Tibetan
་པ་ལས། འབྲས་བུ་འགོག་པའི་བདེན་པ་ཐོབ་པར་འདོད་པས་ན། སྲེད་དང་བྲལ་ལ་ཡང་སྲིད་མེད། །འདོད་པ་མེད་པས་མྱ་ངན་འདའ། །བགྱི་བ་གསུངས། ཉོན་མོངས་པ་གསུམ་མེད་པའི་སེམས་དེ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་འདོད་པས་ཉམས་སུ་བླངས་པས་འབྲས་བུ་དེ་ཐོབ་པ་ཡིན། གཉིས་པ་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱང་འཁོར་བ་འདི་སྡུག་བསྔལ་དུ་མཐོང་ཞིང་དེ་ཡང་མ་རིག་པའི་རྐྱེན་གྱིས་འདུ་བྱེད་ནས་རྒ་ཤིའི་བར་དུ་འབྱུང་བ་ལས་འཁོར་བ་འབྱུང་བར་མཐོང༌། གཏི་མུག་གི་གཉེན་པོ་རྟེན་འབྲེལ་ཉམས་སུ་བླངས་པས་འཁོར་བ་སྤོང་བར་མཐོང་ནས། རྟེན་འབྲེལ་ལུགས་ལས་ལྡོག་པ་མ་རིག་པ་འགག་པས་འདུ་བྱེད་ནས་རྒ་ཤིའི་བར་དུ་འགགས་པས་འབྲས་བུ་རང་རྒྱལ་གྱི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ། དེ་ཡང་ཉོན་མོངས་པ་གསུམ་མེད་པའི་སེམས་དེ་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་འདོད་པས་ཉམས་སུ་བླངས་པས་ཐོབ་པ་ཡིན། དེ་ཡང་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱིས་གང་ཟག་གི་བདག་ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་ངའམ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དེ་ང་མེད་པར་རྟོགས་པ་དེ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་དེའི་སྟེང་ནས་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཀྱི་ཕྱེད་རྟོགས་པར་གསུངས་ཏེ། གཟུང་དོན་རྟོག་པ་སྤངས་ཕྱིར་དང༌། །འཛིན་པ་མི་སྤོང་ཕྱིར་ན་དེ། །རྟེན་གྱི་བསེ་རུ་ལྟ་བུའི་ལམ། གསུངས་ན། འཛིན་པ་མི་སྤོང་བ་དེ་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྒོམ་ལམ་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྒྱུན་དེ་ལ་འཛིན་པར་མིང་བཏགས་པ་ཡིན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་གསུམ་མེད་པའི་སེམས་དེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ཡིན། སེམས་བསྐྱེད་ལ་དེད་དཔོན་ལྟ་བུ་དང༌། མཉན་པ་ལྟ་བུ་དང༌། རྫི་བོ་ལྟ་བུའི་སེམས་བསྐྱེད་གསུམ་ཡིན། དེད་དཔོན་ལྟ་བུའི་སེམས་བསྐྱེད་ནི་རང་ཉིད་སྔོན་དུ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་འདོད་ཅིང༌། དེ་ནས་སེམས་ཅན་རྣམས་སངས་རྒྱས་ལ་འགོད་པར་འདོད་པ་ཡིན། མཉན་པ་ལྟ་བུ་ནི་རང་ཉིད་དང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དུས་གཅིག་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་འདོད་པ་ཡིན། རྫི་བོ་ལྟ་བུའི་སེམས་བསྐྱེད་ནི་སྔོན་དུ་སེམས་ཅན་རྣམས་སངས་རྒྱས་ལ་བཀོད་ནས་གཟོད་རང་ཉིད་འཚང་རྒྱ་བར་འདོད་པ་ཡིན། དེ་ཡང་འཇིག་རྟེན་མགོན་པོའི་བཞེད་པ་ནི་མཉན་པ་ལྟ་བུའི་སེམས་བསྐྱེད་དེ་བཞེད་པ་ཡིན་ཏེ། རང་ཉིད་དང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དུས་གཅིག་ཏུ་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་འཚང་རྒྱ་བར་འདོད་པ་ཡིན། རྗེ་བཙུན་འཇམ་དབྱངས་ཀྱིས་ནི་རྫི་བོ་ལྟ་བུའི་སེམས་བསྐྱེད་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མདུན་དུ་སངས་རྒྱས་ལ་བཀོད་ནས་གཟོད་རང་ཉིད་འཚང་རྒྱ་བར་འདོད་པ་སྟེ།
Chinese
从那以后，因为想要获得果——灭谛，所以，断绝贪欲就没有再生。没有欲望就寂灭。这样讲了。没有三种烦恼的心，因为想要获得声闻的菩提而修持，所以获得那个果。第二，独觉也认为这个轮回是痛苦，并且也看到由于无明的缘故，从行到老死之间产生，因此产生轮回。因为修持愚痴的对治法——缘起，所以看到能够舍弃轮回。从缘起规律的逆转，无明灭尽，从行到老死之间都灭尽，因此获得果——独觉的菩提。那也是没有三种烦恼的心，因为想要获得独觉的菩提而修持，所以获得。其中，声闻们认为人我的五蕴为我或者我所，认识到那个无我，那就是人无我。独觉们在那个基础上，也认识到一半的法无我，这样讲到：因为舍弃所取义的分别，并且，因为不舍弃能执，所以，那是像依附犀角的道路。这样讲到，不舍弃能执，那是独觉的修道之定的相续，被命名为执着。菩萨们则是以没有三种烦恼的心，以菩提心来修持。发心有如船夫一般，如伴侣一般，如牧童一般的这三种发心。如船夫一般的发心是自己想要先获得成佛，然后想把众生安置于佛的果位。如伴侣一般的发心是自己和所有众生同时获得成佛。如牧童一般的发心是先将众生安置于佛的果位，然后自己才成佛。其中，世间怙主（观世音菩萨）的意愿是如伴侣一般的发心，想要自己和所有众生同时证得无上菩提。至尊妙音（文殊菩萨）则是如牧童一般的发心，想要先将所有众生安置于佛的果位，然后自己才成佛。
