Tibetan
(སློབ་མ་འཇིག་རྟེན་མགོན་པོ་མ་གཏོགས་པ་ཐམས་ཅད་གྲུབ་མཐའ་དེ་འཛིན་པ་ཡིན་ཏེ།) རྟོགས་པའི་འོད་གསལ་དང་བར་དོ་འོད་གསལ་གཉིས་དབྱེ་བ་མེད་པར་གྱུར་ནས་ཕྱིན་ཆད་སྐྱེ་བ་མི་ལེན་པ་དང༌། རྒྱུ་འབྲས་སྨིན་པ་མེད་པས་རྒྱུ་འབྲས་མི་འདོད་པ་བླ་མ་མི་ཉག་དང༌། སྨར་པ་དང་དབུ་སྒོམ་ལ་སོགས་པའི་འདོད་པ་ལྟ་བུ་ཡིན། དཔལ་ལྡན་ཕག་མོ་གྲུ་པ་ཤར་དུ་བྱོན་ནས་གྲུབ་མཐའ་འདི་སྤྱི་ཙམ་ཞིག་གསུངས་ལ། བྱེ་བྲག་མ་ལུས་པ་ནི་ཕྱིས་འཇིག་རྟེན་མགོན་པོ་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱོན་ནས་བྱུང་བ་ཡིན། གོང་མ་གཉིས་ཀྱིས་འདི་མ་དགོངས་པ་མ་ལགས་ཀྱང་ངེད་གདུལ་བྱ་རྣམས་ལ་ཁྲིད་ཀྱི་རིམ་པར་གསུངས་པ་ཡིན། བླ་མ་གསུམ་པོ་ནི་དབྱེ་བ་མེད་པ་དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན། རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་འབྲེལ་ནི་གཞི་སེམས་ཅན་གྱི་དུས་དང༌། ལམ་རྣལ་འབྱོར་སྒོམ་པའི་དུས་དང༌། འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ཐམས་ཅད་དུ་འབྱུང་བ་གཤིས་ཡིན། དེ་ཡང་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་རྒྱུ་འབྲས་སུ་གཅིག་པ་ཡིན། འོ་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ཡང་བཟང་ངན་གྱི་རྒྱུ་འབྲས་འབྱུང་བར་ཐལ་སྙམ་ན། སངས་རྒྱས་དེ་རྒྱུ་འབྲས་མེད་པ་རྒྱུ་འབྲས་བཅོམ་པའི་སྐུ་ཡིན་ནམ་རྒྱུ་འབྲས་ཡོད་པའི་སྐུ་ཡིན། དེ་ལ་སངས་རྒྱས་ནི་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་སྐུ་ཡིན་ལ་དེ་ལ་རྒྱུ་འབྲས་མེད་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་འགྲུབ་ཏུ་གར་བཏུབ། དེ་ཡང་བཟང་པོའི་རྒྱུ་ཡོན་ཏན་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞི་ལ་སོགས་པའམ་འོད་ཟེར་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རྒྱུ་རེ་རེ་ལས་འབྱུང་བར་གསུངས་པ། ཡོན་ཏན་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞི་པོ། །འདི་དག་སོ་སོ་རྒྱུར་བཅས་པ། །གོ་རིམ་ཇི་བཞིན་རིན་ཆེན་གྱི། །མདོ་ཡི་རྗེས་འབྲང་ཤེས་པར་བྱ། །གསུངས་པ་དང༌། གཞན་ཡང་ང་ལ་འོད་ཟེར་ཡང་ཡོད་དེ། །དེ་མིང་རྣམ་དག་མིག་ཅེས་བྱ། །གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པས་མཆོད་པས་ན། །དེ་ཕྱིར་དེ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན། །བགྱི་བ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་རྒྱུ་རེ་རེའི་འབྲས་བུ་རེ་རེ་ཡོད་པར་གསུངས་པ་ཡིན། ཚོ་གཅིག་ཀུན་དགའ་བོས་གོ་མ་བཅད་པར་འདོད་དེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་བདུད་ཀྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་ཞུས་པའི་དུས་སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་དྲིས་པ་དང༌། ཀུན་དགའ་བོ་ཅང་མི་ཟེར་བས་དེར་བདུད་ལ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་ཞལ་གྱིས་བཞེས་ཟེར་བ་ཡོད་དེ་དེ་གར་སྲིད། དགུང་ལོ་བརྒྱད་ཅུ་ལ་འདའ་བ་དེ་ཡང་ཐུབ་པ་ཆེན་པོ་ལ་སེམས་བསྐྱེད་དུས་ཀྱི་སྨོན་ལམ་གྱི་རྒྱུ་དེ་ཡིན། གཞན་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཡུལ་སྒྲ་མཐར་དབྱར་ཟླ་བ་གསུམ་
Chinese
