Tibetan
རྣལ་འབྱོར་གསུམ་པོ་དེ་རང་བཞིན་མེད་པ་དེ་ལྟར་དུ་རྟོགས་པས་མཚན་མ་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་འཇུག་གོ་ཞེས་འབྱུང་ངོ་། ། 2-42 ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་དང་དེ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་པའི་གཉེན་པོ་གསུམ་ཡང་རང་བཞིན་མི་དམིགས་པར་རྟོགས་པས་མཚན་མར་འཛིན་པའི་སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་ཆོད་པས་འདིས་མཚན་མ་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་ འཇུག་གོ་ཞེས་འབྱུང་ངོ་། །བཞི་པ་ནི། ལུང་འདིས་ནི་འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ན། གང་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཉེ་བར་མི་རྟོག་པ་དེ་ནི་མཚན་མ་མེད་པ་ལ་འཇུག་པའི་རྒྱུར་མི་ འགྱུར་རོ་ཞེས་པའོ། །ལྔ་པ་སྐབས་ཀྱི་འབྲས་བུ་བསྡུ་བ་ནི། དེ་ལྟར་ཡུལ་དུ་མ་ཟད། སེམས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་དོན་དམ་དཔྱོད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་སོ་སོར་བརྟགས་པ་ན་ གང་གི་ཚེ། ཁྱད་གཞིའི་སེམས་མི་དམིགས་པ་དེའི་ཚེ་ཁྱད་ཆོས་ཡོད་པར་ཡང་མི་རྟོག་གོ །མེད་པར་ཡང་མི་རྟོག་སྟེ། དགག་བྱ་མ་གྲུབ་པས་བཀག་པའང་བློ་ཡུལ་དུ་མི་འབྱུང་ངོ་། །ཇི་ལྟར་ ན། དགག་བྱ་གང་མེད་པར་བརྟགས་པའི་བཀག་པ་དེ་ཡང་རྣམ་དཔྱོད་ཀྱི་བློ་དེའི་ཡུལ་ལ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དགག་བྱ་མེད་ན་དེ་བཀག་པ་བློ་ཡུལ་དུ་མི་འབྱུང་ བ་ཅི་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་རིགས་པས་བརྟགས་པ་ན་དགག་བྱའི་དངོས་པོ་འགའ་ཞིག་མཐོང་བར་གྱུར་ན་ནི་དེ་དགག་པའི་ཕྱིར་དགག་བྱ་དེ་མེད་དོ་ཞེས་བློས་བརྟགས་པར་བྱ་ན། གང་གི་ཚེ་རྣལ་འབྱོར་པའི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཞིབ་པར་བརྟགས་ན་གང་འགག་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་མི་དམིགས་པ་དེའི་ཚེ་ཆོས་གང་དགག་པའི་ཕྱིར་མེད་ཅེས་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་བརྟག་པར་བྱ། 2-43 བདེན་གཉིས་ལས། དགག་བྱ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས། །ཡང་དག་ཏུ་ན་བཀག་མེད་བསལ། །ཞེས་པ་དང་། རྩོད་བཟློག་ལས། དགག་བྱ་ཅི་ཡང་མེད་པས་ན། །ང་ནི་ཅི་ཡང་མི་འགོག་གོ །དེ་ཕྱིར་འགོག་ པར་བྱེད་དོ་ཞེས། །སྐུར་བ་དེ་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་བཏབ། །ཅེས་སོ། །མདོར་ན་གང་དགག་པར་བྱ་བའི་ཆོས་མེད་ན་ཆོས་གང་ཞིག་བཀག་པའི་དགག་པར་འགྱུར་སོམས་ཤིག་ཅེས་པའི་དོན་ནོ། །རྣམ་པར་དཔྱོད་ པ་དེའི་ཚེ་དགག་བྱ་དང་བཀག་པ་གཉིས་ཀ་བློའི་མདུན་ན་མི་གནས་པ་དེ་ལྟར་ན་གང་ཟག་དེ་ལ་རྟོག་པ་གཞན་དག་ཀྱང་མི་འབྱུང་སྟེ། དགག་བྱའི་དངོས་པོ་དང་དེ་བཀག་པའི་དངོས་ པོ་མེད་པར་རྟོག་པ་གཉིས་ཀྱིས་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་དང་། ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་རྟོག་པ་མེད་ན་ཁྱབ་པར་བྱ་བའི་རྟོག་པ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱོད་འཇུག་ལས། གང་ཚེ་ དངོས་དང་དངོས་མེད་པ། །བློ་ཡི་མདུན་ན་མི་གནས་པ། །དེ་ཚེ་རྣམ་པ་གཞན་མེད་པས། །དམིགས་པ་མེད་པར་རབ་ཏུ་ཞི། །ཞེས་སོ། །སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་རྟོགས་པ་ལ་དངོས་པོ་དང་དངོས་ པོ་མེད་པའི་རྟོག་པ་གཉིས་པོ་མེད་པ་དེ་ལྟར་གྱུར་ན་སྤྲོས་པ་མེད་པར
Chinese
因此，当瑜伽士证悟到这三种瑜伽（能取、所取、及系缚于二者的习气）皆无自性时，他便进入了无相瑜伽。 进一步地，当瑜伽士证悟到境、有境以及断除对境的执着的对治法这三者也无自性时，他便断除了一切执着于相的戏论，从而进入无相瑜伽。第四个要点是，此论典如此教导：如果智慧不进行详细的辨析，那么它就不会成为进入无相瑜伽之因。 第五，总结本节的成果：不仅是外境，当以胜义谛智慧详细分析心之诸法的自性时，如果作为基础的心识不可得，那么也不会执着于有或无的差别相。因为所破不存在，所以对所破的遮止也不会成为意识的对象。例如，如果对所破不存在进行分析，那么这种遮止在任何时候都不会显现为分析性智慧的对境。如果所破不存在，那么为何对它的遮止不会成为意识的对象呢？如果通过理智分析，能够见到某种需要遮破的事物，那么为了遮破它，就会通过意识来分析‘此物不存在’。然而，当瑜伽士通过分别智详细分析时，如果作为所破的事物不可得，那么又如何能分析‘为了遮破此法，它不存在’呢？ 如《二谛论》所说：‘因无所破故，真实亦无遮。’又如《诤论止息论》所说：‘因无少许所破故，我亦不遮任何物，是故汝说我遮止，此乃汝自之诽谤。’总之，如果不存在需要遮破的法，那么又有什么法会成为遮破之法呢？当进行分析时，如果所破和遮止二者都不在意识之前显现，那么此人也不会产生其他的分别念，因为对所破之物及其遮止之物的不可得的证悟遍及一切分别念，并且如果不存在能遍的分别念，那么所遍的分别念也不会存在。如《入行论》所说：‘何时实与非实法，皆不住于心识前，尔时无余 τρόπος (藏文,梵文天城体,tρόπος,方法) 故， 无相寂灭极明显。’因此，为了证悟空性，如果对实有和非实有的执着都不存在，那么戏论就会止息。
