Tibetan
利佩若吉教言集RR14དབུ་མ་རྒྱན་གྱི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ཚིག་དོན་གསལ་བའི་མེ་ཏོག 1-1778 ༄༅། །དབུ་མ་རྒྱན་གྱི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ཚིག་དོན་གསལ་བའི་མེ་ཏོག ༄། །གཞུང་ལ་དོན་དྲུག་ལས་དང་པོ་མཆོད་པར་བརྗོད་ཅིང་བཤད་པར་དམ་བཅས་པ། ༄༅། །དབུ་མ་རྒྱན་གྱི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ཚིག་དོན་གསལ་བའི་མེ་ཏོག་ཅེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ།། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། མ་དྷྱ་མ་ཀ་ཨ་ལཾ་ཀ་ར་ཏིས་དཾ་ཨརྠ་ཨ་ལོ་ཀ་པུཥྤ་ན་ མཿ བོད་སྐད་དུ་དབུ་མ་རྒྱན་གྱི་འགྲེལ་པ་ཚིག་དོན་གསལ་བའི་མེ་ཏོག་ཅེས་བྱ་བ། སངས་རྒྱས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཡོད་མེད་མཐར་འཛིན་ལྟ་བ་ཡི། །དྲྭ་བ་འཇོམས་བྱེད་ཆོས་སྟོན་པ། །སངས་ རྒྱས་ཀུན་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས། །མཐའ་བྲལ་དབུ་མའི་རྒྱན་འདི་བཤད། །འདི་མཛད་པ་པོ་ནི་འཇམ་དཔལ་རྩ་རྒྱུད་ཀྱི་ལེའུ་ཐ་མ་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་པ་ལས་ལུང་བསྟན་ཏེ། སྟོན་པའི་གསུང་རབ་ས་ སྟེང་དུ། །དུས་མཐའ་འཇིག་རྟེན་ཉམས་པ་ན། །སྡོམ་བརྩོན་རྒྱལ་པོའི་ཚུལ་གྱིས་ནི། །འབྱུང་བར་འགྱུར་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད། །དཔེར་ན་མ་གོལ་ཞེས་བྱ་དང་། །ཀླུས་བོས་ཞེས་ཀྱང་རྣམ་པར་གྲགས། །རིན་ཆེན་འབྱུང་ ཞེས་བྱ་མིང་དང་། །ཞེས་དེ་དག་ལ་སོགས་པ་མང་པོ་སངས་རྒྱས་འདས་ནས་གསང་སྔགས་འཛིན་པས་བསྟན་པའི་དོན་བྱེད་པར་སངས་རྒྱས་ཉིད་གསུངས་སོ། །འདིའི་དང་པོ་མཚན་དོན་ལ་མ་དྷྱ་མ་ཀ་ དང་། ཨ་ལཾ་ཀ་ར་བརྒྱན་དང་། ཀ་རཱི་ཀ་ཚིག་ལེའུ་བྱས་པ་སྟེ་རྒྱན་ནི་དེ་གསལ་བ་དང་མཛེས་པར་བྱེད་པ་གཉིས་ཀའི་རྒྱན་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་གཞུང་ལ་དོན་དྲུག་ལས་དང་པོ་མཆོད་པར་བརྗོད་ཅིང་བཤད་པར་དམ་བཅས་པའི་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་གསུམ་གྱིས་འཕགས་པའི་མཆོག་སངས་རྒྱས་སུ་ངེས་པར་འབྱུང་ཞིང་ཞེས་པས་ནི་དུས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཚོགས་གཉིས་ཀྱི་རྒྱུ་བསྟན་ནོ། ། 1-1779 ཇི་སྲིད་འགྲོ་བ་གནས་ཀྱི་བར་འགྲོ་དོན་བྱེད་པས་ནི་རྒྱུན་མི་འཆད་པའི་ཕྲིན་ལས་བསྟན་ནོ། །ཡང་དག་པ་གསུམ་གྱིས་ནི་ངོ་བོ་བསྟན་ཏེ། ཆོས་སྐུ་ཡེ་ཤེས་བཞི་དང་། འོག་མིན་གྱི་ལོངས་ སྐུ་ནི་ཐོག་མ་ཡོད་ཀྱང་ཐ་མ་མེད་པས་བཞུགས་ལ། སྤྲུལ་སྐུ་ནི་སེམས་ཡོད་པ་དང་མེད་པར་སྣང་བས་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་བཞུགས་སོ། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ནི་ཐོག་མཐའ་མེད་པའི་རྟག་ པ་ཡིན་ནོ། །སྒོ་གསུམ་གྱི་མི་དགེ་བ་ཐུབ་པ་ཁྱེད་ཀྱིས་དེ་ལྟ་བུའི་རྟག་པས་བཞུགས་ལ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་ལས་སྲུངས་ཤིག་ཅེས་གསོལ་བ་འདེབས་པ་ཡིན་ནོ། །བཤད་པའི་དམ་བཅའི་ སྒོ་ནས་རང་དགའ་སྤང་པ་ལ་བྱམས་པས་ནི་མདོ་སྡེ་བརྒྱན་དང་། དབུས་མཐའ་དང་། ཆོས་ཉིད་དང་། ཐོགས་མེད་ཀྱིས་རྣམ་པར་གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུ་བ་དང་། སྡོམ་རྣམ་གཉིས་ནས་གསུངས་ལ། ཀླུ་སྒྲུབ་ ཀྱིས་ཀྱང་བཞེད་པ་ནི་འགྲེལ་པ་ལས་དེ་རང་བཞིན་གཉིས་བསྟན་པར་གྲགས་སོ་ཞེས་བཤད་ཀྱང་དོན་ལ་གསུམ་ཀ་ཡོད་དེ་མིང
