Tibetan
་ཀྱི་དགོངས་པ་རྫོགས་པར་མཛད་པ་དེ་ཡང༌། རྗེས་སུ་འཇུག་པ་རྣམས་དང༌། བསྟན་པའི་སྒོར་ཞུགས་སྤྱི་དང་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་གདམས་པ་མཛད་པ་ལགས་ཏེ། དེ་ཡང་འདིར་ངེད་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་འདུག་ལུགས་ཀྱིས་ནི་གཞན་དག་ལེགས་པར་གནས་ཤིང༌། བདེ་བ་དང་སྐྱིད་པའི་དུས་སུ་ངོ་དགའ་དང་ཕྱེ་གཏོར་དགོས་པ་མེད་ཅིང་མི་འདོད་ཀྱང་བྱེད། ཤི་ཤི་ཆད་ཆད་དུ་ཕན་པ་དང་བདེ་བ་བསྒྲུབས་ཀྱང༌། སྡུག་ཅིང་ཕོངས་ནས་ཉམ་ཐག་པའི་དུས་སུ་ཉེས་པ་བརྗོད་ཅིང་སྤོང་བར་འགྱུར་བ་ཆོས་ཉིད་དུ་འདུག་ལ། སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོ་དེ་ཉིད་ནི། བརྩེ་བ་ཆེན་པོས་ཀུན་ལ་བུ་བཞིན་གཟིགས། །ཕོངས་པར་གྱུར་ན་ཤིན་ཏུ་མི་གཏོང་ཞིང༌། །གནོད་པ་བྱས་ན་ཐུགས་རྗེས་བདེར་ཡང་འབྲེལ། །ང་འོ་ཟད་པས་འཁོར་གསུམ་ཡོངས་སུ་དག །ཅེས་པ་ལགས་ཏེ། ཡུལ་ཡང་མི་དགོས་པའི་དུས་སུ་ངོ་དགའ་དང་ཁ་གསག་དང་གཞོགས་སློང་དང༌། ཐོབ་ཀྱིས་འཇལ་བ་ལ་སོགས་པ་མི་མངའ་ཞིང༌། ཕོངས་ཤིང་དགོས་པའི་དུས་སུ་བདེ་ཞིང་བདེ་བར་མི་གྱུར་བ་ནི་གཅིག་ཀྱང་མེད། བདག་ཉིད་ཀྱི་སྐྱིད་པ་ཐམས་ཅད་དང་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་རྗེས་ནས་ཁུར་དུ་བསྣམས་པར་མཛད་དོ། །དེ་ནས་མང་ཁར་གྱི་ཕུག་པ་མ་གིར་ལོ་གཉིས་བཞུགས། ནུབ་ཀྱི་ཕ་གིར་ལོ་བཞི། དིང་སང་གི་གཟིམས་སྤྱིལ་འདི་ཁམས་པ་ས་སྨད་པ་ཞིག་ལ་ཡོད་པར་གདའ། ཁམས་པ་དེས་བདེ་བར་གཤེགས་པ་གདུགས་ཚོད་ལ་སྤྱན་དྲངས་པས། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་ཞལ་ནས། སྤྱིལ་པོ་བདེ་ཡང་ཡང་གསུངས། ངའི་འདི་ལ་མཉེས་ན་འབུལ་བར་ཞུ་ཞུས་པས། ཁོ་བོ་ཤིན་ཏུ་ཡང་མཉེས་སོ། ཁོ་བོའི་གཟིམས་ཆས་ད་ལྟ་རང་ཁྱེར་ལ་ཤོག་གསུངས་ནས། དེ་ནུབ་ནས་དེར་བཞུགས། དེ་ནས་ཉེ་གནས་རྣམས་ཀྱིས་སྤྱིལ་པོ་འདི་ལ་བཅོས་ཤིག་བྱེད་པར་ཞུ་ཞུས་པས། བཅོས་བྱེད་པ་རྟེན་འབྲེལ་གཏན་མི་བཏུབ། ཉིན་གཅིག་གིས་ཚར་ན་བཏུབ་གསུངས། དེ་ནས་བླ་མ་ཉག་སེས་ལྕང་ལྕུག་མདུད་པ་དགོས་པ་ཚུན་ཆད་བསགས་ནས། མི་མཁས་པ་མང་པོ་བོས་ནས་ཕྱིར་བཤིགས། དགོང་མོ་ཞལ་ལ་ཚུན་ཆོད་ཚར་བ་ཡིན་པར་སྣང༌། དེ་ལ་མཉེས་ནས་ཉག་སེ་ནི་བསམས་པ་ཙམ་གྱིས་གྲུབ། བསམ་གྲུབ་རས་ཆེན་དུ་ཐོགས་གསུངས། སྤྱིར་ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེ་སྐྱེ་བའི་དུས་ཐོ་རངས་ཡིན། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཐོ་རངས་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སངས་རྒྱས་པ་ཆོས་ཉིད་ཡིན། ཐབས་ལམ་གྱི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཐོ་རངས་ཀྱི་དུས་སུ་མི་སྐྱེ་ཁ་མེད་ཡིན་གསུང་ཞིང༌། ཐོ་རངས་ཤིན་ཏུ་གདམས་པར་མཛད་ཅིང༌། དེའི་ཐུགས་ཀྱི་དགོངས་པ་ཟབ་མོ་རྣམས་སྲས་ཀྱི་དམ་པ
Chinese
为了圆满他的意愿，对于后来的追随者，以及进入佛法之门的所有众生，都给予了教诲。这是因为我们这些众生的习性是，当他人安乐、幸福快乐时，不需要也不想要虚情假意和献媚，但还是会做；即使竭尽全力地给予帮助和安乐，当困苦贫穷、身处绝境时，就会指责和抛弃，这似乎是自然规律。而伟大的圣人，以伟大的慈悲心视一切众生如子，当他们贫困时，绝不舍弃；当他们造成伤害时，以慈悲心使他们获得安乐。我等耗尽一切，使三界圆满。在不需要帮助的时候，没有虚情假意、阿谀奉承和偏袒，也没有用利益来衡量一切；在贫困和需要帮助的时候，没有谁不能获得安乐。他将自己的所有快乐和所有众生的痛苦都承担了起来。之后，他在芒喀（Mangkar）的玛吉（Magir）山洞住了两年，在西边的帕吉（Pagi）住了四年。如今的这个寝室，似乎属于一位康巴（Khampa）萨玛（Sama）人。那位康巴人将善逝请到帐篷里，善逝说道：‘帐篷很舒适。’他问道：‘如果您喜欢这里，我愿意供养。’善逝说：‘我非常喜欢。你现在就把我的寝具拿来吧。’于是，那天晚上他就住在了那里。之后，侍从们请求说：‘请允许我们修缮一下这个帐篷。’善逝说：‘修缮会破坏缘起，绝对不行。如果一天能完成，那就可以。’之后，喇嘛娘色（Nyagse）收集了柳条等所有需要的材料，请来了许多能工巧匠，然后拆除了帐篷。似乎在晚上之前就完成了。善逝对此非常满意，说道：娘色（Nyagse）是心想事成，被称为三珠热钦（Samdrub Rechen）。一般来说，珍贵功德产生的时间是黎明。所有佛陀也在黎明时分证悟成佛，这是自然规律。所有方便道的功德也必定会在黎明时分产生。’他非常强调黎明的重要性，并将他心中深刻的意念传给了圣子。
