Tibetan
དེ་བས་རང་ཉིད་ཀྱི་དོན་གལ་ཆེ་བ་ཡིན། མཛུབ་མོ་ཆད་ན་མཛུབ་མོ་སྡུག །མཐེ་བོང་ཆད་ན་མཐེ་བོང་སྡུག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་རང་ཉིད་ལ་དགོས་སྙམ་ན། རང་ཚེ་མི་ཕྱེད་རྒྱུ་ཞིག་ག་ལ་ཡོད། ཟས་བསོད་སྙོམས། གོས་ཕྱག་དར་ཁྲོད། གནས་མལ་ཤིང་དྲུང་ཙམ་ལ་བསྟེན་པས་ཆོག་པ་ཡིན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་དག་གི་བསྔགས་པ་ཁོ་ན་གསུངས་ཏེ་གསུང་རབ་ཀྱི་ཆ་ཅིག་ནི་བསོད་སྙོམས་ཀྱི་བསྔགས་པར་འདུག སློབ་དཔོན་འཕགས་པས་དེ་ཚུར་བསྡུས་པ་ཡང༌། སློང་བའི་ཟས་ལ་རབ་ཏུ་ཞུགས་པ་ནི། །ང་རྒྱལ་སྤོང་ཞིང་བརྙས་པ་བཟོད་པར་འགྱུར། །ལུས་ནི་སྙོམ་པའི་དབང་དུ་འགྲོ་མི་འགྱུར། །མགྲོན་དུ་བོས་པ་ཉམ་ང་སྡུག་བསྔལ་མེད།། ཚིག་ཏུ་སྨྲ་བ་མེད་པར་སྐྱེ་བོ་དག །བདེ་བ་རྒྱ་ཆེ་གཞིར་གྱུར་སྦྱིན་ལ་སྦྱོར། །བགྱི་བ་གསུངས། དཔལ་ལྡན་ཕག་མོ་གྲུ་པའི་ཞལ་ནས་ཀྱང༌། ཇི་སྙེད་ཀྱི་གྲོང་ཁྱེར་མ་ཟད་ན། །བཟའ་རྒྱུ་ལ་ཟད་པ་མ་མཆིས་པས། །ལྟོགས་ཀྱི་དོགས་པ་ག་ལ་ཡོད།། གསུངས། །གཞན་ཡང་གོས་ཕྱག་དར་ཁྲོད་ཀྱིས་ཆོག་པ་ཡིན། དེ་ལ་བོར་བའི་ཕྱག་དར་ཁྲོད་དང་ཉམས་པའི་ཕྱག་དར་ཁྲོད་གཉིས། བོར་བའི་ཕྱག་དར་ཁྲོད་ནི་གཞན་གྱི་གོན་དུ་མ་ཉན་ནས་བསྐྱུར་བ་དེ་ཡིན། དེ་བླངས་ནས་ཁྲུས་བྱས། གྲིབ་མི་འོང་བར་བྱས་ནས་གོན་པ་ཡིན། ཉམས་པའི་ཕྱག་དར་ཁྲོད་ནི། ཆེད་དུ་མ་སྒྲུབ་པར་གོས་བཟང་པོ་བྱུང་ན་དེའི་ཕུད་བླ་མ་དཀོན་མཆོག་ལ་ཕུལ་བས་ཉམས་རྒྱུ་ཞིག་ཡོད་པ་ཡིན། དེ་ནས་རང་ཉིད་གོན་པས་ཆོག་པ་ཡིན། རང་ཉམ་ཆུང་ཡིན་ན་གོས་བཟང་པོ་ཞིག་ཡོད་ན་ཡང་ཕུད་ཕུལ། དེ་ནས་གོན་པས་ཆོག་པ་ཡིན། དེས་ན་གོས་ཕྱག་དར་ཁྲོད་དགོས། གསུང་རབ་ཀྱི་ཆ་གཅིག་ནི་ཕྱག་དར་ཁྲོད་ཀྱི་བསྔགས་པར་འདུག སློབ་དཔོན་འཕགས་པས་བསྡུས་པ་ལས། རྒྱལ་བས་ལྭ་དཀར་གསེར་གྱི་ངང་རིས་ཅན། །སྤངས་ནས་གང་ཞིག་བཞེས་པར་གྱུར་པ་དེ། །མི་དང་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཕྱག་བྱ་བ། །ཕྱག་དར་ཁྲོད་ནི་སུ་ཞིག་ལེན་མི་བྱེད། །ལྭ་བཟང་ཟླ་བ་ལྟ་བུར་བསིལ་གྱུར་ཅིང༌། །ཡིད་འོང་དྲི་ཡིས་བསྒོས་པ་དག་གིས་ཀྱང༌། །ཕྱག་དར་ཁྲོད་ཀྱི་གཞི་ལ་གང་བརྟེན་པའི། །དགའ་བ་གང་ཐོབ་དེ་ནི་བསྐྱེད་མི་བྱེད། །དེ་ལ་བརྟེན་པ་སུ་ཞིག་དགྲ་བཅོམ་པ། །སྟོང་ཕྲག་མང་པོ་རྟགས་བཅངས་ཕྱག་དར་ཁྲོད། །ཁ་ན་མ་ཐོ་མེད་ཅིང་རྙེད་སླ་བ། །ལེགས་པའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པས་དགའ་མི་བྱེད། །བགྱི་བ་གསུངས། གཞན་ཡང་གནས་ཤིང་དྲུང་གིས་ཆོག་པ་ཡིན། དེ་ཡི་བསྔགས་པ་གསུང་རབ་ཀྱི་ཆ་གཅིག་འདུག་སྟེ་སློབ་དཔོན་འཕགས་པས
Chinese
因此，自己的事情很重要。手指断了，手指会痛。拇指断了，拇指会痛。如果认为这对自身有必要，哪里会有不惜性命的财产呢？食物靠乞讨，衣服穿破旧的布，住所只要树下就足够了。世尊只赞叹这些，经典的一部分就是赞叹乞讨。圣天论师也将其归纳为： 极度投入于乞讨食物，能舍弃我慢，能忍受侮辱。身体不会受供养的影响，被邀请时没有恐惧和痛苦。无需言语，众生也能将广大的安乐作为基础，用于布施。如是说。 尊贵的帕摩竹巴也说： 无论有多少城市，食物都不会耗尽，哪里会有饥饿的担忧呢？如是说。 此外，衣服只要破旧的布就足够了。这有丢弃的破旧布和破损的破旧布两种。丢弃的破旧布是别人不能再穿而丢弃的。捡起来洗干净，避免阴影，然后穿上。破损的破旧布是，不特意去寻找，如果有了好衣服，就把最好的部分供养给上师三宝，这样就会有破损的东西。然后自己穿就可以了。如果自己贫穷，即使有好衣服，也要先供养，然后穿就可以了。因此，需要穿破旧的布。经典的一部分是赞叹破旧的布。圣天论师归纳说： 胜者舍弃了带有金色天鹅图案的白衣，取而代之的是什么呢？人和天神都会顶礼膜拜的，谁不会接受破旧的布呢？ 好的衣服像月亮一样凉爽，即使是被令人愉悦的香味浸透的衣服，也不能产生像依靠破旧布的根本所获得的喜悦。依靠它，无数的阿罗汉，持有标志的破旧布，没有过失且容易获得，作为美好的象征，不会感到快乐吗？如是说。 此外，住所只要树下就足够了。对此的赞叹，经典中有一部分，圣天论师说：