English
Therefore, when a yogi realizes that these three yogas (the grasper, the grasped, and the habits that bind the two) are without inherent existence, he enters into the signless yoga. Furthermore, when a yogi realizes that the object, the subject, and the antidote that cuts off the attachment to the object are also without inherent existence, he cuts off all the elaborations of clinging to signs, and thus enters into the signless yoga. The fourth point is that this treatise teaches as follows: If wisdom does not engage in detailed analysis, then it will not become a cause for entering into the signless yoga. Fifth, to summarize the results of this section: Not only external objects, but when the nature of the dharmas of the mind is analyzed in detail with wisdom of ultimate truth, if the mind that is the basis is not found, then one will not cling to the distinctions of existence or non-existence. Because the object to be refuted does not exist, the negation of the object to be refuted will not become an object of consciousness. For example, if one analyzes that the object to be refuted does not exist, then this negation will not appear as an object of analytical wisdom at any time. If the object to be refuted does not exist, then why does its negation not become an object of consciousness? If, through rational analysis, one can see something that needs to be refuted, then in order to refute it, one will analyze with consciousness 'this thing does not exist'. However, when a yogi analyzes in detail with discriminating wisdom, if the object to be refuted is not found, then how can one analyze 'in order to refute this dharma, it does not exist'? As stated in the *Two Truths*: 'Because there is no object to be refuted, in reality there is no negation.' And as stated in the *Refutation of Disputes*: 'Because there is not the slightest object to be refuted, I do not negate anything, therefore, you say that I negate, this is your own slander.' In short, if there is no dharma to be refuted, then what dharma will become the dharma of negation? When analyzing, if both the object to be refuted and the negation do not appear before consciousness, then this person will not generate other conceptual thoughts, because the realization of the non-existence of the object to be refuted and its negation pervades all conceptual thoughts, and if the pervading conceptual thought does not exist, then the pervaded conceptual thought will also not exist. As stated in the *Entering the Bodhisattva's Way*: 'When neither real nor unreal, abide before the mind, then since there are no other τρόπος (Tibetan, Devanagari, t τρόπος, method), signless peace is most manifest.' Therefore, in order to realize emptiness, if the clinging to both real and unreal does not exist, then elaboration will cease. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཉིད་ལ་ཞུགས་པ་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཚུལ་གྱིས་མི་གནས་པ་ཡིན་ནོ། ། 2-44 སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བརྟགས་ནས་དངོས་པོ་མཐའ་དག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་མི་དམིགས་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་ལ་ཤེས་རབ་མཆོག་གི་བསམ་གཏན་པ་ཞེས་བྱ་བའང་ཡིན་ནོ།། །། གསུམ་པ་ཇི་ལྟར་སྒོམ་པའི་ཐབས་ཀྱི་རིམ་པ་ལ་ལྔ་སྟེ། ཐོག་མར་སེམས་གཏོད་པའི་ཚུལ་དང་། བློ་བསྒྲིམས་ཏེ་འཇུག་པ་དང་། རྟོག་པས་བར་ཆད་པར་འཇུག་པ་དང་། བར་མ་ཆད་པར་འཇུག་པ་ དང་། ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་འཇུག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་གོང་དུ་བསྟན་པ་དེ་ལྟར་གང་ཟག་དང་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་རྟོགས་པ་ལ་ཞུགས་པས་དེའི་ངོ་ན་བརྟག་ པར་བྱ་བ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར། ཡུལ་ལ་དཔྱོད་པ་མེད་ཅིང་སྒྲའི་བརྗོད་པ་མེད་པ་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ངང་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཡིད་རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་པས་བྱིང་རྒོད་སེལ་བའི་རྩོལ་བ་ མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། རྣལ་འབྱོར་པས་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་ངེས་པར་བཟུང་ཞིང་རྩོལ་མེད་དུ་འཇུག་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཤེས་རབ་ཀྱིས་སྟོང་ཉིད་ རྟོགས་པ་དེར་གནས་ནས་ཀྱང་བློ་སྒྲིམས་ཏེ་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ཡུལ་གཞན་དུ་མི་གཡེང་བར་བྱའོ། །གསུམ་པ་རྟོག་པས་བར་ཆད་ཅིང་འཇུག་པ་ལ་ལྔ་སྟེ། གཡེངས་ན་སླར་གླན་པ་དང་། བརྟན་པ་མཐུ་བསྐྱེད་པ་དང་། 2-45 གཡེང་བ་བཟློག་པ་དང་། བྱིང་བ་སེལ་བ་དང་། རྒོད་པ་སེལ་བའོ། །དང་པོ་ནི། གང་གི་ཚེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒོམ་པའི་བར་སྐབས་སུ་རྐྱེན་འགའ་ཞིག་གི་དབང་གིས་སེམས་ཕྱི་རོལ་ཏུ་རྣམ་པར་ གཡེང་བར་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་ཡུལ་གང་དམིགས་པ་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་བརྟགས་ནས་ཕྱི་རོལ་ཏུ་སེམས་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ཞི་བར་བྱས་ལ། སླར་ཡང་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་དུ་སེམས་གཞག་པར་བྱའོ། ། གཉིས་པ་བརྟན་པ་མཐུ་བསྐྱེད་པ་ནི། གང་གི་ཚེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དམིགས་པ་དེ་ལ་མི་དགའ་བར་མཐོང་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒོམ་པར་མི་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡོན་ཏན་ མ་ཤེས་པའི་སྐྱོན་ཡིན་པས། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཕན་ཡོན་སྤྱན་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བ་མཐོང་ཞིང་ཤེས་པར་བྱས་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ ཡུལ་ལ་དགའ་བ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་རྣམ་པར་གཡེང་བ་བཟློག་པ་ནི། གཉེན་པོ་གཞན་ཡང་སེམས་གཞན་དང་གཞན་དུ་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ལ་ཉེས་པར་མཐོང་བར་བྱས་ནས་དེ་ཞི་བའི་ཕྱིར་ དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡུལ་ལ་མི་དགའ་བ་རབ་ཏུ་ཞི་བར་བྱའོ། །བཞི་པ་བྱིང་བ་སེལ་བ་ནི། ཅི་སྟེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒོམ་པའི་དུས་སུ་རྨུགས་པ་དང་གཉིད་ཀྱིས་ནོན་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ག
Chinese
