Tibetan
་ལ་སོགས་པའང་དེས་མེད་མཐའ་སེལ་ལ། གཟུང་འཛིན་བཀག་པས་ཡོད་མཐའ་བསལ་ བས་དབུ་མའི་ལྟ་བ་ཡང་དག་ཏུ་འདོད་ལ། སློབ་དཔོན་ཞི་བ་འཚོ་ལ་སོགས་པ་པཎྚི་ཏ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་དབུ་མའི་གཞུང་ཡང་དག་ཏུ་བྱས་ཏེ། སྐུ་གསུམ་ལ་འཇུག་པ་ལས། དབུ་ མའི་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་། །རྣམ་རིག་ཙམ་ཉིད་མ་གཏོགས་པ། །རིགས་པས་བརྟགས་ན་འདིར་གཞན་ནི། །རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མི་འཐད་དོ། །རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འདོད་རྣམས་ཀྱིས། །མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་པའི་ ཕྱིར། །དེ་བས་རྣམ་པར་རིག་ཙམ་དུ། །སྒོམ་ལ་རྟག་ཏུ་སྦྱར་བར་བྱ། །ཞེས་བཤད་དོ། །རང་བཞིན་གསུམ་བསྟན་པ་ལས་ཀྱང་། གཉིས་པོ་དམིགས་སུ་མེད་པ་ན། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་དམིགས་པར་འགྱུར། །ཞེས་ བཤད་དོ། །གལ་ཏེ་བློ་ཐམས་ཅད་འཁྲུལ་པ་དང་། ཡུལ་ཐམས་ཅད་བརྫུན་པ་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་མེད་པར་སྨྲ་བའི་དབུ་མ་པ་དང་ཁྱད་པར་མེད་དོ་ཞེ་ན། གཅིག་དང་དུ་བྲལ་ལ་སོགས་པ་ རིགས་པས་གནོད་པའི་བརྫུན་པ་ཡིན་གྱི། དངོས་པོ་དང་སྣང་བ་དང་ནུས་པ་དང་རྟེན་འབྲེལ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཏུའང་རང་གི་ངོ་བོ་མེད་པར་མི་འདོད་དེ། གཞན་དབང་ཐམས་ཅད་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་རང་གི་ངོ་བོ་ཅན་དུ་འདོད་པས་ཁྱད་པར་ཆེའོ། ། 1-1797 དེ་དག་གིས་ནི་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས། རིགས་པ་རྣམ་པར་ལྟ་རྣམས་ཀྱི། །གཟུང་དང་འཛིན་པ་འགག་པར་འགྱུར། །ཞེས་པ་དེ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། གཉིས་པ་དེ་ཉིད་ལས། དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དམིགས་ ནས་ནི། །སེམས་ཙམ་ལས་ཀྱང་བཟླ་བར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་བཤད་པ་ལ་དང་པོ་གཞན་ཕྱོགས་དགག་པ་ནི་ཐམས་ཅད་མེད་པར་སྨྲ་བའི་དབུ་མ་པས་སྒྲུབ་པ་སྨྲས་པ། གང་གཅིག་དང་དུ་ མ་དང་བྲལ་བ་དེ་ནི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རི་བོང་གི་རང་བཞིན་ནོ། །སྔོ་སེར་ལ་སོགས་པའང་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བཀོད་པ་ལ། ཤེས་པ་ཐམས་ ཅད་མེད་སྣང་ན་ཞེས་སྨོས་ཏེ་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་མེད་ཅིང་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་མེད་པ་སྣང་བའི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ན་ཚད་མ་གཉིས་མེད་ལ་འང་གི་སྒྲས་བཅད་ཤེས་དང་། དྲན་པ་ལ་སོགས་ པའི་བློ་མ་འཁྲུལ་བ་གཞན་ཡང་མེད་པས་ཤེས་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་དེ་དག་དང་གཏན་ཚིགས་མེད་དོ། །རྟགས་རང་ལ་མ་གྲུབ་ཀྱང་གཞན་ལ་གྲགས་པས་སྒྲུབ་པའང་མི་འཐད་དེ། །དེ་གྲངས་ཅན་གྱི་ལུགས་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཕྱི་ནང་གི་གྲུབ་མཐའ་ཐམས་ཅད་ཚད་མས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། སྲོག་ལྡན་དང་འདུས་པའི་གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་པའང་བདག་ལ་སོགས་པ་རང་རང་གི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གཏན་ཚིགས་སུ་གྲགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། 1-1798 དེས་ན། གཉིས་ཀར་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ཉིད། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་སུན་འབྱིན་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་སུན་འབྱིན་པའང་རང་ཉིད་དེ་གཉིས་མི་ཤེས་པར་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །རང་འགྲེལ་ལས། བདག་ཅག་ནི་ཚད་ མ་མེད་པའི་སྒྲུབ་པ་དང་སུན་འབྱིན་
