Tibetan
དེད་ལ་བརྟེན་ནས་སེམས་བཙལ་བར་བྱ་སྟེ། དེའང་རིག་པ་སྤྱི་བླུགས་སུ་བཞག་པས། དེ་ཀ་ལ་གནས་ན་ལེགས། གལ་ཏེ་རྣམ་རྟོག་གྱ་གྱུ། ཐལ་ཐོལ་དུ་འཕྲོ་ན། རྣམ་རྟོག་ཐོལ་གྱིས་སྐྱེས་པ་དེ་ཀ །དང་པོ་གང་ནས་སྐྱེས། ད་ལྟ་གང་ན་གནས། ཐ་མར་གང་དུ་འགག །རྐྱང་འདེད་ཀྱིས་བལྟ། དེར་མ་ཟད་ཡར་འཚང་རྒྱ་མཁན་དང་། མར་འཁོར་བར་འཁྱམས་མཁན་སོགས་བདེ་སྡུག་གི་བྱེད་པ་པོ་དེ་གང་ཡིན། དེ་སེམས་ཡིན་པར་འདུག་སྙམ་ན། སེམས་དེ་ལ་ཐོག་མ་དང་། ཐ་མ་དང་། བར་མ་གསུམ་ཨེ་འདུག །སེམས་ཁོ་རང་དངོས་པོའམ། དངོས་མེད་གང་། དངོས་ཡོད་ཡིན་ན་དབྱིབས་ཁ་དོག་སོགས་ཅི་འདྲ། དངོས་མེད་དོ་སྙམ་ན། ཅང་མེད་ཅིག་འདུག་གམ་ཅི་འདྲ་ཞེས་ཡང་ཡང་དྲི་ཞིང་བྱ་མ་ཤོར་བར་བྱས་ལ་བལྟར་བཅུག་པས། དངོས་པོ་འདི་འདྲ་ཞིག་འདུག་ཅེས་བདེན་འཛིན་ལ་ཨ་འཐས་པ་དང་། ཅང་མེད་སྟོང་པར་འདུག་ཅེས་ཚོད་དཔོགས་དང་། མ་རྙེད་པས་ཡེ་ནས་མེད་པ་ཞིག་གམ་ཡོད་རང་ནི་ཡོད་ལས་ཆེ་སྟེ་མ་རྙེད་པ་ཨེ་ཡིན་སྙམ་དུ་བློ་ཐག་མ་ཆོད་ན་ད་དུང་འཚོལ་དུ་བཅུག་སྟེ་དྲི་བར་བྱ། བལྟ་བྱ་ལྟ་བྱེད། མཐོང་བྱ་དང་མཐོང་བྱེད་སོགས་གང་ཡང་མ་མཐོང་། བཙལ་ཞིང་དཔྱད་པས་ཅི་ཡང་མ་རྙེད་པ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ལ་བལྟས་པས་ཅི་ཡང་མ་མཐོང་བ་འདྲ་བར། སྣང་རིག་འདི་ཀ་ངོ་བོ་ངོས་བཟུང་དང་བྲལ་བ། རྗེན་ནེ་བ་ སྨྲ་མི་ཤེས། བསམ་མི་ཤེས། མཐོང་མི་ཤེས་པར་སྟོང་གསལ་ཡུལ་མེད་ཀྱི་རིག་པ་གཅེར་བུ་ལྷིང་པ་ཞིག་འཆར་ན། ཁྲིད་ཆུད་པ་ཡིན་ན་དེ་ཀའི་ངང་དུ་བསལ་བཞག་མེད་པར་བསྐྱང་བར་བྱ་སྟེ། ཀུན་བྱེད་ལས། སེམས་ཀྱིས་སེམས་ལ་བལྟ་རུ་མེད་པའི་ཕྱིར། །བལྟས་པས་མི་མཐོང་ཇི་བཞིན་ཉིད་དུ་ཞོག །ཅེས་དང་། བདེ་བ་རབ་འབྱམས་ལས། རྩ་བ་མེད་པའི་སེམས་ཉིད་ནི། །བཙལ་བས་མི་རྙེད་ངོས་བཟུང་མེད། །ཇི་བཞིན་ཡེ་བཞིན་སྟོང་པའི་ངང་། །བརྗོད་བྲལ་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་སོ། །ཞེས་དང་། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་དགའ་རབ་རྡོ་རྗེས། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡེ་ནས་བུདྡྷ་སྟེ༔ སེམས་ལ་སྐྱེ་འགག་མེད་པ་ནམ་མཁའ་འདྲ༔ ཆོས་ཀུན་མཉམ་ཉིད་ཡང་དག་དོན་རྟོགས་ནས༔ དེ་ཉིད་མ་བཙལ་བཞག་ན་སྒོམ་པ་ཡིན༔ ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ཡང་མཉམ་གཞག་ཏུ་རིག་སྟོང་རྗེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་ཞེན་འཛིན་གྱིས་མ་བསླད་པར་རང་གསལ་རྒྱ་ཡན་དུ་སློད་ཅིང་། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་གང་སྣང་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མའི་འཁྲུལ་འཁོར་རམ་རྨི་ལམ་གྱི་སྣང་བ་ལྟར་གསལ་སྟོང་འཛིན་མེད་དུ་ཐག་བཅད་དེ་ལམ་དུ་ཁྱེར་བས། མཉམ་གཞག་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཀ་རྩ
Chinese
应当依靠追究来寻找心。那也即是将觉性置于普遍倾注之中，安住于那之中是好的。如果念头散乱摇摆，猛然爆发，那么那个念头猛然生起，首先从哪里生起？现在在哪里安住？最终在哪里止息？以单独追究来观察。不仅如此，向上增长者和向下流浪于轮回者等，苦乐的作者是谁？如果认为那是心，那么那个心有起始、终结和中间这三者吗？心它本身是事物还是非事物？如果是实有，那么形状颜色等是什么样的？如果认为是非事物，那么是一无所有还是什么样，反复询问，不让它逃脱而让其观察。如果执着于“是这样的事物”的实执，或者猜测“是一无所有的空性”，或者因为没有找到而无法确定“是根本没有的东西，还是本来就存在，只是没有找到”，那么就继续让其寻找并询问。能见之物和能见者，所见之物和能见者等什么也没有见到。寻找和考察后什么也没有找到，如同观看虚空而什么也没有见到一样。这个显现和觉性，远离了自性确认，赤裸裸的，无法言说，无法思考，无法看见，如果生起空明无处可寻的赤裸觉性，如果通达了诀窍，那么就应当在那样的状态中，不作扬弃地修持。如《普作续》中说：“心无法观看心，观看也无法见到，就那样安住。”又如《无量安乐经》中说：“无根的心性，寻找也无法找到，没有自性确认，如是本然空性的状态，不可言说，自生智慧。”又如大学者噶绕多吉说：“心的自性本即是佛，心无生灭犹如虚空，通达诸法平等之真实意义后，不寻彼而安住即是禅修。”如是说。也就是在等持中，不以执着沾染赤裸的觉性，而让其自然放开，后得中，将一切显现都视为如幻如梦的显现，断定为光明空性无执，并将其融入道用。等持离戏的智慧是根本。