English
From then on, because one wishes to attain the fruit—the truth of cessation, therefore, the absence of craving means no rebirth. Without desire, there is nirvana. This was said. The mind without the three afflictions, because it is cultivated with the desire for the Bodhi of a Shravaka, attains that fruit. Secondly, the Pratyekabuddha also sees this samsara as suffering, and also sees that due to ignorance, from action to old age and death, samsara arises. Because of cultivating the antidote to delusion—dependent origination, it is seen that samsara can be abandoned. From the reversal of the law of dependent origination, ignorance ceases, and from action to old age and death all cease, thus attaining the fruit—the Bodhi of a Pratyekabuddha. That is also because the mind without the three afflictions is cultivated with the desire for the Bodhi of a Pratyekabuddha, it is attained. Among them, the Shravakas realize the absence of self of the person when they grasp the five aggregates as "I" or "mine," that is the absence of self of the person. The Pratyekabuddhas, on top of that, also realize half of the absence of self of phenomena, it is said: Because of abandoning the conceptualization of the object of grasping, and because of not abandoning the grasping, therefore, that is like the path of a rhinoceros horn. It is said that not abandoning the grasping is named grasping in the continuum of the Samadhi of the path of meditation of the Pratyekabuddha. Bodhisattvas, on the other hand, cultivate with the mind without the three afflictions, with the Bodhicitta. There are three types of Bodhicitta: like a captain, like a companion, and like a shepherd. The Bodhicitta like a captain is the desire to attain Buddhahood first, and then to place all sentient beings in the state of Buddhahood. The Bodhicitta like a companion is the desire for oneself and all sentient beings to attain Buddhahood at the same time. The Bodhicitta like a shepherd is the desire to first place all sentient beings in the state of Buddhahood, and then to attain Buddhahood oneself. Among them, the intention of the Lord of the World (Avalokiteshvara) is the Bodhicitta like a companion, desiring that oneself and all sentient beings simultaneously attain unsurpassed Bodhi. The Venerable Jamyang (Manjushri), on the other hand, has the Bodhicitta like a shepherd, desiring to first place all sentient beings in the state of Buddhahood, and then to attain Buddhahood oneself.
