Tibetan
ཤེས་རིག་ཙམ་དུ་འདྲ་བ་ལ་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་སོ་སོར་ངེས་པ་ནི་དེ་དང་དེའི་རྣམ་པར་སྣང་བས་བྱས་པ་སྟེ་སྣ་ཚོགས་པའི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ནི་གཅིག་ཏུ་མི་རུང་ངོ་། །དེ་ལ་ རྣམ་པ་ནི་བློའོ། །ལས་ནི་སོ་སོར་འབྱེད་པའི་རྣམ་པའོ། །འདི་སྐད་དུ་གཟུང་འཛིན་རྣམ་བཅས་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྣང་། ལ་ལ་ནི་གཅིག་དང་དུ་བྲལ་གྱི་རིགས་པས་གནོད་པས་བརྫུན་ཞིང་འཁྲུལ་ པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །སྙིང་པོ་མཆོག་ལས་བློ་རྣམ་བཅས་ནི་འཁྲུལ་ལ་བློ་རྣམ་མེད་ནི་རྨི་ལམ་ནའང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་དོ། །ཡང་གཉིས་སྣང་གི་བློ་ཐམས་ཅད་འཁྲུལ་ པར་སྟོན་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཞེས་པ་སྟེ་རང་ཉིད་དེ་མ་ཡིན་ལས་བཟློག་པའི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དེར་ཞེན་པའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པར་གྲུབ་སྟེ་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་ པོས། རྟོག་པ་འདི་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱིས། །མ་རིག་པ་ཡི་ངོ་བོར་འགྱུར། །གང་ཕྱིར་རང་གི་རྣམ་པ་ནི། །ཕྱི་རོལ་ངོ་བོར་སྒྲོ་བཏགས་འཇུག །ཅེས་བཤད་དོ། །སྔོ་སོགས་ཀྱི་བློ་ནི་འཁྲུལ་པ་ལས་ ཐ་དད་པ་ཡིན་པ་རྟོག་པ་འདི་དང་འདྲ་བའི་འཁྲུལ་པར་འདོད་དེ་བཤད་ཟིན་ནོ། །རྟོགས་པའི་དངོས་པོ་དེ་རང་རིག་མངོན་སུམ་ཡིན་ལ་དེ་ལ་ནི་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་ཐམས་ཅད་མེད་པས། རྟག་ཏུ་མ་འཁྲུལ་བར་སྐྱེ་ལ། 1-1795 སྔོ་སོགས་སུ་སྣང་བའི་གཞན་རིག་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། །སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མ་རིག་པའི་སྒོ་ངའི་སྦུབས་ན་གནས་ཀྱང་དེ་མ་རིག་པའི་རབ་རིབ་དང་ཆགས་སྡང་ལ་སོགས་པས་སེམས་འཁྱུགས་པས་ ཀྱང་རང་ཉིད་རང་ལ་འཁྲུལ་པར་བསྐྱེད་མི་ནུས་ཏེ། དེ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དང་འཕགས་པ་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་པའི་ཡུམ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡིན་པས་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ཐམས་ཅད་ པས་མཐུ་ཆེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་དེ་གཟུང་འཛིན་གྱི་བློ་དང་ཐ་མི་དད་པས་དེ་གཉིས་ལ་གནོད་པས་དེ་ལའང་གནོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། རང་རིག་དེ་ཚད་མའི་རྒྱལ་མོ་མངོན་སུམ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། གནོད་བྱེད་ཕུལ་དུ་བྱུང་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། བློ་གང་གིས་ཀྱང་སྒྲོ་བཏགས་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་དང་། སངས་རྒྱས་ནས་བྱིས་པའི་བར་ལ་གྲགས་པའི་ཕྱིར་རང་རིག་གི་རྟོག་པ་ ལ་གནོད་པ་མེད་ཅིང་། སྔོ་སོགས་ཀྱི་གཟུང་འཛིན་རིགས་པས་བཀག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་ཡིན་པས་སྐྱེ་འཇིག་གནས་གསུམ་ཡང་ལྡོག་པའི་ཆ་ཡིན་གྱི་རྫས་སྔ་ཕྱིའི་ཆ་ མ་ཡིན་པས། ཇི་ལྟར་སྐད་ཅིག་མཐའ་ཡོད་ལྟར། །དེ་བཞིན་ཐོག་མ་དབུས་བརྟག་གོ །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་རིགས་པ་གང་གིས་ཀྱང་མི་གནོད་ལ། མི་རྟག་པ་དུ་མ་གཞན་དབང་ཅན་ཡིན་པས་བདག་ཀྱང་མ་ཡིན་ལ། 1-1796 དེ་མེད་ན་ཆད་ལྟར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །སློབ་དཔོན་ཀླུའི་བཤེས་གཉེན་དང་། ཡེ་ཤེས་ཟླ་བ
Chinese
如果仅仅是认知上的相似，那么能确定‘境’（yul，object）和‘有境者’（yul can，subject）各自不同的原因，是因为它们显现为不同的形态，因此，多种多样的显现是不可能统一的。其中，‘形态’（rnam pa）指的是心（blo，mind），而‘作用’（las）指的是区分各自不同的形态。正如所说，‘具有能取所取（gzung 'dzin）的各种形态显现’。有些观点认为，通过‘一与多分离’的理证会受到损害，因此是虚假的、错误的，这就在于说明这一点。在《精华之最》（snying po mchog）中说，‘具有形态的心是错误的，而没有形态的心即使在梦中也不存在’。同样，所有显现二元对立的心都是错误的，这表明‘分别’（rnam par rtog pa）是指，由于执着于与自身不符的外境显现，因此可以确定它是错误的。正如导师陈那（Phyogs kyi glang po，Dignāga）所说：‘这种分别的自性，转变为无明的体性，因为它将自身的形态，执着为外境的体性。’蓝色等的心识与错误是不同的，这种分别类似于已经描述过的错误。证悟的事物是自证现量（rang rig mngon sum），它没有任何错误的因素，因此总是无误地产生。显现为蓝色等的他证（gzhan rig）是错误的。所有众生都处于无明之卵的壳中，即使如此，由于无明的昏暗和贪嗔等情绪的扰动，他们也无法使自己对自己产生错觉。