六识如何生起，不执著也不排斥，保持本然状态，从而使外境显现其自身本性，并学习不失去无分别的境界。第二，中间者与菩萨的见解相结合：其他如前所述，只是将目光的注视点转移到中间的虚空，呆呆地凝视，由此生起
English
Having understood all that does not involve any adjustment, collection, or thought, place something like a piece of wood or a pebble in front of you and fix your gaze with the stillness of a vast ocean. If you become distracted, gather your mind back to the object of focus, not too tightly, but with a slight relaxation. Second, focusing on the deity's form: In front of you, in the center of a blue bindu, visualize the union of Samantabhadra and Samantabhadri seated on a lotus and moon disc, or the fully adorned form of Guru Rinpoche, whether painted or sculpted, and hold your mind on that. When accustomed, hold your mind on visualizing it mentally. When you are accustomed to that as well, visualize that form in the center of your heart and hold your mind on that. Third, focusing on the seed syllables: In front of you, visualize a stack of white Om (藏文：ཨོཾ，梵文天城体：ओम्，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡), red Ah (藏文：ཨཱཿ，梵文天城体：आः，梵文罗马拟音：āḥ，汉语字面意思：阿), and blue Hum (藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽), one on top of the other, or focus on the form of all three. When accustomed, visualize them in your three places (forehead, throat, and heart) and hold your mind on that. Fourth, focusing on the attributes and hand gestures: In front of you, focus on a white five-pronged vajra, and when accustomed, visualize it in the center of your heart. Fifth, relying on bindus: In front of you, visualize three bindus, white, red, and blue, and when skilled, visualize them in the three places of the body as before. Second, without support First of the three, holding the mind with vajra recitation of the breath: Remember and mentally count the breath entering as Om (藏文：ཨོཾ，梵文天城体：ओम्，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡), staying as Ah (藏文：ཨཱཿ，梵文天城体：आः，梵文罗马拟音：āḥ，汉语字面意思：阿), and exiting as Hum (藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽), without distraction. Second, relying on gentle breath: Expel the stale air three times, hold the gentle breath, and focus your mind on that. Third, relying on forceful breath: Expel the stale air, hold the forceful breath like a vase, and focus your mind on that. Through these, grasp the key points of the practice of dwelling in a place, and thereby seek the actual calm abiding. Second, guiding the excellent ones into the main practice, there are three stages. First, combining with the view of the peaceful Shravakas: The body remains unmoving in the seven-point posture. The mouth does not speak, and the flow of breath is allowed to be naturally slow. The eyes fix on the space at the tip of the nose. Awareness remains self-aware and self-luminous, without wavering, and as the consciousness of the six senses arises, one neither clings to it nor rejects it, but leaves it in its natural state, so that the appearance of objects reveals their own nature, and one trains in not losing the state of non-conceptualization. Second, combining the intermediate with the view of the Bodhisattvas: Other than that, as before, just shift the gaze to the space in between, staring blankly, and thereby arise