Tibetan
་བཞིན་འབྱུང་བ་ཡིན། འདི་ལ་རྟེན་འབྲེལ་རྐྱེན་ཉིད་འདི་པ་ཟེར། །དེ་ཡང་རྒྱུ་འབྲས་རྒྱུ་ཇི་ལྟར་སོང་བའི་འབྲས་བུ་དེ་ལས་མི་འགྱུར་བར་བསྟན་པ་ཡིན། འཇིག་རྟེན་མགོན་པོའི་རྩ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ཡང༌། དགེ་མི་དགེའི་རྒྱུ་འབྲས་དགེ་བ་ལས་བདེ་བ་འབྱུང་བ་དང༌། མི་དགེ་བ་ལས་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བ་དེ་ལས་མི་འགྱུར་བའི་རྒྱས་ཐེབ་པར་གདམས་པ་ཡིན། འདི་འཇིག་རྟེན་མགོན་པོའི་གྲུབ་མཐའ་ཡིན་པས་བདེ་རུང་མ་བདེ་རུང་གཟུང༌། མ་བདེ་ཡང་ང་ལ་ལྟ་མ་བདེ་སྟེ་བླ་མའི་གྲུབ་མཐའ་ཡིན་པས་འཛིན་དགོས་ལ་ཐུག་གྱིས་དང༌། གཉིས་པོ་དེ་ལྟར་བཟུང་བས་མ་གོ་བ་གོ་བ་དང༌། མ་རྟོགས་པ་རྟོགས་པ་དང༌། མ་ཐོབ་པ་ཐོབ་པ་དང་མངོན་སུམ་དུ་མ་བྱས་པ་དེའི་སྟེང་ནས་གོ་བ་ཡིན། དེ་ལྟར་རྒྱུ་འབྲས་དེ་ཡང་རྟེན་འབྲེལ་སྤྲོས་པའི་མཐའ་བརྒྱད་དང་བྲལ་བ་དེ་ཉིད་རྒྱུ་འབྲས་སུ་འབྱུང་བ་དང༌། རྒྱུ་འབྲས་དེ་ཉིད་ཀྱང་རྟེན་འབྲེལ་སྤྲོས་པའི་མཐའ་བརྒྱད་དང་བྲལ་བ་དང་དབྱེ་བ་མེད་པ་ལགས་པས། དེ་ལྟར་ཐུགས་ལ་ཞོག་པར་ཞུ་བ་དེ་ཆོས་ལགས།། ཡང་བླ་མ་རིན་པོ་ཆེའི་ཞལ་སྔ་ནས། ཁམས་གསུམ་འཁོར་བ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱ་མཚོ་ཉེས་དམིགས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་འདི་རྒྱུ་གང་ལས་བྱུང་གོ་བའི་དུས་སུ། དེ་སྤོང་བའི་ཐབས་ལ་མཁས་པ་ཡིན། དེ་ལ་འཁོར་བའི་རྒྱུ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་འདོད་ཆགས་གཅིག་པུ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན། འདོད་ཆགས་ལ་ཕྱི་ཡུལ་ལ་ཆགས་པའི་འདོད་ཆགས་དང༌། ནང་སེམས་ཅན་ལ་ཆགས་པའི་འདོད་ཆགས་གཉིས། ཡུལ་ལ་ཆགས་པ་ནི་འཁོར་ལོས་བསྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་རྒྱལ་སྲིད་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་ལ་སོགས་པ་ལ་ཆགས་པ་དང༌། ཆུང་བ་ཁབ་སྐུད་ཙམ་ཡོད་ན་ཡང་དེ་ལ་ཆགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་གཉིས་བར་ན་གཞན་ཅི་རིགས་ལ་ཆགས་པ་རྣམས་འདུག་པ་ཡིན། དེ་ལྟར་ཕྱི་ཡུལ་ལ་ཆགས་པ་འདི་སྤོང་དགོས་ཏེ། སྔོན་གྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་སྤངས་པ་ཡིན། དེ་ཡང་དཔེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་སྙམ་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ཟས་གཙང་གི་སྲས་སུ་སྐྱེ་བ་བཞེས། སྲིད་པ་མཐའ་མ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་གྱུར་པའི་དུས་སུ། ཕྱི་ཡུལ་ལ་ཆགས་པ་དེ་སྤོང་དགོས་པར་གཟིགས་ནས་སྤངས་པ་ཡིན། ཕྱི་ཡུལ་ལ་ཆགས་པ་སྤོང་བ་ལ་ཡུལ་མ་སྤངས་པར་སྤོང་མི་ནུས་པས་ན་ཡུལ་དེ་སྤོང་དགོས། འཕགས་པ་འོད་སྲུང་ཉ་སྲོ་ཏ་སྐྱེས་སུ་བཞུགས་པའི་དུས་སུ་ནོར་གྱིས་རྣམ་ཐོས་ཀྱི་བུ་ལ་འགྲན་པ་ཡོད་པ་ཡང་སྤངས་ནས་རས་ཟུང་གཅིག་དང་འབྲས་བཙོས་པ་བྲེའུ་ཆུང་གང་བསྣམས་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྒྱལ་པོའི་ཁབ
Chinese
就像那样产生。这被称为缘起因。也就是说，它表明了因果，果不会改变因的走向。世间怙主的四个根本印是：善与非善的因果，从善产生快乐，从非善产生痛苦，被教导要对此深信不疑。这是世间怙主的宗见，所以无论舒适与否都要接受。即使不舒适，也不要认为这不舒适，因为这是上师的宗见，所以必须坚持。像这样坚持这两点，就能理解未理解的，证悟未证悟的，获得未获得的，并在未显现的基础上理解。因此，因果也是从远离缘起戏论八边的状态中产生的。因果本身也与远离缘起戏论八边没有区别。所以，请记住这一点，这就是佛法。此外，至尊上师说：三界轮回是苦海，有无数的过患，当知道这是由什么原因产生的时候，就善于断除它。轮回的因仅仅是烦恼和贪欲。贪欲有两种：对外境的贪欲和对内有情的贪欲。对外境的贪欲是指对转轮王的七宝等产生贪欲，即使小到只有针线那么大，也会对其产生贪欲。这二者之间存在着各种各样的贪欲。因此，必须断除对外境的贪欲，因为过去的如来也断除了它。那么，这是什么样的例子呢？世尊示现为净饭王的儿子。当他成为最后有者的菩萨时，他看到必须断除对外境的贪欲，所以就断除了它。要断除对外境的贪欲，不舍弃外境就无法断除，所以必须舍弃外境。圣者饮光在成为富有的居士时，拥有与财神毗沙门竞争的财富，但也舍弃了它，只带着一件布衣和一小袋煮熟的米饭，前往如来所在的王舍城。