因为它是如来藏（bde gshegs snying po，Tathāgatagarbha）和产生一切圣者的佛母般若波罗蜜多（shes rab kyi pha rol tu phyin pa，Prajñāpāramitā），它比所有心和心所都强大。如果它与能取所取的心没有区别，那么损害了它们两个，也会损害它吗？因为自证是量之王现量，并且没有卓越的损害者，也不是任何心所能捏造的，而且从佛到孩童都广为人知，所以对自证的分别没有损害，而蓝色等的能取所取会被理证所驳斥。因为它是一个无分刹那（skad cig cha med），所以生、住、灭三种状态也是变化的方面，而不是前后实体的方面。正如《如何刹那有边际》（ji ltar skad cig mtha' yod ltar）所说：‘同样，初始和中间也应考察。’没有任何理证可以损害它。许多无常的事物是他性（gzhan dbang can），因此也不是我（bdag）。如果它不存在，就会变成断见（chad ltar），因此在胜义谛（don dam par）中是存在的。导师龙树友（slob dpon klu'i bshes gnyen，Nāgārjuna）和智月（ye shes zla ba，Jñānacandra）。 所有认知上的相似之处，之所以能区分主体和客体，是因为它们以不同的方式显现。因此，多种多样的显现不可能归为一体。这里的‘形态’指的是心，‘作用’指的是区分不同的形态。正如经文所说：‘具有能取和所取的各种形态显现。’某些观点认为，这种显现会受到‘一与多分离’的逻辑的损害，因此是虚假的和错误的。这说明了这一点。《精华之最》中说：‘具有形态的心是错误的，而没有形态的心即使在梦中也不存在。’此外，所有显现二元对立的心都是错误的，这意味着‘分别’是指对外境的执着，而外境与自身并不相同。因此，这种执着是错误的。正如陈那论师所说：‘这种分别的自性，转变为无明的体性，因为它将自身的形态，执着为外境的体性。’蓝色等的心识与错误不同，这种分别类似于之前描述过的错误。证悟的事物是自证现量，它没有任何错误的因素，因此总是无误地产生。显现为蓝色等的他证是错误的。所有众生都处于无明之卵的壳中，即使如此，由于无明的昏暗和贪嗔等情绪的扰动，他们也无法使自己对自己产生错觉。因为它是如来藏和产生一切圣者的佛母般若波罗蜜多，它比所有心和心所都强大。如果它与能取所取的心没有区别，那么损害了它们两个，也会损害它吗？因为自证是量之王现量，并且没有卓越的损害者，也不是任何心所能捏造的，而且从佛到孩童都广为人知，所以对自证的分别没有损害，而蓝色等的能取所取会被理证所驳斥。因为它是一个无分刹那，所以生、住、灭三种状态也是变化的方面，而不是前后实体的方面。正如《如何刹那有边际》所说：‘同样，初始和中间也应考察。’没有任何理证可以损害它。许多无常的事物是他性，因此也不是我。如果它不存在，就会变成断见，因此在胜义谛中是存在的。龙树友和智月。
English
If it is only similar in cognition, then the reason for determining the difference between 'object' (yul) and 'subject' (yul can) is that they appear in different forms, so the appearance of various kinds cannot be unified. Among them, 'form' (rnam pa) refers to mind (blo), and 'function' (las) refers to distinguishing each different form. As it is said, 'The various forms of grasping and being grasped appear.' Some views hold that it will be damaged by the reasoning of 'separation of one and many', so it is false and wrong, which lies in explaining this. In 'The Supreme Essence' (snying po mchog), it is said, 'The mind with form is wrong, and the mind without form does not exist even in dreams.' Similarly, all minds that manifest duality are wrong, which indicates that 'discrimination' (rnam par rtog pa) refers to the fact that because of attachment to the appearance of external objects that do not conform to oneself, it can be determined that it is wrong. As the teacher Dignāga said: 'The nature of this discrimination, transforms into the nature of ignorance, because it clings to its own form, as the nature of external objects.' The consciousness of blue and so on is different from error, and this discrimination is similar to the error that has been described. The enlightened thing is self-awareness direct perception (rang rig mngon sum), which has no factors of error, so it always arises without error. The other-awareness (gzhan rig) that appears as blue and so on is wrong. All sentient beings are in the shell of the egg of ignorance, even so, due to the dimness of ignorance and the agitation of emotions such as attachment and aversion, they cannot cause themselves to have illusions about themselves. Because it is the Tathāgatagarbha (bde gshegs snying po) and the Prajñāpāramitā (shes rab kyi pha rol tu phyin pa), the mother of all Buddhas who produces all noble ones, it is more powerful than all minds and mental factors. If it is not different from the mind of grasping and being grasped, then harming those two will also harm it? Because self-awareness is the direct perception of the queen of valid cognition, and there is no outstanding harmer, nor can it be fabricated by any mind, and it is well-known from the Buddha to children, so