Tibetan
ྟར་ན་ཐར་པའི་རྒྱུ་མེད་པས་ ཐར་པ་ཐོབ་པར་ཡང་ཇི་ལྟར་འགྱུར། སྦྱིན་སོགས་ལ་སྤྱོད་པ་བཀག་པ་མ་ཡིན་གྱི། སྦྱིན་སོགས་ལ་བདེན་པར་ཞེན་པ་བཀག་པ་ལ་དགོངས་པ་དེའི་ཕྱིར་ན། བདེན་པར་དམིགས་པ་ཅན་སེམས་མཚན་ མ་སྣ་ཚོགས་སུ་བདེན་པར་འདུ་ཤེས་པས་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདེན་འཛིན་གྱི་རྟོག་པས་བསླད་པས་ན་ཡོངས་སུ་དག་པ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། འཕགས་པ་ནམ་ མཁའ་མཛོད་ལས་ཀྱང་བཤད་དོ་ཞེས་སྦྱར་རོ། །ཇི་ལྟར་ན་སེམས་ཅན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་བློས་ཀུན་ནས་བསླངས་པའི་ལས་མཚན་མ་སྣ་ཚོགས་པའི་བདེན་པར་འདུ་ཤེས་ཅན་གྱི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ ནི་བདུད་ཀྱི་ལས་སོ་ཞེས་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་ཕུང་པོ་གསུམ་པའི་མདོའི་དོན་ལ་ལོག་རྟོག་དགག་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་གསུམ་པའི་མདོ་ལས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལ་སྤྱོད་པ་ཉིད་བཤགས་པར་བྱ་བར་བཤད་པ་དང་འགལ་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། 2-92 ཕུང་པོ་གསུམ་པའི་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་ལས་ཀྱང་བཀའ་སྩལ་པ། གང་བདག་གིས་སྦྱིན་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བཟོད་པ་དང་བརྩོན་འགྲུས་དང་། བསམ་གཏན་དང་ཤེས་རབ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་མ་འཚལ་ནས་ དམིགས་པར་ལྷུང་བས་སྦྱིན་པ་སྩལ་པ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པས་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུངས་པ་དང་། བདག་དང་གཞན་དུ་འདུ་ཤེས་པས་བཟོད་པ་བསྒོམས་པ་ལ་སོགས་པ་གང་ལགས་པ་དེ་དག་ཐམས་ ཅད་སོ་སོར་བཤགས་པར་བགྱིའོ་ཞེས་འབྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ཡང་དགོངས་པ་འདི་ཡིན་ཏེ། བདེན་པར་དམིགས་པ་ཅན་གྱི་བློ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རོ་གཅིག་པར་མ་རྟོགས་པས་སྣ་ ཚོགས་སུ་བདེན་པར་འདུ་ཤེས་པའི་སྒོ་ནས་ཕྱི་ཅི་ལོག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་ཕྱིར། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་བདེན་འཛིན་གྱི་དྲི་མས་ཡོངས་སུ་དག་པ་མ་ཡིན་པ་ཙམ་ གྱི་ཕྱིར་བཤགས་བྱར་བཤད་པ་ཡིན་གྱི་དུས་དང་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་རྒྱུད་ལ་བསྟེན་པ་དགག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པས་ ཀུན་ནས་བསླང་བའི་བདེན་པར་ཞེན་པའི་སྦྱིན་སོགས་བཤགས་བྱར་དགོངས་པ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་སྤྱིར་བཀག་ན་བདེན་པར་དམིགས་པ་ཅན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་པའི་བདེན་འཛིན་འབའ་ཞིག་གིས་བསླད་པར་གྱུར་པ་སྦྱིན་སོགས་དམིགས་ཀྱིས་གསལ་དགོས་པ་མ་ཡིན་གྱི་སྤྱིར་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་བྱེ་བྲག་མེད་པར་དགག་པ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། ། 2-93 བདེན་པར་ཞེན་པའི་སྦྱིན་སོགས་དམིགས་ཀྱི་གསལ་བས་ན་སྦྱིན་སོགས་སྤྱི་ལྡོག་ནས་བཀག་པ་མ་ཡིན་པར་མངོན་ནོ། །གསུམ་པ་ཚངས་པས་ཞུས་པའི་མདོའི་དོན་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་དགག་པ་ནི། གལ་ ཏེ་ཚངས་པས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས་ཀྱང་། སྤྱོད་པ་ཇི་སྙེད་པ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་ཡོངས་སུ་རྟོག་པའོ། །ཡོངས་སུ་མི་རྟོག་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོག
Chinese
