Tibetan
ྱིས་སྟོང་པར་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་རྒྱས་པ་ནི་སློབ་དཔོན་ཞི་བ་འཚོའི་དབུ་མ་རྒྱན་ན་ཡོད་དོ། །འགོག་ཚུལ་གཞན་ཡང་སྟོན་པ་ནི་རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་ནི་རྒྱུ་འབྲས་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ལ་ དེ་ལ་དེ་མེད་པ་ནི་སོགས་པས་བསྡུས་པ་རྒྱུ་འབྲས་གཞན་དུ་འདོད་པ་སྟེ་དེ་གཉིས་ནི་བཀག་ཟིན་ཏོ། །ཡོད་མེད་གཉིས་ཀ་ཡིན་པ་ནི་གཅེར་བུ་པ་བདག་ཡེ་ནས་ཡོད་ཅིང་ལུས་གསར་ དུ་སྐྱེ་བ་དང་། གསེར་ཡེ་ནས་ཡོད་པ་ལ་རྒྱན་ཆ་གསར་དུ་སྐྱེ་བ་སྟེ་དེ་ནི་སོགས་པས་བསྡུས་པ་གཉིས་ཀ་ཡིན་པ་སྟེ་དེའང་སྔར་ཡོད་མེད་དགག་པ་སྦྱར་ནས་དགག་གོ །རྒྱུ་ལ་ འབྲས་བུ་ཡོད་མེད་མིན་ནི་དེ་ལ་དེ་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀར་བརྗོད་དུ་མེད་པ་སྟེ་དེའང་སོགས་པས་བསྡུས་པ་དགག་བྱ་གཉིས་ཀ་མེད་པས་དེ་བཀག་པའི་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པ་མེད་ཅེས་སྦྱར་བས་དགག་སྟེ་དེའང་དོན་གྱིས་བཤད་ཟིན་ཏོ་ཞེས་སློབ་དཔོན་ཟླ་གྲགས་ནི་དེ་སྐད་དུ་འཆད་དོ། ། 1-470 ཊཱི་ཀ་བྱེད་གཞན་དག་ནི་གཞན་དུ་འཆད་དེ་སྤྱིར་དངོས་པོ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དང་དེ་གཉིས་ཀ་དང་དེ་གཉིས་ཀ་མིན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་འདོད་ཚུལ་ལ་གཅིག་ཉིད་དང་གཞན་ཉིད་དང་ གཉིས་ཀ་དང་གཉིས་ཀ་མིན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་འགོག་ཚུལ་རྒྱས་པ་འགྲེལ་པ་ན་ཡོད་དེ་བློ་འཁྲུག་པར་འགྱུར་བས་མི་བྲིའོ། །དེ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་ན་རྒོལ་བ་དེ་ དག་རྟག་པ་དང་བདེན་པར་ལྟ་བའི་རྒྱུ་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན་ཇི་ལྟར་ཞེས་གསུངས་ཏེ་རྒྱུན་ལ་མཐོང་ཉེས་ནི་རྒྱུན་སྐད་ཅིག་གི་འགྱུར་བ་མ་རིག་པར་ཕྱི་རོལ་པའི་དྲང་སྲོང་རྣམས་སྐྱེ་བ་ དྲན་པའི་མངོན་ཤེས་ཀྱིས་སྔ་ཕྱི་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་ནས་རྒྱུན་རྟག་པར་ལྟ་བ་བཞིན་ཚོགས་ལ་མཐོང་ཉེས་ནི་དེ་དུ་མར་ཡོད་པ་མ་འཕྲིགས་པར་ཚོགས་པ་དུ་མ་དེ་གཅིག་གིས་དངོས་པོར་མཐོང་ ཞིང་ལྟ་བར་འགྱུར་རོ། །དབུ་མ་པ་མཁས་པ་རྣམས་ནི་རྟག་པ་དང་བདེན་པ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོའམ་དངོས་མེད་དུ་མི་ལྟའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་ཆོས་ཙམ་དུ་ལྟ་ཞིང་རྟེན་འབྲེལ་ ཉིད་སྨྲ་བས་རྟག་ཆད་ལས་གྲོལ་ལོ། །གང་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟེན་འབྲེལ་དང་བདག་གི་རང་བཞིན་འགལ་བར་བསྟན་པ་དེ་ལ་དེ་གཉིས་མེད་པར་སྟོན་ཏེ་འདི་ཀུན་ནི་དངོས་པོའོ། ། དངོས་པོ་རྣམས་རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བའི་རྟེན་འབྲེལ་དུ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཤེས་མོད་ཀྱི་དེ་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་མེད་པར་མི་ཤེས་ཏེ་བྱིས་པ་རྣམས་གཟུགས་བརྙན་ལ་བདེན་པར་འཛིན་པ་བཞིན་ནོ། ། 1-471 དེས་ན་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་རང་བཞིན་ཤེས་མི་ཤེས་ནི་དབུ་མ་པ་དང་གཞན་གྱི་ཁྱད་པར་རོ། །གང་ལ་གང་གི་འབྲས་བུ་མེད་པའི་དངོས་པོ་ཀུན་ལ་འབྲས་བུ་དེ་དོན་དུ་གཉེར་བས་སུའང་ འདུ་བ་མེད་ལ་འབྲས་བུའི་ཆེད་དུ་འདུ་བ་དེ་ནི་འཕགས་པ་ལ་མེད་པས་མ་འདུས་པ་སྟེ་དེས་རྒྱུ་འབྲས་རང་བཞིན་མེད་པར་གཟིགས་ནས་ད
