Tibetan
སགས། ལས་ཇི་ལྟ་བུའི་ལུས་བླངས། དེ་ལས་ང་དང་བདག་ཏུ་བཟུང་བས་ཁམས་གསུམ་གྱི་འཁོར་བ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱ་མཚོ་འདིར་འཁོར་བ་ཡིན། དེ་ཡང་འཁོར་བའི་རྐྱེན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འཁོར་བ་འགྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན། འདི་ལ་རྐྱེན་ཉིད་འདི་པ་ཟེར། འོ་ན་སེམས་ཉིད་གདོད་མ་ནས་མ་སྐྱེས་པ་དེ་ཉིད་རྐྱེན་སྣ་ཚོགས་སུ་དེར་འཕོས་པ་མ་ཡིན་ནམ་སྙམ་ན། དེ་མ་ལགས་ཏེ། དཔེར་ན་ནོར་བུ་ཆུ་ཤེལ་དེ་རས་ཁ་དོག་ལྔའི་སྟེང་དུ་བཞག་པར་གྱུར་ན་རས་ཀྱི་ཁ་དོག་ཏུ་སྣང་བ་དེ། ནོར་བུ་དེར་འཕོས་པ་མིན་ཡང་རས་ཀྱི་རྐྱེན་གྱིས་དེར་སྣང་བ་ཡིན། དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཉིད་གདོད་མ་ནས་མ་སྐྱེས་པ་དེ་ཉིད་རྐྱེན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་འབྱུང་བ་ཡིན། འདི་ལ་དགོངས་ནས། ཇི་ལྟར་ཚོན་རྐྱེན་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས། །ནོར་བུ་དེ་དངོས་མིན་པར་སྣང༌། །དེ་བཞིན་འགྲོ་རྐྱེན་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས། །ཁྱབ་བདག་དེ་དངོས་མིན་པར་སྣང༌། །བགྱི་བ་གསུངས་ན། རྐྱེན་གྱིས་དེ་ལྟར་གྲུབ་པ་མ་གཏོགས་པ་དངོས་པོར་གྲུབ་པ་ཞིག་ག་ལ་ཡོད། དེ་ལྟར་རྐྱེན་འཁོར་བ་དེ་ལུང་གིས་ཤེས་སམ་རིགས་པས་ཤེས་སྙམ་ན། ལུང་གིས་ཤེས་ཏེ་མ་རིག་པའི་རྐྱེན་གྱིས་འདུ་བྱེད་ནས་རྒ་ཤིའི་བར་དུ་འབྱུང་བར་གསུངས། རྐྱེན་འགག་ན་འཁོར་བ་འགགས། དེ་ཡང་རྐྱེན་གང་འགགས་པས་འཁོར་བ་འགགས་སྙམ་ན། རྐྱེན་མ་རིག་པ་འགགས་པས་འདུ་བྱེད་ནས་རྒ་ཤིའི་བར་དུ་འགགས་པ་ཡིན། གང་དུ་འགགས་ན་སེམས་ཉིད་གདོད་མ་ནས་མ་སྐྱེས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་འགགས་ཏེ། ཆུ་ལས་ཆུ་བུར་ཞི་བའམ་ནམ་མཁའ་ལ་སྤྲིན་ཡལ་བ་དང་འདྲ་བ། རྐྱེན་ལས་བྱུང་བ་ཡང་ཆུ་ལས་ཆུ་བུར་ལྡང་བ་ལྟར་འབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱང་སེམས་ཉིད་དེ་ལས་མི་གཞན་ཏེ་ཆུའི་ཆུ་བུར་དང་འདྲ། དེས་ན་འགག་པ་ཡང་དེ་ཉིད་དུ་འགགས། དེ་ལ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་འདོད་པས་རྐྱེན་ཆུ་ལོན་ལྟར་འགོག་པར་བྱེད་པས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་དང༌། གཉེན་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཆུ་ལོན་ལྟར་འགོག་པར་བྱེད་པ་རང་རྒྱལ་གྱི་བྱང་ཆུབ་འདོད་པས་ཉམས་སུ་བླངས་པས་རང་རྒྱལ་གྱི་བྱང་ཆུབ་དང༌། རྐྱེན་ཐམས་ཅད་དག་ཅིང་རྣམ་པར་སྤངས་པ་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་རྣམ་པ་གསུམ་ཡིན། བྱང་ཆུབ་གསུམ་ཡང་ཞི་གནས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ལྷག་མཐོང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམ་པ་གཉིས་ཉམས་སུ་བླངས་པ་ལས་འབྱུང༌། དེ་ཡང་ལྗོན་པས་ཞུས་པ་ལས། སེམས་ཞི་བ་ནི་ཞི་གནས་ཏེ། ཆོས་ཤེས་པ་ནི་ལྷག་མཐོང་ཡིན་བགྱི་བ་གསུངས། དེ་ཡང་དང་པོ་ཞི་གནས་བསྒྲུབ་དགོས་ཏེ། ཞི་གནས་རབ་ཏུ་ལྡན་པའི་ལྷག་མཐོང་
Chinese
萨！以怎样的业而取身？由此执着于我和我所，便在三界轮回的苦海中流转。这也就是轮回的因缘如何，轮回便如何成就。这被称为因缘本身。那么，心性本初未生，难道不是转移到各种因缘中了吗？并非如此。例如，水晶宝珠放在五色布上，显现出布的颜色，但这并非宝珠转移了颜色，而是因布的因缘而显现。同样，心性本初未生，也因因缘如何而显现如何。因此说道：如是种种彩色的因缘，宝珠并非真实显现，如是种种众生的因缘，遍主并非真实显现。这样说来，除了因缘成就之外，哪里还有实有的事物呢？那么，因缘轮回是通过教证了解，还是通过理证了解呢？是通过教证了解的，因为经中说，以无明的因缘产生行，乃至老死。因缘止息，则轮回止息。那么，止息哪个因缘，轮回便止息呢？止息无明这个因缘，则从行到老死都止息。在哪里止息呢？在心性本初未生的空性中止息，如同水中的水泡消失，或天空中云彩消散。因缘所生也如水中水泡升起一样，但那也并非与心性不同，如同水中的水泡。因此，止息也在那其中止息。对此，希求声闻菩提者，像堵水一样阻止因缘，是为声闻菩提；以对治的力量像堵水一样阻止因缘，是为缘觉菩提；一切因缘清净且完全断除，是为无上菩提，共有三种菩提。这三种菩提也是从修习止的禅定和观的禅定这两种禅定中产生。对此，《树问经》中说：心寂静是为止，知法是为观。因此，首先必须修习止，因为具有殊胜止的观