English
Therefore, one's own affairs are important. If a finger is cut, the finger hurts. If a thumb is cut, the thumb hurts. If you think it is necessary for yourself, where would there be wealth that you would not spare your life for? Food is obtained by begging, clothes are worn from discarded rags, and a dwelling is sufficient with just the shade of a tree. The Bhagavan only praised these, and one part of the scriptures is the praise of begging. The master Āryadeva also summarized it: By engaging fully in begging for food, one abandons pride and becomes tolerant of contempt. The body does not come under the influence of offerings, and there is no fear or suffering when invited. Without speaking words, beings apply vast bliss as a basis for generosity. Thus he spoke. The glorious Phagmo Drupa also said: No matter how many cities there are, food will not run out, so where is there any fear of hunger? Thus he spoke. Furthermore, discarded rags are sufficient for clothing. There are two types of discarded rags: abandoned discarded rags and worn-out discarded rags. Abandoned discarded rags are those that others have discarded because they can no longer be worn. These are picked up, washed, and worn after avoiding the shade. Worn-out discarded rags are those where, without specifically seeking them, if good clothes appear, the best part is offered to the lama and the Three Jewels, so there is something to wear out. Then it is sufficient to wear them yourself. If you are poor, even if you have good clothes, you should first make an offering and then wear them. Therefore, discarded rags are necessary. One part of the scriptures is the praise of discarded rags. The master Āryadeva summarized it: The Victorious One abandoned white clothes with golden swan patterns, and what did he take instead? Who would not accept discarded rags, which are worshiped by humans and gods alike? Good clothes are as cool as the moon, and even those imbued with pleasant fragrances do not generate the joy that is obtained by relying on the basis of discarded rags. Relying on it, countless arhats, holding the sign of discarded rags, without fault and easy to obtain, as a symbol of goodness, do they not rejoice? Thus he spoke. Furthermore, a dwelling is sufficient with just the shade of a tree. There is a part of the scriptures that praises this, and the master Āryadeva said:
Tibetan