English
To fulfill his intention, he gave teachings to all followers and all beings who entered the Dharma. This is because the nature of us sentient beings is that when others are well, happy, and joyful, there is no need for hypocrisy and flattery, nor is it desired, yet it is still done; even if we exert all our efforts to provide help and happiness, when they are in distress, impoverished, and in dire straits, we will blame and abandon them, which seems to be the natural order. However, that great being views all beings with great compassion as if they were his own children; when they are impoverished, he never abandons them; when they cause harm, he connects them to happiness through compassion. 'I exhaust everything to perfect the three realms.' He has no hypocrisy, flattery, or bias when help is not needed, nor does he measure everything by gain; when there is poverty and a need for help, there is no one who cannot attain happiness. He took upon himself all of his own happiness and all the suffering of others. After that, he stayed in the Magir cave in Mangkar for two years, and in Pagi in the west for four years. This current hermitage seems to belong to a Khampa Sama person. That Khampa person invited the Sugata to his tent, and the Sugata said, 'The tent is comfortable.' He asked, 'If you like this place, I would like to offer it to you.' The Sugata said, 'I like it very much. Bring my bedding here right now.' So, that night he stayed there. Afterwards, the attendants requested, 'Please allow us to repair this tent.' The Sugata said, 'Repairing it would ruin the auspicious connection, absolutely not. If it can be completed in one day, then it is acceptable.' After that, Lama Nyagse collected all the necessary materials, including willow branches, and invited many skilled craftsmen, and then dismantled the tent. It seems that it was completed before evening. The Sugata was very pleased with this and said, 'Nyagse accomplishes whatever he thinks of, and is called Samdrub Rechen.' Generally, the time when precious qualities arise is at dawn. It is the natural order that all Buddhas also attain enlightenment at dawn. All the qualities of skillful means will definitely arise at dawn.' He greatly emphasized the importance of dawn and transmitted the profound intentions of his heart to his holy son.