如果那样，因为没有解脱之因，又怎么能获得解脱呢？这并不是禁止行布施等行为，而是因为考虑到禁止执着布施等为真实。因此，对于执着真实者来说，心执着于各种各样的相，认为它们是真实的，那么无论是布施等等，凡是被真实执着的分别念所染污的，都表明它不是完全清净的。正如《圣虚空藏经》中所说的那样。如果众生以颠倒错乱的知见所驱使，行持各种以相为真实的布施等行为，那就是魔的事业。第二，驳斥对《三蕴经》经义的错误理解：如果《三蕴经》中说，应该忏悔行持六度，这难道不是矛盾吗？ 在《三蕴经》的回向文中也曾开示：‘凡是我所行的布施、持戒、忍辱、精进、禅定和智慧，因为没有证得平等性，而落入执着，以执着的方式行布施，以执持戒律为至上的方式持戒，以分别自他的方式修忍辱等等，所有这些我都一一忏悔。’之所以这样说，也是这个用意：因为没有证悟到所有执着真实的知见，都与空性为一味，而是以各种各样执着真实的方式，从颠倒错乱的显现中产生执着。布施等等仅仅是因为被真实执着的垢染所染污，所以才说是应该忏悔的，并不是在任何时候、任何情况下都禁止在相续中修持布施等六度。如果不是这样理解，而是普遍地禁止，那么就不是仅仅特指被执着真实的颠倒错乱的真实执着所染污的布施等，而是会变成毫无差别地否定一切布施等等。 因为明确地指出了执着真实的布施等，所以很明显，这并不是从总体上否定布施等。第三，驳斥对《梵天请问经》经义的错误理解：如果《梵天请问经》中也说：‘所有行为都是分别念，不分别念即是菩提。’等等。
English
If that's the case, since there is no cause for liberation, how can liberation be attained? It's not that giving and other practices are prohibited, but rather it's with the intention of prohibiting attachment to giving and other practices as being truly existent. Therefore, for those who focus on what is true, the mind clings to various characteristics as being true. Whatever giving and so forth that is tainted by the thought of clinging to truth is shown to be not completely pure. It is also explained in the 'Noble Akashagarbha Sutra'. It is said that when sentient beings are driven by inverted minds, giving and so forth, which are characterized by various true perceptions of characteristics, are the work of demons. Second, refuting wrong views on the meaning of the 'Sutra of the Three Heaps': If the 'Sutra of the Three Heaps' states that one should confess engaging in the six perfections, isn't that contradictory? In the dedication section of the 'Sutra of the Three Heaps,' it is also stated: 'Whatever giving, ethics, patience, diligence, meditation, and wisdom I have practiced, without realizing their equality, falling into objects of focus, giving with attachment, guarding ethics with the highest regard, cultivating patience with the perception of self and other, all of these I confess separately.' The intention behind this is that all minds that focus on truth, not realizing that they are of one taste in emptiness, are driven by attachment to inverted appearances through various perceptions of truth. Giving and so forth are said to be confessed only because they are not completely pure due to the stain of clinging to truth, not because it prohibits relying on the six perfections of giving and so forth in all times and circumstances. If it were not understood in this way, but rather generally prohibited, then it would not be necessary to specifically clarify that giving and so forth are tainted by the inverted clinging to truth, but rather it would become a general negation of all giving and so forth. Because the giving and so forth that cling to truth are specifically pointed out, it is clear that the general aspect of giving and so forth is not prohibited. Third, refuting wrong views on the meaning of the 'Brahma's Inquiry Sutra': If the 'Brahma's Inquiry Sutra' also states: 'All actions are conceptualizations; non-conceptualization is enlightenment,' and so on. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ས་པ་གསུངས་པས་ནི་སྤྱོད་ པ་ཐམས་ཅད་རྟོག་པ་གསུངས་ལ། རྟོག་པ་ཡང་སྤང་བྱ་ཡིན་པས་ན། མདོ་འདིས་དགེ་བའི་སྤྱོད་པ་འདོར་བར་དངོས་སུ་གསུངས་སོ་ཞེ་ན། དེ་སྐད་གསུངས་པའི་མདོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ཡང་ སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་ལ་སོགས་པར་བློས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྒོ་ནས་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པའི་སྐབས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་པས་སྤྱོད་པ་དེ་ལ་ནི་ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་ཉིད་དུ་བཤད་ ཀྱི། བདེན་འཛིན་གྱི་མཚན་མ་མེད་པར་གནས་ཤིང་གཞན་དོན་གྱི་སྤྱོད་པ་སོགས་ལ་མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ་མེད་པར་འཇུག་པ་ལ་གནས་པའི་ས་བརྒྱད་པ་ཡན་ཆད་ཐོབ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ ལ་དགོངས་ནས་ཡོངས་སུ་མི་རྟོག་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་བོ་ཞེས་ལུང་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་བརྗོད་པའི་སྤྱོད་པ་དེ་ལས་གཞན་དུ་དགེ་བའི་སྤྱོད་པ་སྤྱི་ལྡོག་ནས་བཀག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱའོ། ། 2-94 དེས་ན་རྟོག་པ་དང་འདྲེས་མ་འདྲེས་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་ས་མཚམས་དེ་ཙམ་བསྟན་ཏེ། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དོན་དམ་པར་མ་སྐྱེས་པར་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་དུ་ རྟོགས་པ་ཡོངས་སུ་བསྟན་པའི་སྐབས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་མི་བྱ་བར་ནི་བཀའ་མ་སྩལ་ཏོ། །མདོའི་དགོངས་པ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་དགེ་བའི་སྤྱོད་པ་སྤྱིར་འགོག་པ་ལ་སྦྱོར་ན། འོ་ན་མར་མེ་ མཛད་དང་མཇལ་ནས་ས་བརྒྱད་པ་ཐོབ་པ་ཉིད་ཀྱི་སྔ་ལོགས་སུ་སངས་རྒྱས་གང་དག་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་བསྙེན་བཀུར་མཛད་པའི་སངས་རྒྱས་དེ་དག་གི་མཚན་གྱི་གྲངས་བཅོམ་ ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསྐལ་པར་ཡང་བརྗོད་པར་མི་སྤྱོད་པའི་བསྙེན་བཀུར་བྱ་བའི་ཡུལ་སངས་རྒྱས་དེ་དག་གིས་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་སྔོན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་གནས་སྐབས་ན་བཞུགས་པའི་སྦྱིན་པ་ ལ་སོགས་པ་དགེ་བའི་སྤྱོད་པ་ཅིའི་ཕྱིར་དགག་པ་མ་མཛད། སངས་རྒྱས་མར་མེ་མཛད་ཀྱིས་ཀྱང་དེའི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤཱཀ་ཐུབ་ཀྱི་དགེ་བའི་སྤྱོད་པ་དགག་པ་མ་མཛད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། དེས་ན་མར་མེ་མཛད་དང་གང་བསྙེན་བཀུར་བའི་སངས་རྒྱས་གཞན་དག་གིས་ཀྱང་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པའི་སྔོན་གྱི་དགེ་བའི་སྤྱོད་ལ་དགག་པ་མ་མཛད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དགེ་བའི་སྤྱོད་པ་གདོན་མི་ཟ་བར་བྱ་དགོས་སོ། ། 2-95 གང་གི་ཚེ་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་མར་མེ་མཛད་དང་མཇལ་བའི་དུས་སུ་ས་བརྒྱད་པ་ལ་གནས་ཤིང་མར་མེ་མཛད་ཀྱིས་དགེ་བའི་སྤྱོད་པ་དགག་པ་མ་མཛད་པར་སྤྲོས་པ་ཞི་བ་དང་མཚན་མ་ མེད་པའི་སྤྱོད་པ་ལ་གནས་པ་དེ་གཟིགས་ནས་དེའི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་མར་མཛད་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་འཚོང་འདུས་ཀྱི་ལྡུམ་རར་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ལུང་བསྟན་གྱི་ས་བརྒྱད་པ་ཐོབ་པའི་ དུས་དེ་ན་དེའི་དགེ་བའི་སྤྱོད་པ་བཀག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་དུས་སུ་ཐབས་ལ་མཁས་པའི་སྤྱོད་པ་མ་བཀག་པ་ཅིས་ཤེས་ཞེ་ན། ས་བརྒྱད་པ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས
Chinese
