Tibetan
་གཞག་ངོ་བོ་རྣམ་རྟོག་ཡིན་ཡང་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཇེ་གསལ་ཇེ་གསལ་དུ་འགྱུར་བས་ ཞེན་པའི་རིམ་གྱིས་ལྡོག་ཅིང་། བདག་མེད་རྟོགས་པའི་རྟོགས་རིགས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རིགས་རྒྱུན་དུ་གནས་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དག་གིས་ཚུལ་འདི་ལྟ་བུ་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པར་ སྦྱོར་ལམ་མཉམ་གཞག་ནི། གཟུང་རྟོག་དང་འཛིན་རྟོག་མངོན་འགྱུར་གྱི་གཉེན་པོ་བྱེད་པས་སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་གྱི་རྟོག་པར་མི་འཐད་དོ་ཞེས་སྨྲས་པའི་ལོག་པར་རྟོག་པའང་རྒྱང་རིང་དུ་སྤངས་སོ། །སོ་ སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ལས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེ་བྱུང་ནས་རྟོག་པའི་བུད་ཤིང་བསྲེག་པའི་ཚུལ་འདི་ནི་འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་ལས་བཀའ་སྩལ་ཏོ།། །། ༈ དགེ་བའི་སྤྱོད་པ་འདོར་བ་དགག་པ། ལྔ་པ་དགེ་བའི་ སྤྱོད་པ་འདོར་བ་དགག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ལས་ཟད་པས་གྲོལ་བར་འདོད་པ་དགག་པ་དང་། དགེ་བའི་སྤྱོད་པ་མི་འདོད་པ་ལུང་གིས་དགག་པ་དང་། ཐབས་ཀྱི་དགེ་བ་མི་འདོད་པ་ལ་ཉེས་པ་བརྗོད་པའོ། ། 2-84 དང་པོ་ནི། ཡང་དགེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཐབས་ཀྱི་དགེ་བའི་ལས་ཅི་ཡང་མི་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་བ་དེ་ནི་ལུང་དང་རིགས་པས་མི་འཐད་དེ། དགེ་བའི་ལས་མི་བྱའོ་ཞེས་དེ་སྐད་སྨྲ་བས་ ནི་རང་གི་ཞེ་འདོད་ལས་ཟད་ནས་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་འདོད་པར་སོང་བས། མུ་སྟེགས་ཀུན་ཏུ་འཚོ་བའི་སྨྲ་བ་སྟེ་གྲུབ་མཐའ་ཁས་བླངས་པར་འགྱུར་རོ། །མུ་སྟེགས་ཀུན་ཏུ་འཚོ་བས་ནི་ ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བ་ལ་ཆེད་དུ་མི་གཉེར་བར་ལས་ཟད་པའི་ཕྱིར་དུ་འབད་པས་གྲོལ་བར་འདོད་དོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་གསུང་རབ་ལས་ནི་རྒྱུ་ཉོན་མོངས་པ་ཟད་ནས་གྲོལ་བ་ཐོབ་པར་ འགྱུར་བར་གསུངས་ཀྱི་ལས་ཐམས་ཅད་ཟད་པར་བྱས་ནས་གྲོལ་བ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་གསུངས་པ་ནི་མེད་དོ། །རིགས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། འཁོར་བ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་བསགས་པའི་ལས་མ་ལུས་ པ་ཟད་པར་བྱེད་མི་ནུས་ཏེ། དེ་མཐའ་ཡས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངན་སོང་ལ་སོགས་པར་སྐྱེས་པའི་དུས་སུ་ཡང་ལས་མི་དགེ་བ་དེའི་འབྲས་བུ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ་སླར་ལས་གཞན་ཡང་འབྱུང་སྟེ། རྒྱུ་ཉོན་མོངས་པ་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉོན་མོངས་པ་མེད་པར་མ་གྱུར་ཏེ་ཉོན་མོངས་པ་དེ་རྒྱུར་གནས་ན་ལས་དགག་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་མར་མེ་མ་འགགས་ན་དེའི་འོད་མི་འགག་པ་བཞིན་ནོ། ། 2-85 གལ་ཏེ་ཉོན་མོངས་པ་ཟད་པར་བྱས་ནས་གྲོལ་བ་ཐོབ་པར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། གང་ལྷག་མཐོང་ལ་སྐུར་བ་འདེབས་པ་དེ་ལ་ནི་ཉོན་མོངས་ཀྱི་གཉེན་པོ་མེད་པས་ཉོན་མོངས་པ་ཟད་པར་ འགྱུར་བ་མི་སྲིད་དོ། །ཞེས་སྔར་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཉོན་མོངས་པ་ཟད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་ལྷག་མཐོང་རྒྱུད་ལ་བསྟེན་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན་ནི་ལྷག་མཐོང་གིས་ཉོན་ མོངས་པ་སྤོང་བ་དེའི་ཚེ་ཉ
Chinese