Chinese
关于如何通过空性来确立的详细方法，可以在寂护论师（Śāntarakṣita）的《中观庄严论》（Madhyamakālaṃkāra）中找到。另一种驳斥的方式是，如果结果存在于原因中，那么原因和结果就是同一的；如果结果不存在于原因中，那么（省略部分）就意味着认为原因和结果是不同的，这两种观点都已被驳斥。如果两者都存在，那么耆那教徒（Jainas）认为灵魂（ātman）原本就存在，而身体是新产生的；黄金原本就存在，而装饰品是新产生的，（省略部分）意味着两者都存在，这也通过结合先前对存在和不存在的驳斥来驳斥。如果结果既不存在也不存在于原因中，那么就无法断言结果存在或不存在于原因中，（省略部分）意味着既没有需要驳斥的两者，也没有驳斥两者的非两者，这也通过结合来驳斥，这实际上已经解释过了，月称论师（Candrakīrti）是这样解释的。 其他注释者则以不同的方式解释，一般来说，对于事物存在、不存在、两者都存在、两者都不存在这些观点，以及同一、不同、两者都是、两者都不是这些驳斥方式的详细解释可以在注释中找到，但因为会让人困惑，所以不写了。如果一切法都没有自性，那么那些反对者执着于常和真实的理由是什么呢？正如经文所说，‘如何’，由于对连续性的错误认知，即不了解刹那变化的连续性，外道仙人们通过回忆前世的超能力，错误地认为前后是一体的，从而认为连续是常的。同样，由于对集合的错误认知，即不了解多个事物存在，他们将多个集合视为一个事物来观察和执着。中观派的智者们不执着于常和真实等事物或非事物，而是只观察缘起之法，并通过宣说缘起本身而从常断二边中解脱。‘于何’这句话表明了缘起和自性之间的矛盾，并表明两者都不存在，这些都是事物。虽然所有人都知道事物是从因缘产生的缘起，但不了解它没有自性，就像孩子们执着于影像为真实一样。 因此，了解或不了解缘起的自性是中观派和其他宗派的区别。对于所有事物来说，如果结果不存在于原因中，那么为了结果而聚集是没有意义的，而为了结果而聚集对于圣者来说是不存在的，因此他们不会聚集，这表明他们已经看到了因果的自性。
English
The detailed method of establishing emptiness is found in Śāntarakṣita's Madhyamakālaṃkāra. Another way to refute is that if the result exists in the cause, then the cause and result are the same; if it does not exist in it, then (omitted part) means that the cause and result are considered different, and these two views have been refuted. If both exist, then the Jainas believe that the soul (ātman) has always existed, and the body is newly born; gold has always existed, and ornaments are newly born, (omitted part) means that both exist, which is also refuted by combining the previous refutation of existence and non-existence. If the result neither exists nor does not exist in the cause, then it cannot be asserted that the result exists or does not exist in the cause, (omitted part) means that there is neither the two to be refuted, nor the non-two that refutes the two, which is also refuted by combining, which has actually been explained, so Candrakīrti explains. Other commentators explain it differently. In general, the detailed explanations of the views that things exist, do not exist, both exist, and neither exist, and the refutations of the views that are the same, different, both, and neither can be found in the commentary, but because it will be confusing, I will not write it. If all dharmas do not have self-nature, then what is the reason for those opponents to cling to permanence and truth? As the scripture says, 'How', due to the wrong perception of continuity, that is, not understanding the momentary change of continuity, the non-Buddhist hermits mistakenly regard the past and the future as one through the supernormal power of remembering past lives, thus considering continuity as permanent. Similarly, due to the wrong perception of aggregation, that