Tibetan
利佩若吉教言集RR8རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བཞི་བརྒྱ་པ་རྒྱན་གྱི་མེ་ཏོག 1-342 ༄༅། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བཞི་བརྒྱ་པ་རྒྱན་གྱི་མེ་ཏོག ༄། །རྟག་པར་འཛིན་པ་སྤོང་བའི་ཐབས་བསྟན་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་དང་པོ། ༄༅། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བཞི་བརྒྱ་པ་རྒྱན་གྱི་མེ་ཏོག་ཅེས་བྱ་བཞུགས་སོ།། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། བོ་དྷི་སཏྭ་ཡོ་ག་ཙཪྻ་ཙ་ཏུ་ཤ་ཏ་ཀ་ཨ་ལཾ་ཀ་ར་པུཥྤ་ནཱ་མཿ བོད་སྐད་ དུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བཞི་བརྒྱ་པའི་རྒྱན་གྱི་མེ་ཏོག་ཅེས་བྱ་བ། ཕྱོགས་བཅུ་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །འཁོར་འདས་བླང་ དོར་གནས་རྣམས་མ་ལུས་པ། །སྒྲིབ་གཉིས་ཟད་པའི་ཡེ་ཤེས་མངོན་སུམ་གྱིས། །ཇི་བཞིན་རྟོགས་ནས་འགྲོ་ལ་ཐུགས་བརྩེ་བས། །སྟོན་པ་རྫོགས་སངས་རྒྱས་ལ་གུས་ཕྱག་འཚལ། །སིང་ག་གླིང་དུ་པདྨོ་ལས་འཁྲུངས་ ཤིང་། །རྒྱལ་བས་ལུང་བསྟན་འཕགས་པའི་གནས་ཐོབ་ནས། །བརྩེར་ལྡན་རང་གི་སྤྱན་ཡང་སྦྱིན་མཛད་པ། །རྒྱལ་སྲས་སྤྱོད་པའི་གཞུང་འདི་ཁོ་བོས་བཤད། །སློབ་དཔོན་འཕགས་པ་ལྷ་ནི་སིང་ག་གླིང་གི་རྒྱལ་པོའི་ སྲས་སུ་གྱུར་ཏེ། །རྒྱལ་ཚབ་བོར། དེ་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་བྱུང་སྟེ་ལྷོ་ཕྱོགས་དཔལ་གྱི་རིར་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་དྲུང་དུ་བྱོན་ནས་དེའི་ཉེ་གནས་མཛད་དེ་གཞུང་ལུགས་ཐམས་ཅད་ལ་མཁས་པར་ གྱུར་ཏོ། །སློབ་དཔོན་འདི་འཇམ་དཔལ་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། །གཞན་ཡང་རབ་བྱུང་དམ་པ་ནི། །སིང་ག་ལ་ཡི་གྲོང་ན་གནས། །འཕགས་པ་མིན་ལ་འཕགས་པའི་མིང་། །ཕ་རོལ་རྒོལ་བ་བཟློག་ནས་ནི། །མུ་སྟེགས་རྣམས་ཀྱི་སྔགས་སུན་ཕྱུང་། ། 1-343 དེ་དུས་འཇིགས་སུ་རུང་བ་ཡི། །དུས་ཀྱི་མཐའ་ལ་འབྱུང་བར་འགྱུར། །ཞེས་ལུང་བསྟན་ཏོ། །འདི་ལ་མཆོད་བརྗོད་དང་བཤད་པར་དམ་བཅའ་ནི་མ་མཛད་ལ། བསྟན་བཅོས་འདིའི་བརྗོད་བྱ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ དཔའི་བླང་དོར་གྱི་གནས་རྣམས་ཡིན་ལ། །དེ་འདིས་རྟོགས་པ་ནི་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པ་དེ་གོམས་པ་ལས་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པ་ནི་དགོས་པའི་དགོས་པ་ཡིན་ལ། དེ་དགོས་པ་དང་དགོས་པ་ བསྟན་བཅོས་ལས་བྱུང་བ་ནི་འབྲེལ་བ་ཡིན་ནོ། །འདིའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཅུ་དྲུག་སློབ་དཔོན་དཔལ་ལྡན་ཆོས་སྐྱོང་གིས་དང་པོ་བརྒྱད་ཆོས་སྟོན་པ་བརྒྱ་པ་དང་། ཕྱི་མ་བརྒྱད་རྩོད་པ་བརྒྱ་པ་ ཞེས་བྱ་བར་བྱས་ནས་ལྟ་བ་སེམས་ཙམ་དུ་བཀྲལ་ལོ། །ཞེས་འགྲེལ་པ་ལས་བཤད་དོ། །དེ་ལ་སློབ་དཔོན་འདིའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ལྟ་བ་སེམས་ཙམ་རྣམ་རྫུན་ཡིན་ཏེ། དབུ་མ་འཁྲུལ་པ་འཇོམས་པ་ ལ་སོགས་པ་ནས་ཐམས་ཅད་འཁྲུལ་སྣང་དུ་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་དམ་གྱི་ལྟ་བ་ནི་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་དང་མཐུན་ནོ། །སློབ་དཔོན་ཆོས་ཀྱི་འབངས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་དང་པོ་བརྒྱད་འཇིག་ རྟེན་ལ་གྲགས་པའི་དཔེས་