Tibetan
དང་པོ་སེམས་བསྐྱེད་པའི་དུས་སུ་བདག་ནི་བྱང་ཆུབ་རིངས་ཚུལ་དུ། །སངས་རྒྱས་འགྱུར་བར་སྤྲོ་བ་མེད། །ཕྱི་མཐར་ཐུག་གི་བསྐལ་པར་ཡང༌། །སེམས་ཅན་གཅིག་ཕྱིར་སྤྱད་པར་བྱ། །བགྱི་བ་གསུངས། ཚན་གཅིག་ན་རེ། རྗེ་བཙུན་འཇམ་དབྱངས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འདོད་ཆེན་པ་ཡིན་ཟེར་བ་ཡོད་དེ་དེ་མ་ལགས། འདོད་ཆེན་པ་ནི་འཁོར་བའི་མཐའ་འཛིན་ཅིང་གཏན་འཚང་རྒྱ་བར་མི་འདོད་པ་ཡིན། རྗེ་བཙུན་བྱམས་པས་ཀྱང་གཏན་འཚང་མི་རྒྱ་བ་ནི་གཉིས་ཏེ། ཕྱོགས་སྙོམས་ཆོས་ལ་བསྐུར་བ་དང༌། གཉིས་པ་དེ་ནི་འདོད་ཆེན་པའོ།། གསུངས། །དེས་ན་རྗེ་བཙུན་འཇམ་དབྱངས་ཀྱི་དེ་འདོད་ཆེན་མ་ལགས། དེ་ལྟར་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ནས་དུས་རིང་ཐུང་གསུམ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སེམས་བསྐྱེད་རྫོགས་པར་བྱས་ནས་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུ་འབའ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་བ་ཡིན། དེ་ལྟར་སོང་ན་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་དགེ་བ་ལ་བཀོལ་པ་ལས་མི་དགེ་བ་ལ་བཀོལ་བ་མེད་པས། དགེ་བ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་རིགས་ན། མི་དགེ་བ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་འགྱུར་བ་ནི་མི་དགེ་བ་དགེ་བར་འགྱུར་བའམ་དེ་ནི་མི་འཐད་སྙམ་ན། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་དགེ་བ་ལ་བཀོལ་བ་དེ་ལྟར་བདེན་མོད། དེ་ཡང་མི་དགེ་བ་འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་གསུམ་ཡང༌། འདོད་ཆགས་ཀྱང་འདོད་ཆགས་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་འབྲལ་བ་མེད། ཞེ་སྡང་ཡང་ཞེ་སྡང་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་འབྲལ་བ་མེད། གཏི་མུག་ཀྱང་གཏི་མུག་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་འབྲལ་བ་མེད་པ་གཤིས་ཡིན། འདོད་ཆགས་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་དགེ་བ་ཡིན་ནམ་མི་དགེ་བ་ཡིན། དེ་བཞིན་དུ་ཞེ་སྡང་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། གཏི་མུག་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་དགེ་བ་ཡིན་ནམ་མི་དགེ་བ་ཡིན། དེ་ལ་དགོངས་ནས་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དང་གཏི་མུག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གདུང་དུ་གསུངས་པ་མ་ལགས་སམ། འདོད་ཆགས་ཉིད་ཆགས་པ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་ལ་དོན་དམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཟེར་བ་མ་ལགས་སམ། དེ་ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་དུས་སུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྣམ་པ་གཉིས་དབྱེ་བ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདིས་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་འཚང་རྒྱ་ཞིང༌། གདུལ་བྱ་དེའི་རིགས་ཅན་རྣམས་འདུལ་བ་འདི་ངོ་མཚར་བ་སྟེ་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་ཆོས་ཡིན། དེར་ནི་ཡར་ལུང་པ་གྲོགས་པོ་ཀའི་བཙུན་རྒན་གྱི་འདོད་པ་འདྲ་བ་ཞིག་བྱུ
Chinese