虽然止观的自性是分别念，但由于对境的显现越来越清晰，执着的次第逐渐消退，证悟无我的智慧种类转化为不分别的智慧的传承。有些人不理解这种方式，认为修道位的止观，是对治能取分别和所取分别的显现，因此不应执着于名相和意义混杂的分別念。这种错误的理解也应远远抛弃。就像从各自的智慧中产生不分别的智慧之火，焚烧分别念的薪柴一样，这是圣者《宝积经》中所说的。 第五，驳斥舍弃善行，分为三点：驳斥认为业尽解脱的观点，用教证驳斥不欲行善的观点，以及指出不欲行方便善行的过失。 第一点是：有些人说不应做任何善行等方便善行，这是不符合教理和理证的。因为说不应做善行，就等于认为业尽才能解脱，这实际上是顺从了顺世外道的观点。顺世外道认为，不需刻意断除烦恼，只要努力使业尽就能解脱。然而，佛陀的教言中说，烦恼之因灭尽才能获得解脱，并没有说要使一切业尽才能获得解脱。这是什么道理呢？因为从无始以来积累的业不可能完全穷尽，因为它是无边无际的。即使在恶趣等处受生时，在感受不善业的果报时，又会产生新的业，因为没有断除烦恼之因。如果烦恼没有断除，烦恼作为因存在，就无法阻止业的产生。例如，灯不熄灭，它的光芒就不会消失。 如果说断除烦恼才能获得解脱，那么对于诽谤胜观（毗钵舍那）的人来说，由于没有对治烦恼的方法，烦恼是不可能断除的，正如之前所说。如果认为为了断除烦恼应该依止胜观，那么在胜观断除烦恼的时候，
English
Although the nature of *zhi gnas* (止观，śamatha-vipaśyanā, 奢摩他-毗钵舍那，calm abiding and insight) is conceptual thought, as the appearance of objects becomes clearer and clearer, the stages of attachment gradually diminish, and the realization of selflessness transforms into a lineage of non-conceptual wisdom. Others, not understanding this method, argue that the *sbyor lam* (修道位，prayoga-mārga, 加行道，path of application) of *zhi gnas* is an antidote to the manifestation of grasping and the grasped, and therefore should not adhere to the conceptual thought of mixed names and meanings. This erroneous understanding should also be discarded far away. Just as the fire of non-conceptual wisdom arises from individual wisdom, burning the firewood of conceptual thought, this is what is taught in the *Ārya Ratnakūṭa Sūtra* (圣者《宝积经》). Fifth, refuting the abandonment of virtuous conduct, which has three points: refuting the view that liberation is achieved by the exhaustion of karma, refuting the desire to not engage in virtuous conduct with scriptural evidence, and stating the faults of not desiring skillful virtuous conduct. The first point is: Some say that one should not perform any skillful virtuous actions, such as virtuous deeds. This is not in accordance with scripture or reason. Because saying that one should not perform virtuous deeds is tantamount to believing that liberation will be attained by the exhaustion of karma, which is actually following the views of the *Ajivikas* (顺世外道，Ājīvika, ājīvika, 耆那教). The *Ajivikas* believe that one does not need to deliberately abandon afflictions, but strives for liberation by exhausting karma. However, in the words of the *Bhagavan* (薄伽梵，Bhagavān, bhagavān, 世尊), it is said that liberation is attained by the exhaustion of the cause of afflictions, not by exhausting all karma. What is the reason for this? Because it is impossible to completely exhaust the karma accumulated since beginningless time, as it is infinite. Even when born in the lower realms, while experiencing the results of non-virtuous karma, other karma will arise again, because the cause of afflictions has not been abandoned. If afflictions have not been eliminated and remain as the cause, then it is impossible to prevent the arising of karma. For example, if a lamp is not extinguished, its light will not disappear. If it is said that liberation is attained by exhausting afflictions, then for those who slander *vipaśyanā* (胜观，vipaśyanā, vipaśyanā, 内观), since there is no antidote to afflictions, it is impossible for afflictions to be exhausted, as stated earlier. If one thinks