Chinese
《利佩若吉教言集》RR8《四百论》之‘饰品’ 1-342 《四百论》之‘饰品’ 第一品：显示断除常执之方便 《四百论》之‘饰品’ 梵语：菩提萨埵瑜伽行四百论·饰品 藏语：菩提萨埵瑜伽行四百论·饰品 顶礼十方三世一切诸佛菩萨！ 轮回涅槃取舍诸处，无余。 二障尽除，以现量之智慧。 如实证悟后，以慈悲心对待众生。 顶礼导师圆满正等觉。 于狮子国（斯里兰卡）莲花中诞生， 受持佛陀授记，获得圣者果位。 慈悲施舍自身之眼， 我将宣说此菩萨行之论典。 论师圣天曾为狮子国之王子， 舍弃王位，于南方吉祥山出家，于龙树论师前成为近侍，精通一切经论。 此论师于《文殊根本续》中， 亦有授记：‘复有殊胜出家者，于僧伽罗洲之城邑，名为非天然是天，能摧伏异宗外道辈，亦能破灭彼等诸邪咒，于彼恐怖恶世时，出现于时之边际。’ 此处未作礼赞与立宗，然此论典之所诠为菩萨之取舍处，因此通达此论典即为目的。由通达而串习，由此获得佛果，是为目的之目的，此目的与目的由论典而生，是为关联。 此论之十六品，论师吉祥护以最初八品为‘教法百论’，后八品为‘诤论百论’，并解释为唯识宗之见解。此乃释论中所说。 因此，此论师之世俗谛见解为唯识宗之假相，因其于《摧毁中观之谬误》等论中，将一切皆说为错觉显现之故。其胜义谛之见解与龙树论师相同。 论师法护以世间共称之譬喻，解释最初八品。
English
《Lipe Rorje Teachings》RR8 'Ornament' of the Four Hundred Verses on the Yogic Praxis 1-342 The Four Hundred Verses on the Yogic Praxis, 'Ornament' Chapter 1: Showing the Means of Abandoning the Grasping of Permanence The Four Hundred Verses on the Yogic Praxis, called 'Ornament' In Sanskrit: Bodhisattvayogacaryacatuśatakaalaṃkaarapuṣpanaama In Tibetan: Byang chub sems dpa'i rnal 'byor spyod pa bzhi brgya pa'i rgyan gyi me tog ces bya ba I prostrate to all the Buddhas and Bodhisattvas of the ten directions and three times! All places of samsara and nirvana, acceptance and rejection, without exception. With the manifest wisdom that exhausts the two obscurations. Having realized them as they are, with compassion for beings. I pay homage to the Teacher, the Complete and Perfect Buddha. Born from a lotus in the land of Singha (Sri Lanka), Having received the prophecy of the Victorious One and attained the state of the noble. Lovingly giving even his own eyes, I will explain this treatise on the conduct of a Bodhisattva. The teacher Aryadeva was born as the prince of the king of Singha (Sri Lanka). He abandoned the throne and became ordained in that very place. He went to the glorious mountain in the south to the presence of the teacher Nagarjuna, became his attendant, and became learned in all the scriptures. This teacher is prophesied in the Root Tantra of Manjushri: 'Moreover, a supreme renunciate will dwell in the city of Sinhala. His name will be 'Not-Noble' but he will be noble. He will repel opposing adversaries and refute the mantras of the Tirthikas (non-Buddhists). At that time, a