is, not understanding that multiple things exist, they see and cling to multiple aggregations as one thing. The wise Madhyamikas do not cling to permanence and truth, etc., as things or non-things, but only observe the dependent arising of dharmas, and are liberated from permanence and annihilation by speaking of dependent arising itself. The phrase 'To whom' indicates the contradiction between dependent arising and self-nature, and shows that neither exists, these are all things. Although everyone knows that things are dependent arising from causes and conditions, they do not understand that it has no self-nature, just as children cling to images as real. Therefore, knowing or not knowing the self-nature of dependent arising is the difference between the Madhyamikas and other schools. For all things, if the result does not exist in the cause, then it is meaningless to gather for the sake of the result, and gathering for the sake of the result does not exist for the noble ones, so they do not gather, which shows that they have seen the self-nature of cause and effect. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ེ་བདེན་པར་མི་བཞེད་དོ། །འདི་ནི་བྱིས་པ་ རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་རྒྱུ་འབྲས་ཤེས་པས་རྟེན་འབྲེལ་ཤེས་མོད་ཀྱི་དེ་རང་བཞིན་མེད་པར་མི་ཤེས་ལ་འཕགས་པས་རྟེན་འབྲེལ་ནི་ཤེས་ཙ་ན་རང་བཞིན་མེད་པ་ཤེས་པ་བསྟན་ཏོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ སྲིད་པ་གསུམ་གྱི་ས་བོན་ནམ་རྒྱུ་ནི་དངོས་པོ་བདེན་པར་འཛིན་པའི་རྣམ་ཤེས་བྱ་དང་བདག་སྟེ་རང་བཞིན་མེད་པ་བྱ་དང་འགགས་པ་སྟེ་གཏན་ནས་བཟློག་པར་འགྱུར་རོ། །རྣམ་འགྲེལ་ལས། བདག་ ལྟའི་ས་བོན་སྤངས་པའི་ཕྱིར། །སླར་མི་ལྡོག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །བྱ་བ་དང་། དབུ་མའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་ལས། །བདེན་པར་འཛིན་པའི་དབང་གིས་ན། །ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པའི། ། དགྲ་རྣམས་རབ་འབྱུང་དེ་ལོག་ན། །དེ་དག་འབྱུང་བར་ག་ལ་འགྱུར། །ཞེས་བཤད་དོ། །འདིས་ནི་འཁོར་བ་ལྡོག་པ་བཤད་ཀྱི་སེམས་རྒྱུན་ཆད་པ་ནི་མ་བཤད་དེ་ཉན་རང་གཉིས་ཀྱང་མཐར་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་བར་སེམས་འགྲེལ་ལས་བཤད་དོ། ། 1-472 མཐར་འཛིན་དགག་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཅུ་བཞི་པའི་བཤད་པའོ།། །། ༄། །འདུས་བྱས་ཀྱི་དོན་དགག་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཅོ་ལྔ་པ། འདུས་བྱས་ཀྱི་དོན་དགག་པ་སྟོན་པ་ན་འདུ་བྱས་ལ་ཡོད་མེད་སྐྱེ་བ་འགོག་པ་ནི་རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་མེད་པ་སྐྱེ་བ་ རྣམས་ལ་རྒྱུའི་ཐ་མ་ནུས་པ་ཐོགས་མེད་དེ་ལས་མེད་པ་རི་བོང་གི་རྭ་ལ་སོགས་པའང་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མེད་པ་དེས་ནའང་དེ་ལྟར་ཐལ་བ་དེས་ན་མེད་པ་ ག་ལ་སྐྱེ་སྟེ་མི་སྲིད་པའོ། །གྲངས་ཅན་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པ་སྐྱེ་བ་རྣམས་ལ་རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་གདོད་ནས་ཡོད་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ན་འབྲས་བུ་མི་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ རོ། །ཡོད་ཀྱང་སྐྱེ་ན་དེ་ཉིད་ཐུག་མེད་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ་དེས་ན་ཡོད་པ་མི་སྐྱེའོ། །འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་དང་རྒྱུ་འཇིག་པ་དུས་མཉམ་པས་འབྲས་བུས་རྒྱུ་བཤིག་པས་མེད་པ་སྐྱེ་བར་ མི་འགྱུར་ཏེ་མེད་པ་རྒྱུའི་འཇིག་བྱེད་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གྲུབ་ཟིན་པ་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར་ཡང་ཡོད་པ་མི་སྐྱེ་སྟེ་གྲུབ་པ་ལ་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱེ་བའི་ དུས་མི་སྲིད་པས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ནི་འབྲས་བུ་རང་གྲུབ་པ་དེའི་ཚེ་སྐྱེ་བ་མེད་ལ་གཞན་མ་གྲུབ་པའི་ཚེའང་སྐྱེ་བ་མེད་ཅིང་གཉིས་པོ་དེའི་ཚེ་མི་སྐྱེ་ན་ནམ་ཞིག་སྐྱེ། འབྲས་བུའི་ཕྱེད་གྲུབ་ཅིང་ཕྱེད་མ་གྲུབ་པའི་སྐྱེ་བཞིན་པ་ལ་ཡང་སྐྱེ་བ་མེད་དེ་ཡོད་མེད་ལ་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། 1-473 དེ་ལྟར་དུས་གསུམ་དུ་སྐྱེ་བ་མེད་ན་ནམ་ཞིག་སྐྱེ་བ་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ་གང་དུ་སྐྱེ་བའི་དུས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་འབྲས་བུར་སྐྱེའོ་ཞེ་ན། རྒྱུ་དེ་ཉིད་ལ་རྒྱུ་དེའི་དངོས་པོར་ སྐྱེ་བ་དོན་མེད་པ་ལྟར་དེ་བཞིན་དུ་རྒྱུ་དེ་གཞན་འབྲས
Chinese
他们不认为是真的。即使是孩子们也知道因果关系，因此了解缘起，但他们不了解它是无自性的。圣者们一旦了解缘起，就了解了无自性。因此，三有的种子或因是执着事物为真实的意识，以及我和我所，即无自性，以及止息，即完全逆转。在《释量论》中说：‘因为舍弃了我见之种子，所以不会再返回。’以及在《入中论》中说：‘由于执着真实，贪嗔等怨敌才会产生，如果颠倒了，它们怎么会产生呢？’这样说。这说明了轮回的止息，但没有说明心识的断灭，因为《心释》中说，即使是声闻和缘觉最终也会成佛。 第十四品，破除常边的解释完毕。 第十五品，破除有为法的意义。 在阐述破除有为法的意义时，对有为法的有、无、生进行破斥。对于那些认为从无而生的人来说，如果因没有产生果的能力，那么就像兔子角一样，任何东西都会产生，因为它们都是不存在的。如果不存在的东西能够产生，那么就会有这样的结果，因此不存在的东西是无法产生的，这是不可能的。对于那些像数论派一样，认为从有而生的人来说，如果果从一开始就存在于因中，那么果就不会产生，因为它已经存在了。如果已经存在的东西还能产生，那么它就会无休止地产生，因此已经存在的东西是不会产生的。果的产生和因的坏灭是同时发生的，因此果破坏了因，所以不会从无而生，因为不存在的东西不能成为因的破坏者。对于已经成立的事物来说，没有成立的必要，因此已经存在的事物不会产生，因为已经成立的事物不需要因。在产生的时候是不可能的，因此没有产生，当果已经成立时，就没有产生，当果还没有成立时，也没有产生，如果在这两种情况下都不产生，那么什么时候产生？对于果已经部分成立，部分没有成立，正在产生的状态，也没有产生，因为这会导致有和无的矛盾。 这样，如果在三个时态中都没有产生，那么什么时候会有产生呢？因为没有产生的时间。如果说因产生了果，那么因产生它自己的自性是没有意义的，同样，因产生其他的果也是没有意义的。
English
They do not consider it to be true. Even children understand cause and effect, thus understanding dependent origination, but they do not understand that it is without inherent existence. The noble ones, once they understand dependent origination, understand that it is without inherent existence. Therefore, the seed or cause of the three realms is the consciousness that grasps things as true, and the self and what belongs to the self, which is without inherent existence, and cessation, which is a complete reversal. In the *Pramanavarttika* it says: 'Because the seed of the view of self is abandoned, there is no return.' And