that one should rely on *vipaśyanā* in order to exhaust afflictions, then when *vipaśyanā* abandons afflictions, --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ོན་མོངས་པ་ཟད་པ་ཉིད་ཀྱིས་གྲོལ་བ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་ལས་ཟད་པའི་ཕྱིར་དུ་གཉེན་པོ་སྒོམ་པ་ལ་ཚེགས་བྱ་བ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། ། རྣམ་འགྲེལ་ལས་ཀྱང་། ལས་ཟད་དུལ་བ་དོན་མེད་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །མི་དགེ་བའི་ལས་ཀྱིས་ནི་ངན་སོང་དུ་འཕེན་པས་ན་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་རིགས་ན། དགེ་བའི་ལས་ཅིའི་ཕྱིར་ དགག གལ་ཏེ་ངན་སོང་དུ་ལྷུང་བར་མི་བྱེད་ཀྱང་མཐོ་རིས་སུ་འཁོར་བར་བྱེད་པས་འཁོར་བའི་རྒྱུ་ལས་མ་འདས་པས་ན་དགག་པ་སྐད་དུ་བྱས་ནའང་དེ་ནི་མི་རུང་སྟེ། བདག་ལ་སོགས་ པར་རྟོག་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་བློས་ཀུན་ནས་བསླངས་པའི་དགེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་འཁོར་བར་འཕེན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་ལས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་ཀུན་ནས་བསླངས་པ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བསྔོས་པ་ནི་འཁོར་བར་འཕེན་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ། ། 2-86 འཁོར་བའི་རྒྱུ་མི་བྱེད་པར་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུར་འགྱུར་བ་དེ་སྐད་དུ་འཕགས་པ་ས་བཅུ་པ་ལས་ཀྱང་བཀའ་སྩལ་ཏེ། དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་དེ་དག་ཉིད་བསྔོ་བ་ལ་སོགས་ པས་ཡོངས་སུ་སྦྱང་བར་བྱ་བའི་བྱེ་བྲག་གིས་ན་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་སངས་རྒྱས་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་འབྱུང་ངོ་། །གཉིས་པ་དགེ་བའི་སྤྱོད་པ་མི་ འདོད་པ་ལུང་གིས་དགག་པ་ནི། འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་ལས་ཀྱང་གསུངས་སོ་ཞེས་སྦྱར་རོ། །མདོའི་དོན་བཤད་པ་ནི། ཕྱོགས་སོ་སོ་ནས་འབབ་པའི་ཆ་ཀླུང་ཆེན་པོ་ཐམས་ཅད་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་ པོའི་ནང་དུ་ཞུགས་པ་ན་ཆུའི་ཕུང་པོ་དབྱེར་མེད་རོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་སྒོ་སྣ་ཚོགས་ནས་དགེ་བ་བསགས་པའང་ཐབས་ཤེས་རབ་གཉིས་ཀྱིས་ ཟིན་པ་ན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་རོ་གཅིག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པས་ན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་རྒྱུར་སྒོ་དུ་མ་ནས་དགེ་བ་སོག་དགོས་པར་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ ཆུབ་སེམས་རྣམས་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་དང་། སྣོད་བཅུད་ཀྱི་ཞིང་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང་། འོད་མཐའ་ཡས་པ་དང་ལྡན་པ་དང་། འཁོར་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་གཟུགས་སྐུ་ལ་བརྟེན་པའི་ཡོན་ཏན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཉིད་ཡིན་པར་མདོ་སྡེ་ས་བཅུ་པ་དང་། 2-87 དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ་དེ་དག་དང་ཡང་དགེ་བའི་སྤྱོད་པ་མི་དགོས་ཞེས་པ་འགལ་བར་འགྱུར་རོ། །དགེ་བའི་སྤྱོད་པ་བཀག་པས་ནི་ བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་སོ་སོར་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་ལ་སོགས་པའང་
Chinese