Chinese
同样，通过排除所执著的事物来消除无的极端，通过阻止能取和所取来消除有的极端，因此，他们认为中观的观点是正确的。寂护论师等伟大的班智达们也认为这是正确的中观论著。在《入三身论》中，也说：‘所谓中观之道，若仅是唯识，以理智分析，则在任何方面都不合理。欲求圆满菩提者，为生起无分别智，因此，应恒常修习唯识。’在《三自性论》中也说：‘当二取不存在时，将缘于法界。’如果一切心识都是错乱的，一切对境都是虚假的，那么这与声称一切皆无的中观派有何区别呢？虽然他们认为通过一与多之分离等理智所破斥的是虚假的，但在世俗谛中，他们并不认为事物、显现、能力和缘起等没有自性。因为他们认为一切他起（梵文：paratantra）在世俗谛中具有自性，所以差别很大。 因此，他们解释了《楞伽经》中的这段话：‘对于善于观察理智的人来说，能取和所取将会止息。’第二，解释该经中‘应缘于真如，并修习唯识’的含义。首先，驳斥他方观点，即声称一切皆无的中观派所说的论证：凡是与一和多分离的，都是无自性的，例如兔角。对于青色和黄色等，也因为与一和多分离而无自性。对此，有人反驳说：如果一切知识都是无的显现，也就是说，如果一切所知都是无的，并且一切知识都是无的显现的错乱，那么，由于二量（二量：现量和比量）都不存在，因此，其他不颠倒的知识，如决断识和记忆等也不存在，所以不存在作为能知之因的那些以及论证。即使论证在自身上不成立，但由于为他人所知，因此进行论证也是不合理的，因为这是数论派的观点。并且，一切内外宗派都将通过量成立，因为对于有生命的和聚合的论证等，自我等在各自的所立宗上是作为论证而为人所知的。 因此，‘在两者上都完全成立，这本身就是驳斥。’这句话表明，驳斥也显示了自己不了解这两者。在《自释》中说：‘我们没有无量的论证和驳斥。’
English
Similarly, by eliminating the extreme of non-existence by negating what is grasped, and by preventing the grasper and the grasped, they consider the view of Madhyamaka to be correct. Acarya Śāntarakṣita and other great paṇḍitas also considered this to be a correct Madhyamaka treatise. In the *Entering the Three Bodies*, it also says: 'The so-called Madhyamaka path, if it is only Mind-Only, is not reasonable in any way when analyzed with reason. Those who desire perfect enlightenment, in order to generate non-conceptual wisdom, therefore, should always practice Mind-Only.' In the *Treatise on the Three Natures*, it also says: 'When the two graspers do not exist, one will focus on the *dharmadhātu*.' If all consciousnesses are deluded and all objects are false, then what is the difference between this and the Madhyamikas who claim that everything is non-existent? Although they consider what is refuted by reason, such as the separation of one and many, to be false, they do not consider things, appearances, abilities, and dependent arising, etc., to be without self-nature in conventional truth. Because they consider all *paratantra* to have self-nature in conventional truth, the difference is great. Therefore, they explained this passage from the *Laṅkāvatāra Sūtra*: 'For those who are good at observing reason, the grasper and the grasped will cease.' Second, explaining the meaning of 'One should focus on suchness and practice Mind-Only' from the same sutra. First, refuting the views of others, that is, the argument stated by the Madhyamikas who claim that everything is non-existent: Whatever is separated from one and many is without self-nature, such as a rabbit's horn. For blue and yellow, etc., they are also without self-nature because