进入到证悟空性的无分别状态。不住着于色等五蕴的显现方式。 由于以辨别智慧进行观察，并且认识到一切事物的自性都不可得，因此，这位瑜伽行者也被称为具有殊胜智慧的禅定者。 第三，关于如何修习的次第，有五点：首先，是安住心的方式；其次，是专注地进入；再次，是被分别念中断；然后，是不被中断地进入；最后，是任运成就地进入。第一点是：瑜伽行者如前所述，已进入到证悟人无我和法无我的真实性，因此，在他面前没有其他需要观察的事物。由于没有对境的分析，也没有语言的表达，因此，以证悟空性的状态自然而然地进入，由于没有明显地进行调伏沉掉的努力。瑜伽行者应以智慧清晰地把握真实性，并且毫不费力地进入。第二点是：安住在以智慧证悟空性的状态中，也要专注，不让心识散乱到其他对境上。第三点是被分别念中断地进入，有五点：散乱时重新系念，稳固时增强力量， 遣除散乱，消除沉没，以及消除掉举。第一点是：当在修习禅定期间，由于某些因缘，看到心识向外散乱时，就应观察所缘境的自性，平息向外散乱的心识，然后再次将心安住在那个所缘境上。第二点是稳固时增强力量：当看到对禅定的所缘境不感兴趣，不想修习禅定时，这是因为不了解禅定的功德。因此，通过看到和了解禅定的利益，如神通和现量等生起，为了进入禅定，就应修习对禅定生起欢喜心。第三点是遣除散乱：另一种对治方法是，认识到心识向其他事物散乱是过患，为了平息这种散乱，应彻底平息对禅定所缘境的不悦。第四点是消除沉没：如果在修习禅定时，由于昏沉和睡眠的侵袭，禅定
English
One enters into the non-conceptual state of realizing emptiness. One does not abide in the manner of clinging to the five skandhas (aggregates) such as form. Because one investigates with discriminating wisdom and realizes that the essence of all phenomena is imperceptible, that yogi is also called a meditator with supreme wisdom. Third, regarding the order of how to meditate, there are five points: First, the manner of settling the mind; second, entering with focused attention; third, being interrupted by thoughts; then, entering without interruption; and finally, entering spontaneously. The first point is: The yogi, as previously explained, has entered into the realization of the selflessness of persons and the selflessness of phenomena, therefore, there is nothing else to be examined in his presence. Since there is no analysis of objects and no expression of words, one naturally enters into a state of realizing emptiness, and since there is no obvious effort to subdue sinking and excitement. The yogi should clearly grasp the truth with wisdom and enter effortlessly. The second point is: While abiding in the state of realizing emptiness with wisdom, one should also focus and not let the mind wander to other objects. The third point is entering with interruption by thoughts, which has five points: Restoring mindfulness when distracted, increasing strength when stable, Dispelling distraction, eliminating dullness, and eliminating excitement. The first point is: When, during the period of meditating on samadhi, one sees that the mind is outwardly distracted due to some circumstances, one should examine the nature of the object that is focused on, pacify the outwardly distracted mind, and then again place the mind on that same object. The second point is increasing strength when stable: When one sees that one is not interested in the object of samadhi and does not want to meditate on samadhi, this is because one does not understand the qualities of samadhi. Therefore, by seeing and understanding the benefits of samadhi, such as clairvoyance and direct perception arising, in order to enter into samadhi, one should cultivate joy in the object of samadhi. The third point is dispelling distraction: Another antidote is to recognize that distraction of the mind to other things is a fault, and in order to pacify this distraction, one should thoroughly pacify the displeasure with the object of samadhi. The fourth point is eliminating dullness: If, while meditating on samadhi, the samadhi --------------------------------------------------------------------------------