Tibetan
་བྱོན་པ་དང་། གང་དུ་ཡང་བཞུད་པ་མེད་པར་རྟོགས་པའི་རྗེས་དེ་ནས་འོག་ནས་འབྱུང་བ་འདི་སྙམ་དུ་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུའི་གཟུགས་བརྙན་འདི་དང་པོར་གང་ ནས་ཀྱང་འདིར་མ་གཤེགས། ཐ་མར་གར་ཡང་མི་བཞུད། བཞུད་པར་སྣང་བཞིན་པའི་དུས་ན་ཡང་འཐད་པ་སྒྲུབ་པའི་རིག་པའམ། ཆུ་ཟླ་ལྟ་བུའི་དཔེ་ལ་བརྟེན་ནས་བློ་ལ་སྣང་བ་ཙམ་དུ་ཟད་ ཀྱི་གནས་ཚུལ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པར་རྟོགས་པར་བྱས་ལ། གཟུགས་སྐུར་སྣང་བ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པས་བདག་དང་བདག་གི་བ་དང་བྲལ་བ་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་རང་བཞིན་ཁྱད་མེད་ ཀྱི་རིགས་པས་ཆོས་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བློ་ལ་སྣང་བ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི། གནས་ཚུལ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་ཞིང་། གང་ནས་འོང་བའི་སྐྱེ་བ་དང་། གང་དུ་འགྲོ་བའི་འགག་པ་དང་བྲལ་བ་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་སྟེ། 2-30 རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ། ཡོད་པ་བཀག་པའི་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་དང་བྲལ་བའོ་ཞེས་ལྷག་མཐོང་གིས་དཔྱད་ནས་ཡོད་མེད་སོགས་གང་དུའང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་ཅིང་། སྒྲས་ཀྱང་མཐའ་གཅིག་ ཏུ་ངེས་པའི་ཆོས་གང་དུ་ཡང་བརྗོད་དུ་མེད་པ་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རོ་གཅིག་པས་ངང་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་རྟོགས་པའི་ཡིད་ཀྱིས་གཟུགས་སྐུའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་སྒོམ་ཞིང་། ཇི་སྲིད་ འདོད་ཀྱི་བར་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་འདུག་པར་བྱའོ། །ཚུལ་འདི་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ན་བཤད་ཅེ་ན། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ནི་ད་ལྟར་གྱི་སངས་རྒྱས་མངོན་སུམ་དུ་བཞུགས་པ་ཞེས་བྱ་ བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྟོན་པའི་མདོ་ལས་བསྟན་ཏོ། །གསུམ་པ་ཕན་ཡོན་བསྟན་པ་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེའི་ཕན་ཡོན་མང་པོ་ཡོད་པ་ནི་ཞིབ་ཏུ་མདོ་དེ་ཉིད་ལས་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་བཤད་དོ།། །། ༈ དངོས་པོ་སྤྱི་ལ་དམིགས་ཏེ་སྒོམ་པ། གཉིས་པ་དངོས་པོ་སྤྱི་ལ་དམིགས་ཏེ་སྒོམ་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཞི་གནས་སྒྲུབ་པ་དང་། ལྷག་མཐོང་སྒྲུབ་པ་དང་། ཟུང་འབྲེལ་དུ་སྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་རྣམ་པ་ཇི་སྙེད་ཀྱིས་ ཆོས་བསྡུས་པར་གྱུར་པ་དེའི་དོན་གཅིག་ཏུ་བསྡོམས་ནས་སེམས་བཞག་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྐྱོན་བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཞི་བར་བྱས་ནས་ཞི་གནས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །བསྡུས་པར་གྱུར་པའི་དམིགས་པ་གང་ཞེ་ན། 2-31 དམིགས་པ་མདོར་བསྡུ་ན། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་གཟུགས་ཅན་དང་གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་བྱེ་བྲག་གཉིས་པོ་དག་གིས་བསྡུས་ཏེ། དེ་ལ་གཟུགས་ཅན་རྣམས་ནི་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོར་འདུས་སོ། །ཚོར་བ་ལ་ སོགས་པའི་ཕུང་པོ་ལྷག་མ་བཞི་ནི་གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པས་བསྡུས་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་གནས་སྐབས་འགའ་ཞིག་ཏུ་ནི་གཟུགས་ཅན་ལ་དམིགས་ཏེ་ཞི་གནས་བསྒྲུབ་བོ།། །། གཉིས་པ་ལྷག་མཐོང་སྒྲུབ་པ་ ལ་གཉིས་ཏེ། མདོར་བསྟན་པ་དང་། རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པ
Chinese