English
It arises just like that. This is called dependent origination. That is, it shows that the result does not change from how the cause went. The four fundamental seals of the World Protector are also: the cause and effect of virtue and non-virtue, happiness arises from virtue, and suffering arises from non-virtue, and it is instructed to be firmly believed that it does not change from that. This is the tenet of the World Protector, so whether it is comfortable or uncomfortable, hold it. Even if it is uncomfortable, do not think that it is uncomfortable for me, because it is the tenet of the Lama, so you must hold it. By holding these two in this way, you will understand what you have not understood, realize what you have not realized, obtain what you have not obtained, and understand on top of what you have not manifested. Thus, cause and effect also arise as cause and effect from being free from the eight extremes of dependent origination. Cause and effect itself is also not different from being free from the eight extremes of dependent origination. Therefore, please keep that in mind, that is the Dharma. Furthermore, the precious Lama said: When you understand what causes the suffering ocean of the three realms of samsara, which has countless faults, you are skilled in abandoning it. The cause of samsara is only affliction and attachment. There are two types of attachment: attachment to external objects and attachment to internal sentient beings. Attachment to objects is attachment to the seven treasures of the wheel-turning king, etc., and even if it is as small as a needle and thread, there is attachment to it. Between these two, there are various kinds of attachments. Therefore, attachment to external objects must be abandoned, because the previous Tathagatas also abandoned it. So, what kind of example is that? The Bhagavan took birth as the son of Śuddhodana. When he became a Bodhisattva in his last existence, he saw that attachment to external objects must be abandoned, so he abandoned it. To abandon attachment to external objects, you cannot abandon it without abandoning the object, so you must abandon the object. When the venerable Mahākāśyapa was living as a wealthy householder, he had wealth that competed with Vaiśravaṇa, but he also abandoned it, carrying only a single cloth and a small bag of cooked rice, and went to the Tathagata in Rājagṛha.