་བསྡུས་པ་ཡང༌། གང་ཞིག་ཤིང་དྲུང་ཇི་ལྟར་འོས་པ་ཡི། །ཡལ་ག་གསེར་སྐྱེས་མེ་ཏོག་འཁྲུངས་པ་དང༌། ཁ་དོག་ཉམས་པ་འདབ་མ་ལྷག་པ་ཡི། །ཤིང་གི་དྲུང་ན་སྡོམ་བརྩོན་ཅན་རྣམས་ལ། །མི་རྟག་འདུ་ཤེས་ལྟ་བུ་སྟོན་པར་བྱེད། །གསུངས། ཡང་ན་གནས་དུར་ཁྲོད་དུ་གནས་དགོས་པ་ཡིན། དེའི་བསྔགས་པ་ཡང་སློབ་དཔོན་འཕགས་པས། དུར་ཁྲོད་པ་དག་འཆི་བ་དྲན་ བསྒོམས་ནས། །སྐྱེས་གྱུར་དེ་ན་བག་མེད་གནས་མི་འགྱུར། །མི་གཙང་མཚན་མ་སྣ་ཚོགས་མཐོང་བ་ཡིས། །དེ་ཡི་ལུས་ལ་ཆགས་པ་སྲབ་མོར་འགྱུར། །བགྱི་བ་གསུང་ན་གནས་དེ་ལྟ་བུས་ཆོག་པ་ཡིན། དེ་ལྟར་ཕྱི་ཡུལ་ལ་ཆགས་པ་སྤངས་པའི་ཆགས་པ་མེད་པའི་སེམས་དེ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཟེར། ཆགས་པ་དེ་མ་སྤངས་པར་གྱུར་ན་དངོས་པོ་ཕྲ་བ་ཞིག་ལ་ཆགས་ན་ཡང་དེས་ཡོན་ཏན་གྱི་བར་དུ་གཅོད་དེ། སློབ་དཔོན་འཕགས་པ་ཙམ་ཡིན་ན་ཡང་རྫའི་རིལ་བ་ལ་ཆགས་པས་གནོད་སྦྱིན་མོ་བསྒྲུབ་པ་ལ་བར་དུ་གཅོད་པ་ལྟ་བུ་ཡིན། དངོས་པོ་ཕྲ་བ་གཅིག་པས་མེད་པར་གྱུར་ན་ཡང་དེ་བཏང་བས་གནས་སྐབས་མཐར་ཐུག་གི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་དེ་ལས་འབྱུང་བ་ཡིན། དེང་སང་རྒྱལ་པོ་གསེར་མདོག་ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ། ཐོག་མར་དགེ་བ་འཛམ་བུ་གླིང་པ་ཐམས་ཅད་སྲོག་བཏོན་པ་དང༌། བར་དུ་དགེ་བ་གནས་སྐབས་སུ་ཡང་བརྒྱ་བྱིན་དང་འཁོར་ལོས་བསྒྱུར་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་གྱུར་ནས་རང་གཞན་གྱི་དོན་ཐམས་ཅད་མཛད་པ་དང༌། ཐ་མར་དགེ་བ་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སངས་རྒྱས་པ་ཤཱཀྱའི་རྒྱལ་པོ་འདི་ཉིད་ཡིན། ཕྱི་ཡུལ་ལ་ཆགས་པའི་ཡུལ་དེ་ཞིང་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱོགས་སུ་གཏོང་བ་ཡིན། ནང་སེམས་ཅན་ལ་ཆགས་པ་ནི་སྐྱེས་པ་དང་བུད་མེད་ཁྱེའུ་དང་བུ་མོ་དང་རྟ་དང་གླང་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཆགས་པ་ཡིན། དེ་སྤོང་དགོས། སྔོན་གྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་སྤངས་པ་ཡིན། དེང་སང་དཔེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་ན་འོད་སྲུང་ཆེན་པོ་ཤིང་ནྱ་གྲོ་སྐྱེས་སུ་སྐྱེས་པའི་དུས་སུ་སེར་སྐྱའི་བུ་མོ་བཟང་མོ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གནས་ན་ཡང་དེ་ལ་འདོད་པའི་བློ་ཙམ་ཡང་མ་སྐྱེས་ན་ཉེས་པ་སྤྱོད་པ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས། ཕྱིས་དེ་གཉིས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཐོབ་པ་ཡང་ཆགས་པ་མེད་པའི་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཡིན། ཆགས་པ་མེད་པའི་སེམས་དེ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡིན། དེ་ལྟར་ཕྱི་ཡུལ་ལ་ཆགས་པ་དང་ནང་སེམས་ཅན་ལ་ཆགས་པ་གཉིས་སྤངས་ནས་ཆགས་པ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པའི་དུས་སུ་ལྷ་དང་བཅས་པའི་འཇིག་རྟེན་ཆགས་པ་ཅན་ཐམས་ཅད་དབང་དུ་བསྡུས་ནས་དེ་རྣམས་ཀྱི་བླ་མར་གྱུར་པ་ཡིན། གཞ
Chinese