English
Sa! What kind of body is taken due to karma? From that, by grasping at "I" and "mine," one wanders in this ocean of suffering in the three realms. That is, according to how the conditions of samsara are, samsara is accomplished. This is called the condition itself. Now, one might think, isn't the very nature of mind, which is primordially unborn, transferred to various conditions? That is not the case. For example, if a crystal jewel is placed on top of five-colored cloths, it appears as the color of the cloth. However, that is not because the jewel has transferred its color, but because it appears that way due to the condition of the cloth. Similarly, the very nature of mind, which is primordially unborn, arises according to how the conditions are. Considering this, it is said: Just as through various color conditions, a jewel appears unreal, so through various sentient being conditions, the pervader appears unreal. If it is said like that, other than what is accomplished by conditions, where is there an existent thing? Now, one might think, is that conditioned samsara known through scripture or through reasoning? It is known through scripture, for it is said that through the condition of ignorance, actions arise, up to aging and death. When conditions cease, samsara ceases. Now, one might think, by ceasing which condition does samsara cease? By ceasing the condition of ignorance, from actions up to aging and death cease. Where does it cease? It ceases in the emptiness of the very nature of mind, which is primordially unborn, like a bubble dissolving in water or a cloud vanishing in the sky. What arises from conditions also arises like a bubble rising from water, but that is not different from the nature of mind, just like a bubble in water. Therefore, cessation also ceases in that very thing. Regarding this, those who desire the enlightenment of the Shravakas stop conditions like damming water, which is the enlightenment of the Shravakas. Those who stop conditions like damming water through the power of antidotes, which is practiced by those who desire the enlightenment of the Pratyekabuddhas, is the enlightenment of the Pratyekabuddhas. The utterly pure and completely abandoned of all conditions is the unsurpassed enlightenment, which are the three types of enlightenment. These three types of enlightenment also arise from practicing the two types of samadhi: the samadhi of shamatha (calm abiding) and the samadhi of vipashyana (insight). Regarding this, in the *Lankavatara Sutra*, it is said: "Mind being pacified is shamatha; knowing dharmas is vipashyana." Therefore, one must first accomplish shamatha, because vipashyana with excellent shamatha