Tibetan
་བུ་མངས་ཀྱི་མཆོད་རྟེན་གྱི་དྲུང་ན་བཞུགས་པའི་སྤྱན་སྔར་ཕྱིན། སྟོན་པར་ཁས་བླངས་ཀྱིས་བསྙེན་པར་རྫོགས་ནས་འོད་སྲུང་དུ་གྱུར་པ་ཡིན། གཞན་ཡང་ཀ་ཅའི་དངོས་པོ་ཆོག་མི་ཤེས་པ་དང༌། མི་གཏོང་པར་གྱུར་ན་ནི་དེ་དབུལ་པོ་ཡིན་ཏེ། དབུལ་པོ་དེས་པས་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་རྙེད་པ་མཉན་ཡོད་ན་གང་དབུལ་བ་ལ་སྦྱིན་ཟེར། སྤྲང་པོ་མུ་ལྟོ་བ་རྣམས་ཀྱིས་བླངས་ན། ཁྱོད་བས་ཀྱང་དབུལ་བ་རྒྱལ་པོ་གསལ་རྒྱལ་འདོད་པས་ཆོག་མི་ཤེས་པ་ཡིན་པས་དེ་ལ་སྦྱིན་ཟེར་བ་ལྟ་བུ་ཡིན། དེས་ན་ཀ་ཅའི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་རྣམས་ཀྱང་གཏོང་བ་དང༌། འདོད་པས་ཆོག་ཤེས་པ་དང་མ་ཆགས་པར་བྱེད་དགོས། ཆགས་པ་སྤོང་བ་ལ་ཆགས་པའི་ཡུལ་དེ་སྤོང་དགོས་པ་ཡིན་ལ། ཆགས་པ་མེད་པའི་སེམས་དེ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡིན། དངོས་པོ་དེ་ཡང་སུ་ཐོད་ཐོད་ལ་གང་དགའ་དགར་གཏོང་བ་ནི་མ་ལགས་ཏེ། གྱ་ཚོམས་སུ་བཏང་བ་ལ་དགོས་པ་མེད། སྔགས་ཕྲན་གྱིས་མཐུ་ཆེན་ལ་རེའུ་རལ་བྱིན་པ་ལྟར་མི་བྱ། དེ་ལྟ་རྗེ་བཙུན་དང་འཕྲད་པས་ཡག་སྟེ་དེ་ལྟ་བུར་གཏོང་བ་མ་ལགས། བསམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་ནས་ཞིང་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱོགས་སུ་གཏོང་བ་ཡིན། ཞིང་ལ་སྤྱིར་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ཞིང་དག་སྟེ། །སངས་རྒྱས་ཡོན་ཏན་བསམ་མི་ཁྱབ། །དམ་པའི་ཆོས་ཀྱང་བསམ་མི་ཁྱབ། །འཕགས་པའི་དགེ་འདུན་བསམ་མི་ཁྱབ། །བསམ་མི་ཁྱབ་ལ་དད་བྱས་ན། །རྣམ་པར་སྨིན་པའང་བསམ་མི་ཁྱབ། །བགྱི་བ་གསུང་ན་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བྲལ་བ་དང་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་ཡོན་ཏན་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ། དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ། དེའི་ཕྱོགས་སུ་བཏང་བས། ཞིང་དཀོན་མཆོག་གསུམ་དང་མཉམ་པ་ཐོབ་པ་ཡིན། བྱེ་བྲག་ཏུ་ཞིང་དག་པ་ནི་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལས་ཀྱང་ལྷག་པ་རང་ཉིད་ཀྱི་བླ་མ་དེ་ཞིང་དག་སྟེ། མཆོད་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སྤངས་ཏེ། །བླ་མའི་མཆོད་པ་བརྩམ་པར་བྱ། །དེ་མཉེས་པ་ལས་དངོས་གྲུབ་ནི། །ཡེ་ཤེས་དམ་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། གསུངས། གཞན་ཡང༌། མཆོད་པ་ཀུན་གྱི་ཐོག་མར་ནི། བླ་མའི་མཆོད་པ་བརྩམ་པར་བྱ། །དེ་མཉེས་པ་ལས་དངོས་གྲུབ་ནི། །ཀུན་མཁྱེན་ཉིད་ཀྱང་ཐོབ་པར་འགྱུར། །གསུངས། གཞན་ཡང༌། དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ཀུན་མཆོད་ལས། །བླ་མའི་བ་སྤུ་གཅིག་མཆོད་པ། །དེ་ཡི་བསོད་ནམས་ཁྱད་པར་འཕགས། །བགྱི་བ་གསུངས། དེས་ན་བླ་མ་ཞིང་དག་པ་ཡིན། ཞིང་དག་པ་དེའི་ཕྱོགས་སུ་གཏོང་དགོས་པ་ཡིན། ཀ་ཅའི་དངོས་པོ་དེ་ཡང་ངའི་བུ་ལ་དགོས། ཉེ་དུ་གཞན་ལའང་དགོས་སྙམ་ན།
Chinese
去往布芒佛塔前，发誓成为导师，受比丘戒后成为具寿大迦叶。此外，拥有的东西不知满足，如果不舍弃，那就是贫穷。如果听到那个穷人因为贫穷而得到珍宝，就说布施给比你更穷的人。如果流浪的乞丐拿了东西，就会说布施给比你还穷、贪得无厌的光明王。因此，对于拥有的东西，也要布施，对欲望知足，不执着。要断除执着，就要断除执着的对境。没有执着的心就是大手印。对于财物，也不能随随便便地想给谁就给谁，随意布施是没有必要的。不能像用小咒给大力者赏赐食物一样。如果能遇到上师当然好，但不能那样布施。要以菩提心加以区分，布施给清净的福田。一般来说，福田是三宝福田：佛的功德不可思议，正法也不可思议，圣僧也不可思议。如果对不可思议的事物生起信心，那么果报也是不可思议的。如果说行为，佛陀薄伽梵的断证功德不可思议，同样，法和僧伽也不可思议。向这些方向布施，就能获得与三宝福田同等的果报。特别来说，清净的福田比三宝还要殊胜，就是自己的上师是清净的福田。要完全舍弃一切供养，开始供养上师。据说，如果上师欢喜，就能生起殊胜的智慧成就。此外，一切供养之始，都要开始供养上师。据说，如果上师欢喜，就能获得一切智智。此外，供养三世一切诸佛，不如供养上师的一根毫毛，那样的福德更为殊胜。因此，上师是清净的福田，要向清净的福田布施。如果想，这些东西我的儿子需要，其他的亲戚也需要。