terrifying time will occur at the end of the age.' Here, there is no praise or declaration of intent, but the subject matter of this treatise is the places of acceptance and rejection for a Bodhisattva, and the purpose is to understand them. The attainment of Buddhahood through familiarizing oneself with that understanding is the purpose of the purpose, and that purpose and purpose arising from the treatise is the connection. The sixteen chapters of this work were divided by the teacher Palden Chokyong into the first eight chapters called 'Hundred on Dharma' and the latter eight chapters called 'Hundred on Debate', and he explained the view as Chittamatra (Mind-Only). This is what is said in the commentary. Therefore, the conventional view of this teacher is the false aspect of Chittamatra, because in works such as 'Destroying the Errors of Madhyamaka', he explains everything as illusory appearances. His ultimate view is in accordance with the teacher Nagarjuna. The teacher Dharmapala explains the first eight chapters with examples that are well-known in the world. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
བཤད་དེ་འགྲེལ་པར་བལྟའོ། ། གཞུང་འདིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལྟ་བ་དང་སྤྱོད་པ་དང་བསྒོམ་པ་དང་འབྲས་བུ་དང་ཡོན་ཏན་རྣམས་སྟོན་པ་ན་དང་པོ་རྟག་འཛིན་སྤོང་བའི་ཐབས་སྟོན་པ་ནི་མི་རྟག་པ་ལས་སྐྱོ་བ་སྐྱེ་ཞིང་དེས་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་འཆད་པར་འགྱུར་བ་རྣམས་རྟོགས་སླ་ལ་དེ་ནས་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་འདི་ནས་བཤད་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་འཆི་བ་མི་རྟག་པ་འཆད་པ་ནི་གང་ཟག་གང་ལ་འདོད་པའི་ཁམས་ལ་སོགས་པ་གསུམ་མམ། 1-344 ས་འོག་དང་ས་སྟེང་དང་ལྷའི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གསོད་པའི་མངའ་བདག་ཡོད་པ་དེས་ཞེས་སྦྱར་ཏེ་གང་དང་དེ་ནི་རྟག་ཏུ་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་འཆི་བདག་གི་རྒྱལ་པོའི་ཆད་པ་ཡོད་ པ་དེས་རང་ཉིད་ལ་འཆི་བདག་གི་བྱེད་པ་པོ་མེད་པ་འཕགས་པ་རྣལ་མ་བཞིན་གཉིད་ལོག་སྟེ་དེ་ལ་ཟོན་མི་བྱེད་ན་དེ་ལས་མ་རུངས་ཆེ་བ་གཞན་ཅི་ཡོད་དེ་མི་འཆི་བའི་ རྟག་འཛིན་ལས་འཁོར་བའི་ཉེས་པ་གྲངས་མེད་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་རྣམ་པར་སྦྱར་བ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་ཚིག་རྐང་དང་པོ་གཉིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དུ་བཤད་དེ་ གསུམ་པོ་དེ་བདག་གིར་མཛད་ནས་འཁོར་བ་ལས་འདོན་ཅིང་རང་ཉིད་ཅེས་སྦྱར་ཏེ་ཟུར་གཉིས་པའི་རྒྱན་ཡིན་ནོ། །འདིར་ལུང་གནས་མལ་གྱི་གཞི་དང་སངས་རྒྱས་སྨན་གྱི་བླའི་མདོ་ལ་སོགས་པ་ནས་ སེམས་ཅན་རྣམས་གསོད་ཅིང་ལས་དང་མཐུན་པའི་ཆད་པ་གཅོད་པའི་འཆི་བདག་གི་གཤིན་རྗེ་བཤད་དེ། དེའི་དོན་སློབ་དཔོན་ཙནྡྲ་གོ་མིའི་སློབ་མ་ལ་སྤྲིངས་པ་ལས། དེ་ནས་དེ་ནི་འཆི་བདག་དགའ་ བའི་ལག །གཞིལ་བའི་བཅོས་ཐབས་མེད་པས་བཟུང་ནས་ནི། །སྐྲ་དཀར་བོད་པ་སོ་ཡི་ཚོགས་དག་གིས། །རྒོད་པ་བཞིན་དུ་སྤྱི་ནས་འཛིན་པར་བྱེད། །གཤིན་རྗེའི་ཞགས་པས་དམ་དུ་བཅིངས་པ་དེ། །ཅེ་ཏེ་འབལ་ཞིང་ཆོ་ངེས་འདེབས་བྱེད་ཀྱང་། ། 1-345 དེ་ཡིས་ཀློང་ལ་ཉེ་དུའི་སྐྱེ་བོ་ཡིས། །རང་གི་ངུ་སྒྲས་དིར་བ་བཞིན་མི་ཐོས། །བགྲོད་དཀའི་ཆུ་དང་ཕ་བོང་ཐག་ཐུག་འདོམ་པའི་བར། །ཚེར་མ་རྣོན་པོས་འཛིངས་པས་ཉམ་ངའི་ལམ་དག་ཏུ། ། དུས་ཀྱི་ཞགས་པས་སྐེ་ནས་བརྟགས་ཏེ་གཤིན་རྗེའི་མི། །གཏུམ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་དབྱུག་པས་བདའ་ཞིང་ཁྲིད་པར་འགྱུར། །བྱ་བ་དང་། སྤྱོད་འཇུག་ལས། གཤིན་རྗེའི་སྐྱེས་བུས་བཟུང་བ་ལ་ཞེས་བཤད་དོ། །ཐེག་པ་ ཆེ་ཆུང་གི་ཆོས་མངོན་པ་ནས་རང་རང་གི་ལས་དང་ཚེ་དང་བསོད་ནམས་ཟད་པའི་འཆི་འཕོ་བ་གསུམ་ཉིད་འཆད་དོ། །དེ་ལ་ཁམས་གོང་མ་གཉིས་ལ་གཤིན་རྗེའི་ཆད་པ་བཤད་པ་མེད་པས་ འཇིག་རྟེན་གསུམ་ཁམས་གསུམ་ལ་བྱས་ན་རང་དབང་མེད་པར་འཆི་བ་ཉིད་འཆི་བདག་གི་དོན་ཡིན་ལ། །ས་འོག་ཀླུ་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་གཤིན་རྗེ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། །སློབ་དཔོན་བློ་གྲོས་སྣ་ཚོགས་ ཀྱི་མི་རྟག་པའི་གཏམ་ལས། གང་གིས་ས་འ
Chinese
解释应参考注释。此论著阐述了菩萨的见地、行持、禅修、果位和功德。首先，为了展示断除常执的方法，从无常中生起厌离心，从而易于理解苦等。然后，为了如实理解轮回和涅槃的诸法，如本文所说，因此阐述死亡无常。对于任何众生，无论是欲界等三界中的哪一个， 无论是地下的、地上的，还是天界的三界，都有杀死它们的主宰。‘拥有’一词应与‘那’字连用，因为‘谁’和‘那’是常相关的。因此，拥有死亡之王的惩罚，却没有死亡的执行者，像真正的圣者一样沉睡，而不加以防备，还有什么比这更糟糕的呢？因为从不死的常执中会产生无数轮回的过患。’这些是修饰过的词语。或者，前两句可以解释为佛陀的功德， 后三句则解释为佛陀拥有这些功德，并将众生从轮回中解脱出来，并与‘自己’一词连用，这是一种双关的修辞手法。在此，从《律本事根本论》和《药师琉璃光如来本愿功德经》等经典中，阐述了阎罗法王，他杀害众生并根据业力施加惩罚。其含义见于阿阇黎旃扎·果弥写给弟子的信中：‘此后，死亡是令人愉悦的手，/ 抓住毫无抵抗能力的人。/ 白发和牙齿的集合，/ 像秃鹫一样从头顶抓住。/ 被阎罗的绳索紧紧束缚，/ 即使哭泣和哀嚎，/ 他也听不见亲友的哭声，/ 就像自己的哭声在耳边回响。/ 在难以逾越的河流和巨石之间，/ 在荆棘丛生的危险道路上，/ 时间的绳索勒住脖子，阎罗的使者，/ 残暴地用棍棒驱赶和带领。’此外，《入菩萨行论》中说：‘被阎罗的使者抓住……’从小乘到大乘的《阿毗达磨》中，都阐述了三种死亡：业尽死、福尽死、寿尽死。对于上二界（色界和无色界）没有关于阎罗惩罚的描述，因此，如果将三界理解为欲界、色界和无色界，那么不由自主的死亡本身就是死主（阎罗）的含义。对于地下世界的龙族等众生来说，阎罗就是死主本身。阿阇黎智祥的无常之语中说：‘谁能……’
English
The explanation should refer to the commentary. This treatise elucidates the Bodhisattva's view, conduct, meditation, fruition, and qualities. Firstly, to demonstrate the method of abandoning the clinging to permanence, aversion arises from impermanence, thereby making it easy to understand suffering and so on. Then, in order to understand the phenomena of samsara and nirvana as they are explained in this text, therefore, the impermanence of death is elucidated. For any being, whether in the