如果有人说，经中说‘地’是指一切行为都是分别，而分别也应断除，因此，此经直接说明要舍弃善行。那么，对于这样说法的经典，也是就以生灭等念头进行分别，从而进入行为的场合而言的，因此，对于那种行为，才说是完全是分别。不住于真执的相，不明显地专注于利他行为等，安住于获得八地以上的菩萨，才是考虑到‘不分别即是菩提’而作出的授记。并不是说要普遍否定和禁止上述行为之外的其他善行。 因此，只是指出了分别与不分别的行为的界限。并不是说在宣说将布施等一切都如实地理解为不生、如幻的场合，就命令不要做这些行为。如果将经典的意图理解为普遍禁止善行，那么，在燃灯佛（Dīpaṃkara，能作灯明佛）前获得八地之前，释迦牟尼佛（Śākyamuni，释迦族圣者）曾供养过的那些佛，其名号之多，即使世尊用劫来说也说不尽。那些值得供养的佛，为何没有阻止释迦牟尼佛在过去菩萨阶段所做的布施等善行？燃灯佛也没有在当时阻止释迦牟尼佛的善行。因此，燃灯佛和所有被供养的佛都没有阻止释迦牟尼佛过去的善行，这说明善行是必须做的。 当释迦牟尼佛与燃灯佛相遇时，已经安住于八地，燃灯佛并没有阻止他的善行，而是看到他安住于寂静和无相的行为，所以在当时，燃灯佛在鲜花盛开的花园里，授记释迦牟尼佛将证得菩提。获得八地的时候，并没有禁止他的善行。如果问，当时怎么知道没有禁止方便善巧的行为呢？因为八地的菩萨...
English
If someone says that the 'ground' mentioned in the scriptures refers to all actions being conceptualizations, and that conceptualizations should be abandoned, therefore, this scripture directly states to abandon virtuous actions. Then, regarding the scripture that says this, it is also referring to the occasion of engaging in actions through conceptualizing with thoughts of arising and ceasing, etc. Therefore, it is only for that kind of action that it is said to be entirely conceptualization. It does not abide in the characteristics of clinging to truth, does not manifestly focus on altruistic actions, etc., and abides in bodhisattvas who have attained the eighth ground and above. It is with this in mind that it is prophesied that 'non-conceptualization is enlightenment.' It is not that it universally negates and prohibits other virtuous actions besides the aforementioned actions. Therefore, it only points out the boundary between actions mixed with conceptualization and those not mixed. It is not that in the occasion of fully explaining that all generosity, etc., are understood as unborn and illusory in reality, that it commands not to do these actions. If the intention of the scriptures is understood as universally prohibiting virtuous actions, then, before attaining the eighth ground after meeting Dīpaṃkara (能作灯明佛), the names of those Buddhas whom Śākyamuni (释迦族圣者) himself had served, the Blessed One could not even finish recounting in an eon. Why did those Buddhas, who were worthy of service, not prevent Śākyamuni's virtuous actions such as generosity when he was in the past stage of a bodhisattva? Dīpaṃkara also did not prevent Śākyamuni's virtuous actions at that time. Therefore, Dīpaṃkara and all the other Buddhas who were served did not prevent Śākyamuni's past virtuous actions, which shows that virtuous actions must be done. When Śākyamuni met Dīpaṃkara, he was already abiding on the eighth ground, and Dīpaṃkara did not prevent his virtuous actions, but saw that he was abiding in peaceful and non-characteristic actions. Therefore, at that time, Dīpaṃkara prophesied that Śākyamuni would attain enlightenment in the flower garden. When he attained the eighth ground, his virtuous actions were not prohibited. If you ask, how do you know that skillful means were not prohibited at that time? Because the bodhisattva on the eighth ground... -------------------------------------------------------------------------------- ་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་