they are separated from one and many. To this, someone retorted: If all knowledge is an appearance of non-existence, that is, if all knowable things are non-existent and all knowledge is a delusion of appearing as non-existent, then, since the two valid cognitions (two valid cognitions: direct perception and inference) do not exist, other non-erroneous knowledge, such as decisive knowledge and memory, etc., also do not exist, so there are no causes for the knower and no arguments. Even if the argument is not established in itself, it is unreasonable to argue because it is known to others, because this is the view of the Sāṃkhya school. And all internal and external tenets will be established by valid cognition, because for arguments of living beings and aggregates, etc., the self, etc., are known as arguments on their respective theses. Therefore, 'Being completely established in both is itself a refutation.' This sentence shows that the refutation also shows that one does not understand these two. In the *Self-Commentary*, it says: 'We do not have unlimited arguments and refutations.' --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
བྱེད་དོ་ཞེ་ན། ཚད་མ་མེད་པའི་རྩོད་པ་སྨྲ་བ་ནི་བཞད་གད་ཉིད་དོ། །བདག་ཅག་ནི་ཚད་མས་སྒྲུབ་པ་དང་སུན་འབྱིན་བྱེད་དེ་ཚད་མ་ལ་ ནི་ཚད་མ་བརྒྱས་ཀྱང་མི་གནོད་དེ། ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་གཞན་གྱི་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཞེས་བཤད་དོ། །ཡང་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ནུས་པ་བཀག་པས་དགག་སྒྲུབ་གཉིས་ཀ་ ལ་དེ་བྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་དོ། །དེ་གཉིས་ཀ་རང་ཉིད་ལ་མ་གྲུབ་པའི་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །ཡང་དེས་ཆོས་སྨྲ་བའང་མ་ཡིན་ཏེ་ཐམས་ཅད་མེད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ ཕྱིན་པ་མ་འཁྲུལ་བ་མེད་ལ། དེས་བསྐྲུན་པའི་འཕགས་པའི་གང་ཟག་བཞིའང་མེད་དོ། །གཞན་དབང་དང་ཡོངས་གྲུབ་མེད་པས་འཕགས་པའི་གཟིགས་པ་རྣམས་ཀྱང་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་བསྐུར་ པ་བཏབ་པས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་སྒྲུབ་པ་ལ་སོགས་པ་སྤངས་པར་འགྱུར་རོ། །རྒྱུ་འབྲས་བཀག་པས་འཁོར་འདས་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་འཕགས་པའི་བདེན་བཞི་མེད་པས་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ཀྱང་མེད་པར་འགྱུར་རོ། ། 1-1799 དེ་དག་ནི་སྨྲ་བ་ཉིད་ནི་གང་ལས་འགྱུར་ཏེ་མི་འཐད་ཞེས་བྱ་བའི་འགྲེལ་པའི་བཤད་ཡམས་གསུམ་བཀོད་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་། ཤེས་བྱའི་བུད་ཤིང་སྐམ་པོ་མ་ལུས་པ། །བསྲེགས་པས་ཞི་དེ་ རྒྱལ་རྣམས་ཆོས་སྐུ་སྟེ། །དེ་ཚེ་སྐྱེ་བ་མེད་ཅིང་འགག་པ་མེད། །སེམས་འགགས་པ་དེ་སྐུ་ཡི་མངོན་སུམ་མཛད། །ཞེས་སྒྲིབ་པ་ཟད་ཙ་ན་ཡེ་ཤེས་རྒྱུན་ཆད་པས་ཡེ་ཤེས་སྒྲིབ་པར་ཁས་བླངས་ སོ། །སྐྱེ་འགག་མེད་ཅིང་སེམས་འགགས་པ་དང་། དེ་འགགས་ནས་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པ་ལ་སོགས་པ་འགལ་བ་སྣ་ཚོགས་ཡོད་དོ། །སློབ་དཔོན་འཕགས་པ་ལྷ་ཐམས་ཅད་འཁྲུལ་སྣང་དུ་བཤད་པ་ལའང་གཞན་ དབང་ཆད་ལ། སློབ་དཔོན་ཞི་བ་འཚོ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཐམས་ཅད་སེམས་སུ་བདེན་པ་ལའང་ཀུན་བཏགས་ཆད་དོ། །སེམས་འགྲེལ་ལས། ཀུན་བཏགས་དང་ནི་གཞན་དབང་དང་། །ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ཉིད་དང་ནི། །སྟོང་ ཉིད་བདག་ཉིད་ཚུལ་གཅིག་གི །སེམས་འདི་ལ་ནི་བཏགས་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུམ་པོ་དེ་སེམས་ལ་བཏགས་པར་བཤད་དེ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་ཤེས་བྱའི་གནས་ཚུལ་དུ་མེད་ན་ཡོད་ མེད་ཀྱི་མཐའ་གང་གིས་ཀྱང་མི་སྤོང་བའི་ཚུལ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །འདི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཡོད་སྣང་ན་འཁྲུལ་ཞེས་མེད་པས་འཁོར་བ་མེད་པའི་ཉེས་པས་ཐམས་ཅད་ཡོད་སྨྲ་དགག་པའང་བཤད་དོ། ། 1-1800 ཡང་ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་སྨྲ་བས་དེ་སྒྲུབ་པ་གང་རིག་པར་བྱ་བ་དེ་ནི་བརྫུན་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དཔེར་ན་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའང་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་བྱེད་འགལ་དམིགས་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ཟེར་བ་དེའང་མ་ཡིན་ཏེ་བརྫུན་པ་སྣང་ཡུལ་སྒྲོ་བཏགས་ལ་ཞུགས་ཤིང་། བརྫུན་པ་ལ་རིག་བྱ་མ་ཡིན་པའི་ལྡོག་ཁྱབ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་རང་ག
Chinese
如果有人问：‘这样做吗？’那么，说出没有依据的争论简直就是笑话。我们是用依据来建立和驳斥，依据即使被一百个依据攻击也不会受到损害。仅仅根据非依据的其他人的意愿来说，又有什么用呢？’这样说道。此外，如果对一切事物都禁止了作用，那么否定和肯定两者都没有能力去做。这两者在自身上没有成立，就会变成不成立。而且，那样的话，也不是在宣说佛法，因为如果一切都不存在，那么般若波罗蜜多就不会没有错误，由它所产生的四种圣者也不会存在。因为没有他性（gzhan dbang，异体），也没有圆成实性（yongs grub，完全实现），圣者的见解也不会存在。如果否定了比量，那么就会放弃对一切智者和来世的证明等等。如果禁止了因果，那么轮回和涅槃的因果，以及圣者的四圣谛都不存在，因此三宝也不存在。 这些就是‘说什么都不合理’的注释中列出的三种解释的谬论。此外：‘烧尽所有可知的干燥木柴，寂灭即是诸佛的法身。那时没有生也没有灭，心识止息就是佛身的显现。’这样，当遮蔽消失时，因为智慧的连续性中断，所以承认智慧是被遮蔽的。没有生灭，心识止息，以及从止息中显现等等，存在着各种矛盾。阿rya-deva（圣天）尊者将一切都解释为错觉，这导致他性（gzhan dbang，异体）的断灭。寂护论师（Śāntarakṣita）在世俗谛中将一切都视为真实的意识，这导致遍计所执（kun btags，完全捏造）的断灭。《掌中解脱论》中说：‘遍计所执和他性，以及圆成实性，空性自性是一种，这些都是对心识的假立。’这样解释说这三者都是对心识的假立。如果所有这些都没有三种自性作为可知的状态，那么不落入有无任何一边的状态已经解释过了。如果知道这一切存在显现都是错觉，因为不存在，所以没有轮回的过失，这也解释了对一切有部的驳斥。 此外，一切有部说，为了证明这一点，凡是可以被认知的事物都不是虚假的，例如意识。蓝色等等也是可以被认知的事物，这是一种‘周遍相违的对立’。这样说也是不对的，因为虚假的事物是进入显现的对境和虚构的。而且，对于虚假的事物来说，‘不是可认知的’这种反向周遍并没有成立。 第二，关于自性。
English
If someone asks, 'Does it do that?' then to speak of arguments without valid cognition is simply a joke. We establish and refute with valid cognition, and valid cognition cannot be harmed even by a hundred valid cognitions. What need is there to speak based merely on the desires of others who lack valid cognition?' Thus it is said. Furthermore, if the capacity for all things is negated, then neither negation nor affirmation has the capacity to do that. Both of these, being unestablished in themselves, will become unestablished. Moreover, in that case, one is not even teaching the Dharma, because if everything is nonexistent, then Prajñāpāramitā (Perfection of Wisdom) would not be without error, and