（除了弟子觉巴·吉天颂恭之外，所有人都持有那个宗派。）证悟的光明和中阴的光明没有区别，从此以后不再受生，因为没有因果成熟，所以不承认因果，就像喇嘛米娘、斯玛巴和邬贡等人的观点一样。尊贵的帕摩竹巴向东行进，只是大致讲述了这个宗派，而没有遗漏的细节，后来是吉天颂恭来到世间才出现的。上面两位并没有不了解这些，而是为了我们这些被调伏者，按照引导的次第讲述的。三位上师没有区别，是过去、现在、未来所有佛陀合而为一。因果的缘起是，无论是作为基础的有情众生之时，还是作为道路修习瑜伽之时，以及作为果位的佛陀之地，都是自然而然存在的。那也是如同虚空一般的因果一体。那么，有人会认为，佛陀的境地也会产生好坏的因果吗？对此，佛陀是没有因果、已经摧毁因果之身，还是具有因果之身呢？对此，佛陀是缘起之身，如果佛陀没有因果，那么佛陀的金刚身又怎么能够成就呢？那也是因为，善良的因，六十四种功德等，或者光明等，都是从每一个因中产生的。六十四种功德，这些各自都具有因，应当按照次第了解珍宝经的随行。如是说。另外，我也有光明，它的名字叫做清净眼，因为以形色的形态供养，所以是从那之中产生的。所有这些行为，都是说每一个因都有一个果。措吉·贡噶波认为没有遮断，因为世尊被魔请求涅槃的时候，世尊问阿难，阿难什么也不说，所以说在那里答应了魔涅槃，大概就是这样。八十岁涅槃，也是大雄在发菩提心时的愿望之因。另外，如来在声闻地度过三个夏季
English
(All except the disciple Jigten Gonpo hold that doctrine.) The luminosity of realization and the luminosity of the bardo are indistinguishable, and henceforth they will not take rebirth, because there is no ripening of cause and effect, so they do not accept cause and effect, like the views of Lama Minyak, Smarpa, and Ugom, etc. The venerable Phagmo Drupa went east and spoke of this doctrine in general, but the details without exception appeared later when Jigten Gonpo came into the world. The two above did not not understand this, but for us who are to be tamed, they spoke of it in the order of guidance. The three lamas are indistinguishable, all the Buddhas of the three times are unified. The interdependence of cause and effect is the nature of things, whether it is the time of sentient beings as the basis, the time of practicing yoga as the path, or the ground of Buddhahood as the result. That is also the unity of cause and effect like the sky. Then, one might think, does the ground of Buddhahood also produce good and bad cause and effect? To this, is the Buddha a body without cause and effect, a body that has destroyed cause and effect, or a body with cause and effect? To this, the Buddha is a body of interdependence, and if the Buddha has no cause and effect, then how can the vajra body of the Buddha be accomplished? That is also because the good cause, the sixty-four qualities, etc., or the light, etc., are said to arise from each cause. The sixty-four qualities, these each have a cause, and one should know the followers of the Ratna Sutra in order. It is said. Also, I also have light, its name is called pure eye, because it is offered in the form of form, so it is born from that. All those actions are said to have one result for each cause. Tsochik Kungabo thinks that there is no interruption, because when the Blessed One was asked by the demon to pass into nirvana, the Blessed One asked Ananda, and Ananda said nothing, so it is said that he agreed to the demon to pass into nirvana there, that's probably how it is. Passing away at the age of eighty is also the cause of the aspiration of the Great Hero at the time of generating bodhicitta. Furthermore, the Tathagata spent three summer months in the land of Shravasti.