Chinese
《中观庄严论释·词义明晰之花》 1-1778 ༄༅། །《中观庄严论释·词义明晰之花》 ༄། །正文有六个要点，首先是致敬并承诺解释。 ༄༅། །《中观庄严论释·词义明晰之花》 印度语：Madhyamaka Alankara Tika Artha Aloka Puspanama 藏语：《中观庄严论释·词义明晰之花》 向佛陀致敬！ 断除有无二边见的网， 宣说正法的佛陀。 向一切佛陀致敬后， 我将解释这离边的中观庄严。 此论的作者在《文殊根本续》第三十六品中有预言： ‘导师的教言在世间， 末世之时世界衰败之际， 以持戒苦行的国王之身， 出现无疑。’ 例如，名为‘玛果’， 也广为人知为‘龙所召’。 名为‘宝生’等等。 佛陀涅槃后，许多密咒持有者将行持导师所教之义，佛陀亲口宣说。 此论首先是名称的含义：Madhyamaka（中观），Alankara（庄严），Karika（偈颂），即庄严是使之清晰和美观的两种庄严。 第二，正文有六个要点，首先是致敬并承诺解释。以无数劫来，通过‘注定成为殊胜的佛陀’，从时间的角度揭示了二资粮的因。 1-1779 ‘只要众生存在，就利益众生’，这表明了事业的永不间断。 ‘三真实’表明了自性：法身是四智，色究竟天的报身虽然有始，但没有终结而常住。化身则在有情和无情众生前显现，因此永不间断地常住。自性身是无始无终的常恒。 您以这样的常恒安住，并从三门的恶行中解脱，祈愿您从一切众生的痛苦中拯救他们。 从解释的承诺的角度来看，以慈爱舍弃自利，如《经庄严论》、《中边分别论》、《法法性论》和《无著论》中所说，收集和确定了两种和三种纲要。龙树菩萨也赞同这一点，在注释中说，它揭示了两种自性，但实际上三种自性都存在，只是名称不同而已。
English
Ornament of the Middle Way with Commentary: A Flower that Clarifies the Meaning of Words 1-1778 ༄༅། །Ornament of the Middle Way with Commentary: A Flower that Clarifies the Meaning of Words ༄། །The text has six points, the first of which is to pay homage and promise to explain. ༄༅། །Ornament of the Middle Way with Commentary: A Flower that Clarifies the Meaning of Words In Sanskrit: Madhyamaka Alankara Tika Artha Aloka Puspanama In Tibetan: Commentary on the Ornament of the Middle Way: A Flower that Clarifies the Meaning of Words Homage to the Buddha! Destroying the net of views clinging to extremes of existence and non-existence, The Buddha who teaches the Dharma. Having paid homage to all the Buddhas, I will explain this Ornament of the Middle Way, free from extremes. The author of this treatise is prophesied in the thirty-sixth chapter, the last chapter, of the Root Tantra of Manjushri: 'The Teacher's teachings in the world, At the end of time, when the world declines, In the form of a king striving for discipline, Will undoubtedly appear.' For example, named 'Magol', Also known as 'Summoned by the Naga'. Named 'Ratnakara' and so on. After the Buddha's passing, many mantra holders will act on the meaning taught by the Teacher, the Buddha himself said. First, the meaning of the title: Madhyamaka (Middle Way), Alankara (Ornament), Karika (verses), that is, the ornament is both that which clarifies and beautifies. Second, the text has six points, the first of which is to pay homage and promise to explain. By 'destined to become the supreme Buddha' through countless eons, the cause of the two accumulations is shown from the perspective of time. 1-1779 'As long as beings exist, they will benefit beings,' which shows the uninterrupted activity. 