Tibetan
ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམས་པས་ཕན་ཡོན་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ཐོབ་པ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དམིགས་ རྣམ་དྲན་པ་དང་། མི་མཐུན་ཕྱོགས་སེལ་བའི་ཤེས་བཞིན་དང་། བྱིང་རྒོད་ཀྱི་གཉེན་པོ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའི་སེམས་པ་དང་། བྱིང་རྒོད་དང་བྲལ་བ་ན་སེམས་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱེད་པའོ། །དེ་ལ་དང་ པོ་དད་པ་དང་འདུན་པ་སོགས་བཞི་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒོམ་པ་ལ་མི་སྤྲོ་བའི་ལེ་ལོའི་གཉེན་པོ་སྟེ། འདིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མི་སྤྲོ་བ་བཟློག་པའི་ཕྱིར། གཉེན་པོར་འགྱུར་ཚུལ་འདི་ལྟ་ སྟེ། དད་པས་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་འདོད་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །དད་པ་ཅི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ལ་མངོན་པར་ཡིད་ཆེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ གྱི་ངོ་བོའོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒོམ་པར་འདོད་པའི་འདུན་པ་སྐྱེས་པ་དེ་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒོམ་པར་འདོད་པར་འགྱུར་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་འཇུག་པའི་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་མོ། །བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་པའི་རྗེས་ དེ་ནས་བརྩོན་འགྲུས་ལ་བརྟེན་པས་ལུས་དང་སེམས་ལས་སུ་རུང་བ་ཉིད་དུ་བྱེད་དོ། །ལུས་དང་སེམས་ལས་སུ་རུང་བའི་རྗེས་དེ་ནས་ལུས་དང་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ཐོབ་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒོམ་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་སྤྲོའོ། ། 2-51 དེས་ལེ་ལོ་བཟློག་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ལེ་ལོ་བཟློག་པ་དེ་བས་ན་དད་པ་ལ་སོགས་པ་དང་པོ་བཞི་པོས་ནི་ལེ་ལོ་སྤོང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་པའི་གནས་ སྐབས་སུ་དད་སོགས་བཞི་པོ་དེ་དག་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །དྲན་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དམིགས་པ་བརྗེད་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དམིགས་རྣམ་མི་བརྗེད་པའི་ཕྱིར། ཤེས་བཞིན་ནི་བྱིང་ བ་དང་རྒོད་པ་གཉིས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་བཞིན་དེས་བྱིང་རྒོད་གཉིས་རྟོགས་ནས་སྤོང་བ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་མ་ཞི་བའི་དུས་ན་བྱིང་རྒོད་སེལ་བ་ལ་ མི་རྩོལ་བ་ཡང་ཉེས་པ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་ན་བྱིང་རྒོད་དེའི་གཉེན་པོར་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའི་སེམས་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒོམ་པ་གང་གི་ཚེ་བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་རབ་ཏུ་ ཞི་སྟེ་སེམས་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་དབང་དུ་མ་སོང་བར་རྣལ་དུ་འཇུག་པ་དེའི་ཚེ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སེལ་བ་ལ་རྩོལ་བ་ཡང་ཉེས་པ་སྟེ། རྩོལ་བ་མི་དགོས་བཞིན་དུ་འབད་ན་སེམས་གཡེང་བར་ འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དེས་ན་དེའི་ཚེ་ཧ་ཅང་རྩོལ་བའི་གཉེན་པོར་བྱིང་རྒོད་མེད་ཅིང་སེམས་བཏང་སྙོམས་སུ་གནས་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །བྱིང་རྒོད་མེད་པའི་དུས་སུ་གཉེན་པོ་ལ་རྩོལ་བའི་ཉེས་པ་གང་ཞེ་ན། 2-52 སེམས་བྱིང་རྒོད་མེད་པར་མཉམ་པར་ཞུགས་པ་དེའི་ཚེ་བྱིང་རྒོད་སེལ་བའི་དོན་དུ་གཉེན་པོ་ལ་རྩོལ་བ་བྱས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་བྱིང་རྒོད་མེད་པར་གནས་པའི་རྒྱུན་ཆད་ནས་ས