Tibetan
གིས། །ཉོན་མོངས་རྣམ་པར་འཇོམས་པར་ཤེས་བྱས་ནས། །ཐོག་མར་ཞི་གནས་བཙལ་བྱ་དེ་ཡང་ནི། །འཇིག་རྟེན་ཆགས་པ་མེད་ལ་མངོན་དགས་འགྲུབ། །བགྱི་བ་གསུང་ན། འཇིག་རྟེན་འདིར་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་པོ་གཟུགས་སྡུག་པ་ལ་ཆགས། མི་སྡུག་པ་ལ་སྡང༌། བར་མ་ལ་རྨོངས་པ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་སྒྲ་དང་དྲི་དང་རོ་དང་རེག་བྱ་ཡིད་དུ་འོང་མི་འོང་ལ་ཆགས་པ་དང༌། སྡང་བ་དང༌། རྨོངས་པའི་སྒོ་ནས་སེམས་རྣམ་པར་གཡེངས་པར་གྱུར་ན། རྣམ་པར་གཡེང་བའི་སེམས་དེས་ཞི་གནས་མི་ཐོབ། འཇིག་རྟེན་འདི་ཡི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཕ་མ་དང་ཉེ་དུ་གཉེན་འབྲེལ་ལ་སོགས་པའི་སོ་ཚིས་དང་ཁ་ཚིས་ལ་དགོས་པ་ཅི་ཡོད། དེ་སྔོན་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་རྣམས་ཀྱིས་འཁོར་བ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱ་མཚོར་འཁྱམས་པ་ཡིན་མོད། དེས་ན་མི་རྟག་པའི་ལྕག་གིས་བསྐུལ། འཇིག་རྟེན་འདི་སྟག་གཟིག་གི་མདུན་དུ་རྩ་སྔོན་པོ་བཞག་པ་དང་འདྲ་བར་མི་འདོད་པའི་དུས་སུ་གཟོད་ཞི་གནས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་འགྲུབ་པ་ཡིན། དེ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འདི་སྲིད་པ་ཐ་མ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་ནི་གྱུར། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཐུ་རྫོགས་པའི་དུས་སུ་ཡང་ཕྱོགས་བཞིར་རྒ་བ་དང་ན་བ་དང་འཆི་བ་དང་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་དང་བཞི་གཟིགས་ནས། རྒས་པ་མཐོང་ན་ན་བ་སྡུག་བསྔལ་སྟེ། །སེམས་དང་བྲལ་བའི་འཆི་བ་མཐོང་ནས་ནི། །འཇིག་རྟེན་སྤྱོད་པ་བདག་གིས་ནུས་རེ་རྐན། །གསུང་ནས་དབུ་བསྙུང་བཞེས་པ་ལགས་མོད། དེས་ན་ལྷ་དང་བཅས་པའི་འཇིག་རྟེན་གཞན་གྱིས་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས། འཇིག་རྟེན་འདི་ལ་ཆགས་པ་སྤངས་པས་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱུད་ལ་སྐྱེད་པ་ལ་ཡང་བླ་མ་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་ཞིག་དགོས། མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་བླ་མ་རབ་དུས་གསུམ་ཤེས་པའི་མངོན་པར་ཤེས་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་ཞིག་གིས། སློབ་མའི་རྒྱུད་ལ་ཞི་གནས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ལ་སྐྱེ་བ་སྔ་མ་ཕན་ཆོད་གང་གོམས་པའི་སྣ་གཅིག་ནས་གདམ་ངག་བསྟན་པས། དེའི་རྒྱུད་ལ་ཞི་གནས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱེ་བ་ལ་ཚེགས་མེད་དེ། རྒ་རྒྱལ་བའི་བླ་མ་ལྟ་བུའམ་སློབ་དཔོན་ཀླུ་ཡི་བྱང་ཆུབ་ལྟ་བུ་ཡིན། སྤྱིར་ཞི་གནས་ལ་ཏིག་ཏིག་ཅིག་ཏུ་ངེས་པ་ག་ལ་ཡོད། ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡང་རུང་བ་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པ་ཞི་གནས་སུ་འོང་བ་ཡིན། ཞི་གནས་བདེ་བ་དང༌། གསལ་བ་དང༌། མི་རྟོག་པ་གསུམ་དུ་བཟུང་ན་དེས་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཞིག་གོ་བར་ག་ལ་ནུས། འདོད་ཆགས་ཆོས་ཀྱི་སྒོ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ
Chinese