'The three truths' show the essence: the Dharmakaya is the four wisdoms, and the Sambhogakaya of Akanishta, although it has a beginning, abides without end. The Nirmanakaya appears to sentient and non-sentient beings, therefore abiding continuously. The Svabhavikakaya is the eternal, without beginning or end. You abide with such eternity, having overcome the non-virtues of the three doors, I pray that you protect all sentient beings from suffering. From the perspective of the promise to explain, abandoning self-interest with love, as stated in the Sutra Ornament, the Discrimination of the Middle and the Extremes, the Dharmadharmata-vibhaga, and the works of Asanga, collecting and determining the two and three summaries. Nagarjuna also agrees with this, and it is said in the commentary that it reveals the two natures, but in reality all three natures are present, only the names are different. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
་མ་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་བཀའ་ཐ་མ་དོན་དམ་པར་ངེས་པའི་ དགོངས་པ་བཤད་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་བསྟོད་པ་དང་། ཐེག་ཆེན་ཉི་ཤུ་པ་དང་། རིམ་ལྔ་དང་། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་ལ་སོགས་པ་ན་ཡོད་པས་དེ་འདྲ་བའི་བདེན་པ་གཉིས་བཤད་པར་བྱའོ། ། 1-1780 འཆད་ཚུལ་ནི། ཚད་མ་ལུང་དཔལ་ལྡན་པ་ཡིས་བཤད་དེ། ཚད་མ་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་ལུང་རྐྱང་གིས་མི་བཤད་པའོ། །འགྲེལ་པ་ནས་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་ས་གསུམ་པ་ཐོབ་པར་བཤད་དོ། །དེ་ ལ་དེ་དག་ནས་བཤད་པའི་བདེན་པ་གཉིས་ནི་བརྗོད་བྱའོ། །དེ་འདི་ལས་རྟོགས་པ་ནི་དགོས་པའོ། །དེ་ཤེས་རབ་གསུམ་གྱིས་གོམ་པ་ལས་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པ་ནི་དགོས་པའི་དགོས་པའོ། །དེ་དགོས་པ་ དང་དགོས་པ་བསྟན་བཅོས་ལས་བྱུང་བ་ནི་འབྲེལ་པའོ། ། ༄། །དོན་གཉིས་པ་རང་ལུགས་ཀྱི་དབུ་མ་མདོར་བསྟན་པ། དེ་ལྟར་དོན་གཉིས་དགོས་འབྲེལ་དང་བཅས་པ་བཤད་ནས་དོན་གཉིས་པ་རང་ལུགས་ཀྱི་དབུ་མ་མདོར་བསྟན་པ་ནི། གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ དེ་རང་བཞིན་ཐམས་ཅད་ནི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པར་མེད་པའོ། །འདི་སྐད་དུ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་མཉམ་པར་མ་གཞག་པ་གཅིག་དང་ དུ་བྲལ་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་དཔག་དང་། ཆོས་སྐུ་ལ་མཉམ་པར་གཞག་པ་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་པའི་མཉམ་གཞག་སྟེ་རིགས་པའི་ཤེས་པ་གཉིས་ཀྱི་ཡུལ་ན་མེད་དོ་ཞེས་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། འདིས་ནི་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་སྨྲ་བའི་མཐའ་སེལ་ལོ། །མ་འཁྲུལ་བའི་ཤེས་པ་གཉིས་ལ་གཉིས་མེད་པ་དེ་གཉིས་སུ་འཁྲུལ་ནས་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་སྣང་བ་ནི་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ་འདིས་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མེད་པར་སྨྲ་བའི་མཐའ་སེལ་ལོ། ། 