意识到既没有到来，也没有任何地方可以停留之后，就应该这样思考：正如如来（Tathāgata）的色身影像，最初没有从任何地方来到这里，最终也不会到任何地方去。即使在显现停留的时候，也只是通过论证或水月般的比喻，在心中显现而已，实际上其自性是空性的。认识到显现的色身自性是空性的，因此与我（ātman）和我所（mamakāra）分离，以无差别的自性真如（tathātā）之理，一切其他法也只是在心中显现而已，实际上其自性是空性的，远离从何处而来的生，以及去往何处的灭，就像影像一样。 自性上存在，以及否定存在的非存在等等的体性都已远离。通过胜观（vipassanā）进行观察，对存在与非存在等任何事物都不再分别念，并且没有任何可以用言语明确表达的法，与空性（śūnyatā）成为一体，以证悟合一的心，禅修色身的真如之义，并尽可能长久地安住于三摩地（samādhi）中。这种三摩地在何处宣说呢？这种三摩地在名为‘现今佛陀现前安住三摩地’的经典中有所阐述。第三，阐述利益：这种三摩地的利益有很多，详细内容应从该经典中了解。 对一般事物进行禅修。 第二，对一般事物进行禅修，分为三个方面：修习止（śamatha），修习观（vipassanā），以及止观双运。第一，将以一种或多种方式包含诸法的意义归纳为一个，然后安住于心，平息三摩地的过患，如掉举和昏沉等，从而修习止。那么，什么是被归纳的事物呢？ 简而言之，一切法都包含在有色和无色的两种类别中。其中，有色法包含在色蕴（rūpa-skandha）中。受（vedanā）、想（saṃjñā）、行（saṃskāra）、识（vijñāna）等其余四蕴则包含在无色法中。在某些情况下，可以专注于有色法来修习止。第二，修习观分为两个方面：简要说明和详细解释。第一
English
After realizing that there is neither coming nor abiding anywhere, one should contemplate as follows: Just like the image of the body of the Tathāgata, it initially did not come here from anywhere, and ultimately it will not go anywhere. Even when it appears to abide, it is merely a manifestation in the mind through reasoning or metaphors like the moon in water, but in reality, its nature is emptiness. Recognizing that the manifested form is empty in nature, and therefore separated from self (ātman) and what belongs to self (mamakāra), with the principle of undifferentiated suchness (tathātā), all other dharmas are also merely manifestations in the mind, but in reality, their nature is emptiness, free from arising from anywhere and ceasing to go anywhere, just like an image. The nature of existing in itself, and the non-existence that negates existence, etc., are all separated. Through the observation of insight (vipassanā), there is no longer any conceptualization of existence and non-existence, etc., and there is no dharma that can be definitively expressed in words, becoming one with emptiness (śūnyatā), realizing oneness, meditating on the meaning of the suchness of the form body with a unified mind, and abiding in samādhi for as long as desired. Where is this kind of samādhi explained? This samādhi is explained in the sūtra called 'The Samādhi of the Present Buddha Abiding in Manifestation.' Third, explaining the benefits: There are many benefits of this samādhi, and the details should be understood from that sūtra itself. Meditating on general objects. Second, meditating on general objects is divided into three aspects: cultivating calm abiding (śamatha), cultivating insight (vipassanā), and the union of calm abiding and insight. First, the meaning of the dharmas, which are gathered in one or many ways, is summarized into one, and then the mind is placed, pacifying the faults of samādhi, such as sinking and excitement, thereby cultivating calm abiding. So, what is the object that has been summarized? In short, all dharmas are included in the two categories of form and formlessness. Among them, forms are included in the aggregate of form (rūpa-skandha). The remaining four aggregates, such as feeling (vedanā), perception (saṃjñā), mental formations (saṃskāra), and consciousness (vijñāna), are included in formlessness. In some cases, one can focus on form to cultivate calm abiding. Second, cultivating insight is divided into two aspects: a brief explanation and a detailed explanation. First --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ོ་ནི། ལྷག་མཐོང་སྒོམ་པའི་ཚུལ་འདི་ལ་ཐོག་མར་སྦྱོར་བའི་དུས་སུ་ཡིད་ལ་བྱ་བ་ནི་ཁམས་གསུམ་ན་གནས་པའི་བྱིས་པ་དག་ ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ལ་སོགས་པར་འཛིན་པའི་སྤྲོས་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཕྱིར་བློ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་ནས་འཁོར་བ་ན་རང་དབང་མེད་པར་ཡོངས་སུ་འཁྱམས་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་བས་ན་ དེ་དག་གི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་བསལ་བའི་ཕྱིར་དུ་དེ་དག་ལ་དམིགས་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་བྲལ་འདོད་ཀྱི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་མངོན་དུ་བྱས་ལ། རྣལ་འབྱོར་པས་ཞི་གནས་གྲུབ་པར་བྱས་ནས་དེ་ནས་ལྷག་ མཐོང་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། དགོས་པ་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུའོ། །གཉིས་པ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། གང་ལ་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་པའི་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་དང་། 2-32 དེ་ལ་འཇུག་ཚུལ་གྱི་ཁྱད་པར་དང་། ཇི་ལྟར་སྒོམ་པའི་ཐབས་ཀྱི་རིམ་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཡང་དག་པར་སོ་སོར་རྟོག་པ་ནི་ལྷག་མཐོང་ཞེས་བྱའོ། །དམིགས་ཡུལ་ཡང་དག་པ་གང་ཞེ་ན། ཡང་ དག་པ་ནི། གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པ་དང་། ཆོས་ལ་བདག་མེད་པའོ། །བདག་མེད་པ་གཉིས་ཡོད་པ་དེ་ལ་གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པ་ནི། གང་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་རྣམས་ལ་ལྷན་ སྐྱེས་ཀྱི་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པ་ཡོངས་སུ་བཏགས་པ་ཉིད་གདོད་མ་ནས་མེད་པ་ཉིད་དོ། །ཆོས་ལ་བདག་མེད་པ་ནི་གང་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་དེ་དག་ཉིད་སྣང་བ་ཙམ་དུ་ ཟད་ཀྱི། གདོད་མ་ནས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཉིད་དོ།། །། གཉིས་པ་དེ་ལ་འཇུག་ཚུལ་གྱི་ཁྱད་པར་ལ་ལྔ་སྟེ། ཡུལ་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཁྱད་པར་དང་། དེ་ལས་ཏིང་ ངེ་འཛིན་ཐོབ་པ་དང་། དེ་དག་གི་ཤེས་བྱེད་ཀྱི་ལུང་དགོད་པ་དང་། ལུང་གི་དོན་བཤད་པ་དང་། སྐབས་ཀྱི་འབྲས་བུ་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་ལ་སོ་ སོར་རྟོག་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཚུལ་དང་། སྐབས་ཀྱི་དོན་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ནི། དམིགས་པའི་ཡུལ་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པ་དེ་ལ་གང་ཟག་ལ་འདི་ལྟར་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། 2-33 གང་ཟག་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་ལས་གུད་ན་མེད་དེ། དེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལས་ལོགས་ཤིག་ཏུ་ཡོད་ན་སྣང་དུ་རུང་བ་ལས་ལོགས་ཤིག་ཏུ་ཚད་མ་ལ་སྣང་བ་མེད་པའི་ ཕྱིར་དང་། ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་ལ་ངའོ་སྙམ་པའི་བློ་མི་འཇུག་གི རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་ཉིད་དམ། དེ་ཁོ་ན་ལ་ངའོ་སྙམ་པའི་ཤེས་པ་འབྱུང་ བའི་ཕྱིར་རོ། །མདོ་ལས་ཀྱང་། དགེ་སྦྱོང་ངམ་བྲམ་ཟེ་གང་སུ་དག་བདག་གམ་བདག་གིར་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་དེ་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་འདི་ཁོ་ན་ལ་བདག་ གམ་བདག་གིར་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་བལྟའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །འདིས་ནི
Chinese
其次，关于修习胜观的方法，首先在开始修习时，要这样用心：三界中的众生，由于执着于有无等戏论，心颠倒错乱，在轮回中不由自主地漂泊，遭受痛苦。为了消除他们的颠倒，要以他们为对象，生起 желая освободиться от страданий 的大慈悲心。瑜伽行者在成就止观之后，才能修习胜观。目的是为了证悟诸法的真实性。 第二，详细解释胜观，分为三部分：一是断除增益的所缘的差别；二是进入胜观的方式的差别；三是如何修习的次第。第一，正确地分别观察就是胜观。什么是正确的所缘呢？正确的所缘是人无我和法无我。有两种无我，人无我是指对于色等五蕴，认为有与生俱来的我和我所，这种遍计所执的我和我所本来就是不存在的。法无我是指色等五蕴本身只是显现而已，本来就没有自性，如幻如化。 第二，进入胜观的方式的差别有五种：一是分别观察对境的差别；二是从中获得三摩地；三是引证说明它们的经文；四是解释经文的意义；五是总结本章的结论。第一种又分为两种：一是分别观察人无我；二是分别观察法无我。第一种又分为两种：一是分别观察的方式；二是总结本章的意义。第一，分别观察对境的方式，要这样观察人无我： 人不是独立于色等五蕴之外存在的，如果人是独立于色等五蕴之外存在的，那么应该可以被感知到，但是除了色等五蕴之外，没有其他可以被正量感知的。而且，对外境的色等五蕴不会产生‘我’的想法，只有对自己的色等五蕴才会产生‘我’的想法。经中也说：‘无论是沙门还是婆罗门，如果认为有我或我所，那么他们所认为的我或我所，就是这五取蕴。’ 这段经文说明了五取蕴。
