Tibetan
་སྡང་བ་དང་རྨོངས་པའི་སེམས་དང་ལས་ཀྱིས་ལུས་སེམས་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་དང༌། དམྱལ་བ་དང་དུད་འགྲོ་ལ་སོགས་པ་འཁོར་བར་འཁོར་བ་ཡིན། བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེའི་བག་ཆགས་ཀྱང་མ་བུ་ལ་བྱམས་པའམ་བུ་མ་ལ་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་སྐྱེ་བ་ཁྲ་དང་སྤྱང་ཀི་ལ་ཡང་ཡོད་པ་དེ་བྱམས་སྙིང་རྗེ་སྐྱེ་བའི་ཡུལ་ལམ་རྐྱེན་དང་ཕྲད་པའི་དུས་སུ་སྐྱེ། དེ་ཡང་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་བླ་མ་དམ་པ་བྱམས་པ་ལ་གནས་པ་ཞིག་གིས་བྱམས་པའི་གདམས་ངག་བསྟན། ཁྲིད་བྱས། བྱམས་པའི་བསྙེན་བསྒྲུབ་ལས་སྦྱོར་གསུམ་ལྟར་ཉམས་སུ་བླངས་པས་རང་གཞན་གྱི་གནོད་པ་སེལ་བ་དང་བདེ་སྐྱིད་སྒྲུབ་པ་ལ་ཚེགས་མེད་དེ། དཔེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་སྙམ་ན་གདོལ་པ་རྣམས་ཀྱི་དྲང་སྲོང་ཕུར་བུ་གསུམ་པའམ། མོའུ་འགལ་གྱི་བུ་ཆེན་པོ་ལྟ་བུ་ཡིན། དེ་ལྟ་བུ་ལ་བྱམས་པའི་གྲུབ་ཐོབ་ཟེར། ཉོན་མོངས་པ་བག་ལ་ཉལ་དང་ཀུན་ནས་ལྡང་བ་རྣམས་སྤོང་བ་ཡང་བླ་མས་མ་སྐྱེས་པ་མི་བསྐྱེད། སྐྱེས་པ་སྤོང་བའི་གདམ་ངག་སྟོན། བླ་མ་ཡང་མ་ཆགས་པ་ཞེ་སྡང་མེད་པ་དང་གཏི་མུག་མེད་པ་ལ་གནས་པ་ཞིག་དགོས་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོར། གང་ལ་གནས་པ་དེ་ནི་འཆད་པར་བྱེད། གསུང་ན་ཉོན་མོངས་གསུམ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེ་ཉག་གཅིག་ཡིན། རྗེ་རིན་པོ་ཆེའི་ཁྲིད་ཀྱི་རིམ་པ་རྣམས་དང་ཟབ་པའི་གདམ་ངག་རྣམས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པ་གསུམ་མམ་ལྔ་ཀུན་ནས་ལྡང་བ་དང་བག་ལ་ཉལ་སྤོང་བའི་རྒྱུད་ཚོད་ཀྱི་ཉམས་ལེན་གྱི་རིམ་པ་ཡིན། ཉམས་སུ་ལེན་པའི་གནས་རི་ཁྲོད་སྟོང་པ་དབེན་པའི་གནས་ཡིན། གནས་དབེན་པར་ཉམས་སུ་བླངས་པས་ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེ་བའི་རྐྱེན་མེད་པས་མི་སྐྱེ་ཀུན་ནས་ལྡང་བ་དང༌། བག་ལ་ཉལ་སྤོང་བའི་ཉམས་ལེན་རིམ་པ་ལྟར་ཉམས་སུ་བླངས་པས། ཉོན་མོངས་པ་ཀུན་ནས་ལྡང་བ་དང་བག་ལ་ཉལ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ནས་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་དུ་འཚང་རྒྱ་བའི་ཆོས་ཡིན། ཆོས་འདི་ལྟ་བུ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལ་བསམ་པ་དང་སྦྱོར་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་གལ་ཆེ་སྟེ། ཆོས་དེས་བསམ་པ་དེ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན། དེས་ན་བསམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང༌། སྦྱོར་བ་སེམས་དེས་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་གལ་ཆེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འདི་དང་ཤཱ་རིའི་བུ་དང་མོའུ་འགལ་གྱི་བུ་གཉིས་དང་གསུམ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྤྱན་ཆེན་པོ་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་བའི་དུས་སུ་བྱིས་པ་གསུམ་དུ་གྱུར་པས་བྱེ་མ་སྙིམ་པ་རེ་རེ་ཕུལ་ནས་སྨོན་ལམ་སོ་སོ་བཏབ་པས་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་གསུམ་དུ་ཚོགས་བསགས། སྤྱོད་པ་མཉམ་པོར་སྤྱད་ཀྱང་
Chinese