Chinese
通过修习三摩地（藏文：ཏིང་ངེ་འཛིན་，梵文天城体：समाधि，梵文罗马拟音：samādhi，汉语字面意思：等持），可以获得非常纯熟的益处。三摩地的所缘境是忆念，对治违品的是正知，对治掉举和昏沉的是作意，当远离掉举和昏沉时，心应保持舍的状态。 首先，信、欲等四者是对治修习三摩地时，不乐意修习的懈怠的对治品。因为它们能遣除对三摩地的厌倦。成为对治品的方式如下：通过信，瑜伽行者会对三摩地生起欲求。何为信？信是对三摩地的功德完全信赖的自性。生起修习三摩地的欲求后，就会想要修习三摩地，从而发起趣入三摩地的精进。发起精进之后，依靠精进使身心堪能。身心堪能之后，由于获得身心极大的纯熟，就会非常乐于修习三摩地。 因此，可以遣除懈怠。因为能遣除懈怠，所以在修习三摩地时，应当修习信等四者。忆念是对治忘失三摩地所缘境的对治品，因为能不忘失三摩地的所缘境。正知是对治昏沉和掉举二者的对治品，因为正知能觉察昏沉和掉举，从而进入断除它们的状态。在昏沉和掉举未平息时，不努力对治昏沉和掉举也是过失，因此，应当修习对治昏沉和掉举的作意。 在修习三摩地时，如果昏沉和掉举完全平息，心不再受昏沉和掉举的控制而平静下来，此时努力对治违品也是过失，因为不需要努力时却努力，会导致心散乱。因此，此时应当修习不对治，心处于舍的状态。在没有昏沉和掉举时，努力对治的过失是什么呢？ 当心无昏沉和掉举而平等进入时，如果为了断除昏沉和掉举而努力对治，那么三摩地无昏沉和掉举的状态就会中断，从而...
English
By cultivating samadhi, one obtains the benefit of thorough refinement. The object of samadhi is mindfulness, the antidote to unfavorable conditions is discriminating awareness, the antidote to dullness and agitation is mental engagement, and when free from dullness and agitation, the mind should be kept in a state of equanimity. First, faith, aspiration, and the like are the antidotes to laziness, which makes one unwilling to cultivate samadhi. Because they dispel aversion to samadhi. The way they become antidotes is as follows: Through faith, the yogi develops a desire for samadhi. What is faith? Faith is the nature of complete trust in the qualities of samadhi. Having developed the aspiration to cultivate samadhi, one will want to cultivate samadhi, thereby initiating diligence in entering samadhi. After initiating diligence, one makes body and mind workable by relying on diligence. After body and mind become workable, one becomes very willing to cultivate samadhi by obtaining great refinement of body and mind. Therefore, laziness can be dispelled. Because it dispels laziness, one should cultivate faith and the like when cultivating samadhi. Mindfulness is the antidote to forgetting the object of samadhi, because it does not forget the object of samadhi. Discriminating awareness is the antidote to both dullness and agitation, because discriminating awareness recognizes dullness and agitation and thus engages in abandoning them. When dullness and agitation have not subsided, it is also a fault not to strive to counteract dullness and agitation, therefore, one should cultivate the mental engagement that is the antidote to dullness and agitation. When cultivating samadhi, if dullness and agitation are completely pacified and the mind is no longer controlled by dullness and agitation but becomes calm, then striving to counteract unfavorable conditions is also a fault, because striving when it is not necessary will cause the mind to be distracted. Therefore, at that time, one should cultivate the absence of antidotes and the mind abiding in equanimity. What is the fault of striving for antidotes when there is no dullness and agitation? When the mind enters equally without dullness and agitation, if one strives for antidotes in order to eliminate dullness and agitation, then the state of samadhi without dullness and agitation will be interrupted, and