最初发心之时，我以菩提速成之方式，不乐于成佛。乃至最后穷尽之劫，亦为一众生而行持，如是宣说。有人说：至尊文殊菩萨乃大欲菩萨，此说非是。大欲者，执着轮回之边际，不欲永远成佛者也。至尊弥勒亦云，不永远成佛有二：一者，平等委派于法；二者，即是大欲者。如是宣说。是故至尊文殊之彼非大欲者。如是于无上菩提发心后，以长、中、短三时加持之，身语意三之事业皆令发心圆满，一切皆转为圆满佛陀之因。如是行之，则身语意三皆用于善，而无用于不善，如是诸善皆转为圆满菩提之因，如是理应。若谓不善转为菩提，乃不善转为善，此不应理。身语意三用于善，如是诚然。然彼不善，贪嗔痴三者，贪亦不离无贪之空性，嗔亦不离无嗔之空性，痴亦不离无痴之空性，此乃其自性。无贪之空性，乃善耶？不善耶？如是，无嗔之空性与无痴之空性，乃善耶？不善耶？念及于此，故说贪嗔痴等乃如来之种姓耶？贪之自性，无贪之空性，岂非是胜义菩提心耶？彼为世俗菩提心所区分之时，以菩提心二者无别之等持，证得无上菩提，调伏彼等所化之有情，此乃稀有，实为奇妙之法。彼处，有如雅砻巴朋友卡之老比丘之想法者出现。
English
At the very beginning of generating the mind of enlightenment, I do not rejoice in becoming a Buddha in a quick path to enlightenment. Even in the final, ultimate eon, I will act for the sake of one sentient being. Thus it was said. Someone said: The venerable Manjushri is a bodhisattva of great desire, but that is not the case. A person of great desire is one who clings to the edge of samsara and does not want to attain enlightenment forever. The venerable Maitreya also said that there are two who do not attain enlightenment forever: one is to entrust equally to the Dharma, and the second is the person of great desire. Thus it was said. Therefore, that of the venerable Manjushri is not a great desire. Thus, after generating the mind of enlightenment in the unsurpassed enlightenment, the three times of long, medium, and short are blessed. All the actions of body, speech, and mind are completed by generating the mind of enlightenment, and everything becomes the sole cause of the perfect Buddha. If it goes like that, then the three of body, speech, and mind are used for virtue, and there is no use for non-virtue. If all virtues become the cause of perfect enlightenment, then it is reasonable. If it is said that non-virtue turns into enlightenment, then non-virtue turns into virtue, which is not reasonable. It is true that the three of body, speech, and mind are used for virtue. However, the three non-virtues of attachment, hatred, and ignorance, even attachment is inseparable from emptiness, which is without attachment. Hatred is also inseparable from emptiness, which is without hatred. Ignorance is also inseparable from emptiness, which is without ignorance. What is the nature of emptiness without attachment, is it virtuous or non-virtuous? Similarly, is emptiness without hatred and emptiness without ignorance virtuous or non-virtuous? Thinking about that, isn't it said that attachment, hatred, and ignorance are the lineage of the Thus-Gone One? Isn't the very nature of attachment, emptiness without attachment, called the ultimate mind of enlightenment? When it is distinguished by the conventional mind of enlightenment, with this samadhi in which the two minds of enlightenment are inseparable, one attains unsurpassed enlightenment, and taming those who are to be tamed, this is wonderful, it is a marvelous Dharma. There, there was someone with a similar idea to that of the old monk, a friend of Yarlungpa, Ka.