嗔恨和愚痴的心以及业使身心受到加持，并在地狱和畜生等轮回中流转。慈爱和悲心的习气，如母亲对孩子或孩子对母亲的慈爱，以及乌鸦和狼也产生的悲心，这些慈悲心在与产生慈悲心的境或缘相遇时产生。此外，具足特征的殊胜上师安住于慈爱之中，宣说慈爱的教言，进行引导。如慈爱的近修、修持、事业、行为三者般修持，则能毫不费力地消除自他的损害并成办安乐。例如，如同旃陀罗的三位仙人普尔布，或如同目犍连的大儿子。这样的人被称为慈爱的成就者。舍弃烦恼的潜伏和现行，上师会开示不生者不生，已生者舍弃的教言。上师也必须是安住于无贪、无嗔、无痴的状态。如《三摩地王经》所说：“于何而安住，彼即为宣说。”意思是说，唯一安住于无三毒的三摩地中的是至尊仁波切。至尊仁波切的引导次第和甚深教言，也是舍弃三毒或五毒的现行和潜伏的相续调伏的修持次第。修持的处所是空旷寂静的山间。在寂静处修持，由于没有产生烦恼的因缘，烦恼不会产生，通过按照舍弃现行和潜伏的修持次第进行修持，从而舍弃所有烦恼的现行和潜伏，成为证得圆满菩提之法。修持这样的法，具备圆满的意乐和加行非常重要，因为法能使意乐圆满。因此，意乐是菩提心，加行是此心所特有的，这一点非常重要。如来和舍利子与目犍连的两个儿子，这三位如来大眼在世间出现时，变成了三个孩子，各自奉献一把沙子，并各自发愿，从而在无数劫中积累了资粮，行为也一同实践。
English
Anger and the mind of ignorance, as well as karma, bless the body and mind, and revolve in samsara such as hell and animals. The imprints of love and compassion, such as a mother's love for her child or a child's love for its mother, and the compassion that even crows and wolves generate, these compassionate minds arise when they encounter the object or condition that gives rise to love and compassion. Furthermore, a virtuous and qualified lama who abides in love teaches the instructions of love and guides. Practicing like the three aspects of love—approach, accomplishment, activity—effortlessly eliminates harm to oneself and others and accomplishes happiness. For example, like the three hermits of the Chandalas, Pūrṇa, or like the great son of Maudgalyāyana. Such a person is called an accomplished one of love. To abandon the latent and manifest afflictions, the lama teaches the instructions to not generate what has not arisen and to abandon what has arisen. The lama must also be one who abides in a state of non-attachment, without hatred, and without delusion. As the Samādhirāja Sutra says, "Whatever one abides in, that is what one proclaims." This means that the only one who abides in the samādhi free from the three poisons is the supreme Rinpoche. The stages of guidance and profound instructions of the supreme Rinpoche are also the stages of practice for taming the mind-stream by abandoning the manifest and latent aspects of the three or five poisons. The place for practice is a solitary and secluded mountain retreat. Practicing in a secluded place, because there is no cause for the arising of afflictions, they do not arise. By practicing according to the stages of practice for abandoning the manifest and latent, one abandons all the manifest and latent afflictions and becomes a Dharma for attaining complete enlightenment. To practice such a Dharma, it is important to have complete intention and action, because the Dharma perfects the intention. Therefore, it is very important that the intention is the mind of enlightenment and the action is distinguished by that mind. These Tathāgatas, along with Śāriputra and Maudgalyāyana's two sons, these three great-eyed Tathāgatas, when they appeared in the world, became three children, each offering a handful of sand and making their own aspirations, thereby accumulating merit for countless eons, and also practicing together.