English
He went before the stupa of Bumaṅ. Having vowed to be a teacher, he took the full ordination and became Kāśyapa. Furthermore, if one does not know contentment with possessions and does not give them away, then one is poor. If that poor person hears that they have found a precious jewel because of their poverty, they say to give it to someone poorer than you. If wandering beggars take something, it is like saying to give it to King Gsalgyal, who is poorer than you and insatiable in his desires. Therefore, one must also give away possessions, be content with desires, and not be attached. To abandon attachment, one must abandon the object of attachment. The mind without attachment is the Great Seal (Mahāmudrā). One should not give things away to just anyone they please. There is no need to give things away randomly. One should not be like giving a small mantra to a powerful person as a reward. It would be good to meet a venerable guru, but it is not appropriate to give in that way. One should distinguish with the mind of bodhicitta and give towards a pure field. In general, the field is the Three Jewels field: the qualities of the Buddha are inconceivable, the holy Dharma is also inconceivable, and the noble Sangha is inconceivable. If one has faith in the inconceivable, then the ripening is also inconceivable. If one speaks of actions, the qualities of abandonment and ripening of the Buddha, the Bhagavan, are inconceivable. Similarly, the Dharma and the Sangha are inconceivable. By giving towards these, one obtains the same as the Three Jewels field. In particular, the pure field is even more excellent than the Three Jewels, that is, one's own guru is the pure field. Having completely abandoned all offerings, one should begin to make offerings to the guru. It is said that if the guru is pleased, then supreme wisdom will arise. Furthermore, at the beginning of all offerings, one should begin to make offerings to the guru. It is said that if the guru is pleased, then omniscience itself will be attained. Furthermore, offering to all the Buddhas of the three times is surpassed by offering a single hair of the guru. The merit of that is particularly excellent. Therefore, the guru is the pure field. One must give towards that pure field. If one thinks, 'My son needs these things, and other relatives also need them.'