there is no harm to the discrimination of self-awareness, and the grasping and being grasped of blue and so on will be refuted by reasoning. Because it is an indivisible moment (skad cig cha med), the three states of arising, abiding, and ceasing are also aspects of change, not aspects of previous and subsequent entities. As 'How Moments Have Boundaries' (ji ltar skad cig mtha' yod ltar) says: 'Similarly, the beginning and the middle should also be examined.' No reasoning can harm it. Many impermanent things are other-powered (gzhan dbang can), so they are not self (bdag). If it does not exist, it will become nihilism (chad ltar), so it exists in ultimate truth (don dam par). Teacher Nāgārjuna and Jñānacandra. All cognitive similarities allow us to distinguish between subject and object because they manifest in different ways. Therefore, the diverse manifestations cannot be unified. Here, 'form' refers to the mind, and 'function' refers to distinguishing different forms. As the scripture says: 'Various forms of grasping and being grasped manifest.' Some views hold that this manifestation is undermined by the logic of 'separation of one and many,' and is therefore false and erroneous. This explains this point. 'The Essence of Excellence' states: 'The mind with form is erroneous, while the mind without form does not exist even in dreams.' Furthermore, all minds that manifest duality are erroneous, which means that 'discrimination' refers to attachment to external objects, which are not the same as oneself. Therefore, this attachment is erroneous. As Dignāga said: 'The nature of this discrimination transforms into the nature of ignorance, because it clings to its own form as the nature of external objects.' The consciousness of blue, etc., is different from error, and this discrimination is similar to the error described earlier. The enlightened thing is self-awareness direct perception, which has no factors of error, and therefore always arises without error. The other-awareness that appears as blue, etc., is erroneous. All sentient beings are in the shell of the egg of ignorance, and even so, due to the darkness of ignorance and the agitation of emotions such as attachment and aversion, they cannot cause themselves to have illusions about themselves. Because it is the Tathāgatagarbha and the Prajñāpāramitā, the mother of all Buddhas who produces all noble ones, it is more powerful than all minds and mental factors. If it is no different from the mind of grasping and being grasped, will harming those two also harm it? Because self-awareness is the direct perception of the king of valid cognition, and there is no outstanding harmer, nor can it be fabricated by any mental factor, and it is well-known from the Buddha to children, so there is no harm to the discrimination of self-awareness, and the grasping and being grasped of blue, etc., will be refuted by reasoning. Because it is an indivisible moment, the three states of arising, abiding, and ceasing are also aspects of change, not aspects of previous and subsequent entities. As 'How Moments Have Boundaries' says: 'Similarly, the beginning and the middle should also be examined.' No reasoning can harm it. Many impermanent things are other-powered, and therefore not self. If it does not exist, it will become nihilism, and therefore exists in ultimate truth. Nāgārjuna and Jñānacandra. --------------------------------------------------------------------------------