Tibetan
སངས་རྒྱས་དང་ཉན་ཐོས་སུ་གྱུར་པ་དེ་བསམ་པའི་ཁྱད་ཡིན། དེས་ན་བསམ་པ་རྒྱ་མ་ཆུང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་སེམས་གང་བསྐྱེད་པ་དེ་འགྲུབ་པ་ཡིན། སྦྱོར་བ་བརྩོན་འགྲུས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་གལ་ཆེ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འདི་བས་རྗེ་བཙུན་བྱམས་པ་བསྐལ་པ་བཞི་བཅུས་སེམས་བསྐྱེད་སྔ་ཡང༌། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འདི་ཉིད་དེད་དཔོན་ཐབས་ལ་མཁས་པ་དང་སེང་གེའི་རྒྱལ་པོ་ཡི་དམ་བརྟན་ལྟ་བུའི་བརྩོན་འགྲུས་དང་བསམ་པ་དང་སྦྱོར་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་སྔོན་ལ་སངས་རྒྱས་པ་ཡིན། ཆོས་འདི་ལྟ་བུ་གོ་བ་དང་ཉམས་སུ་བླངས་ན་འདི་གཅིག་པུས་ཀྱང་མ་ཆོག་པ་མེད་པས། ཆོས་ཀྱི་སོ་ནམ་དང་སྒྲུབ་པ་ལ་ནན་ཏན་མཛད་པར་ཞུ།། ཡང་བླ་མ་རིན་པོ་ཆེའི་ཞལ་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འདི་ཐུགས་བསྐྱེད་ཚོགས་བསགས། སངས་རྒྱས་ནས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་གསུམ་བསྐོར་བ་དེ་ལ་བརྗོད་བྱའི་དོན་ཐ་དད་པ་མང་པོ་ཞིག་ཡོད་པ་མ་ལགས། ཟབ་པ་སྟོན་པ་དང༌། རྒྱ་ཆེན་པོ་སྟོན་པའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་གཉིས་སུ་འདུ་བ་ཡིན། དེ་ཡང་ཟབ་པ་དེ་ནི་སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་སྐུར་པའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་བ་ཡིན། ཟབ་པ་གང་ཡིན་ན་སེམས་གདོད་མ་ནས་མ་སྐྱེས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་གཞི་མལ་མལ། དོག་ཅམ་ཅམ། སངས་རྒྱས་སྒམ་པོས་མ་མཛད། སེམས་ཅན་གླེན་པས་མ་བཅོས། གཤིས་སམ་བབས་དེ་ཡིན། སེམས་འདི་འདོད་ཆགས་ཀྱིས་སྟོང་སྟེ་འདོད་ཆགས་སྐྱེ་ཞིང་ཀུན་ནས་ལྡང་བས་སྟོང་པ་དང༌། ཞེ་སྡང་གིས་སྟོང་སྟེ་དེ་ཡང་མི་འཐད་པར་འཛིན་པ་དང་མི་རིགས་པར་འཛིན་པ་ཙམ་ཡང་ཞེ་སྡང་ཡིན། ཞེ་སྡང་ཆེན་པོ་མནར་སེམས་རིམ་པ་དགུ་ཡིན། དེ་གཙོ་བོ་མི་འཇིགས་པར་བྱེད་པ་ལ་ཡོད་དེ། དེས་དམྱལ་བ་འགྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན། ཞེ་སྡང་འདི་སྤང་དགོས་པ་ཡིན། སེམས་འདི་ནི་ཞེ་སྡང་གིས་སྟོང་པ་ཡིན། སེམས་འདི་གཏི་མུག་གིས་སྟོང་པ་ཡིན་ཏེ་གཏི་མུག་གང་ཡིན་ན་ཆོས་ལ་ཆོས་མ་ཡིན་པར་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ལ། སེམས་འདི་གཏི་མུག་གིས་འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྟོང་བ་ཡིན། གཞན་ཡང་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྟོང་པའི་སེམས་འདི་རྟོགས་པའི་སྐད་ཅིག་དེ་ལ་འཁོར་བ་སྤངས་པ་ཡིན། དེ་ཡང་ལོ་སྟོང་ལོན་པའི་མུན་པ་མཐུག་པོ་ཡང༌། །སྒྲོན་མེ་སྐྱེས་མ་ཐག་གིས་སེལ་བར་བྱེད། །དེ་བཞིན་འཁོར་བའི་བག་ཆགས་མཐུག་པོ་ཡང༌། །རང་སེམས་རྟོགས་པས་སྐད་ཅིག་གཅིག་གིས་སེལ།། གསུངས། གཞན་ཡང༌། མ་རྟོགས་དུས་ན་མ་རིག་པ། །ལས་ཉོན་མོངས་ཀུན་གྱི་གཞི་རྩ་ཡིན། །རྟོགས་ན་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་ཏེ།
Chinese