thus... --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ེམས་གཞན་དུ་རྣམ་ པར་གཡེང་བར་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་བྱིང་རྒོད་སེལ་བའི་རྩོལ་བ་མི་བྱེད་དོ་སྙམ་ན། གལ་ཏེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒོམ་པའི་དུས་སུ་སེམས་བྱིང་བ་དང་རྒོད་པར་གྱུར་པ་ལ་གལ་ཏེ་བྱིང་རྒོད་ སེལ་བའི་གཉེན་པོ་ལ་རྩོལ་བ་མ་བྱས་ན་དེའི་ཚེ་ཡུལ་གསལ་བར་མཐོང་བའི་ལྷག་མཐོང་མེད་པའི་ཕྱིར། མི་ལོང་བར་གྱུར་པ་བཞིན་དུ་དམིགས་པ་འཛིན་པའི་མཐུ་མེད་པར་སེམས་བྱིང་བར་འགྱུར་ རོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒོམ་པའི་གནས་སྐབས་སུ་བྱིང་རྒོད་བྱུང་ན་སྐྱོན་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་བས་ན་སེམས་ཞུམ་པ་བསལ་ཞིང་རྒོད་པ་ཞི་བར་བྱས་ལ་བྱིང་བ་དང་རྒོད་པའི་ཆ་གཉིས་ཀྱི་ཕྱོགས་ སུ་མ་ལྟུང་བར་སེམས་མཉམ་པར་གྱུར་པར་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱའོ། །སེམས་བཏང་སྙོམས་སུ་གནས་པ་དེ་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒོམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཇི་སྲིད་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒོམ་པ་དེ་སྲིད་དུ་ བྱ་བ་གཞན་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པ་ཁོ་ནར་དེ་ཁོ་ནའི་དོན་བདག་མེད་གཉིས་སྒོམ་ཞིང་འདུག་པར་བྱའོ།། །། ༈ མཉམ་རྗེས་ལ་རེས་འཇོག་ཏུ་སློབ་པའི་རིམ་པ་དང་། མཉམ་རྗེས་གཉིས་ལ་འཇུག་པའི་དགོས་པ། བཞི་པ་མཉམ་རྗེས་ལ་རེས་འཇོག་ཏུ་སློབ་པའི་རིམ་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཆོས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ལྟ་བ་དང་། 2-53 སྙིང་རྗེས་སེམས་ཅན་ལ་ལྟ་བ་དང་། དོན་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡུན་རིང་དུ་བསྒོམས་པས་ལུས་དང་སེམས་ངལ་ཞིང་དུབ་པས་གནོད་པར་གྱུར་ན་རེ་ཞིག་མཉམ་གཞག་གི་ཐུན་བཞག་ ལ་སྐབས་སྐབས་སུ་འཇིག་རྟེན་མཐའ་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བརྟགས་ལ་འགྲོ་འོང་བྱེད་པར་སྣང་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པ་སྒྱུ་མའི་རྟ་གླང་ལྟ་བུ་དང་། བློ་ལས་ཐ་དད་དུ་སྣང་ ཡང་ཐ་དད་དུ་མེད་པ་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་དང་། དེའི་ངོ་བོར་སྣང་ཡང་དེར་མ་གྲུབ་པ་ཆུ་ཟླ་ལྟ་བུ་དང་། དེའི་དབྱིབས་སུ་སྣང་ཡང་དེའི་དབྱིབས་སུ་མ་གྲུབ་པ་མིག་ཡོར་ལྟ་བུར་ རྟོགས་པར་བྱའོ། །དེ་སྐད་དུ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་གཟུངས་ལ་འཇུག་པ་ལས་ཀྱང་བཀའ་སྩལ་ཏེ། མདོ་དེའི་དོན་བཤད་ན། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་མཉམ་པར་གཞག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་དང་འདྲ་བར་འདུས་བྱས་ཀྱི་མཚན་མ་གང་ཡང་མ་དམིགས་པར་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རོ་གཅིག་པའི་ཚུལ་གྱིས་མཉམ་པར་མཐོང་ངོ་། །དེའི་རྗེས་ལ་ཐོབ་པ་དག་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡེ་ ཤེས་ཀྱིས་སྒྱུ་མ་དང་། སྨིག་རྒྱུ་དང་། ཆུ་ཟླ་བཞིན་དུ་མཐོང་ངོ་ཞེས་འབྱུང་ངོ་། །གཉིས་པ་སྙིང་རྗེས་སེམས་ཅན་ལ་ལྟ་བ་ནི། སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་གོང་དུ་བསྟན་པ་དེ་ལྟར་དུ་འགྲོ་བ་མཐའ་དག་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་རྟོགས་པར་བྱས་ནས་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་མངོན་དུ་བྱས་ལ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་འདི་སྙམ་དུ་བསམ་པར་བྱའོ། ། 2-54 ཡང་དག་པའི་དོན་མ་མཐོང་བ་བྱིས་པའི་བློ་
Chinese