如果烦恼止息，就能获得解脱。因此，为了止息业力而修习对治法是徒劳无益的。 《释量论》中也说：‘业尽调伏皆无益。’如果说因为不善业会将人抛入恶趣，所以不应造作恶业，这在理上是说得通的。那么，为什么要遮止善业呢？如果说即使不会堕入恶趣，也会在善趣中轮回，没有超出轮回的因，所以要遮止，这也是不合理的。因为由执着‘我’等颠倒之心所引发的善业，才会将人抛入轮回。而菩萨们的布施等福德资粮之业，是由大悲心所引发，回向于无上正等觉，就不是将人抛入轮回的因。 不做轮回之因，而成为获得菩提之因，正如《十地经》中所说：‘这十善业道，通过回向等方式完全清净，就能成就声闻、缘觉、菩萨和佛陀。’ 第二，用教证驳斥不欲行善的行为。可以引用《宝积经》中的教证。经文的意义是：就像从四面八方流入的大河，最终汇入大海，成为不可分割的同一味道的水一样，菩萨通过身语意三门积累的各种善业，如果被方便和智慧所摄持，也会全部成为证得一切智智的同一味道。因此，经中说为了证得一切智智，需要从多方面积累善业。 佛陀和菩萨们的色身，以及清净的器情世界，以及无量的光明，以及圆满的眷属，以及广大的受用等等，这些依于色身的圆满功德，都是布施等福德资粮的果报。如果在《十地经》和《宝积经》等经典中，世尊已经这样宣说了，却又说不需要行善，这就会产生矛盾。 如果遮止善行，那么别解脱戒等福德资粮也会被遮止。
English
If afflictions cease, liberation will be attained. Therefore, striving to cultivate antidotes to cease karma is futile. The *Pramāṇavārttika* also states: 'The cessation of karma and taming are both useless.' If it is said that because non-virtuous actions throw one into the lower realms, one should not commit them, that is reasonable. Then, why should virtuous actions be prohibited? If it is said that even if they do not cause one to fall into the lower realms, they still cause one to wander in the higher realms, and do not transcend the cause of *saṃsāra*, then prohibiting them is not valid. For it is the virtuous actions instigated by the inverted mind that clings to 'I' and so forth that throw one into *saṃsāra*. However, the actions of the accumulations of merit, such as the giving of Bodhisattvas, which are instigated by great compassion and dedicated to unsurpassed, perfect, and complete enlightenment, are not the cause of throwing one into *saṃsāra*. Not being the cause of *saṃsāra*, but becoming the cause of attaining enlightenment, as it is stated in the *Daśabhūmika Sūtra*: 'These very paths of the ten virtuous actions, through the distinction of being completely purified by dedication and so forth, accomplish the Śrāvakas, Pratyekabuddhas, Bodhisattvas, and Buddhas themselves.' Secondly, refuting the unwillingness to engage in virtuous conduct with scriptural authority. One can cite the teachings from the *Ratnakūṭa Sūtra*. The meaning of the *sūtra* is: Just as all the great rivers flowing from various directions enter the great ocean and become an indivisible mass of water with one taste, so too, the virtuous actions accumulated by Bodhisattvas through the three doors of body, speech, and mind, if grasped by skillful means and wisdom, will all become of one taste in omniscience. Therefore, it is said in the *sūtra* that in order to become the cause of omniscience, one must accumulate virtue from many doors. The *rūpakāya* (form body) of Buddhas and Bodhisattvas, as well as the pure realms of the environment and beings, and the possession of limitless light, and the perfect retinue, and the great enjoyment, and so forth—whatever qualities of excellence depend on the *rūpakāya*—are the very fruit of the accumulation of merit such as giving. If the Blessed One has declared this in the *Daśabhūmika Sūtra* and the *Ratnakūṭa Sūtra* and so forth, then saying that virtuous conduct is not necessary would be contradictory. By prohibiting virtuous conduct, the accumulations of merit such as the vows of individual liberation are also prohibited. --------------------------------------------------------------------------------