Tibetan
་རྣམས་ལ་ཤུབ་ཐབས་སུ་མཛད་ཅིང༌། ཚོགས་སུ་སེང་གེའི་སྒྲ་ཆེན་པོ་སྒྲོགས་པ་དང༌། སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་མངོན་སུམ་དུ་མཛད་པ་དང༌། ཐུབ་པ་ཆེན་པོ་བསྟན་པའི་བདག་པོ་སྐུ་འཁོར་དང་བཅས་པས་ཀྱང༌། གདུགས་ཚོད་ལ་མ་བབས་ཕན་ཆོད་དུ་ཐུགས་དམ་ལ་མཉམ་པར་གཞག་ཅིང༌། གདུགས་ཚོད་ལ་བབས་པའི་དུས་སུ། སྔ་དྲོ་ཤམ་ཐབས་དང་ཆོས་གོས་གསོལ་ཞིང་ལྷུང་ཟེད་བསྣམས་ཏེ་བསོད་སྙོམས་བཞེས་ནས་ཕྱག་བཅབས་ནས་ཆོས་གསུངས་པ་དང༌། སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་པའི་གང་ཟག་རེ་རེ་ལ་སོགས་པའི་ཁྲིད་ཀྱི་སྤྲོས་པ་ཆོད་པར་མཛད་ཅིང༌། དགོང་ཇ་ཐོན་པའི་དུས་སུ་ཡུལ་བར་ལན་གཅིག་མཛད་པའི་རྗེས་ལ། སློབ་མ་སྣོད་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ལ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་སྐོར་ཏེ་ཉི་མའི་གུང་ནི་ཡོལ། སའི་ཁམས་དང་ཚད་པ་ནི་དྭངས། སེར་བུའི་ངད་བསིལ་བ་ནི་ལྡང༌། ཁམས་དང་དབང་པོ་ནི་བརྟས། གྲིབ་ཆུང་བསིལ་ལེ་གྲིབ་ཆེན་འུབས་སེའི་དུས་དེར། དགེ་འདུན་གྱི་ཚོགས་རྒྱ་ཆེན་པོ་འདུས་པ་ལ། མཐའ་དང་བྲལ་བའི་སེང་གེའི་ཁྲི་ལ་དབུ་མར་གནས་པའི་རིན་ཆེན་གྱི་གདན་བཤམས་ནས་སྐུ་དགྱེ་དགུ་མེད་པར་དྲང་པོར་བཞུགས་ཤིང་དཀྱིལ་ཀྲུང་ལེགས་པར་བཅས་ནས་ནི། ཤིན་ཏུ་ཞུམ་པ་མེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་ནི་ལེགས་པར་ཤོད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར། འཕྲུལ་གྱི་སྤྱན་གྱིས་དགེ་འདུན་གྱི་ཚོགས་ལ་གཟིགས། དུང་གི་ཚེམས་བར་ནས་ལྗགས་ཀྱི་དབང་པོ་བཀྲམ་ནས། སེང་གེའི་རྒྱལ་པོའམ། བྱ་ཀ་ལ་པིང་ཀའམ། འབྲུག་གི་སྒྲའམ། ཚངས་པའི་དབྱངས་ལྟར་ཟབ་ཅིང་སྙན་པའི་གསུང་ཧ་ཅང་མང་བ་ཡང་མ་ཡིན་པ་དང༌། ཧ་ཅང་ཉུང་བ་མ་ཡིན་ཞིང༌། ལུང་དང་བཅས་པ་རིགས་པ་དང་བཅས་པ། མན་ངག་དང་བཅས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་གནད་ཟབ་མོ་དང་བཅས་པ་ཚོགས་ཀྱི་ཆོས་དང་དཔག་གི་ཆོས་དང༌། ཟབ་ཆོས་རྣམས་གསུངས་པས་ཚིམ་པར་མཛད་པ་དང༌། ཁམས་དང་བག་ལ་ཉལ་དང་བསམ་པའི་གནད་མངོན་དུ་གྱུར་ཅིང༌། ཚིམ་པར་སྟོན་པའི་གསུང་གི་སྒྲོ་འདོགས་དང༌། ཐེ་ཚོམ་གྱི་སྤྲོས་པ་ཆོད་ནས། འཇིག་རྟེན་ཡི་རང་ཞིང་གསུངས་པ་ལ་མངོན་པར་བསྟོད། ཅེས་གསུངས་པར་གྱུར་པ་ལྟ་བུ་ལགས་སོ། །གཞན་ཡང་ཆོས་དོན་དུ་གཉེར་བས་གཞན་གང་ཡང་དོན་དུ་གཉེར་བ་མ་ཡིན་པ་དང༌། མཛད་པ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་མི་ཆོས་ཀྱི་འདུན་མས་དགོས་པ་མེད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཞིང་ཁམས་དེ་ན་འདུས་པའི་གཙོ་མདུན་མེད། །ས་གཞི་ཉིད་ཀྱིས་དབང་བ་མ་བཟུང་ཞིང༌། །འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་སྤངས་པ་ཤིན་ཏུ་བདེ། །སོ་ནམ་གནས་གཞི་སྤངས་པ་རྒྱལ་བའི་སྲས། །འཚོ་བ་བྱ་ཚོལ་བྱེད་པའི་བསོད
Chinese
对他们进行耳语，在集会上发出巨大的狮子吼声，并通过身之坛城显现，示现大能的导师及其眷属们，在未到正午之前，都安住于三摩地中，到了正午时分，早上穿好裙子和法衣，拿着钵盂去乞食，然后行礼说法，对于每一个断除增益的人等，都断除了引导的戏论。下午茶后，在地方上走一次，然后为有资格的弟子们转法轮，太阳已经过了正午，大地的元素和热度都消散了，凉爽的微风吹拂，身心和感官都得到了增强，在阴凉的小阴影和闷热的大阴影的时候，聚集了广大的僧众，在远离边际的狮子座上，铺设了位于中央的珍贵座垫，身体正直端坐，姿势端正，以极其无畏的心态好好地说。正如所说，用神通之眼看着僧众，从洁白的牙齿间伸出舌头，如狮子王，或迦陵频伽鸟，或龙的声音，或梵天之音般深沉而美妙的声音，既不太大也不太小，包含经文和道理，包含口诀和经验的深刻要点，讲述集会之法和譬喻之法，以及甚深之法，使他们感到满足，身心和潜在的意识以及思想的关键显现出来，断除了令人满足的言语的增益和疑惑的戏论，世间赞叹并赞美所说的话。就像这样。此外，为了表明专注于佛法，不专注于其他任何事情，并且行为非常纯洁，不需要人法的欲望，所以在那个净土中没有聚集的主持者，大地本身没有掌握权力，放弃欲望的功德非常快乐，放弃农业住所的是胜者的儿子，以鸟类觅食为生的福报。