心若向外散乱，那么，如果认为不应该努力消除掉举和沉没，如果修习禅定时，心陷入沉没或掉举，如果不努力对治沉没和掉举，那么，由于没有清晰照见对境的胜观，就像盲人一样，没有能力专注目标，心会陷入沉没。因此，在修习禅定的过程中，如果出现沉没和掉举，这是一种过失。所以，应该消除沮丧，平息掉举，不落入沉没和掉举的任何一方，保持心的平等状态，放下不管。心安住于平等状态后，修习禅定的瑜伽士，只要还在修习禅定，就不要做其他事情，唯一专注于修习，思维无我的两种道理。 第四，交替修习止观的次第，以及修习止观二者的必要性。 交替修习止观的次第有三种：以智慧观照诸法如幻，以慈悲观照众生，以及总结要义。首先，如果长时间修习禅定，导致身心疲惫，产生损害，那么暂时放下止的修习，时不时地以分别世间万象的智慧进行观察，虽然显现为来来往往，但实际上没有自性，就像幻化的马和牛一样；虽然显现为与心识不同，但实际上没有差别，就像梦境一样；虽然显现为它的体性，但实际上并非如此成立，就像水中的月亮一样；虽然显现为它的形状，但实际上并非如此成立，就像眼翳一样去理解。 如《入无分别总持经》中也说道：‘以出世间的平等安住的智慧，观照一切法如同虚空，对于任何有为法的相状都不执著，以空性一味的体性平等照见。’在其后获得的世间清净智慧，则观照万法如幻术、阳焰、水月。’ 第二，以慈悲观照众生：如前所述，将一切法观为如幻之后，生起缘于众生的大慈悲心，并思如下内容： 未能如实见真谛，可悲幼稚凡夫心。
English
If the mind wanders elsewhere, then, if one thinks that one should not strive to eliminate laxity and excitement, if the mind falls into laxity or excitement while practicing meditation, if one does not strive to counteract laxity and excitement, then, because there is no clear seeing of the object with higher vision, like a blind person, one has no power to focus on the target, and the mind will fall into laxity. Therefore, in the process of practicing meditation, if laxity and excitement occur, this is a fault. Therefore, one should eliminate discouragement, calm excitement, not fall into either laxity or excitement, maintain the mind's equanimity, and let it go. After the mind abides in equanimity, the yogi who practices meditation should not do other things as long as he is practicing meditation, but only focus on practicing, thinking about the two reasons for selflessness. Fourth, the order of alternating between meditative equipoise and subsequent attainment, and the necessity of engaging in both meditative equipoise and subsequent attainment. There are three stages in learning to alternate between meditative equipoise and subsequent attainment: viewing phenomena as illusory with wisdom, viewing sentient beings with compassion, and summarizing the meaning. First, if prolonged meditation causes harm due to physical and mental fatigue, then temporarily suspend the session of meditative equipoise and occasionally use the wisdom that individually examines the ends of the world to investigate. Although things appear to come and go, they have no inherent nature, like illusory horses and cattle; although they appear to be different from consciousness, they are not different, like dreams; although they appear to be of that essence, they are not established as such, like the moon in water; although they appear to be of that shape, they are not established as that shape, like eye floaters. As it is also stated in the *Entering the Undifferentiated Dharani*: 'With the wisdom of supramundane equipoise, one sees all phenomena as being like the center of the sky, without focusing on any characteristics of compounded phenomena, and equally sees them as being of one taste in emptiness.' The subsequent attainment of pure worldly wisdom sees things as illusions, mirages, and the moon in water. Second, viewing sentient beings with compassion: Having realized that all beings are like illusions, as shown above, generate great compassion focused on sentient beings, and think the following: Not seeing the true meaning, pitiable is the mind of childish beings. --------------------------------------------------------------------------------