。知晓烦恼得以完全止息后，首先应当寻求寂止，这也要在不执着世间的情况下才能明显成就。如果问该怎么做，就是说，在这世间，对于可意的五种妙欲，美好的色相就贪恋，不美的色相就嗔恨，不好不坏的色相就愚昧；同样，对于悦耳的声音、芬芳的气味、可口的味道、舒适的触感，可意的和不可意的，就贪恋、嗔恨、愚昧，通过这些，心就会散乱。心一旦散乱，就无法获得寂止。为了这世间的五种妙欲，有必要操持父母、亲戚、姻亲等人的生计吗？以前那些人也同样在轮回的苦海中漂泊。因此，要用无常的鞭子策励自己，这世间就像把青草放在老虎和豹子面前一样，在不想要的时候，才能真正成就寂止的等持。而且，如来成为了最后有者的菩萨。当福德和智慧的力量圆满时，也看到了东、南、西、北四个方向的老、病、死和出家这四件事，看到衰老就觉得生病是痛苦的，看到与心识分离的死亡后，说：“我实在无力应对世间的行为。”然后就低下了头。因此，对于包括天神在内的世间，更不用说其他人了。断除了对这世间的贪恋，为了在相续中生起寂止和胜观的等持，也需要一位具相的上师。具相的上师最好是具有通晓三世的广大神通者，通过从学生前世开始习惯的某一种方式来传授诀窍，这样，在他的相续中生起寂止的等持就没有困难了。比如，像噶当派格西或论师龙树菩萨那样。一般来说，寂止难道就一定是指某种特定的东西吗？无论是什么样的等持，只要心能专注一境，就能成为寂止。如果把寂止理解为安乐、明 clarity、无分别这三种，那怎么能理解它的广大呢？贪欲是通往佛法的门径，同样地
English
Having understood that afflictions are completely pacified, one should first seek calm abiding, which is manifestly accomplished without attachment to the world. If asked how to do it, it is said that in this world, one is attached to the five desirable qualities: one is attached to beautiful forms, hates ugly forms, and is deluded by neutral forms. Similarly, with pleasant and unpleasant sounds, smells, tastes, and tactile sensations, one is attached, hates, and is deluded. Through these, the mind becomes distracted. Once the mind is distracted, one cannot attain calm abiding. Is it necessary to pursue the five desirable qualities of this world, to manage the livelihoods of parents, relatives, and in-laws? In the past, those people also wandered in the ocean of suffering in samsara. Therefore, one should urge oneself with the whip of impermanence. This world is like placing green grass in front of a tiger and leopard. Only when one does not desire it can one truly accomplish the samadhi of calm abiding. Moreover, the Tathagata became the Bodhisattva of the last existence. When the power of merit and wisdom was perfected, he also saw the four sights of old age, sickness, death, and renunciation in the four directions. Seeing old age, he felt that sickness was suffering. Seeing death, which is separation from consciousness, he said, "I am truly unable to cope with worldly behavior." Then he lowered his head. Therefore, for the world including the gods, not to mention others. By abandoning attachment to this world, in order to generate calm abiding and insight meditation in the mindstream, one also needs a qualified lama. The qualified lama should preferably be one who possesses vast clairvoyance, knowing the three times. By teaching the essence from one of the practices that the student has been accustomed to since previous lives, it is not difficult for calm abiding to arise in his mindstream. For example, like a Kadampa Geshe or the master Nagarjuna. In general, is calm abiding necessarily something specific? Whatever samadhi it may be, as long as the mind can focus on one point, it will become calm abiding. If one understands calm abiding as bliss, clarity, and non-conceptuality, how can one understand its vastness? Desire is the gateway to the Dharma, similarly