the four Āryas (Noble Ones) produced by it would not exist. Because there is no other-power (gzhan dbang, other-dependent nature) and no pariniṣpanna (yongs grub, thoroughly established nature), the visions of the Āryas would also cease to exist. If one rejects inference, then one would abandon the proof of Sarvajña (Omniscient One) and the next world, and so forth. If cause and effect are prohibited, then the cause and effect of saṃsāra (cyclic existence) and nirvāṇa (liberation), and the four noble truths of the Āryas would not exist, therefore the Three Jewels would also not exist. These are the three fallacies of explanation listed in the commentary 'What is said is unreasonable.' Furthermore: 'Having burned all the dry firewood of knowable objects, quiescence is the Dharmakāya (chos sku, Dharma Body) of the Victors. At that time, there is no birth and no cessation, the cessation of mind is the manifestation of the Body.' Thus, when obscurations are exhausted, because the continuity of wisdom is interrupted, it is admitted that wisdom is obscured. There is no birth and cessation, and the cessation of mind, and manifesting from that cessation, and so forth, there are various contradictions. Āryadeva (圣天) explaining everything as illusion leads to the cutting off of other-power (gzhan dbang, other-dependent nature). Śāntarakṣita (寂护论师) considering everything as truly mind in conventional truth leads to the cutting off of parikalpita (kun btags, completely fabricated nature). The Mind Commentary says: 'Parikalpita (kun btags，遍计所执，completely fabricated nature) and paratantra (gzhan dbang，他性，other-dependent nature), and pariniṣpanna (yongs grub，圆成实性，thoroughly established nature) itself, the nature of emptiness is one, this mind is what is imputed to.' Thus, it is explained that these three are imputed to the mind. If all of these do not have the three essences as the state of knowable objects, then the way of not abandoning either extreme of existence or non-existence has already been explained. If knowing that all of this existing appearance is illusion, because it is nonexistent, there is no fault of saṃsāra (cyclic existence), this also explains the refutation of the Sarvāstivāda (一切有部). Furthermore, the Sarvāstivāda (一切有部) says that in order to prove this, whatever can be cognized is not false, like consciousness. Blue and so forth are also things that can be cognized, which is a 'pervasive contradictory opposition.' Saying this is also incorrect, because false things enter into the object of appearance and fabrication. Moreover, for false things, the reverse pervasion 'not being cognizable' is not established. Second, concerning self-nature. --------------------------------------------------------------------------------