English
Secondly, regarding the method of cultivating Vipassanā (insight meditation), initially, at the time of starting the practice, one should focus the mind in this way: Sentient beings in the three realms, due to their attachment to elaborations such as existence and non-existence, their minds are inverted and confused, and they wander involuntarily in Samsara (cyclic existence), suffering. In order to eliminate their inversion, one should take them as the object and generate great compassion, desiring to be free from suffering. The yogi, having accomplished Śamatha (calm abiding), should then cultivate Vipassanā. The purpose is to realize the suchness (true nature) of all phenomena. Second, explaining Vipassanā in detail, there are three parts: first, the distinction of the object of focus that cuts off superimpositions; second, the distinction of the way to enter into it; and third, the order of the method of how to cultivate it. First, correct discrimination is called Vipassanā. What is the correct object of focus? The correct object of focus is the absence of self in persons and the absence of self in phenomena. There are two types of selflessness. The selflessness of persons refers to the aggregates of form, etc., where the innate grasping of self and what belongs to self is merely a complete imputation that is non-existent from the beginning. The selflessness of phenomena refers to the aggregates of form, etc., themselves, which are merely appearances, without inherent existence from the beginning, like an illusion. Second, the distinction of the way to enter into it has five aspects: first, the distinction of discriminating objects; second, obtaining Samādhi (meditative concentration) from it; third, quoting scriptures that explain them; fourth, explaining the meaning of the scriptures; and fifth, summarizing the result of the context. The first is further divided into two: first, discriminating the selflessness of persons; and second, discriminating the selflessness of phenomena. The first is further divided into two: first, the way of discriminating; and second, summarizing the meaning of the context. First, the way of discriminating the object of focus, one should investigate the selflessness of persons in this way: The person is not separate from the aggregates of form, etc. If the person existed separately from the aggregates of form, etc., then it should be perceptible, but apart from the aggregates of form, etc., there is nothing that can be perceived by valid cognition. Moreover, the thought of 'I' does not arise towards external aggregates of form, etc., but only towards one's own aggregates of form, etc. The Sutra also says: 'Whatever renunciates or Brahmins who truly contemplate self or what belongs to self, they truly contemplate self or what belongs to self only in these five aggregates of appropriation.' This passage explains the five aggregates of appropriation. --------------------------------------------------------------------------------