English
He would whisper to them, proclaim a great lion's roar in the assembly, and manifest through the mandala of his body. The master who demonstrated great power, along with his retinue, would remain in samadhi until noon. When noon arrived, in the morning he would don his skirt and Dharma robes, carry his alms bowl, and after begging for food, he would bow and teach the Dharma. For each individual who cut off exaggerations, he would cut off the elaborations of guidance. After the afternoon tea, he would walk once around the area, and then turn the wheel of Dharma for the qualified disciples. The sun had passed its zenith, the elements of the earth and the heat had dissipated, a cool breeze was blowing, and the body and senses were strengthened. At that time of small, cool shadows and stifling, large shadows, a vast assembly of monks gathered. On a lion throne free from extremes, a precious cushion was laid out in the center, and he sat upright without any crookedness, with perfect posture. As it is said, "Speak well with a mind that is utterly fearless." He would look upon the assembly of monks with his miraculous eyes, extend his tongue from between his pearly teeth, and with a voice as profound and melodious as the king of lions, or the kalaviṅka bird, or the sound of a dragon, or the voice of Brahma, neither too loud nor too soft, containing scripture and reason, containing pith instructions and the profound essence of experience, he would teach the Dharma of the assembly and the Dharma of analogy, as well as the profound Dharma, satisfying them. The key points of body, mind, latent consciousness, and thought would become manifest, and the exaggerations of satisfying speech and the elaborations of doubt would be cut off. The world would rejoice and praise what was said. It was like that. Furthermore, in order to show that one focuses on the Dharma and does not focus on anything else, and that one's actions are extremely pure and do not require the desires of human Dharma, in that pure land there is no presiding leader of the assembly, the earth itself does not hold power, the merit of abandoning desires is very joyful, the sons of the conquerors abandon agricultural dwellings, and the merit of living by foraging like birds.