in the *Madhyamakavatara* it says: 'Due to grasping at truth, enemies such as attachment and hatred arise; if that is reversed, how could they arise?' Thus it is said. This explains the reversal of samsara, but it does not explain the cessation of the mind-stream, because the *Heart Sutra Commentary* says that even the Shravakas and Pratyekabuddhas will eventually become Buddhas. The explanation of the fourteenth chapter, refuting the extreme of permanence, is complete. The fifteenth chapter, refuting the meaning of conditioned phenomena. In explaining the refutation of the meaning of conditioned phenomena, the existence, non-existence, and arising of conditioned phenomena are refuted. For those who believe in arising from non-existence, if the cause does not have the ability to produce the effect, then anything could arise, like a rabbit's horn, because they are all non-existent. If non-existent things could arise, then there would be such a result, therefore non-existent things cannot arise, it is impossible. For those who, like the Samkhyas, believe in arising from existence, if the effect already exists in the cause from the beginning, then the effect will not arise, because it already exists. If something that already exists can still arise, then it will arise endlessly, therefore something that already exists does not arise. The arising of the effect and the destruction of the cause occur simultaneously, therefore the effect destroys the cause, so it will not arise from non-existence, because something that does not exist cannot be the destroyer of the cause. For something that is already established, there is no need for establishment, therefore something that already exists does not arise, because something that is already established does not need a cause. The time of arising is impossible, therefore there is no arising; when the effect is already established, there is no arising, and when the effect is not yet established, there is no arising, and if it does not arise in these two cases, then when does it arise? For the state of the effect being partially established and partially not established, which is in the process of arising, there is also no arising, because this would lead to the contradiction of existence and non-existence. Thus, if there is no arising in the three times, then when will there be arising? Because there is no time of arising. If it is said that the cause produces the effect, then it is meaningless for the cause to produce its own nature, and similarly, it is meaningless for the cause to produce another effect. --------------------------------------------------------------------------------