1-1781 མ་འཁྲུལ་བའི་བློ་ཡུལ་ན་མེད་ལ། འཁྲུལ་པ་ལ་སྣང་བ་དེ་ནི་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པ་གཞི་གཉིས་མེད་རང་རིག་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་སུ་ཡོད་དོ། །ཆོས་འདིའི་ལུགས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཉིས་ མེད་རང་རིག་ནི་ཕུང་པོ་ལྔ་ཀ་དང་ཕྲལ་བའི་ཆོས་སྐུ་ཡིན་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ནི་ཆོས་དབྱིངས་དང་ཤིན་ཏུ་འདྲེས་པས་རྣམ་ཤེས་གནས་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་ཆོས་ ནི་གཞི་ཆོས་ཅན་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་པས་གཞི་གང་གི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཆོས་དབྱིངས་དང་། ཀུན་གཞི་དང་། རང་རིག་གཞིར་འདོད་པའི་ལུགས་གསུམ་བྱུང་པ་ལ་འདི་རང་ རིག་གཞིར་འདོད་པའི་ལུགས་ཡིན་ཏེ། རང་རིག་ལ་གཉིས་མེད་པ་དེ་ཆོས་ཉིད་དུ་གནས་པར་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཡོད་མེད་ཀྱི་མཐའ་དང་བྲལ་བ་དེ་ནི་དབུ་མའི་ལམ་དུ་སངས་ རྒྱས་བཞེད་དེ། བྱམས་ཞུས་ལས། གཉིས་དང་གཉིས་མེད་བདེན་པ་གཉིས་དབུ་མའི་ལམ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར་དང་། དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་འོད་སྲུང་གིས་ཞུས་
Chinese
更不用说其他的了。此外，在解释最终的、具有决定意义的教义时，如《法界赞》、《大乘二十颂》、《次第五论》和《六十正理论》等中都有提及，因此，应该解释这两种真谛。 关于讲解的方式：应以具足量和圣教二者的权威来解释，而不是仅凭不具足量（ प्रमाण ，pramāṇa，量）的圣教来解释。注释中说，圣者无著（梵文：Asaṅga）获得了第三地（菩萨十地中的第三地）。 因此，从这些论典中所解释的二谛是所诠释的内容。从理解这些内容中获得的利益是目的。通过三种智慧逐步获得佛果是目的之目的。而目的和目的从论典中产生，这就是关联。 第二，简要阐述自宗的中观。 如是，在解释了具有目的和关联的两种意义之后，第二点是简要阐述自宗的中观：一切所取和能取的自性，即蕴等都不存在。也就是说，由所取和能取所包含的蕴、界和处等一切法，在未平等安立时，与一和多相离等推论，以及平等安立于法身时，即佛和菩萨的平等禅定，这两种理智的对境中都不存在。这表明，它破除了认为一切都存在的边见。 在未错乱的两种智慧中，无二的智慧将二者视为错乱，并显现为蕴等的自性，这在轮回中是存在的。这破除了认为一切法都不存在的边见。 在未错乱的智慧的对境中不存在，但在错乱中显现的，是空性的，是无二的，是二无自性的自证的自性之法。按照这种教义，佛的无二自证是与五蕴分离的法身。因为智慧与法界完全融合，所以识得以转依。如同无常等法依赖于所依的法性，那么什么是所依的法性呢？大乘中有三种观点认为法界、阿赖耶识和自证是所依，而这（自宗）是认为自证是所依的观点。它表明，无二的自证作为法性而存在。因此，这种远离有无二边的观点，是佛陀所赞同的中道。如《慈氏请问经》中说：‘二与无二，二谛即中道。’并且，《宝积经·光明守护请问品》中说：
English
Not to mention others. Furthermore, when explaining the ultimate, definitive meaning, such as in the 'Praise of Dharmadhatu,' the 'Twenty Verses on the Mahayana,' the 'Five Stages,' and the 'Sixty Stanzas on Reasoning,' etc., it is mentioned, therefore, these two truths should be explained. Regarding the manner of explanation: it should be explained with the authority of both valid cognition and scripture, not just with scripture that lacks valid cognition. The commentary states that the noble