English
One should search for the mind by relying on investigation. That is, placing awareness in a state of general infusion, it is good to abide in that state. If thoughts are scattered and erratic, erupting suddenly, then that thought that arises suddenly, where does it arise from in the beginning? Where does it abide now? Where does it cease in the end? Look with singular investigation. Moreover, who is the agent of happiness and suffering, such as the one who grows upwards and the one who wanders downwards in samsara? If you think that is the mind, then does that mind have a beginning, an end, and a middle? Is the mind itself a thing or a non-thing? If it is existent, then what is its shape, color, and so on? If you think it is non-existent, then is it nothing at all, or what is it like? Ask again and again, and without letting it escape, let it be observed. If you cling to the belief that "it is such a thing," or speculate that "it is an empty nothingness," or because you have not found it, you cannot decide whether "it is something that does not exist at all, or whether it is more likely to exist but you have not found it," then continue to let it search and ask. The object of observation and the observer, the object of seeing and the seer, etc., are not seen at all. Searching and examining, nothing is found, like looking at the expanse of the sky and seeing nothing. This appearance and awareness, devoid of self-identification, naked, unspeakable, unthinkable, unseeable, if a clear and empty, objectless awareness arises, if you have understood the instructions, then you should cultivate it in that state, without abandoning or establishing anything. As it says in the *All-Creating King Tantra*: "Because the mind cannot look at the mind, and looking does not see it, leave it as it is." And as it says in the *Boundless Bliss Sutra*: "The nature of mind, without a root, cannot be found by searching, without self-identification, the state of emptiness as it is, in its natural state, inexpressible, self-born wisdom." And as the great teacher Garab Dorje said: "The nature of mind is primordially Buddha; the mind has no arising or ceasing, like the sky; having realized the true meaning of the equality of all phenomena; if you leave it without searching, that is meditation." That is, in equipoise, without corrupting the naked wisdom of awareness and emptiness with clinging, let it loosen into self-clarity and vastness, and in post-meditation, determine that all appearances are like the illusion of a magical display or the appearance of a dream, clear and empty, without grasping, and take it as the path. The wisdom of equipoise, free from elaboration, is the root.