Tibetan
རྟ་ཆག་གསོལ་བ་དང༌། སེང་ལྡིང་ཟུག་པ་དང༌། ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་རྩ་མིས་སྐུར་པ་བཏབ་པ་དང༌། ལྷས་བྱིན་གྱིས་སྒྱོགས་རྡོ་འཕངས་པ་དང༌། གྲོང་ས་ལ་ཅན་ནས་ལྷུང་བཟེད་ཇི་ལྟར་བཀྲུས་པ་བཞིན་དུ་ཕྱིར་ལོག་པ་དང༌། ལོ་དྲུག་དཀའ་ཐུབ་མཛད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རྒྱུ་འབྲས་སུ་གསུངས་པ་ཡིན། དེ་ལ་སངས་རྒྱས་ལ་སྡུག་བསྔལ་མངའ་མི་མངའི་འདོད་པ་ཐ་དད་པ་ཡོད་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཚོར་བ་བདེ་སྡུག་བར་མ་གསུམ་སྤངས་པས་སྡུག་བསྔལ་ནི་གཏན་མི་མངའ་བ་ཡིན། རྒྱུ་འབྲས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ན་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན། དེ་ལ་འཁོར་རྣམས་མྱ་ངན་བྱེད་པ་དང་དེའི་རྒྱུད་ལ་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན། འདིར་འཇིག་རྟེན་མགོན་པོ་རིན་པོ་ཆེ་ལ་ཡང་བསྙུང་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མི་མངའ། སྡུག་བསྔལ་མི་མངའ་བར་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པ་ཡིན་ཏེ། ངེད་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་རྣམས་ལ་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང༌། དེ་ཡང་སྔོན་ཁོང་རང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱད་པ་སྤྱོད་པའི་དུས་ཀྱི་འཕྲིན་ལས་དེ་འབྱུང་བ་ཡིན། རྒྱུ་མ་སོང་བ་ཞིག་ག་ལ་སྲིད། འདིར་སྒོམ་ཆེན་ཚན་གཅིག་སྒོམ་ཆེན་པའི་ཆོས་དེ་འོད་གསལ་ཆེན་པོའི་ངང་ལ་རྒྱུ་འབྲས་སྨིན་པ་མེད་པ་དེ་འཐད། རྒྱུ་འབྲས་དང་སྤྲས་སྤྲོས་མང་པོ་མི་འཐད་སྙམ་པ་སྲིད་དེ། དེ་ཡང་སྟོང་ཉིད་ཡིན་བྱས་ནས་ཟས་མ་ཟོས། གོས་མ་གོན་ན་ལྟོགས་པ་དང་གྲང་བར་སྣང་བ་དེ་ཡང་རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་མོད། འདིར་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོའི་དུས་སུ་རྒྱུ་འབྲས་མི་འདོད་པ་དེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེའི་འདུག་ལུགས་ཡིན། རྒྱུ་འབྲས་ནི་གཤིས་ཀྱིས་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ་དེའི་དུས་སུ་མཐོང་བའི་མིག་མེད་པ་ཡིན། རྟེན་འབྲེལ་སྤྲོས་པའི་མཐའ་བརྒྱད་དང་བྲལ་བ་དེ་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་ནས་རྒྱུ་འབྲས་སུ་འབྱུང་བའི་དུས་སུ་རྒྱུ་དེའི་ངོ་བོར་གནས་སམ་ཤུལ་དུ་ལུས་སམ་འོན་ཏེ་སྔོན་དུ་སོང་བ་ཞིག་ཡིན་བསམ་རྒྱུ་ཡོད་དེ། འདི་ན་ཕྲ་ཕྲ་འདྲ་ལ་རགས་པ་ཞིག་ཡོད་དེ་ཡང་ཞོག ཉོན་མོངས་པ་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་སྐྱེས་པའི་དུས་སུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་དང་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་བག་ཆགས་གཞན་ཐམས་ཅད་ཤུལ་དུ་ལུས་པ་ཡིན་ནམ། སྔོན་དུ་སོང་བ་ཡིན་ནམ་དེ་དང་དབྱེ་བ་མེད་པར་གནས་པ་ཡིན། ཉོན་མོངས་པ་གསུམ་ཡང་རྟེན་འབྲེལ་མཐའ་བརྒྱད་དང་བྲལ་བ་དེ་དེར་ལྡང་ཞིང་དེ་ཉིད་ཀྱང་མཐའ་བརྒྱད་དང་བྲལ་བའི་རྟེན་འབྲེལ་དེར་གཤིས་ཀྱིས་གནས་པས་འདོད་ཆགས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གདུང་དུ་གསུངས་པ་ཡིན། རྗེས་ཀྱི་དུས་སུ་མཉམ་གཞག་དེ་ཤུལ་དུ་ལུས་པ་ཡིན་ནམ།
Chinese