desire realm or the three realms, Whether in the underworld, on the earth, or in the heavenly realms, there is a master who slays them. The word 'possessing' should be used in conjunction with 'that,' because 'who' and 'that' are always related. Therefore, possessing the punishment of the king of death, yet having no executor of death, sleeping like a true noble one without guarding against it, what could be worse than that? Because countless faults of samsara arise from the clinging to the permanence of not dying.' These are embellished words. Alternatively, the first two lines can be explained as the qualities of the Buddha, And the latter three as the Buddha possessing those qualities, liberating beings from samsara, and using the word 'self,' which is a figure of speech with a double meaning. Here, from the Vinaya-vastu and the Sutra of the Medicine Buddha, etc., Yama, the lord of death, is described as killing beings and inflicting punishments according to karma. Its meaning is found in a letter from Acharya Chandra Gomi to his disciple: 'Thereafter, death is a delightful hand, / Grasping those who have no means of resistance. / The collection of white hair and teeth, / Seizes from the top like a vulture. / Bound tightly by Yama's noose, / Even if one cries and wails,/ He does not hear the cries of relatives, / Just as one's own cries echo in one's ears. / Between impassable rivers and towering rocks, / On dangerous paths entangled with sharp thorns, / The noose of time tightens around the neck, and Yama's messengers, / Fiercely drive and lead with clubs.' Furthermore, the Bodhicaryavatara states: 'Seized by the messengers of Yama...' From the Abhidharma of both the Lesser and Greater Vehicles, the three types of death are explained: death from the exhaustion of karma, death from the exhaustion of merit, and death from the exhaustion of lifespan. For the upper two realms (form realm and formless realm), there is no description of Yama's punishment, therefore, if the three realms are understood as the desire realm, form realm, and formless realm, then involuntary death itself is the meaning of the lord of death (Yama). For beings such as the nagas in the underworld, Yama is the lord of death himself. In Acharya Blo-gros Sna-tshogs's words on impermanence: 'Who can...' --------------------------------------------------------------------------------