Asanga attained the third bhumi (the third of the ten Bodhisattva grounds). Therefore, the two truths explained in these treatises are the objects to be explained. The benefit derived from understanding these is the purpose. Attaining Buddhahood step by step through the three wisdoms is the purpose of the purpose. And the purpose and the purpose arise from the treatise, which is the connection. Second, briefly explain the Madhyamaka of one's own system. Thus, having explained the two meanings with purpose and connection, the second point is to briefly explain the Madhyamaka of one's own system: the nature of all that is grasped and the grasper, i.e., the aggregates, etc., do not exist. That is to say, all phenomena of aggregates, elements, and sense bases, which are included by the grasped and the grasper, when not equally established, are separated from one and many, etc., in inference, and when equally established in the Dharmakaya, i.e., the equal samadhi of Buddhas and Bodhisattvas, do not exist in the objects of these two kinds of rational knowledge. This shows that it eliminates the extreme of asserting that everything exists. In the two non-erroneous wisdoms, the non-dual wisdom mistakes the two and appears as the nature of aggregates, etc., which exists in samsara. This eliminates the extreme of asserting that all phenomena do not exist. It does not exist in the object of non-erroneous wisdom, but what appears in delusion is emptiness, is non-dual, is the dharma of the nature of self-awareness without two natures. According to this doctrine, the non-dual self-awareness of the Buddha is the Dharmakaya separated from the five aggregates. Because wisdom is completely integrated with the Dharmadhatu, consciousness is transformed. Just as impermanence, etc., depend on the basis of the dharma, what is the nature of the basis? In the Mahayana, there are three views that consider the Dharmadhatu, the Alaya consciousness, and self-awareness as the basis, and this (one's own system) is the view that considers self-awareness as the basis. It shows that non-dual self-awareness exists as the nature of dharma. Therefore, this view that is separated from the extremes of existence and non-existence is the Middle Way that the Buddha approves of. As it is said in the 'Maitreya Question Sutra': 'Two and non-two, the two truths are the Middle Way.' And in the 'Ratnakuta Sutra, Chapter on the Question of Light Protection': --------------------------------------------------------------------------------