成佛和成为声闻的差别在于发心。因此，发心不可小觑。菩萨们所发的任何心愿都能实现。精进的努力至关重要。与这位如来相比，慈氏菩萨（弥勒佛）早四十劫发心。然而，这位如来凭借如舵手般精通方便、如狮子王般坚定誓愿的精进、发心和努力的圆满，率先成佛。如果理解和修持这样的法，仅凭此法也足以成就，因此请努力进行佛法修行。此外，尊贵的上师说，这位如来发起菩提心、积累资粮，从成佛到转三次法轮，并非讲述许多不同的意义。可以归纳为讲述深奥和讲述广大的法轮。其中，深奥的法是解脱了增益和诽谤的边见。什么是深奥呢？心从原始以来就是不生的，空性是根本。空空荡荡，静悄悄。不是由精明的佛陀所造作，也不是由愚笨的众生所改造，这就是它的本性或状态。这个心是空于贪欲的，空于贪欲的生起和普遍高涨；也是空于嗔恨的，仅仅执着于不合理和不顺心也是嗔恨。大嗔恨是九个层次的折磨。它主要存在于不畏惧之中，因为它能导致地狱的形成。这个嗔恨必须断除。这个心是空于嗔恨的。这个心是空于愚痴的，愚痴就是将非佛法执着为佛法等等。这个心是空于一切愚痴的执着的。此外，证悟这个空于一切烦恼和分别念的心的瞬间，就是舍弃轮回的时刻。正如，即使是千年的黑暗，也能被刚点燃的灯驱散。同样，即使是轮回的深厚习气，也能被证悟自心的瞬间所驱散。如是说。此外，未证悟时是无明，是业和烦恼的根本。证悟时是自明自智。
English
The difference between becoming a Buddha and becoming a Shravaka lies in the intention. Therefore, intention should not be underestimated. Whatever aspiration Bodhisattvas generate will be accomplished. Diligent effort is crucial. Compared to this Tathagata, Maitreya Bodhisattva generated the intention forty kalpas earlier. However, this Tathagata, through diligence like a skilled helmsman, a steadfast vow like a lion king, and the perfection of intention and effort, attained Buddhahood first. If one understands and practices such Dharma, this alone is sufficient for accomplishment, so please strive in Dharma practice. Furthermore, the precious Lama said that this Tathagata generated Bodhicitta, accumulated merit, and from Buddhahood to turning the three wheels of Dharma, it is not that there are many different meanings being taught. It can be summarized into the wheel of Dharma that teaches profundity and the wheel of Dharma that teaches vastness. Among them, the profound Dharma is liberation from the extremes of superimposition and denigration. What is profound? The mind is unborn from the beginning, emptiness is the basis. Empty and still, quiet. Not created by a clever Buddha, nor modified by foolish beings, this is its nature or state. This mind is empty of desire, empty of the arising and pervasive surge of desire; it is also empty of hatred, even merely clinging to what is unreasonable and unpleasant is hatred. Great hatred is nine levels of torment. It mainly exists in fearlessness, because it leads to the formation of hell. This hatred must be abandoned. This mind is empty of hatred. This mind is empty of ignorance, ignorance being clinging to non-Dharma as Dharma, and so on. This mind is empty of all clinging to ignorance. Furthermore, the moment of realizing this mind, which is empty of all afflictions and conceptual thoughts, is the moment of abandoning Samsara. Just as even a thousand years of darkness can be dispelled by a newly lit lamp. Similarly, even the deep-seated habits of Samsara can be dispelled in a single moment of realizing one's own mind. Thus it is said. Furthermore, when not realized, it is ignorance, the root of karma and afflictions. When realized, it is self-aware wisdom.