又略而言之，何为适宜的树下处所？ 枝条生出金色花朵， 颜色衰败，叶子凋零。 在树下，向那些精进修持者， 展示无常之念，如是说。 或者，必须住在坟墓场。对此的赞颂，导师圣天如是说： 坟墓场者忆念死亡而修习， 既已出生，彼处不放逸而住。 因见种种不净之相， 彼对身体的贪执变得微薄。 如是说，像这样的处所就足够了。如此，舍弃对外境的贪执，那无贪执之心即称为大手印。若未舍弃贪执，即使对微小物体的贪执，也会阻碍功德。例如，导师圣天，仅仅因为贪执泥丸，就阻碍了成就夜叉女。即使因微小之物而受阻，但舍弃它，一切暂时和究竟的功德都由此而生。如今的国王如金黄色者，最初的善业是舍弃了整个赡部洲的生命，中间的善业是仅仅成为帝释天和转轮王，成办自他一切利益，最后的善业是证得无上菩提而成佛，即这位释迦王。对外境的贪执，是将处所转为清净刹土之方。对内有情众生的贪执，是对男人、女人、孩童、少女、马、象等的贪执。必须舍弃这些。过去的菩萨们也舍弃了。如今的例子是，大迦叶于尼拘律树出生时，与舍卫城的善贤女一同居住，却未生起丝毫贪欲之心，更何况是行不净行。后来，他们二者都获得了阿罗汉果，这也是从无贪执之心而生。无贪执之心即是大手印。如此，舍弃对外境的贪执和对内有情众生的贪执，安住于无贪执的禅定之时，就能掌控包括天神在内的一切有贪执的世间，并成为他们的上师。其他
English
Also, to summarize, what is a suitable place under a tree? Branches grow with golden flowers, Colors fade, and leaves wither. Under the tree, to those who diligently practice, Show the thought of impermanence, it is said. Or, one must dwell in a charnel ground. The praise for this is also given by the teacher Āryadeva: Those who dwell in charnel grounds, remembering death, cultivate, Having been born, they do not dwell there carelessly. By seeing various impure signs, The attachment to their body becomes thin. It is said that such a place is sufficient. Thus, abandoning attachment to external objects, that mind without attachment is called Mahāmudrā. If that attachment is not abandoned, even attachment to a subtle object will obstruct qualities. For example, even Āryadeva himself was obstructed from accomplishing a yakṣiṇī because of attachment to a clay ball. Even if one is obstructed by a single subtle object, by abandoning it, all temporary and ultimate qualities arise from it. Nowadays, it is like King Golden Color. The initial virtue was giving up the lives of all beings in Jambudvīpa, the intermediate virtue was becoming only Indra and a wheel-turning king, accomplishing all the benefits of oneself and others, and the final virtue was attaining unsurpassed enlightenment and becoming a Buddha, this very Śākya king. Attachment to external objects is to transform the place into a pure land. Attachment to internal sentient beings is attachment to men, women, boys, girls, horses, elephants, and so on. These must be abandoned. The bodhisattvas of the past also abandoned them. An example nowadays is that when Mahākāśyapa was born as a nyagrodha tree, even though he lived together with the good maiden of Śrāvastī, he did not even have a thought of desire for her, let alone engaging in impure conduct. Later, both of them attained arhatship, which also arose from a mind without attachment. A mind without attachment is Mahāmudrā. Thus, abandoning both attachment to external objects and attachment to internal sentient beings, when abiding in the samādhi of non-attachment, one gains control over all the attached worlds, including the gods, and becomes their teacher. Other