马吃草，仙人刺脚，遍行外道以人来诽谤，提婆达多掷石块，像从村舍里掉下来的钵一样返回，六年苦行等等，这些都说是因果。关于佛陀是否具有痛苦，有不同的观点，但佛陀已经舍弃了苦、乐、舍三种感受，所以根本没有痛苦。因果在佛的境界中也是存在的。因此，眷属们感到悲伤，并在他们的相续中产生不可思议的功德聚。在此，世间怙主仁波切也没有疾病和涅槃。已经承诺没有痛苦，因为我们的追随者会遭受痛苦。这也是因为过去他自己行持菩萨行时的事业才会显现。没有不经历结果的因是不可能的。在此，一些禅修者认为，在光明大乐的状态中，没有因果成熟的禅修法是合理的。可能会有人认为因果和繁琐的戏论是不合理的。然而，如果因为是空性而不吃饭、不穿衣，那么感到饥饿和寒冷也是因果。在此，在心的本性状态中不承认因果，那是禅定的状态。因果是自性存在的，但在那时没有能见的眼睛。远离缘起戏论八边的法，依靠因缘而显现为因果时，因是否保持其自性，或者留下痕迹，或者已经消失，是可以思考的。在此，似乎有微细和粗大的东西，先放在一边。当任何烦恼生起时，如来藏和善与非善的其他习气是留下痕迹，还是已经消失，或者与它无差别地存在？三种烦恼也是远离缘起八边的，它在那里生起，并且它本身也以自性存在于远离八边的缘起中，因此贪欲被称为如来的种姓。在之后的时间里，等持是留下痕迹了吗？
English
The horse eating grass, the sage piercing the foot, the wanderer slandering with people, Devadatta throwing stones, the bowl returning as it fell from the village, six years of asceticism, etc., are all said to be cause and effect. Regarding whether the Buddha has suffering, there are different views, but the Buddha has abandoned the three feelings of pleasure, pain, and indifference, so there is no suffering at all. Cause and effect also exist in the realm of the Buddha. Therefore, the retinue feels sad, and inconceivable accumulations of merit arise in their minds. Here, the World Protector Rinpoche also has no illness or passing into nirvana. It has been promised that there is no suffering, because our followers will suffer. This is also because the activities of his own practice of the bodhisattva path in the past will manifest. It is impossible for a cause not to experience its result. Here, some meditators think that the meditation practice without the maturation of cause and effect in the state of great luminosity is reasonable. It may be thought that cause and effect and elaborate proliferation are unreasonable. However, if one does not eat or wear clothes because it is emptiness, then feeling hungry and cold is also cause and effect. Here, not acknowledging cause and effect in the state of the nature of mind is the state of that samadhi. Cause and effect are inherently existent, but at that time there are no eyes to see. When the dependent origination, which is free from the eight extremes of proliferation, arises as cause and effect depending on conditions, it is possible to think whether the cause remains in its nature, or leaves a trace, or has already disappeared. Here, there seems to be something subtle and coarse, let it be. When any affliction arises, do the tathagatagarbha and other habits of good and non-good leave a trace, or have they disappeared, or do they exist without difference from it? The three afflictions are also free from the eight extremes of dependent origination, it arises there, and it itself also exists inherently in the dependent origination that is free from the eight extremes, therefore desire is said to be the lineage of the Tathagata. In the later time, does the samadhi leave a trace?